Archief voor mei, 2012

Op een mooie pinksterdag……

27 mei 2012

Deze eerste pinksterdag beloofde een zonovergoten dag te worden. Nadeel is dat het licht dan keihard wordt, waardoor je foto’s vaak minder mooi worden. Ik ging er dus weer vroeg op uit, om zoveel mogelijk van het zachtere ochtendlicht te profiteren.

Doel van vandaag het lepelaarpad tussen de Noorder- en Lepelaarplassen in Almere. Een gebied met veel vogels en als je geluk hebt kun je er bevers tegen komen. Ook veel afwisseling in landschap: waterplassen, wilgenbossen, rietvelden en natte graslanden. En niet een gebied dat erg druk is, vooral niet ’s ochtends vroeg. De volgende foto geeft een detail weer van het gebied. Heeft zo wel een beetje weg van een tropisch oerwoud. De lichte vlekjes zijn de vele dansmuggen die er rondzwerven. Echt irritante beestjes als je ergens zit of ligt te wachten op een fotomoment.

Almeers oerwoud

Het eerste vogeltje dat ik mooi voor de camera krijg is een fitis. Gezien de insecten in zijn snavel heeft hij of zij jongen in de buurt. Ondanks het vroege uur zie je toch al dat het licht vrij hard is.

Fitis

De achtergrond is niet de blauwe lucht, maar het water wat achter de rietkraag ligt. In dat water zwemt een koppeltje futen. En ja hoor, als ik goed kijk zie ik kleintjes op de rug van de ene. Ik denk dan altijd automatisch dat  dit dan het vrouwtje moet zijn, maar eigenlijk weet ik helemaal niet of dat zo is. Helaas zijn ze net te ver weg om goede foto’s te maken. In mijn hoofd moedig ik ze aan om dichterbij te komen, maar mijn telepathie werkt helaas niet.

Na een half uurtje loop ik verder en intussen hoor ik de bekende roep van een koekoek. Een erg lastige vogel om te fotograferen. Je hoort hem vaak, maar zien is een ander verhaal. En zien binnen het bereik van je camera komt al helemaal weinig voor. Ik ben dan ook erg blij als ik hem zie zitten. Wel ver weg, maar toch beter dan ik hem ooit in beeld heb gehad. Na een serie foto’s komt er plotseling een tweede exemplaar aangevlogen. Wat volgt is een luchtgevecht tussen de twee. Het gaat er best heftig aan toe en ik ben al weer getuige van een prachtig natuurmoment. Later blijkt ook nog dat de foto’s best redelijk gelukt te zijn.

Luchtgevecht

Ik ga ervan uit dat het een territoriumgevecht is. Na het gevecht gaan beide kemphanen uit elkaar. Daarna hoor ik nog van twee kanten het bekende “koekoek” klinken.

Na deze spannende gebeurtenis vervolg ik mijn weg. Ondertussen zie ik in de verte een bruine kiekendief jagen boven het riet en hoog in de lucht cirkelt een buizerd, loerend naar een prooi op de grond. Je moet toch wel een exceptioneel gezichtsvermogen hebben om van die hoogte (ik schat zo’n 200 meter) iets eetbaars op de grond te kunnen waarnemen. Dit zijn toch wel de momenten dat ik erg kan genieten van het in de natuur zijn, ondanks dat ik dan geen foto’s kan maken.

Dan blijkt dat mijn telepathie met de futen toch, met enige vertraging en met een ander paartje, heeft gewerkt. Rustig komt een futengezin mijn kant op zwemmen. Twee kleintjes zitten lekker veilig op de rug. Ik laat me op de hurken zakken en kan na een aantal minuten leuke foto’s maken.

futengezinnetje

In dit gebied heb ik ook in maart de futenbalts mogen meemaken (balts van de futen). Geen idee natuurlijk of dit hetzelfde paartje is, maar dit is wel een mooi vervolg op die gebeurtenis. Helemaal leuk wordt het als de kleintjes een waterslakje krijgen gevoerd.

