Archief voor april, 2013

Een oude vriendin

14 april 2013

De allereerste blog die ik op deze site schreef heet “Op zoek naar de blauwborst“. Ik heb hem toen inderdaad gevonden, maar de foto was nu niet bepaald een topper. Ook al omdat ik toen nog niet zo lang bezig was met fotografie. Inmiddels zijn we twee jaar verder en nog steeds heb ik dit prachtige zangvogeltje niet in mijn fotocollectie. Tijd voor actie dus. Tijd voor “Op zoek naar de blauwborst, deel 2!

En dus ga ik vandaag weer naar de Oostvaardersplassen. Als ik de auto parkeer bij het infocentrum staat het ontvangstcomité mij al op te wachten.

Ontvangstcomité

Ontvangstcomité

Om deze foto te maken blijf ik in de auto zitten en zet deze zo neer dat ik precies tussen de bomen door de groep in beeld heb. Hierdoor kijken de herten niet mijn kant op, behalve de bok, en krijg je een mooi natuurlijk plaatje.

Ik laat de groep achter en wandel met mijn statief op de nek het veld in. Op zoek naar de blauwborst dus. Van te voren heb ik op internet een aantal keren de zang beluisterd om deze te leren herkennen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het herkennen van al die vogeldeuntjes nu niet bepaald mijn sterkste kant is. Maar ja, ik blijf het proberen.

Al snel hoor ik een vrolijke fluiter in het riet naast me. Zou het dan nu al? Dan vliegt een vogeltje op en landt pardoes vlak voor mijn neus op een tak. Geen blauwborst, maar een rietgors. Hij trekt zich niets van mij aan en vol overgave verkondigt hij dat de lente echt begonnen is.

Rietgors

Rietgors

Geen blauwborst dus, maar ook mooi toch?

Met tegenzin laat ik deze kleine Pavarotti achter en zoek verder langs de rietkraag naar de blauwborst. En ja hoor….. daar zie ik hem zitten. Laag in het riet en bijna niet te zien. Maar hij is er dus wel! Het grote wachten kan beginnen. En mijn geduld wordt danig op de proef gesteld. Steeds weer gaat ie op een plekje buiten mijn zicht zitten. Maar dan opeens verlaat hij het riet en gaat hij op het pad zitten. Niet de mooiste plek voor een foto, maar wel vol in beeld dus. Ik haal snel mijn camera van het statief (makkelijk zo’n snelkoppelplaatje!) en ga op mijn buik liggen. En net als ik de ontspanknop in wil drukken vliegt die grappenmaker weer het riet in. @#!$*@$#!!!!!!!

Maar deze keer zit hij wel mooi aan de rand. Dus camera weer snel op het statief. Ja fotograferen is hard werken zoals je merkt. En nu is het wel raak!

Hebbes!

Hebbes!

Drie foto’s is me gegund en dan verdwijnt hij weer tussen het riet. Maar ik heb hem! Nog niet helemaal naar mijn zin, maar wel een stuk beter dan die eerste keer twee jaar geleden. Ik blijf in de buurt rondhangen, maar meer dan af en toe een flits zie ik niet. Ik besluit dan ook nog een stukje verder te lopen.

En dan kom ik iemand tegen die het verdient dat dit blog naar haar genoemd wordt. Eén van de oudste edelherten van Nederland. Als ik in de winterperiode hier wandel kom ik haar eigenlijk altijd tegen. Zij behoorde tot de eerste groep edelherten die in 1992 werd uitgezet. Ze was toen ongeveer een jaar. Ze zal dus nu om en nabij de 23 jaar zijn. Er zijn op dit moment nog twee hindes van die groep in leven. Ze is totaal niet schuw en goed te benaderen. Wat mager na de lange winter, maar nu het weer warmer is schiet het malse gras bijna zichtbaar de grond uit. En dat laat ze zich goed smaken.

Mals voorjaarsgras

Mals voorjaarsgras

Ook dit jaar lijkt het haar weer gelukt te zijn de winter te overleven.

Omdat ze zo goed benaderbaar is, als je tenminste rustig blijft bewegen, komt er een plannetje op in mijn hoofd. Hoe zou het zijn om haar er met de groothoek lens op te zetten? Zou ik zo dichtbij kunnen komen? Ik verwissel mijn telelens voor de groothoek en ga rustig op een aantal meters voor het hert zitten. Zo blijf ik een tijdje zitten en zij kijkt even op, maar gaat dan weer verder met belangrijkere zaken: eten! Heel voorzichtig schuif ik nog een stukje dichterbij en dan kan ik een paar foto’s maken. Door de klik van de camera kijkt ze even op en dat levert dan deze foto op.

