Archief voor juni, 2013

De Waverhoek

23 juni 2013

Regenbuien en een grijze lucht. Tel daar een stevige bries bij op en je hebt nou niet echt de meest ideale foto-omstandigheden. Toch besluit ik er op uit te gaan. Ik wil een voor mij nieuw gebied ontdekken: De Waverhoek. Een stukje nieuwe natuur van Natuurmonumenten in de polder Groot-Mijdrecht. Het natuurgebied (2007) bestaat uit een gedeeltelijk afgegraven polder die voor een groot deel onder water staat. Ondanks het korte bestaan zijn er veel vogels te vinden.

Als ik de auto parkeer komt er net een regenbui over. Ik blijf dus nog even zitten tot het droog wordt. Dan trek ik de laarzen aan en loop het gebied in. Het is een mooi compact en overzichtelijk stukje. Vooraan zie ik gelijk al een aantal kluten naar eten zoeken in het ondiepe water.

foeragerende kluut

foeragerende kluut

Kijk, dat is nog eens een mooi begin van een foto-ochtend!

Alleen jammer dat de jonge kluten snel wegrennen als ik een beetje in de buurt kom. Er is weinig beschutting, dus ze zien me al van ver aankomen. Ze zijn al aardig uit de kluiten gewassen, of moet ik zeggen: “uit de kluten gewassen”.

Dan hoor ik opeens een bekend deuntje: het gezang van de blauwborst. Boven in het riet zingt deze man zijn lied. Vrij ver van het pad, maar een beetje omgeving erbij op de foto vind ik niet erg. Vaak geeft dat juist een mooi beeld.

Blauwborst

Blauwborst

Dat is genieten van de zangkunst van deze prachtige rietbewoner.

Helaas is nu de volgende bui gearriveerd. Snel loop ik richting de auto, die honderd meter verderop staat. Toch wel een voordeel dat het gebied klein is. Vooral met dit wisselvallige weer. Als ik bij de parkeerplaats kom zit er op het hek een vogel met de meest suffe vogelnaam die ik ken: kneu. Zeg het maar eens een paar keer hard op na elkaar. Dat klinkt niet erg opwindend toch?

Vrouwtjes kneu

Vrouwtjes kneu

Ondanks de naam is het toch een leuk vogeltje. Helaas zie ik het mannetje, dat nog mooier is, niet deze keer.

Gelukkig blijft de bui beperkt tot wat gemiezer en ik besluit het wandelpad te nemen die rond het gebied loopt. Een tochtje van ca. 2,5 km. Onderweg hoor en zie ik rietgorzen, een overvliegende lepelaar en een stelletje bergeenden met een hele schoolklas jongen. Zouden ze net als grauwe ganzen de jongen verzamelen in een soort van crèche? Geen idee, maar zoveel jongen kunnen nooit van één koppeltje zijn volgens mij.

Dan hoor ik opeens kabaal boven een weiland. Ik zie een roofvogel, achterna gezeten door scholeksters en kieviten. Het is ver weg, maar toch maak ik een paar foto’s van de vluchtende rover. Als ik later de foto’s op mijn pc bekijk. zie ik waar alle opwinding door veroorzaakt werd: deze bruine kiekendief heeft een jonge scholekster te pakken. Zijn eerste vlucht is gelijk zijn laatste.

Kiekendief man met jonge scholekster

Kiekendief man met jonge scholekster

Zo gaat dat. Waarschijnlijk even niet alert genoeg en dan is het gelijk ‘game over’. Het jong van de kiekendief  moet natuurlijk ook eten en zal er blij mee zijn.

De kieviten en tureluurs zijn, misschien mede door dit moment, niet blij dat ik over het dijkje loop. Steeds weer komen ze luid roepend over vliegen. Dat geeft mij de gelegenheid om eens een kievit in de lucht vast te leggen.