Kleutervoer

Deze ochtend dreigt toch wel weer een memorabele te worden :-D!

Ik ben ondertussen begonnen aan de terugweg. Via hetzelfde pad loop ik weer richting auto. Ik kom langs een grote bramenstruik, waar ik op de heenweg een staartmeesje in zag duiken. Ik besluit even te wachten om te kijken of hij nog steeds aanwezig is. Al na een minuut of vijf komt er inderdaad ééntje aangevlogen. Met zijn snavel vol spinnen en insecten duikt hij weer de struik in. Ongetwijfeld heeft hij daar een nest met jongen. Een minuutje later volgt de andere ouder. Opvallend genoeg heeft deze staartmees zijn staart verloren! Een gek gezicht. Het valt me op dat ze steeds via dezelfde route aan komen vliegen en op dezelfde takjes gaan zitten voordat ze naar het nest gaan. Dat geeft mij de mogelijkheid om me goed en verdekt op te stellen. Ik hou één takje in beeld en als ouder 1 terugkomt kan ik dan ook onderstaande foto maken.

Staartmeesje

Om de paar minuten komt één van de ouders langs met zo’n portie krachtvoer. Ik denk dat deze jonkies het wel gaan redden zo. Al die tijd hou ik mijn camera gefocust op het takje. Dan opeens landt er een ander vogeltje. Snel kan ik een paar foto’s maken en ook deze duikt de struik in.

Braamsluiper

Deze braamsluiper doet zijn naam eer aan, door als buren van het staartmezenstel, ook in de braamstruik een nest met jongen te hebben. De eerlijkheid gebied me wel te vertellen dat ik pas thuis, na enig zoekwerk, de naam van dit vogeltje heb gevonden.

Een ochtend dus vol prachtige momenten, snelle reacties en mooie ontmoetingen. Om even tot rust te komen laat ik de vogeltjes voor wat ze zijn en concentreer mee meer op het kleine om me heen. Overal zie ik bloeiend gras en ik geef mezelf de opdracht daar een interessante foto van te maken. Dus veel kijken, composities bedenken en rekening houden met het felle zonlicht, of er juist gebruik van maken. Een heerlijke rustige tak van fotografie, die welkom is na al het vogelgeweld, waarbij je vaak snel moet reageren en het adrenalinegehalte soms oploopt. Ideaal dus om een foto-ochtendje mee af te sluiten.

Trekkracht

Als laatste van dit, toch wel weer lange blog (excuses daarvoor), nog een plaatje van het alom aanwezige fluitenkruid. Het miertje geeft deze foto net dat beetje extra vind ik zelf. Voor mijzelf weer een topochtend en ik hoop dat jullie door dit verhaal een beetje met me mee hebben kunnen genieten.

Fluitenkruid met mier

Advertenties

De reiger en de haas

25 mei 2012

Vandaag maakte ik weer mee dat de natuur soms erg wreed kan lijken. Kan lijken zeg ik, want het is natuurlijk gewoon de drang tot overleven en heeft niets met onze menselijke gevoelens te maken.

Wat is het geval? Ik maakte na afloop van een fototochtje nog even een omweg door de Eempolder. Het is altijd leuk om naar de weidevogels te kijken. Wat ik daar meemaakte is volgens mij wel vrij uniek. Een blauwe reiger trok mijn aandacht, omdat hij werd belaagd door kieviten. Ik dacht: misschien kan ik zo’n aanval op de foto krijgen. Toen ik mij, met de auto, goed gepositioneerd had, zag ik waar deze reiger mee bezig was: hij had een haas te pakken!

Reiger met haas

Ik weet niet of de reiger het beestje zelf te pakken had genomen of hem dood had gevonden. In ieder geval was hij nu dood. Ik heb wel eens foto’s gezien van een reiger die een levend jong konijn had gevangen en daarna verdronk in de sloot. Of dat hier ook was gebeurt weet ik dus niet. Maar nu kwam het volgende probleem voor de reiger: hoe krijg ik deze prooi naar binnen?

