Archief voor februari, 2013

Nog steeds winter

24 februari 2013

Terwijl driekwart van Nederland hunkert naar de lente lig ik weer eens met mijn camera in de sneeuw. Opnieuw werd ik op zondagochtend wakker en zie een witte wereld verschijnen als ik de gordijnen open doe. Niet dat ik het erg vind, want ik hou van deze winterse omstandigheden. De sneeuwlaag bedekt lekker alle rommel die anders alleen maar afleidt op de foto’s en geeft een lekker sfeertje. En op de kou kun je je kleden.

Ik ga er daarom weer op uit en wel naar het Hulshorsterzand. Het lijkt me mooi om de vliegdennen met hun mooie silhouetten vast te leggen in de sneeuw. Net als de vorige keer in de sneeuw, ben ik ook vandaag de eerste die het maagdelijke witte tapijt betreedt. Overal zie ik dierensporen (was dus toch niet de eerste!) en probeer te raden wat het is. Misschien me toch maar eens in verdiepen.

Ondertussen ben ik aangekomen op de zandverstuiving. Een prachtige witte wereld met inderdaad hier en daar groepjes dennen. Nu is het een kwestie van goed kijken en zoeken naar een compositie. Ik zie een eenzame den op een heuvel staan. Het zand lijkt tussen zijn wortels te zijn weggeblazen. Alsof hij zich met zijn benen staande moet houden in het mulle zand, wat nu dus vervangen is door sneeuw.

Vliegden

Vliegden

Voor een nog lager standpunt lig ik hier dus op mijn knieën in de sneeuw, zoals ik al zei aan het begin van dit verhaal.

Het Hulshorsterzand is een zandverstuiving met dennen, stukken heide en gras. Een open gebied dat nu nog uitgestrekter lijkt nu alles wit is. Als ik verder het pad volg loop ik vlak langs een wat grotere groep dennen. Het gras langs de kant vormt een mooie invoerende lijn in deze foto. en een leuk kleuraccent.

Groepsvorming

Groepsvorming

Jammer is wel dat door de stevige wind de sneeuw niet op de takken is blijven liggen. Dat zou een nog meer winters beeld geven. Aan de andere kant steken de donkere bomen nu wel mooi af tegen de witte omgeving. Toch zie je nog wel wat sneeuw op de takken liggen, als je tenminste even van het pad af gaat en je tussen de dennen begeeft. Hier heeft de wind geen vrij spel en ligt er dus nog wat sneeuw op de takken. Alleen is het niet makkelijk om een leuke compositie te maken tussen de wirwar van takken. Na wat proberen is dit uiteindelijk het resultaat geworden

Sneeuwtak

Sneeuwtak

Het was nog een hele toer om hier weer weg te komen, zonder een berg sneeuw in de nek te krijgen.

Ik ben al fotograferend de hele zandvlakte overgestoken en ik besluit om dezelfde route terug te lopen. Om een beeld te krijgen van het hele gebied, loop ik naar de top van een zandduin. Ook hier staat weer een groepje dennen.

Op de top

Op de top

De terugweg heb ik de wind in mijn rug en dat is toch wel een stuk aangenamer. Als ik de zandvlakte verlaat ben ik weer in het bos. Ik besluit nog even naar de Hierdense beek te gaan. Misschien zie ik nog een mogelijkheid om te oefenen met mijn nieuwe grijsfilter. Aangekomen bij de beek zie ik heel rustig stromend water. Geen goede kansen dus om mijn filter te gebruiken. Maar als ik verder langs het water loop kom ik bij een plekje waar een aantal omgevallen bomen voor een kleine stroomversnelling zorgen. Ja! Nu kan mijn filter uit zijn houder komen en ga ik eens kijken wat ik er mee kan.

Als eerste een wat groter overzicht van dit “watervalletje”

Stroomversnelling

Stroomversnelling

Hiervoor ben ik wel even aan het klooien geweest met de belichting. Omdat ik nog geen ervaring heb met dit filter check ik steeds het histogram. Een goed instrument om je belichting in de gaten te houden. De sluitertijd bij bovenstaande foto is 5 seconden.

