Archief voor juli, 2011

Vogelhut: verrassingen te over!

27 juli 2011

Vandaag had ik tijd om een ochtendje naar de Oostvaardersplassen te gaan. Ik had me voorgenomen om me te verschansen in een vogelhut en daar dan ook te blijven. Dat zit niet echt in mijn natuur, maar ik wil nog een keer kijken of het iets is. Meestal ga ik aan de wandel en kijk dan wat er op mijn pad komt. Afwachten in een hutje met beperkt zicht is niet iets wat ik aantrekkelijk vind, maar laten we het nog eens proberen. De vorige keer, in een andere hut, leverde mij dat toch de ijsvogel op. (zie https://renevosfotografie.wordpress.com/2011/07/10/de-ijsvogel/)

Weer vroeg op pad en om ca. 6:15 uur zat ik in de hut. Mooi uitzicht over de eendenplas, met nog een beetje nevel boven het water.

Uitzicht vanuit de kijkhut

In de hut nestelen boerenzwaluwen. Dat gaf veel leven in de brouwerij. Het in- en uitvliegen ging continue door. Soms had je het idee dat er binnen meer vogels waren dan buiten. Er zaten eerst nog 4 jonkies in het nest, maar het was te donker om te fotograferen. En flitsen bij een nest doe ik niet. Wel kwamen de zwaluwen zo af en toe even naast me op de planken voor de kijkgaten zitten: Gezellig!

Op de kijkplank

 

Ook buiten de hut was er, naast de zwaluwen, nu genoeg te zien. Een kleine karekiet laat zich zien in het riet en een vrouwtje tafeleend laat zien hoe ze duikt en met een kop vol modder weer bovenkomt. Verder kiest een matkop de boom naast de hut uit om op spinnenjacht te gaan. Dat levert een leuke tegenlichtfoto op.

Dan, terwijl ik met de matkop bezig was, valt mijn oog op iets blauws in de boom erachter. Het zal toch niet? Maar jawel hoor: daar zit gewoon een ijsvogel tussen de bladeren. Deze verrassing had ik echt niet verwacht. Voor de tweede keer binnen een paar weken een ijsvogel op fotografeer afstand. Dat buitenkansje laat ik me natuurlijk niet afnemen. Iets verder weg dan de vorige keer, maar nog best te doen.

verrassing 1: ijsvogel

Daar moet ik wel even van bijkomen. Buiten (en binnen) vliegen de zwaluwen me nog steeds om de oren. Veel foto’s gemaakt van de jonge vogels die in de bomen zitten, maar ééntje springt er uit. Op de juiste tak op de juiste plek. Heerlijk om zo’n foto te mogen maken. Want ik zie het nog steeds als een voorrecht om al die beestjes te fotograferen.

Perfecte plek

 

Toen was het tijd voor de tweede verrassing: een moeder ree met kalf liep voorzichtig de weide op. Voor mij lastig om vast te leggen, want ik keek recht tegen de zon in. Maar alleen het kijken was al een belevenis op zich. Het kleintje liet zich even lekker gaan en maakte grote bokkensprongen. Natuurlijk heb ik wel foto’s gemaakt en deze foto geeft wel een goed beeld van hoe ik het beleefd heb.

Verrassing 2: reegeit met kalf

 

Ik vermaak me al met al prima in de hut, die ik de hele tijd voor mij alleen heb. Als uitsmijter komt er nog even een jonge witte kwikstaart buurten. Ook die gaat er echt even voor zitten en poseert als een volleerd model. Een prachtige slanke vogel!

Supermodel

Conclusie aan het eind van deze ochtend: een kijkhut is zo gek nog niet!