Grote prooi

Na even ermee in de weer te zijn geweest, wist de reiger de haas in de goede positie te krijgen om hem door te slikken. Of tenminste een poging daartoe te doen. Maar zo’n haas blijkt toch andere koek dan een stekelbaasje.

Een hele mond vol

Deze eerste poging mislukte dan ook en de haas werd weer even in het water gelegd. Ik denk om hem nat te houden. Nat glijdt zo’n groot ding toch iets makkelijker naar binnen.

Nat houden

Na een tijdje volgt een tweede poging. De haas werd met kracht uit het water gezwiept en de kop verdwijnt in de keel van de reiger. Dan stopt het en de reiger blijft versuft even zo staan. Ik geloof niet dat het gaat lukken.

Te gulzig?

Weer laat hij zijn prooi in het water vallen. De reiger lijkt het voor nu op te geven. Zijn ogen zijn groter gebleken dan zijn maag, of in dit geval zijn keel.

Het lijken zulke suffe beesten, maar als ze een haasje te pakken kunnen nemen zijn het toch geduchte rovers. Misschien zal de reiger later nog een poging gaan wagen. Voor nu is het genoeg en schudt hij nog even zijn veren los om bij te komen.

Even bijkomen

Zonder prooi veranderd de reiger weer in de suffe verschijning zoals we hem kennen. Maar ik weet nu: schijn bedriegt!


Oostvaardersplassen bij Lelystad

6 mei 2012

Bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer aan de Lelystadse kant van de Oostvaardersplassen ligt één van de weinige plekken waar je dit unieke gebied in mag. Een afwisselend gebied met wilgenbossen, rietkragen, water en grasvlaktes. Alles dus wat de Oostvaardersplassen zo mooi en rijk aan dieren maakt. Die variatie in het landschap maakt ook dat je veel soorten kunt tegen komen. Hierbij een verslag van mijn ontmoetingen tijdens mijn fototocht van vandaag.

Eén van de meest opvallende vogels in het bos is de winterkoning. Opvallend doordat, als hij zingt, er een enorm volume uit zo’n klein beestje komt. En hij zingt ook nog eens heel mooi. Vaak zie je ze tussen hopen takken heen en weer hippen, op zoek naar insecten. Ik heb het geluk dat één exemplaar zo aardig is om even wat hoger te gaan zitten.

Winterkoning

Ben erg blij met deze foto. Het is een lastig vogeltje om te fotograferen, omdat ze zo bewegelijk zijn. Eigenlijk zitten ze nooit langer dan een paar seconden stil.

Het gebied waar ik loop is eigenlijk een erg rommelig gebied. Veel omgevallen en dode bomen, die allemaal blijven liggen zoals ze gevallen zijn. Alles kris-kras door elkaar heen. Ideaal voor dieren, die veel schuilplekken hebben. Minder voor fotografen, die graag een dier mooi vrij wil vastleggen. Onderstaande foto geeft een beetje de situatie weer.

Edelherten in het wilgenbos

En dan heb ik hier nog het geluk dat deze herten aan de rand van het bos staan. Anders was de achtergrond ook nog een wirwar van takken en stammen geweest. Wel weer een leuke ontmoeting natuurlijk.

Een andere bosvogel heeft vandaag een “bad-hair-day”, of in dit geval beter gezegd een “bad-feather-day”. Deze merel ziet er erg verfomfaaid uit.  Vliegen kan hij in ieder geval nog wel, alhoewel hij veel langer bleef zitten dan de meeste merels die ik tegenkom. Normaal gesproken gaan ze er met veel geschetter vandoor, het hele bos waarschuwend dat je eraan komt. Deze merelman kon ik tot op 9 meter benaderen.

Bad-hair-day

Ik loop nu het bos uit en kom op de grasvlakte. Een kudde konikpaarden graast rustig door en laat mij zonder op te kijken passeren. Als enkele hengsten onderling even willen uitmaken wie de baas ik, loop ik toch maar even snel verder. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als je tussen de paarden terecht komt, als die door het gedoe aan het rennen gaan. Dan maar even geen foto’s van vechtende koniks.