Nu is het tijd om wat meer in te zoomen op de details. Door de nachtvorst en het spetterende water zijn er mooie ijssculpturen gevormd.

IJssculpturen

IJssculpturen

Het doet voor mij on-Nederlands aan, maar deze winter weet mij steeds weer te verrassen. Als laatste nog een andere detail-opname.

IJsbeek

IJsbeek

Voor mij een leuke oefening om het gebruik van een grijsfilter onder de knie te krijgen.

Zou dit dan nu wel mijn allerlaatste winter- cq sneeuwblog zijn van dit seizoen? Dat dacht ik twee weken geleden ook. Je weet het dus niet, maar zelfs van mij mag het nu wel voorjaar worden. Kan ik weer hele andere foto’s maken. En zo blijf ik het hele jaar rond lekker bezig met de fantastische hobby fotograferen.

Advertenties

Winter in de Oostvaardersplassen

10 februari 2013

Ik dacht dat de winter was afgelopen, maar als ik opsta zie ik 15 cm sneeuw liggen! Op de radio wordt geadviseerd niet de weg op te gaan, als het niet echt nodig is. Vooral in Flevoland en op de Veluwe is er veel sneeuw gevallen. Maar voor mij is het juist wel echt nodig. Ik MOET foto’s maken met dit weer! Dus vertrek ik naar de Oostvaardersplassen en rij door een prachtig poollandschap in een sneeuwbui richting Lelystad.

Ik ben de eerste die bij het infocentrum van Staatbosbeheer zijn auto parkeert. Een maagdelijk wit landschap ligt dus voor me. Vol goede moed en met een ingepakte camera (tegen de nog steeds neerdwarrelende sneeuwvlokken) ga ik op pad. Al snel zie ik een grote groep edelherten. Tussen de bomen door probeer ik een shot te maken. Lukt niet echt. Maar dan moeten ze een pad oversteken en kan ik ze wat beter zien. Deze kijkt eerst even voorzichtig om het hoekje of de kust veilig is.

Altijd je hoofd koel houden

Altijd je hoofd koel houden

Dat krijg je er van als je door het struikgewas ruist.  Zou het moeder en dochter zijn?

Uiteindelijk steekt de hele groep van zo’n 30 hindes over en verdwijnt verder in het bos. Alleen vrouwtjes dus. Omdat ik het gebied ken denk ik te weten waar ze heen gaan. Rustig volg ik het spoor en even verder zie ik de hele groep terug op de plek die ik verwacht. Ze gaan het gebied in wat op dit moment afgesloten is voor publiek om de dieren rust te gunnen in deze barre tijden. Als ze verder trekken kan ik nog een paar foto’s maken. Het leuke aan deze foto is het ene hert dat mij nog eens doordringend aankijkt. Anders was het een typische kontenfoto geweest.

De hele groep

De hele groep

Een prachtig begin van de dag dus! Eigenlijk ben ik nu al tevreden. Als je met deze twee foto’s thuiskomt kun je zeggen dat het de moeite waard is geweest. Maar ik heb nog een uur of twee. Dus loop ik verder richting kijkhut ‘De Schollevaar’. Deze hut is normaal gesproken niet toegankelijk. Maar omdat het andere gebied afgesloten is het nu voor het publiek open. Op weg er naar toe hoor ik opeens een bekend geluid. Het gonzende geluid van vliegende knobbelzwanen. Eigenlijk ben ik net wat te laat en zijn de vogels mij al gepasseerd. Maar ik vind het beeld van de witte zwanen tegen de witte lucht wel mooi.

Formatievliegen

Formatievliegen

Ik moet altijd denken aan de KLM als ik foto’s van vliegende zwanen zie. Hebben ze toch goed gedaan die reclame jongens.