Kievit laat zich horen

Kievit laat zich horen

Zo dichtbij heb ik ze nog niet voorbij zien vliegen. Wel een mooi gezicht hoor! Om ze niet langer lastig te vallen loop ik toch maar snel door. Ik heb mijn rondje voltooid en ben weer bij de parkeerplaats aangekomen.

Het is, ondanks het niet zo mooie weer, toch een prachtige ochtend geworden.

Advertenties

Sunset Boulevard

16 juni 2013

Na mijn prachtige ontmoeting met de bevers rij ik naar de Markermeerdijk om eens te kijken of ik de zonsondergang kan vastleggen. Ik heb mijn grijsfilter mee, dus daar wil ik mee experimenteren. Eigenlijk heb ik die nog te weinig gebruikt. Het is een rotatiefilter, die door er aan te draaien, meer of minder licht door laat. Maximaal kun je de belichtingstijd 5x verlengen. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat gaat opleveren. Om te laten zien wat het filter voor effect heeft zal ik de exif-gegevens bij alle foto’s vermelden. En natuurlijk heb ik een statief gebruikt.

Door de bevers ben ik eigenlijk iets te laat. Maar daar hoor je mij niet over klagen 😀 . De zon zakt net tegen de horizon aan. Eerst maar eens een foto zonder filter.

Markermeer

Markermeer

Exif:  sluitertijd 1/6 sec; ISO-640; diafragma f13; brandpunt 24mm

Later zie ik dat de ISO nog hoog staat. Vergeten terug te zetten 😦

Dan zet ik mijn filter er voor. Ondertussen veranderen de kleuren in de lucht razendsnel. Helaas kan ik niet meer zien op welke stand het filter stond. Maar het verschil op het water is duidelijk.

Magenta sky

Magenta sky

Exif:  sluitertijd 1,3 sec; ISO-640; diafragma f14; brandpunt 12mm

Door de langere sluitertijd is het water een stuk rustiger. Maar ik wil nog een stapje verder. Door niet direct richting zon te fotograferen heb je meer licht nodig voor een goede belichting en dus een nog langere sluitertijd.

Avondsfeer

Avondsfeer

Exif:  sluitertijd 2,5 sec; ISO-640; diafragma f20; brandpunt 24mm

Vooral bij de basaltblokken zie je nu het effect. Want hoewel er nog net zo veel golven zijn als op de eerste foto, zie je dat niet meer terug. Het water veranderd in een melkachtige vloeistof. Sommigen vinden dat lelijk en anderen juist erg mooi. Ik denk zelf dat je per foto moet bekijken wat het beste uit komt. De ene situatie is de andere niet natuurlijk.

Een sluitertijd van 2,5 seconden is natuurlijk leuk, maar dat moet nog langer kunnen. Dus kijk ik in de richting waar het al aardig donker aan het worden is. Dat levert de volgende foto op:

Blauwe uurtje

Blauwe uurtje

Exif:  sluitertijd 10 sec; ISO-640; diafragma f20; brandpunt 24mm

Goed te zien waarom het uur na zonsondergang het blauwe uurtje wat genoemd. En een belichting van 10 seconden, dat begint er op te lijken. Misschien nog even handig om te vermelden dat de camera op M (manueel) staat, zodat ik diafragma en belichtingstijd handmatig kan instellen.

De zon is nu echt achter de horizon verdwenen, maar de lucht kleurt nog steeds oranje. En ik kom er eindelijk achter dat de ISO-waarde nog op beverstand staat. Dus de ISO gaat gelijk terug naar 100. Daardoor kan de sluitertijd nog verder omhoog. Beetje sullig dat ik dat heb gemist. Je ziet gelijk het verschil.

Vanaf Sunset Boulevard

Vanaf Sunset Boulevard

Exif:  sluitertijd 20 sec; ISO-100; diafragma f20; brandpunt 24mm

En zo ben ik uiteindelijk uitgekomen bij de foto die ik in mijn hoofd had. Het is leuk om zo met je camera en de instellingen te spelen. Ik ga er zeker vaker mee aan de slag. En de Markermeerdijk is een prachtige locatie daarvoor. Vanaf nu noem ik de dijk de Almeerse Sunset Boulevard!