(meer foto’s op de fotopagina’s, zie menu)

Advertenties

Libellen, juffers en vlinders

23 juli 2011

Net als vorige week ben ik naar het Horsterwold geweest. Het was vanochtend best wel goed weer en omdat ik vorige keer niet mijn geplande route kon lopen, nu een nieuwe poging. Misschien kom ik de groep lepelaars weer tegen en kan ik nu wel dichterbij komen. In het begin is het niet echt spannend. Niet veel bijzonders te zien, of het moet de uitbundig bloeiende jacobskruiskruid zijn. Die kleuren het landschap geel.

de stille kern

Geen lepelaar te zien en andere vogels laten zich wel horen, maar niet zien. Alleen twee jonge reigers vliegen schreeuwend weg als ze me horen aankomen. Door alle bloemen vliegen er wel veel vlinders rond. De eerste die ik tegenkom zijn de bruine zandoogjes. Deze vlinders zijn lastig te fotograferen omdat ze vaak op de grond of laag in het gras gaan zitten. Op de foto zetten lukt wel, maar een mooie compositie maken is onmogelijk. Gelukkig tref ik er ook een paar die wel op een bloemetje gaan zitten.

bruin zandoogje

Daar ben je toch al snel weer een kwartiertje mee bezig voordat je scherpte, compositie en de juiste achtergrond hebt waar ik tevreden over ben.

steenrode heidelibel

Inmiddels ben ik verder het gebied ingetrokken. Gelukkig zijn de muggen niet zo actief als vorige week. Dan tref ik de eerste libel van vandaag aan: een steenrode heidelibel. Het vrouwtje van deze soort is geel en het mannetje is rood. Ik kan redelijk dichtbij komen om een mooie close-up te maken

 

 

jonge watersnuffel (man)

Terwijl twee buizerds een stuk verderop in de lucht ruzie maken met een reiger loop ik verder. Bij de volgende plas vliegen heel veel juffers op uit het gras als ik aan kom lopen. Ze zijn erg mak en één klimt zelfs op mijn vinger als ik die bij hem hou. Het zijn jonge mannetjes van de watersnuffel. Ze zijn nu nog roze, maar zullen nog verkleuren en uiteindelijk helderblauw worden. Ondanks de opstekende wind lukt het om een scherpe foto te maken. Het leuke vind ik dat de kleur van de zuring mooi past bij de kleur van de juffer.

 

 

 

 

Dan kom ik in “butterfly heaven”. Een prachtige bloemenweide met kamille, klaver, distel , jacobskruiskruid en nog meer bloemen waar ik de naam niet van weet. Ik zie zo een stuk of tien soorten vlinders rondfladderen.

"butterfly heaven"

Eén van de vele vlinders was dit landkaartje. Volgens vlindernet.nl heeft deze vlinder een voorkeur voor witte schermbloemigen. Deze foto bevestigd dat.

landkaartje

De rest van de vlinderfoto’s staan op de macro-pagina. Na nogmaals een steenrode heidelibel te hebben gespot kom ik nog een juffer tegen die ik nog niet kende. Een prachtige groene juffer met een mooi metalic achtige glans. Het blijkt een zwervende pantserjuffer te zijn. (met dank aan het forum van vroegevogels.nl).

zwervende pantserjuffer

Al met al was het een prachtige wandeling. De lepelaars ben ik inmiddels helemaal vergeten. Alle andere foto’s van deze dag staan op de macro-pagina.


Insecten en vogels

16 juli 2011

Omdat de weersvoorspelling op zijn zachts gezegd niet erg gunstig was voor de zondag heb ik dit weekend mijn fotorondje op zaterdagochtend gedaan. Doel was vandaag “De Stille Kern” in het Horsterwold. Een mooi gebied met plassen en bossen. Genoeg te zien dus wat vogels en insecten betreft. Omdat ik dit jaar nog geen libellen heb gefotografeerd zou het mooi zijn als ik er vandaag een paar tegen zou komen.