Als ik bij de hut aan kom begint het wat op te klaren en zie ik de eerste blauwe stukken in de lucht. Na een tijdje in de hut is er nog steeds weinig te zien. Je zit vlak bij een Aalscholverkolonie, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Enkele eenzame eenden zwemmen op afstand voorbij. Toch is het uitzicht wel mooi. Vooral de overkant van de plas valt op, nu de zon schijnt. Het is wel ver weg, maar met mijn telelens kan ik volgende foto maken.

De overkant

De overkant

Omdat er weinig gebeurt besluit ik om langzaam weer richting auto te lopen. Onderweg natuurlijk rustig rondkijkend naar interessante fotomogelijkheden. Ik hoop op baardmannetjes en ‘baardvrouwtjes’, maar die kom ik helaas niet tegen. Wel rietgorzen en die zijn natuurlijk ook leuk! Het is alleen lastig om met al dat riet een vrijzittend exemplaar te vinden en dan ook nog te fotograferen. Eigenlijk zit er altijd wel iets voor en de wind helpt ook niet echt mee met al de wuivende stengels voor mijn lens. Onderstaande is de beste van de reeks. Niet helemaal vrijzittend, maar vooruit… deze mag in dit blog.

rietgros

rietgors

Voor wie het interesseert: dit is een mannetje.

Door al die leuke dieren vergeet ik bijna dat ik ook nog een groothoek lens in de tas heb. Hoogste tijd dus voor wat landschapsopnames. Omdat ik een tijdje geleden ook een grijsfilter heb gekocht lijkt het me wel leuk om daar eens iets mee te doen. Eigenlijk gekocht om bewegend water vast te leggen of voortjagende wolkenluchten. Nu is er wel wat wind maar zowel het water als de wolken zijn vrij rustig. Maar oefenen kan altijd. Ik merk al snel dat het nog niet zo simpel is. Het is een draaiend filter die verschillende standen heeft met een groter mate van doorlaatbaarheid bij de verschillende standen. Theoretisch kun je tot 5 stops minder licht gaan. Sorry als het wat al te technisch wordt, maar voor de fotografen onder ons is dit misschien wel leuk om te weten. Ondanks die 5 stops hou ik nog een redelijk snelle sluitertijd over. Maar aan het water kun je toch wel zien dat de golfjes zijn gladgestreken.

Winter in de OVP

Winter in de OVP

Exif gegevens:

  • sluitertijd 1,3 sec
  • diafragma f/13
  • ISO 100

Ik ben toch wel even bezig om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Als iemand tips heeft: ik hoor het graag! Uiteindelijk ben ik voor nu wel tevreden met dit resultaat.

Ik loop verder en het volgende moment dient zich al weer aan. Een eenzame hinde loopt op het brede pad. Het is inmiddels wat drukker geworden in het gebied en een groepje fotografen komt haar tegemoet. Ze is nu ingesloten tussen mij en de andere mensen. Heel langzaam loopt ze door en gelukkig geven de mensen haar de ruimte om te passeren. Om enkele meters loopt het hert ze voorbij. Omdat ik dezelfde kant op moet loop ik achter haar aan. Ik wil haar niet opjagen, dus doe ik het rustig aan. Zo af en toe staat ze stil en op één van die momenten kan ik onderstaande foto maken.

Edelhert - hinde

Edelhert – hinde

Als we aan het eind van het pad zijn is er voor haar weer ruimte om het bos in te duiken en de rust op te zoeken.

Voor mij zit deze ochtend er op. Een prachtige ochtend die begon met sneeuw en nu eindigt met de zon. Wat wil je nog meer? Ik besluit om ondanks de besneeuwde wegen binnendoor naar huis te rijden. Ik kom dan langs de Praambult. Een uitkijkheuvel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de Oostvaardersplassen. Alleen jammer dat er nog een spoorlijn tussen ligt. Die draden verpesten veel goede fotomogelijkheden. Gelukkig kan ik een aantal herten vastleggen zonder dat de draden in beeld komen.

Sneeuwherten

Sneeuwherten

Een typisch beeld van de Oostvaardersplassen in de winter.