Up close

Up close

Ik weet zelf niet of ik dit nu een mooie foto vind, maar het is wel een apart beeld. En de ervaring om zo dichtbij haar te kunnen komen was geweldig. Nu weet ik wel dat ze erg tam is, maar toch…

En daarom is de titel van dit blog niet “Op zoek naar de blauwborst, deel 2”, maar een eerbetoon aan mijn oude vriendin!

Advertenties

Poldermist

7 april 2013

Het belooft een zonnige dag te worden, maar zoals wel vaker begint de dag mistig. Eerst baalde ik altijd als het weer eens mistig was, maar inmiddels weet ik dat je dan juist foto’s kan maken die anders zijn dan je normaal gesproken ziet. Dus trok in vol goede moed naar de Eempolder. Weidevogels en misschien hier en daar nog een landschapje. Ik zal wel zien wat ik tegen kom.

Eerst maar eens naar de slaapplaats van de grutto’s. Er waren er niet zo veel als de vorige keer (zie: Eerste paasdag), en de sfeer was heel anders.

Grutto's in de mist

Grutto’s in de mist

Ook nu kan ik weer dichtbij komen door achter het riet langs te sluipen.

Helaas blijven de andere vogels (kluten, bergeenden en meeuwen) buiten bereik van mijn camera. Ik hou deze plas dus voor gezien en wandel een stukje de polder in. Bij het gemaal staan de knotwilgen langs het kanaal. Langzaam verdwijnen de achterste bomen in de mist

Wilgenrij

Wilgenrij

Als je een ander standpunt in neemt krijg je weer een ander beeld. Dit keer met de spiegeling.

Spiegeling in zwar/wit

Spiegeling in zwart/wit

Deze keer heb ik eens een zwart/wit omzetting gedaan. Ik doe dat niet vaak en ben benieuwd naar jullie mening. Het geeft een onheilspellende sfeer. Wat eigenlijk niet overeenkomt met hoe ik het ervaar. Voor mijn gevoel is het een hele rustige stille sfeer. Maar het z/w-plaatje vind ik dan wel weer iets hebben.

Verder lopend kom ik bij een bekende plek in de Eempolder: de dode boom. Deze is natuurlijk al talloze malen gefotografeerd, dus maak daar nog maar eens een unieke foto van. Niet te doen natuurlijk, maar onderstaande foto vind ik zelf wel mooi.

Dode boom

Dode boom

Ondertussen is de mist wat minder geworden en geniet ik van de vele vogelgeluiden. Kieviten buitelen door de lucht en de grutto’s roepen. Heerlijke lentebeelden en  geluiden! Alleen de temperatuur laat nog steeds te wensen over. De koude wind herinnert mij dat de winter nog steeds in het zadel zit. Ik loop terug naar mijn auto en rij nog even een rondje om te kijken of er nog wat vogels op de foto willen.

Helaas blijven verreweg de meeste vogels in het gras en laten ze de paaltjes links liggen. Alleen een graspiepertje poseert even voor me.

Graspiepertje

Graspiepertje

Niet heel close in beeld, maar ik vind dit wel een mooie compositie.

Hierna kom ik een hele groep hazen tegen. Maar daar heb ik al uitgebreid verslag gedaan in mijn vorige blog Haasdag.

Als ik dan aan het eind van de ochtend weer naar huis rij kom ik nog langs deze reiger in de sloot. Tot mijn verbazing blijft hij gewoon zitten! Dat ben ik niet gewend. Normaal gesproken gaan ze snel  op de wieken als je dichtbij komt. Maar dit exemplaar heeft geen moeite met mijn aanwezigheid. Ik hoop alleen dat dat niet veroorzaakt wordt door ziekte of zwakte. Snel neem ik een paar foto’s en laat hem verder met rust.

Reigerportret

Reigerportret

Volgens mij is het nog een jonge reiger. Een jong van vorig jaar misschien? Onderstaande foto is niet gecropt om een beeld te geven hoe dicht ik hem kon benaderen. Meer kreeg ik er dus niet op.

Jonge blauwe reiger

Jonge blauwe reiger

Het was een zeer vruchtbaar foto-ochtendje en ik heb genoten van het buiten zijn. Dat is voor mij de perfectie combinatie: lekker in de natuur en ondertussen plaatjes schieten. Heerlijk!!!!!!

 


Haasdag

7 april 2013

De eerste zondag na pasen is het Haasdag. Alle hazen zijn vrij om uit te rusten van het rondbrengen en het verstoppen van de paaseieren. En zoals ieder jaar komen ze bij elkaar in de polder voor een gezellige dag. Een dag met een hapje en een drankje en leuke spelletjes. Helaas moet ik melden dat die bijeenkomsten nog wel eens uit de hand lopen. Dit jaar had ik, bij hoge uitzondering, het voorrecht om zo’n dag mee te maken.