Er liggen ook een paar kleine meertjes en die worden goed gebruikt door  de eenden en ganzen. Ook een meerkoet heeft zo’n plasje verkozen om haar jongen groot te brengen. Om dat die kleintjes vrij schuw zijn en moeders ze vaak snel weg leidt tussen het riet, laat ik me op mijn knieën zakken en blijf zo een tijdje zitten. Gelukkig blijven de kleintjes gewoon door gaan met wat ze deden en ook moeders trekt zich niet veel van me aan. Beetje bij beetje kruip ik op mijn knieën dichterbij. Ondertussen sleep ik ook nog mijn camera met statief met me mee. Zie je het voor je?

Ik ben nu dicht genoeg bij en blijf weer even stil zitten. Als de beestje niet reageren begin ik met het maken van mijn foto’s. Eigenlijk zijn meerkoetkuikens best wel lelijk met die kale koppen in allerlei kleuren. Maar net als andere kleine dieren, hebben ook zij een bepaalde aantrekkingskracht.

Meerkoetkuiken

Hij (of zij) blijft lekker dicht bij de oever en eet zo nu en dan wat gras. Zijn broertje of zusje is wat ondernemender van aard en stapt dapper door het ondiepe water. Het leuke van deze foto vind ik het opspattende water. Daarbij heb ik ook nog het geluk dat de zon inmiddels tevoorschijn is gekomen. Dat maakt dat de kleuren nog mooier overkomen.

Dappere stapper

Mooi van lelijkheid en o zo vertederend.

Hij is niet de enige die een zondagochtendwandeling aan het maken is. Ook moeder de gans is op stap met haar kinderen. Niet op of omkijkend kruisen ze mijn pad. In de Oostvaardersplassen hebben gansen altijd voorrang, dus hoeven ze ook niet om zich heen te kijken. Ik ga dus vol in de “rem” en kan deze foto maken.

Ochtendwandeling

Door het tegenlicht krijg je een mooie lichte rand om de donskuikentjes heen. Daardoor lijken ze nog knuffeliger. In een paar weken tijd zijn ze trouwens enorm gegroeid. Groeizaam weer denk ik. Er is natuurlijk ook gras genoeg om al die hongerige maagjes te vullen.

Op het laatste stukje terug naar het infocentrum kom ik langs het water. Op de leuning van een steiger zit een Witte kwikstaart, met zijn karakteristieke op en neer wippende staart. Die neem ik natuurlijk nog even mee, voor mijn collectie vogelfoto’s.

Witte kwikstaart

Op mijn vorig tochtje veel macro’s gemaakt en vandaag veel vogels gefotografeerd. Die afwisseling is toch wel één van de leukste kanten van natuurfotografie. Bedankt voor je belangstelling en tot de volgende keer.


Slakkenweer

3 mei 2012

Deze keer een blog van mij zonder vogels. Dat komt niet vaak voor, maar als je in de natuur fotografeert moet je het doen met de omstandigheden die er op dat moment zijn. In dit geval: mist, soms lichte motregen en weinig licht. Niet het meest ideale weer om vogels te fotograferen. Toch trek ik er op uit en wel naar het Diemerpark.

Ik zie wel veel vogels, o.a. een goudvink en een koekoek, maar door de lichtomstandigheden, kan ik geen goede foto’s maken. De telelens verdwijnt in de rugzak en de macrolens wordt tevoorschijn gehaald. Op zoek dus naar kleine insecten en ander krioelspul. Het is al weer een tijd geleden dat ik specifiek met mijn macrolens op pad ben geweest. Het is toch wel een mooie tak van fotografie. Bij vogels is het vaak een kwestie van spotten, scherpstellen en afdrukken. Meestal geen tijd om na te denken over compositie, standpunt en dergelijke. Bij macrofotografie heb je vaak wat meer tijd en daardoor de kans om goed na te denken over hoe je het onderwerp in beeld wilt brengen.