Een aantal weken geleden kon ik de vossen in de AWD fotograferen in de sneeuw. En nu de edelherten van de OVP. De winter is mij erg goed gezind geweest deze keer. Zal dit mijn laatste winterse blog zijn? Zal de lente nu snel zijn intrede doen? Ik weet het niet, maar alle seizoenen hebben hun charmes en de winter van 2012-2013 heeft zich van haar beste kant laten zien.


Een rondje Arkemheen

3 februari 2013

Arkemheen bij Nijkerk is één van de oudste polders van Nederland en dateert uit de 14-de eeuw. Het is nu een vogelrijk landschap en beschermt natuurgebied. Tot 1983 werd de polder droog gehouden door het stoomgemaal “hertog Reijnout”. Een markant gebouw in de vlakke polder.

Ik trek er in mijn auto op uit om te proberen de vogels in dit gebied te fotograferen en wat ik verder nog tegenkom natuurlijk. Met het raam omlaag en de rijstzak op het portier gebruik ik de auto als mobiele schuilhut. Ik hoop vandaag eindelijk een buizerd op een paaltje vast te kunnen leggen. En als het heel erg meezit een paar rammelende hazen. Zo wordt het genoemd als de mannetjes met elkaar op de vuist gaan om met de vrouwtjes te mogen paren. Zo vanaf  eind januari kun je dit schouwspel weer zien in de weilanden.

Na een bewolkte start van de dag breek dan toch de zon door. In het begin is er niet veel spannends te zien. Wel grote groepen goudplevieren en kieviten. Ik dacht altijd dat kieviten in de winter naar het zuiden trokken, maar velen blijven gewoon. En worden nog eens aangevuld met soortgenoten uit het noorden van Europa. Helaas willen ze niet echt dichtbij komen, dus onderstaande foto is een behoorlijke crop.

Kievit

Kievit

Mooie kleuren hebben ze als de zon er op schijnt!

Een stukje verder zie ik een andere bekende bewoner van deze polder: de grote zilverreiger. Mijn ervaring is dat ze erg schuw zijn en moeilijk te benaderen. Dit exemplaar landt gelukkig niet te ver weg en dus kan ik deze foto maken. Een mooi plaatje van hoe deze vogel de slootjes van de polder afstruint naar iets eetbaars.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

Jammer genoeg vangt hij of zij niets in de tijd dat ik toekijk.

Ik rij weer verder. Eigenlijk vind ik deze manier van natuurfotografie maar niets. Je mist toch het lekker buiten zijn als je in je auto rondrijdt. Hoewel ik wel de wind door mijn haar voel. Het raampje staat open en er waait een koude bries. Ik krijg het zelfs een beetje koud. Kun je beter lopen, wordt je ook nog warm van! Maar er is geen andere manier om dichter bij de vogels in de kale polder te komen. Als je dat lopend of fietsend doet, zijn ze al gevlogen voordat ze binnen “schietafstand” zijn.

Dan trekt een andere witte watervogel mijn aandacht. En dat is er één die wel vrij makkelijk te benaderen is: de knobbelzwaan. Genieten van het malse gras ligt er een koppeltje in de wei naast de weg. Veel trekken ze zich niet aan van de auto die voor hun neus parkeert. Daarom kan ik dit portretje maken.

Knobbelzwaan

Knobbelzwaan

Werkten al mijn modellen maar zo goed mee. Dat zou het leven van een natuurfotograaf een stuk eenvoudiger maken!

Ondertussen ben ik recht tegenover het stoomgemaal beland. Het kanaal zit vol met smienten. Niet tientallen, maar honderden. Ze maken een heel grappig geluidje. Een soort van fluiten is het. De smient broed in zeer kleine aantallen in Nederland, maar ’s winters komen grote groepen uit Scandinavië hier overwinteren. Onder ander in de Arkemheen polder dus.