De dag begint rustig en langzaam druppelen alle haasjes binnen. Tante Hannie, Ome Henk, de neefjes Hans en Herman en natuurlijk het mooie nichtje Hilda. Als eerste worden de paasdagen besproken en iedereen heeft wel een sterk verhaal over een immens ei of een niet gevonden exemplaar. Dat vinden vooral de neefjes erg grappig. Een niet gevonden ei…. hilarisch! Typische hazenhumor.

Dan wordt er besproken wat er vandaag op het programma staat.

Bespreking

Bespreking

En wie komt er weer eens op het laatste moment aan de rechterkant naar binnen glippen: Harry Haas. Het zwarte schaap van de hazenfamilie. “Sorry, ik had een lekke achterpoot en de brug stond open en de trein had vertraging”. Smoesjes natuurlijk, want ik heb nog nooit een haas in de trein gezien! De rest van de familie gaat er verder niet op in. Ze kennen Harry langer dan vandaag en besluiten er geen woorden aan vuil te maken. Terug naar de activiteiten van vandaag.”Zullen we verstoppertje doen” zegt Hilda. “Nee!!” roepen Hans en Herman in koor. “We willen tikkertje  spelen!!!!”. “Moet dat nou” moppert ome Henk. “Dat is zo’n wild spelletje en straks bezeren jullie je nog”. Zoals je merkt is oom van het voorzichtige type. “Ach laat de jeugd toch” zegt tante Hannie. ” We zijn toch zelf ook jong geweest!” En zo wordt besloten dat het tikkertje wordt.

“Ik kijk wel toe” zegt ome Henk. En hij gaat op een rustig plekje zitten.

Ome Henk

Ome Henk

De anderen hebben al geen oog meer voor hem. Ze gaan er als een haas vandoor, wat op zich ook wel weer logisch is natuurlijk. Vooral Herman is een kei in rennen. Hij scheurt als een formule 1 auto over het veld. Zigzaggend tussen de paaltjes van het prikkeldraad door, springend over slootjes en dan weer terug. Je wordt al moe als je er naar kijkt.

Herman in volle sprint

Herman in volle sprint

Als dat maar goed gaat! Ome Henk doet van schrik een schietgebedje.

Schietgebedje

Schietgebedje

Maar hij is de enige die zich zorgen maakt. De rest vermaakt zich opperbest. Het hele speelveld wordt gebruikt voor dit spel. Nu veranderd het tikkertje in treintje spelen. De bedoeling is je voorganger zo dicht mogelijk te volgen, zonder hem of haar aan te raken. Hilda let even niet op en zit pardoes met haar neus tussen de billen van Harry.

Treintje spelen

Treintje spelen

“Jij bent af!” roept Hans naar zijn nichtje. “Nietes, ik raakte hem helemaal niet!!!” Ojee, ruzie in de tent. Maar gelukkig kan tante Hannie de boel snel sussen. “Gaan jullie het maar even goedmaken kinderen. We gaan toch geen ruzie maken op Haasdag?” Gelukkig, dat liep nog net goed af, met dank aan tante Hannie. Was het toch weer bijna mis gegaan.

Maar wat is dat? Plotseling slaat Ome Henk de pootjes voor de ogen. Hij staat te trillen op zijn poten. Geschokt kijkt hij in de verte.

Ome Hank wil het niet zien

Ome Henk durft niet te kijken

Als ik dezelfde richting opkijk valt ook mijn mond open. Dat meen je toch niet!!!! Wat een schande voor de hazenfamilie.  Blijkbaar is het goedmaken totaal uit de hand gelopen. En dat gewoon in het openbaar! Ik weet wel dat dit de eerste EN de laatste keer is dat ik Haasdag mee vier! Uit privacy overwegingen heb ik maar even een paar blokjes geplaatst.

Hazen schandaal

Hazen schandaal

Snel verlaat ik het feestterrein. Ik moet tenslotte aan mijn reputatie denken. Ik wil bij voorbaat mijn welgemeende excuses aanbieden aan de mensen die hier aanstoot aan nemen. Ik ben het volledig met jullie eens, maar ik vond dat ik het volledige verhaal moest vertellen. Het verhaal van Haasdag!


Eerste paasdag

31 maart 2013

Op deze eerste paasdag is mijn doel een plasje in de polder waar regelmatig kluten worden gezien. Ik vind het een prachtige vogel, die ik helaas nog nooit voor mijn lens gehad heb. Dat is dus mijn doel voor vandaag.