Door het vochtige weer zijn er veel slakken op pad. Op de struiken en in het gras krioelt het ervan. Het is dus een kwestie van goed kijken welke er in een mooie positie zit. Onderstaand slakje kruipt net omhoog langs een dorre stengel. Op de achtergrond staat oud riet en daardoor krijg ik een mooie rustige foto, waarbij de slak goed uitkomt.

De weg omhoog

Aangemoedigd door dit resultaat ga ik verder met mijn zoektocht naar beestjes. Dan zie ik een soort vlieg op de stengel van het fluitenkruid zitten. Ik heb op dit moment geen idee hoe dit beestje heet, maar ik vind de structuur van de vleugels erg mooi, net glas-in-lood. Navraag op het forum van Vroege Vogels levert een naam op: Slijkvlieg, ook wel Elzenvlieg genoemd.

Slijkvlieg

Omdat dit beestje op een lastig te fotograferen plekje zit, breek  ik voor deze foto de stengel voorzichtig af en verplaatst het naar een beter plekje. Al die tijd bleef de vlieg zitten. Als het zo vochtig is is het moeilijk voor insecten om te vliegen. Daarvan kun je soms dankbaar gebruik maken als fotograaf. Ligt natuurlijk ook wel aan de soort.

Naast het fluitenkruid staan de bermen in het park vol met bloeiende grassen en boterbloemen. Op één van die bloemen zie ik opeens een heel klein groen beestje zitten: een kleine sprinkhaan. Het heeft nog geen vleugels en dit stadium van een insect wordt nimf genoemd. Het diertje is niet groter dan een centimeter en past makkelijk in het gele boterbloempje.

In een boterbloempje

Het is trouwens een eigenwijs beestje. Ik dacht altijd dat insecten geen persoonlijkheid hadden, maar deze heeft het zeker wel. Hij is een beetje verlegen met zo’n camera voor zijn neus en kruip snel weg. Maar hij niet alleen verlegen, maar ook erg nieuwsgierig. Daarom kijkt hij vanachter het bloemblaadje naar mij om te kijken wat die rare snuiter, die op zijn knieën in het natte gras zit, allemaal uitspookt.  Nou, foto’s maken dus en daarom maak ik ook deze leuke, eigenwijze foto van mijn kleine vriend.

Kiekeboe

Ik vind het zelf een hele gave foto! En het geeft echt weer hoe wij op elkaar reageerden. Erg leuk om zo met zo’n klein beestje bezig te zijn. Ik merkte ook dat ik steeds weer tegen hem aan het praten was. Gelukkig was er niemand in de buurt. Anders hadden ze zeker even een psychiater gebeld: er zit een kerel in het park. Op zijn knieën in het natte gras, pratend tegen een boterbloem!

Maar het is tijd om deze kleine springer met rust te laten en verder te gaan. Nog steeds zijn er veel slakken, maar het blijft toch lastig om daar een goede foto van te maken. Tot ik deze acrobaat zie hangen. Hoe hij in deze positie is geraakt weet ik niet, maar ik vind het een mooi beeld geven.

Slakkenacrobaat

Ik kies er nu voor om de slak niet heel close in beeld te nemen, maar wat meer overzicht te houden. Dat versterkt, naar mijn inziens, de compositie en plaatst de slak in zijn omgeving. Het valt mij trouwens op dat deze slak een heel andere kleur heeft dan de eerste die ik fotografeerde. Andere slakken die ik gezien heb, hebben weer heel andere kleuren, ook van het huisje. Geen idee eigenlijk hoeveel soorten slakken er zijn. Mijn kennis houdt op bij twee soorten: huisjesslakken en naaktslakken. Mocht er toevallig een slakkendeskundige dit bericht lezen, dan hoor ik wel hoe deze soort heet.

Ik geniet enorm van mijn macrodagje en vind het jammer als het tijd is om naar huis te gaan. Maar aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan dit fototripje. Ik denk dat ik vaker mijn telelens thuis laat en gericht op zoek ga naar het kleine wat er rond loopt, kruipt, krioelt en scharrelt. Er gaat een wereld voor je open!