Een paar smienten

Een paar smienten

Als iemand ze even voor me telt, dan zet ik het precieze aantal er wel even bij 😉

Ondertussen is de ochtend al weer aardig op weg om middag te worden en heb ik nog geen buizerd of haas gezien. Ik besluit daarom een ander stuk van de polder te proberen. Deze ligt aan de oostelijke kant van de Nijkerkerweg die vanuit de Flevopolder komt. Hier kom ik een hele leuke vogel tegen: een zogenaamde soepgans, ook bekend als parkgans. Dat zijn van oorsprong tamme ganzen, die verwilderd zijn en zich eventueel kruizen met wilde ganzen. Zo heb ik ooit een koppeltje gezien van een boerderijgans met een grote Canadese gans. Deze gans heeft echter genen van de grauwe gans in zijn bloed.

Soepgans

Soepgans

Wat een mooi blauw oog heeft ie hè?

Ter vergelijking is dit een grauwe gans. Deze twee staan dus gezellig samen te grazen. Ik weet niet of dit nu zijn of haar partner is of één van de ouders.

Grauwe gans

Grauwe gans

Hoe mooi dit alles ook is, nog steeds geen buizerd op een paaltje!

Dan zie ik eindelijk een buizerd, alleen zit die niet op een paaltje, maar op de grond. En ook nog eens te ver weg. Een vogelaar vind hem wel interessant en observeert hem met een telescoop. Ik rij door en ik zie een einde verder een auto in de berm staan. Vaak zit er dan een fotograaf in die iets gezien heeft. Als er nog een auto zich bij de eerste voegt weet ik het zeker: daar is iets te zien. Rustig rij ik ook die kant op en dan zie ik waar ik op hoopte: mijn buizerd op een paaltje. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat zo graag wil, maar het is een foto die je gewoon in je bestand moet hebben. Als één van de auto’s verder rijdt neem ik zijn plaats in en kan ik mijn foto’s maken.

Buizerd op een paaltje

Buizerd op een paaltje

De zon is inmiddels verdwenen en dat is mijn geluk, want anders had ik behoorlijk tegenlicht gehad. Door de harde wind waait zijn verenkleed zo nu en dan op. Als hij op zo’n moment ook nog eens recht in de camera kijkt, krijg je zo’n plaatje.

Zijwind

Zijwind

Staat er zo niet op zijn mooist op, maar ik vind het wel een grappige foto. Lijkt een beetje op een soepkip als ik eerlijk ben. Maar wel een hele mooie hoor!

Op de valreep is dan toch nog één van mijn wensen uitgekomen! Het is weer een leuke ochtend geworden. Ik heb veel soorten gezien en een aantal mooie foto’s kunnen maken, waaronder dus degene die ik van te voren in mijn hoofd had.


Mijn foto’s zijn nu te koop!

2 februari 2013

Ik heb de grote stap genomen: vanaf nu zijn mijn foto’s te koop! Ik heb mij aangesloten bij de site www.werkaandemuur.nl.

Hier heb ik mijn eigen webshop waarin ik mijn foto’s te koop aan kan bieden. Ze kunnen dan afgedrukt worden op canvas, dibond, als poster of ingelijst. Ben natuurlijk heel benieuwd of het gaat lopen. Aan de rechter kant op deze site zie je nu een plaatje met daarin de link naar mijn shop.

Sprookjesbos

Sprookjesbos

Je kunt online ook de foto’s in een aantal voorbeeld ruimtes bekijken. Dat geeft dan een mooi beeld van hoe het er aan de muur uitziet.

Aan de muur

Aan de muur

Niet alleen de “normale” formaten kunnen besteld worden, maar ook bijvoorbeeld panorama’s.

Panorama

Panorama

Ik heb nu nog maar drie foto’s toegevoegd, maar zal dat de komende tijd gaan uitbreiden.

Zoek je dus een mooi kado voor aan de muur. Voor jezelf of voor iemand anders, dan weet je nu waar je moet zijn 😉 . Zie je op deze site een mooie foto die je wel zou willen kopen, maar nog niet in de shop staat, stuur mij dan even een berichtje. Op de pagina “wie ben ik” staat een contactformulier. Ik zorg dan dat de desbetreffende foto in de shop komt, mits de kwaliteit hoog genoeg is.