Archief voor juli, 2012

Macro in de “Stille Kern”

22 juli 2012

Op deze vroege zondagochtend gaat de reis naar een gebied in het Horsterwold bij Zeewolde: De Stille Kern. Een prachtig gebied met water, bos en velden. Heel afwisselend dus en je mag overal rondstruinen. Ik heb afgesproken met een collega fotograaf die het gebied goed kent. Via internet kennen we elkaar, maar persoonlijk hebben we elkaar nog niet ontmoet. Ben benieuwd hoe mij dat bevalt, want ik ga er tot nu toe altijd alleen op uit.

Ik kies er vandaag bewust voor macrofoto’s te gaan maken. Ik hoop dan ook op veel libellen en vlinders, het liefst nog nat van de dauw. Als we het gebied in gaan is het inderdaad nog een beetje mistig en zijn de planten bedauwd. Nu op zoek naar de beestjes. Het eerste model die zich beschikbaar stelt is een rups van de sint-jacobsvlinder.

Rups sint-jacobsvlinder

En inderdaad nog onder de dauwdruppels zoals gehoopt.

Vlak bij zien we dan een langpootmug hangen. Toch makkelijk als je met z’n tweeën bent. Vier ogen zien meer dan twee. Dit diertje zit nog meer onder de dauw en lijkt wel te kunnen verdrinken in al dat water.

Langpootmug

Al met al een mooi resultaat zo in het begin. Het bevalt me nu al om een keer niet alleen op pad te zijn. Je ziet samen meer en het is ook nog gezellig. En je kunt nog wat van elkaar opsteken. Ondanks dat hebben we nog geen libelle of vlinder gezien. Maar ook andere beestjes zijn leuk hoor. Deze twee soldaatjes trekken zich weinig aan van al dat water en gaan rustig verder met waar ze goed in zijn. Een goede manier om de dag te beginnen toch ;-).

Ochtendrituelen

We lopen nu langs het water te speuren naar libellen: nog steeds niet te zien! Wel zien we familie zwaan wakker worden. Boven het water hangt nog steeds een nevel en dat geeft een mooie sfeer. Ik vervang dus toch maar even mijn macrolens voor de tele om dit tafereeltje vast te kunnen leggen. Ook met een telelens kun je mooie overzichtsfoto’s maken. Je trekt alles wat in elkaar zodat je meer details in een foto kunt laten zien. De truc is om er toch nog wat diepte in te behouden.

Zwanenmeer

Heerlijk toch om ’s morgens vroeg je nest uit te komen en zulke momenten mee te mogen maken?

Maar we zijn hier om macrofoto’s te maken, dus verdwijnt de telelens weer in de tas en wordt het macro-objectief weer gemonteerd. De zon wint nu snel aan kracht en de dauw verdwijnt net zo snel. Steeds meer horen we gezoem van insecten om ons heen. Dit kleine vliegje zat nog wel even stil.

Strontvliegje

Hij wast nog even zijn handjes voor het eten.

Helaas is nu de kans op bedauwde libellen wel verkeken. Ik heb er nog niet één gezien. We lopen door naar een andere plek. Daar is weide met een klein meertje en misschien hebben we daar meer geluk. Als we op de bloemenweide aan komen zijn we gelijk omringt door talloze vliegende juffers. Het is ongelofelijk. Zo zie je er geen één en een paar honderd meter verder stikt het er van. Maar omdat ze nu allemaal opgedroogd zijn is het wel lastig om ze te fotograferen. Ze moeten maar net goed gaan zitten en niet opvliegen als je ze benaderd. Deze zwervende pantserjuffer snapt in ieder geval wat de bedoeling is.

Zwervende pantserjuffer

Naast de juffers vliegen er ook nog een paar libellen rond. De begroeiing is jammer genoeg erg laag, waardoor het moeilijk is om ze mooi vast te leggen. Zo tussen het gras krijg je vaak hele drukke foto’s, waarbij het beestje een beetje in het niet valt. Toch lukt het me om een juffertje zo te fotograferen dat er een mooi beeld ontstaat. Genomen met tegenlicht en met mijn fototas als statief om een laag standpunt te krijgen.

Juffertje in het groen

Nu eens niet heel close in beeld, maar dit heeft ook wel wat vind ik.

Behalve de juffers en libellen laten zich nu ook de vlinders zien. Vooral van de bruine zandoogjes zijn er veel. Deze soort gaat alleen vaak op de grond zitten en niet op een leuk bloemetje. Gelukkig is er vaak wel een exemplaar die zich niet houdt aan deze ‘regel’ en de uitzondering daarop is.