Als ik aankom op de uitkijkheuvel zie ik gelijk een groepje van een stuk of 10 lepelaars. Mijn eerste target was dus gevonden. Benaderen was echter moeilijk: een open weide die ik moest oversteken om dichterbij te komen. Het lukte dus ook niet om zo dichtbij te komen dat ik ze kon vastleggen. Ze vlogen weg en ik zag ze weer dalen bij de tweede plas. Voor mij een tweede kans en ik maakte uit voorzorg mijn foto’s van een grotere afstand. Dat geeft dan wel minder details, maar je hebt wel meer van de leefomgeving op je foto staan.

Lepelaars

Rechts van deze groep (niet op de foto) was een rietkraag. Ik dacht: “Met een omtrekkende beweging kan ik achter die rietkraag ongezien dichterbij komen.” Dit betekende wel dat ik door het zeer natte gras moest lopen, waarbij de muggen mij van alle kanten aanvielen. Het grasland veranderde in een ondiepe plas van een aantal centimeters water, waar ik doorheen liep. Leve Gore-tex®!

Bloedrode heidelibel

Terwijl ik zo aan het ploeteren was en ondertussen de muggen van me afsloeg, viel mijn oog op een libel die in het gras zat. Het diertje was kletsnat en hield zich vast aan een grashalm. Het is een bloedrode heidelibel. Een libel die algemeen voorkomt in Nederland. Doordat het zo nat was kon het niet wegvliegen en had ik alle tijd om mijn foto’s te maken. Ik had nog steeds mijn telelens (300mm) gemonteerd en wou midden in het water niet van lens wisselen. De foto is dus niet met een macrolens gemaakt, maar met een telelens.

Hierna weer verder met mijn omtrekkende beweging om dichterbij de lepelaars te komen. Dat ging goed totdat ik een blik wou werpen om het laatste riet heen. Net voordat ik wou kijken vlogen ze weg. Waarschijnlijk hebben ze me toch gehoord. Ik zag ze een eind verderop weer landen, maar besloot niet verder het gebied in te trekken om ze niet nog een keer op te jagen. Ook leek het er op dat het toch zou gaan regenen en dus verlegde ik mijn route om weer richting het beginpunt te gaan.

Plotseling schrik ik van een geluid voor me. Een ree hoorde me aankomen en koos het hazenpad, dwars door het ondiepte water. Een prachtig gezicht, maar het ging te snel om er een foto van te maken. Intussen was mijn beslissing om terug te gaan de goede gebleken: het begint zachtjes te regenen. Gelukkig zet de regen niet echt door. Als ik terug kom bij de uitkijheuvel is het al weer bijna droog.

Rups van de sint-jacobsvlinder

Langs het pad naar de parkeerplaats staat veel jacobskruiskruid. Een plant die giftig is voor de meeste zoogdieren, omdat het alkaloïden bevat, die de lever kunnen aantasten. Bekend is dat als dit plantje in het kuilvoer terechtkomt paarden en runderen hier erg ziek van kunnen worden. Op insecten echter oefent dit plantje een grote aantrekkingskracht uit. Het is de waardplant van de sint-jacobsvlinder en dus zie je de prachtige rups van deze vlinder in grote getale op dit bloemetje. Ook andere insecten zijn ruim vertegenwoordigd: het rode soldaatje is druk in de weer om voor nageslacht te zorgen en kleine motjes vliegen van plant naar plant.

Motjes zijn niet zo bekend als de meer kleurige dagvlinders, maar van dichtbij zeer zeker de moeite van het bekijken waard. Het was best nogal lastig om er een goed vast te leggen. Ik ervaar dat ze wat schrikachtiger zijn dan de dagvlinders en een stuk kleiner. Ook verschuilen ze zich nogal eens tussen de bladeren of het gras. Toch ben ik er in geslaagd om er ééntje mooi op de foto te zetten.