Aangekomen op de plek moet ik eerst even de boel verkennen. Ik ben hier nog nooit geweest namelijk. Het is meer een ondergelopen weiland dan een echte plas. Dat heeft één groot nadeel: er is bijna geen mogelijkheid om ongezien dichtbij het water te komen. En dus ook niet dichtbij de vogels! Want die zitten er in grote getale. Zo te zien geen kluten, maar volgens mij een paar honderd grutto’s!

Ik zie één mogelijkheid: via de slootkant richting de plas en dan het laatste stuk proberen achter een klein stukje riet in dekking te blijven. Als een echte Rambo sluip ik door de polder. Tijgerend sluip ik meter voor meter richting de rustende vogels. Geen gezicht waarschijnlijk, maar het is me wel gelukt: ik ben aangekomen bij de rand van de plas! En inderdaad zit de plas vol grutto’s.

Heel veel grutto's

Heel veel grutto’s

Zoals je ziet is de plas op deze eerste paasdag nog steeds bevroren! Ja… de lente van 2013 laat nog steeds op zich wachten. Dat zullen de grutto’s ook niet verwacht hebben toen ze uit Afrika vertrokken. Het begint zelfs lichtjes te sneeuwen! Heel voorzichtig kruip ik nog een stukje dichterbij en maak nog een aantal foto’s.

IJsgrutto's

IJsgrutto’s

Nu het wat later wordt ontwaken steeds meer vogels. In kleine groepjes vertrekken ze. Ik denk om te gaan eten. En dat zal nog lastig zijn met de, door de vorst, harde grond. De grote groep raakt nu aardig uitgedund. De laatste slapers worden ook aangespoord wakker te worden.

Wake-up call

Wake-up call

Nu bijna alle vogels vertrokken zijn, besluit ook ik de plas te verlaten. Ik verwacht niet dat er binnen afzienbare tijd nieuwe vogels komen. Pas als het ijs gesmolten is zullen er weer soorten komen om hier te foerageren. Helaas heb ik niet de tijd om daar op te wachten. De kluten zal ik een andere keer moeten zien te fotograferen.

Via dezelfde route als waarlangs ik gekomen ben trek ik mij terug en wandel terug naar de auto. Vanuit de auto hoop ik nog een aantal mooie foto’s te kunnen maken. Langzaam rijden geef ik mijn ogen goed de kost. De grutto’s lijken allemaal te zijn verdwenen. Wel zijn er een aantal kieviten. Dit exemplaar staat net boven op een dijkje.

Kievit in sneeuwbuitje

Kievit in sneeuwbuitje

Zoals je kunt zien sneeuwt het nog steeds een beetje.

Dan zie ik iets in mijn ooghoek bewegen. Snel draai ik mijn hoofd, maar op het eerste gezicht zie ik niets. Als ik het weiland afspeur zie ik hem plotseling zitten: de PAASHAAS! hoe toepasselijk op deze eerste paasdag.

Paashaas

Paashaas

Wat een goede camouflagekleur heeft ie. Als ik hem niet had zien bewegen, dan was ik er zo langs gereden.

Even later zie ik een valkje bidden langs de weg. Helaas niet lang genoeg om mij gelegenheid te geven om een foto te maken. Ook dat gebeurt natuurlijk regelmatig. Niet alles lukt! Gelukkig zie ik op dezelfde plek een koppel wilde eenden op een duiker in de sloot zitten. En nu lukt het wel om een leuke foto te maken.

Woerd

Woerd

Voordat ik het vrouwtje kan platen vertrekt het echtpaar.

Ook een andere bewoner van de polder laat zich zien. Stappend door het gras zoekt deze blauwe reiger naar een prooi. Ze zijn in deze tijd op hun mooist.

Blauwe polderreiger

Blauwe polderreiger

Tot slot heb ik mij nog even vermaakt met een kievit. Dit exemplaar trok zich niets aan van de auto en ging gewoon door met het zoeken naar een hapje eten.

Kievit

Kievit

Ondanks dat de zon niet schijnt komen de prachtige kleuren toch mooi naar voren. Een prachtige weidevogel! En omdat hij zich niet door mij liet storen, kwam hij gewoon op mij af gelopen.

Frontaaltje

Van voren

En de volgende keer maar eens proberen om de auto te verlaten en vanuit een laag standpunt wat foto’s te maken.

Ondanks dat ik de door mij gewenste kluten niet gezien heb is het toch een geslaagde ochtend geworden. Met voor mij als hoogtepunt de grutto’s op het ijs. Dat zie je ook niet al te vaak! En de haas heeft mij toch aan het denken gezet om iets van camouflage aan te schaffen. Bij zo’n plas als bij de grutto’s kun je volgens mij mooie platen maken vanonder een camouflagenet. Dus wie weet volgen de kluten binnenkort!