Bruin zandoogje

Deze foto is trouwens weer genomen met de telelens. Vooral bij vlinders gebruik ik die vaak, omdat je er dan niet zo dicht op hoeft. En vlinders zijn, is mijn ervaring, erg schrikachtig en moeilijk te benaderen met een macrolens.

Hebben we op de valreep toch nog een vlinder te pakken. De ochtend loopt nu teneinde en het is tijd om weer op huis aan te gaan. Het is prachtig macro-ochtend geworden en een leuke kennismaking met een collega fotograaf. Het is dan ook zeker voor herhaling vatbaar om niet alleen op pad te gaan, maar samen met anderen.

Advertenties

Paarden, zwaluwen en zwanen

15 juli 2012

Na mijn belevenis van zaterdag met de sperwer, wat op zichzelf al genoeg om een paar weken op te teren, ging de reis zondag weer naar mijn grotere achtertuin: De Oostvaardersplassen. Omdat het niet helemaal zeker is hoe het weer zich houdt, besluit ik een observatiehut op te zoeken. Zit ik in ieder geval droog mocht er een bui vallen. Mijn keuze valt deze keer op kijkhut “De Krakeend”. Een mooie hut, waar ik al eerder mooie foto’s heb kunnen maken. Onder ander van zilverreigers, zwaluwen en ook de ijsvogel heb ik daar al eens langs zien komen.

Mijn auto geparkeerd op de dijk en dan een klein stukje lopen. De lucht is vrij helder, dus het beloofd een leuke ochtend te worden. Als ik bij het pad naar de ingang van de hut ben, wordt deze geblokkeerd door een kudde konikpaarden. Ze steken het pad over en aan beide kanten staan nog dieren. Volgens mij is het niet zo slim om dwars door de groep te lopen, dus wacht ik geduldig tot ze allemaal het pad zijn overgestoken. Snel loop ik naar de hut. Ik heb het toch niet zo op zo’n grote groep vlak bij me.

Ik ben gelukkig nu veilig in de hut en de koniks staan, met de zon tegen, niet ver van de hut aan de zijkant. Een groep paarden levert niet vaak interessante foto’s op, behalve als de hengsten zich met elkaar meten. Dan is er een kort moment van actie. Voor mij een uitdaging om dat in een foto te vangen.

Vechtende koniks

De eerste uitdaging vind ik geslaagd. Maar ook hierna gaan de hengsten nog even door. Nu op een andere plek. En dat levert weer een heel andere foto op. Tussen het koolzaad en niet in het tegenlicht. Soms gaat het echt hard tegen hard, met schoppen en bijten.

Bijtgrage hengsten

Maar het is niet alleen maar actie en geweld in de kudde. Dit veulen lag heerlijk in het zonnetje te genieten. Hij heeft wel een aantal kale plekken. Ik heb dat nog even nagevraagd bij Staatsbosbeheer, maar volgens hen is het een verschijnsel wat ze vaker zien bij veulens. Ze schijnen er geen last van te hebben en het gaat naar verloop van tijd vanzelf weer over.

Zonnend veulen

Wel een lekkere krullebol toch?

Ondertussen is het druk geworden in de hut. Niet met mensen, maar met boerenzwaluwen. Er zitten namelijk een aantal nesten in de hut. De jonkies zijn al uitgevlogen, maar komen regelmatig nog even op het nest zitten. Of voor de kijkgaten op de plank. Verder hangen ze wat rond in de bomen en struiken naast de hut. Of, zoals deze, in het riet.

Jonge boerenzwaluw

Hij zat aan de schaduwkant van de hut, wat wel gunstig is. Je krijgt dan een mooiere doortekening. In het zonlicht is het lastig belichten met dat zwart-wit. Zoals ik al zei zaten ze ook in de bomen. Het waren er wel een stuk of 10. Het leuke aan onderstaande foto vind ik de herhaling van de vogel in de achtergrond.

Samen in de boom

Met zoveel modellen en mogelijkheden blijf je natuurlijk knippen. Ik heb tientallen foto’s gemaakt. Die kan ik natuurlijk niet allemaal laten zien, maar één wil ik juliie niet onthouden. Een wat meer creatieve weergave. Deze zwaluw zat voor het kijkgat. Kijkend vanuit de hut heb je natuurlijk te maken met tegenlicht. Er valt echter nog net wat licht op zijn rug, waardoor er nog wat tekening te zien is. De kleuren buiten worden veroorzaakt door de vroege ochtendzon. Heb ze wel wat “aangedikt”. Ben benieuwd naar jullie mening over deze foto.

Voor het kijkgat

Lekkere Nikon kleurtjes 😉 !