Bleke grasmot op jakobskruiskruid

Bij de auto aangekomen besluit ik nog even een rondje te rijden door de polder. Het is nog redelijk vroeg en wie weet kom ik nog wat leuks tegen. Zo heb ik een tijdje stil gestaan bij een boerderij, waar een tiental zwaluwen rond vloog. Ik had voor ze al een mooi plekje in gedachten waar ze zouden kunnen gaan zitten, maar helaas bleek dat ze het daar niet mee eens waren: ze bleven rondvliegen zonder even uit te rusten. Verder gereden via Overgooi bij Almere-Haven en dan nog even via De Kemphaan. Dat laatste bleek een voltreffer. Aan de rand van het bos zat een, volgens mij jonge, buizerd op een boomstronk. Niet geschrokken van de auto die voor zijn neus parkeerde, bleef hij roepen. Ik denk om de ouders, die hem nog misschien nog bijvoeren? Het leverde mij in ieder geval  een aantal prachtige foto’s op.

Buizerd

Dit was natuurlijk een prachtige afsluiting van deze foto-ochtend.

Meer foto’s op de verschillende foto-pagina’s (vogels en macro).


De ijsvogel

10 juli 2011

Het plan voor vandaag: naar de vogelhut waar een ijsvogel gezien was. Ben eigenlijk niet zo van het stilzitten en afwachten. Weinig geduld en meestal ben ik het na 15 minuten al weer zat. Maar soms moet je wel eens wat en als ik die ijsvogel op de foto wil zetten heb ik geen keus.  Ben dus vroeg vertrokken, je weet nooit hoe druk het wordt. Nadat ik de auto geparkeerd heb loop ik naar de hut en kom onderweg een vos tegen. Geen foto kunnen maken, maar het lijkt een veelbelovend begin. Even voor zessen heb ik me geïnstalleerd voor het kijkgat. Koek en water mee, want het kan een lange zit worden. Behalve de opgaande zon en wat eenden in de verte is er niet zo veel te beleven. De eerste “opwinding” is er als een tweede fotograaf verschijnt.

Vlak voor de kijkhut zijn twee kuifeendjes aan het duiken naar voedsel en rondom hoor je allerlei gefluit en gestjilp. En dan………….., na ongeveer een uur: van over het water komt ie laag aangevlogen: een ijsvogel! Hij land op de stok, blijft even zitten, duikt in het water en vliegt naar de overkant, waar hij kort in het riet blijft zitten. Daarna vliegt hij verder weg en verdwijnt uit het zicht. Al met al duurde het nog geen twee minuten! Maar ik heb hem op de foto. Weliswaar is het het licht heel slecht, waardoor de kleuren niet mooi uitkomen, maar dat maakt me nu even niets uit.

IJsvogel

Mijn missie is geslaagd! Ik had al gehoord dat mensen tot drie keer toe in de hut waren geweest en niets hadden gezien. En ik, bofkont die ik ben, zie hem al na een uur.

Maar nu is de hoop natuurlijk dat hij nog weer terug komt als het licht wat beter is. Inmiddels zijn we met zijn vieren en praten wat over de ijsvogel en natuurfotografie. Je kunt altijd veel opsteken van meer ervaren fotografen en hoort soms ook waar de leuke plekjes zijn. We blijven die stok in de gaten houden en het volgende bezoek dient zich aan: een witte kwikstaart. Ook nu weer ratelen de camera’s, waarbij me opvalt dat die van mij erg traag is vergeleken met de rest. Volgens mij maak ik 1 foto in de tijd dat de anderen er 2 maken. Maakt niet uit, ik geniet nog na van de ijsvogel.

witte kwikstaart

De kwikstaart doet zijn naam eer aan en beweegt zenuwachtig zijn staart op en neer. Ook deze gast blijft niet lang bij ons en verdwijnt weer uit zicht.

Er is nu niet alleen aktie op de stok, maar ook in de rietkraag naast de hut is veel activiteit te bespeuren. Veel, voornamelijk onopvallende bruinige vogeltjes scharrelen rond in het riet. Erg lastig om op de foto te zetten, zo tussen het riet.

