Slakkenweer

3 mei 2012

Deze keer een blog van mij zonder vogels. Dat komt niet vaak voor, maar als je in de natuur fotografeert moet je het doen met de omstandigheden die er op dat moment zijn. In dit geval: mist, soms lichte motregen en weinig licht. Niet het meest ideale weer om vogels te fotograferen. Toch trek ik er op uit en wel naar het Diemerpark.

Ik zie wel veel vogels, o.a. een goudvink en een koekoek, maar door de lichtomstandigheden, kan ik geen goede foto’s maken. De telelens verdwijnt in de rugzak en de macrolens wordt tevoorschijn gehaald. Op zoek dus naar kleine insecten en ander krioelspul. Het is al weer een tijd geleden dat ik specifiek met mijn macrolens op pad ben geweest. Het is toch wel een mooie tak van fotografie. Bij vogels is het vaak een kwestie van spotten, scherpstellen en afdrukken. Meestal geen tijd om na te denken over compositie, standpunt en dergelijke. Bij macrofotografie heb je vaak wat meer tijd en daardoor de kans om goed na te denken over hoe je het onderwerp in beeld wilt brengen.

Door het vochtige weer zijn er veel slakken op pad. Op de struiken en in het gras krioelt het ervan. Het is dus een kwestie van goed kijken welke er in een mooie positie zit. Onderstaand slakje kruipt net omhoog langs een dorre stengel. Op de achtergrond staat oud riet en daardoor krijg ik een mooie rustige foto, waarbij de slak goed uitkomt.

De weg omhoog

Aangemoedigd door dit resultaat ga ik verder met mijn zoektocht naar beestjes. Dan zie ik een soort vlieg op de stengel van het fluitenkruid zitten. Ik heb op dit moment geen idee hoe dit beestje heet, maar ik vind de structuur van de vleugels erg mooi, net glas-in-lood. Navraag op het forum van Vroege Vogels levert een naam op: Slijkvlieg, ook wel Elzenvlieg genoemd.

Slijkvlieg

Omdat dit beestje op een lastig te fotograferen plekje zit, breek  ik voor deze foto de stengel voorzichtig af en verplaatst het naar een beter plekje. Al die tijd bleef de vlieg zitten. Als het zo vochtig is is het moeilijk voor insecten om te vliegen. Daarvan kun je soms dankbaar gebruik maken als fotograaf. Ligt natuurlijk ook wel aan de soort.

Naast het fluitenkruid staan de bermen in het park vol met bloeiende grassen en boterbloemen. Op één van die bloemen zie ik opeens een heel klein groen beestje zitten: een kleine sprinkhaan. Het heeft nog geen vleugels en dit stadium van een insect wordt nimf genoemd. Het diertje is niet groter dan een centimeter en past makkelijk in het gele boterbloempje.

In een boterbloempje

Het is trouwens een eigenwijs beestje. Ik dacht altijd dat insecten geen persoonlijkheid hadden, maar deze heeft het zeker wel. Hij is een beetje verlegen met zo’n camera voor zijn neus en kruip snel weg. Maar hij niet alleen verlegen, maar ook erg nieuwsgierig. Daarom kijkt hij vanachter het bloemblaadje naar mij om te kijken wat die rare snuiter, die op zijn knieën in het natte gras zit, allemaal uitspookt.  Nou, foto’s maken dus en daarom maak ik ook deze leuke, eigenwijze foto van mijn kleine vriend.

Kiekeboe

Ik vind het zelf een hele gave foto! En het geeft echt weer hoe wij op elkaar reageerden. Erg leuk om zo met zo’n klein beestje bezig te zijn. Ik merkte ook dat ik steeds weer tegen hem aan het praten was. Gelukkig was er niemand in de buurt. Anders hadden ze zeker even een psychiater gebeld: er zit een kerel in het park. Op zijn knieën in het natte gras, pratend tegen een boterbloem!

Maar het is tijd om deze kleine springer met rust te laten en verder te gaan. Nog steeds zijn er veel slakken, maar het blijft toch lastig om daar een goede foto van te maken. Tot ik deze acrobaat zie hangen. Hoe hij in deze positie is geraakt weet ik niet, maar ik vind het een mooi beeld geven.

Slakkenacrobaat

Ik kies er nu voor om de slak niet heel close in beeld te nemen, maar wat meer overzicht te houden. Dat versterkt, naar mijn inziens, de compositie en plaatst de slak in zijn omgeving. Het valt mij trouwens op dat deze slak een heel andere kleur heeft dan de eerste die ik fotografeerde. Andere slakken die ik gezien heb, hebben weer heel andere kleuren, ook van het huisje. Geen idee eigenlijk hoeveel soorten slakken er zijn. Mijn kennis houdt op bij twee soorten: huisjesslakken en naaktslakken. Mocht er toevallig een slakkendeskundige dit bericht lezen, dan hoor ik wel hoe deze soort heet.

Ik geniet enorm van mijn macrodagje en vind het jammer als het tijd is om naar huis te gaan. Maar aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan dit fototripje. Ik denk dat ik vaker mijn telelens thuis laat en gericht op zoek ga naar het kleine wat er rond loopt, kruipt, krioelt en scharrelt. Er gaat een wereld voor je open!

Advertenties

3 Reacties

  1. Maar goed dat je je macrolens uit je tas had gehaald. Bijzonder fraaie beelden heb je er mee weten te maken. Slakken kom ik ook ’s morgens vroeg vaak tegen. Je laatste slakkenfoto is erg mooi mede door goede compo.maar ook de Slijkvlieg is een plaatje om te zien. Je kiekeboe foto is ook weer bijzonder grappig die het bij mij ook altijd goed doen.

    Gr,

    Remco

    8 mei 2012 om 13:34

  2. Wat mooi die kleine beestjes, vooral de kiekeboe foto vind ik erg goed.
    Je mag van mij vaker macrofoto’s laten zien hier, ik vind ze prachtig.
    groetjes Ghita

    7 mei 2012 om 06:56

  3. Mooie serie!

    5 mei 2012 om 09:27

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s