Natuurlijk zijn er ook nog andere vogels te zien. Heb o.a. een winterkoninkje, kwikstaartjes, blauwe reigers, verschillende eenden- en ganzensoorten en een bruine kiekendief voorbij zien komen. Maar één soort laat zich vandaag van zijn beste kant zien: Knobbelzwanen.

Er zwemmen drie op de plas voor de hut en naarmate de tijd verstrijkt komen er twee steeds dichterbij. In een soort van slagvolgorde komen ze binnen “schiet”-afstand. Net als bij de foto van de twee zwaluwen, zie je hier ook weer een herhaling in de foto.

Knobbelzwanen in slagvolgorde

De derde zwaan ben ik inmiddels uit het oog verloren, maar dan hoor ik het kenmerkende diep gonzende geluid van een vliegende knobbelzwaan. Altijd weer prachtig om te horen. En makkelijk, want ik heb nu even de tijd om mij voor te bereiden voor een vluchtshot. Laag over het water komt ie aangevlogen en hij vliegt mooi voor de hut langs. Klik, klik, klik…….., HEBBES!

Vliegende knobbelzwaan

Als ik de foto’s op mijn display bekijk, zie ik al dat er een aantal mooie tussen zitten. Geeft altijd weer een lekker gevoel. De zwaan is een stuk doorgevlogen, maar tot mijn verbazing komt hij met een grote bocht weer terug.  Het doet me denken aan wat je ook wel eens bij vliegshows ziet. De vliegtuigen maken dan als afscheidsgroet een zogenaamde “fly-by”. Voor mij nog eens de kans om te oefenen met vliegende vogels. Al is zo’n grote zwaan natuurlijk toch wel iets makkelijker dan bijvoorbeeld de ook rondvliegende zwaluwen.

Fly-by

Deze afscheidsgroet is een mooi moment om ook dit verhaal te beëindigen. Iedereen weer bedankt voor je belangstelling voor mijn belevenissen en foto’s. Het wordt op prijs gesteld als je even een berichtje achterlaat. Ook als je tips hebt of denkt dat ik iets beter of anders kan doen om mijn fotografie te verbeteren.


Sperwer

14 juli 2012

Deze keer even een kort blogje over een natuurmoment achter mijn eigen huis.

Tussen de buien door ben ik even aan het werk in de tuin als ik opeens vanachter onze tuin een hoop lawaai hoor. Eksters en gaaien gaan te keer. Dat betekent meestal dat er een kat rondloopt, maar deze keer klink het toch anders. Ik loop dus even achterom en zie een roofvogel in het gras zitten. Nadat ik dat gezien heb loop ik snel naar binnen om mijn camera te halen. Die ligt meestal wel klaar om gebruikt te worden.

Voorzichtig kijk ik weer om het hoekje: de roofvogel zit er nog. Als ik scherpstel zie ik dat het een sperwer is. En ze heeft een prooi!

Sperwer met prooi

Ik zeg ze omdat het een vrouwtje is. Die zijn trouwens een stuk groter dan het mannetje en kunnen dus ook grotere prooien aan. In dit geval heeft ze een jonge grote bonte specht verschalkt.

De eksters een gaaien gaan intussen nog steeds te keer en doen zelfs schijnaanvallen. De sperwer kijkt daardoor onrustig om zicht heen. Eén gaai is zelfs zo brutaal  om vlak voor haar te landen.

Onrustig

Ondanks alle afleiding houdt ze de jonge specht stevig vast. Dan zie ik dat het diertje nog leeft. Het probeert los te komen, maar heeft geen schijn van kans. Ook doet het nog een poging om te schreeuwen, maar er komt weinig geluid uit. Onderstaand beeld zegt wel alles over de doodsstrijd van deze jonge vogel, wiens leven maar zo kort zal mogen duren.

doodsstrijd

Het duurt niet lang of er is geen beweging meer te zien van de specht. Of het dood is of niet kan ik niet zeggen. Het lijkt wel of de sperwer op dit moment triomfantelijk om zich heen kijkt en uitstraalt: “Dit is mijn prooi en niemand pakt hem meer van mij af!”

Triomf

Dan heeft ze genoeg van de herrie om zich heen en vertrekt met de buit. Mij achterlatend in een mengelmoes van verbazing, opwinding en bewondering. Wat een prachtige vogel en wat een fantastische jager! Om zo’n specht tussen de bomen vandaan te plukken heb je wel exceptionele kwaliteiten nodig. RESPECT!


Jan van den Boschpad

1 juli 2012

Het Jan van den Boschpad is een fietspad langs de Oostvaardersplassen aan de Almeerse kant. Dit vier kilometer lange pad is bekend onder de vogelaars als een prachtige vogelkijk-boulevard. Vooral in de winter is er veel te zien, ook edelherten komen dan mooi in het zicht. Omdat het vlak bij mijn huis is kom ik er regelmatig. Nu had ik dit weekend bereikbaarheidsdienst, en dus kon ik niet ver weg. Dus maar even twee keer kort naar dit pad gegaan om te kijken wat er te beleven viel.