Even later is de stok weer bezet: een boerenzwaluw kiest de stok uit om even uit te rusten. Ik kan hem vastleggen net op het moment dat ie land. Ik vind het zelf een hele mooie foto.

geland

Daarna zorgen de rietvogeltjes voor de afleiding. Ondertussen is er altijd die spanning: zou de ijsvogel nog terugkomen? Maar na vier uur hou ik het voor gezien. Het is mooi geweest! Nooit gedacht dat ik vier uur in een hutje zou kunnen zitten, wachtend op dingen die misschien niet gaan komen. Toch is de tijd omgevlogen en het is zeker voor herhaling vatbaar.

parende soldaatjes

Onderweg naar de auto nog even een klein ommetje gemaakt om nog wat macro’s te schieten. Een leuk moment was het fotograferen van parende soldaatjes, een klein kevertje.

Een erg tevreden fotograaf gaat weer naar huis. Eigenlijk kon het niet beter gegaan zijn. Het zal thuis nog de nodige tijd kosten om alles weer uit te zoeken en te bewerken, maar ook dat doe ik graag.

Meer foto’s op de verschillende fotopagina’s!


Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD)

2 juli 2011

Met de bedoeling vossen te fotograferen trok ik samen met Astrid naar de AWD. Ik had via internet en mail contact gehad met iemand die wist waar we de meeste kans hadden vossen te zien. Zoals men misschien wel weet zijn er een aantal vrij tamme vossen in de AWD. Waarschijnlijk zijn deze dieren gevoerd en inmiddels zo aan mensen gewend dat ze bij elke rugzak denken dat er wat eten te halen valt. Niet echt natuurlijk gedrag, maar wel passend bij de vos. Als echte opportunist zal hij deze kans om makkelijk aan eten te komen niet laten liggen. Aangekomen op de beschreven plek kwamen we gelijk een vos tegen.

Vos in AWD

Het bleek inderdaad niet erg schuw en kwam zelfs naar ons toe om te kijken of er nog wat te halen viel. Uiteraard hebben we geen eten aangeboden.

Even later kwamen we nog twee vossen tegen, die ook makkelijk benaderbaar waren. De foto  hiernaast geeft goed aan hoe tam ze zijn. Als je wilt zou je ze misschien zelfs aan kunnen raken, maar dat lijkt me niet echt aan te bevelen.

Tamme vos in AWD

Ook al is het prachtig om deze dieren van zo dichtbij te kunnen observeren, ik blijf er toch een dubbel gevoel aan overhouden. Het mooiste moment vond ik dan ook toen de vossen door hadden dat er bij ons niets te halen viel en ze weer hun eigen gang gingen. Eén van de vossen ging toen naar het water om de dorst te lessen. Dat leverde onderstaande foto op.

Dorst

Natuurlijk is er nog veel meer te zien in de AWD. Er zijn veel damherten  en ook die trekken zich niet veel aan van de bezoekers. Ze bleven rustig door grazen en keken hoogstens een keer verstoord op, alsof ze wilden zeggen: “loop eens door, je stoort ons!”

rustig door eten

Daarnaast heb ik ook nog even mijn macro-lens tevoorschijn gehaald om aan aantal van de vele vlinders te fotograferen. De mooiste vond ik deze:  de sint-jansvlinder. Een dagactieve nachtvlinder die in het gehele land voorkomt. Je vind ze vooral in bloemrijke graslanden, weilanden, bermen en duinen.

sint-jansvlinder

Na een lekker uitsmijter voor mij en een broodje kroket voor Astrid bij boshut ’t Panneland zijn we met een voldaan gevoel weer naar huis gereden. We hebben de vossen gezien en een lekkere wandeling gemaakt in een prachtig stuk natuur. Omdat we nog maar een klein stukje van het gebied hebben gezien, gaan we zeker nog een keer terug.