Het is weer een afwisselend verhaal geworden, met macro, vogels en een bijzondere ontmoeting.

Ik heb dit jaar nog heel weinig libellen en vlinders gezien. Heeft het misschien te maken met het koude, natte voorjaar? Of de late vorstperiode in de winter? Ik zou het niet weten, maar feit is dat er weinig vlinders en libellen te zien zijn. Erg jammer, want ze zijn zo’n mooi onderwerp in de macrofotografie. Dit weekend heb ik heb ik bij één van de kleine plasjes langs het wandelpad voor het eerst parende juffers gezien.

Parende juffers

Het gaat in dit geval om de meest voorkomende juffer in Nederland: het lantaarntje. Het blauwe mannetje zit boven en houdt het vrouwtje vast in haar nek met twee tangen aan zijn achterlijf. Het vrouwtje buigt haar achterlijf naar voren en maakt contact net achter het borststuk van het mannetje. Hier vind de overdracht plaats van de zaadpakketjes. Zo ontstaat het zogenaamde “paringswiel”. Ik kon dit paartje ook nog op een andere plek vastleggen.

Paringswiel

Naast dit stelletje vlogen er ook nog een paar “losse” mannetjes rond. Eén daarvan zat op een plek, waardoor ik eens een andere hoek kon uitproberen. Ik vind het zelf wel heel leuk uitpakken.

Close-up

Het heeft lang geduurd dit jaar, maar nu heb ik toch wel een paar hele leuke foto’s van juffers. Omdat ik nu de smaak te pakken  heb, duik ik nog verder het gras in. Geen libellen meer gevonden, maar wel deze roofvlieg met prooi.

Roofvlieg met prooi

Ik vind het leuk hoe die net over het grassprietje heen kijkt.

De tweede keer dat ik dit weekend bij de Oostvaardersplassen ben, zijn er helemaal geen libellen te bekennen. Dus blijft mijn macrolens in de tas en komt de tele tevoorschijn. Als ik zo aan het wandelen ben, sta ik plotseling oog in oog met een vos. Vossen zie je hier regelmatig, maar dan zitten ze eigenlijk altijd aan de andere kant van het water. Ik weet niet wie het ergste schrikt, maar een paar tellen kijken we elkaar aan. Dan kiest hij of zij het hazenpad. Gelukkig kon ik nog net een paar foto’s nemen. Geen topfoto’s, mede omdat het felle zonlicht direct op hem valt en een beetje van achteren komt. En in zo’n geval is het klikken en achteraf kijken hoe het eruit komt.

OVP-vos

Maar wel een prachtige ontmoeting! Hier kan ik wel weer even op teren.

Ik noemde eerder het fietspad hier een vogelkijk-boulevard, maar dat valt vandaag een beetje tegen. Veel meer dan de vele grauwe ganzen is er niet te zien. Wat je wel veel hoort zijn de rietzangers. Maar nu het riet groen en dicht is zijn die bijna niet te waar te nemen. ze blijven ook meestal onder in het riet. Onderstaande foto geeft een mooi overzicht van het gebied met de rietkragen.

OVP bij Jan van den Boschpad

Maar na de vos had ik nog een tweede mazzeltje vandaag: één rietzanger was wat meer exhibitionistisch ingesteld en liet zich mooi zien tijdens zijn zangpartijen.

Rietzanger

Ook op een ander plekje zat hij weer mooi vrij. Iets verder weg, maar met een geheel andere achtergrond. Leuk voorbeeld van hoe de achtergrond en niet het onderwerp, de sfeer van de foto bepaald.

Acrocephalus schoenobaenus

Best wel een ingewikkelde latijnse naam voor zo’n klein eenvoudig vogeltje 🙂 . De tweede foto heeft trouwens mijn persoonlijke voorkeur. Ben benieuwd wat jullie vinden.

Ik heb nu nog een primeur voor jullie: mijn eerste filmpje in een blog. Ik heb deze zanger dus ook met mijn fotocamera gefilmd. Vind het zelf wel een leuke afwisseling met de foto’s en ik denk dat ik vaker filmpjes hier zal laten zien. Geeft toch weer een heel ander beeld en ervaring dan een foto.

Met deze uitsmijter komt er weer een eind aan dit natuuravontuur. De parende juffers en de ontmoeting met mijn naamgenoot zijn voor mij deze keer de hoogtepunten. Ik dank jullie weer voor de aandacht.