Bevers

16 juni 2013

Eigenlijk ga ik altijd vroeg in de ochtend op pad met mijn camera. Maar vandaag is het Vaderdag, dus lekker uitslapen en ontbijt op bed. Samen met de zelfgefabriceerde knutsels altijd weer een heerlijk moment. Geen tijd dus om er vanochtend op uit te trekken, dus dan maar een keer in de avond op pad.

Ik besluit om weer eens te kijken of ik de bevers kan vinden. Het is al weer een lange tijd geleden dat ik ze gezien heb. En goede foto’s heb ik nog niet van deze prachtige dieren. Als ik op de plek aangekomen ben is er nog niet veel te zien. Alleen een aantal paartjes futen. Die trouwens tussen het riet behoorlijk lawaaierig bezig zijn met iets. Het lijkt op paren. Een tweede leg? Of gewoon aan de late kant? Natuurlijk maak ik wat foto’s, maar veel bijzonders is het niet. Ik besluit weer terug te lopen en dan…….

Bever

Bever

Ja hoor, daar zit ie. Hij zwemt weg aan de overkant van het kanaal  onder de overhangende takken. Niet de meest ideale omstandigheden voor het maken van foto’s. Ook omdat het inmiddels 9 uur geweest is en het dus begint te schemeren. Helemaal tussen de bomen. De ISO gaat dus omhoog en het diafragma gaat verder open. Maar goede foto’s maken lukt niet meer en de bever verdwijnt uit het zicht.

Ondanks deze mager oogst loop ik inwendig juichend verder. Een bever zien is een prachtige belevenis. Het zijn dan ook geweldige dieren en in het echt best groot. Ik loop verder langs het water als ik tot mijn verrassing weer een bever zie zwemmen. En nu aan mijn kant! Ik ga rustig zitten en wacht tot hij dichter bij komt. Wat heet dichter bij: hij zwemt gewoon voor me langs! Op ongeveer 3 meter!

Oogcontact

Oogcontact

Ik weet zeker dat hij me aankijkt. Maar verder trekt hij zich niet veel van me aan. Rustig zwemt hij verder en verdwijnt onder een bruggetje, waarna hij op het grotere meer uit het zicht raakt. Wow!!! Dat was gaaf!!! Mijn avond is geslaagd.

Maar wacht….. het is nog niet afgelopen. Vijftig meter verder zie ik bever nummer 3. Het is toch niet te geloven. Zo zie je ze tijden niet en nu ineens 3 op één avond. Dit exemplaar zit net als de eerste aan de andere kant. Ik wil eigenlijk al doorlopen, omdat fotograferen vanaf die afstand geen zin heeft. Toch besluit ik nog even te blijven en gewoon te genieten van de aanwezigheid van dit grote knaagdier. En dat was een goede beslissing.

Blijkbaar heb ik een soort van bevermagneet bij me vanavond, want ook deze komt naar me toe gezwommen.

Toenadering

Toenadering

Even ben ik zelfs bang dat ie de wal op komt, maar gelukkig besluit hij op het laatste moment af te buigen. Zo kan ik ook nog een foto maken van opzij.

Laatste blik

Laatste blik

Eén laatste blik nog en dan duikt ie onder. En daarna zie ik hem niet meer terug. Inmiddels is het half tien en ik besluit naar de auto te lopen. Ik heb nog wat anders gepland, maar daarover in een volgend blog meer. Dan brengen de bevers van Almere me nog een laatste groet. Naast me hoor ik een enorme klap op het water. Een geluid dat ik herken: een bever die met zijn staart hard op het water slaat. Een passend einde van deze bevertocht!


Het Kuinderbos

2 juni 2013

Vandaag is mijn bestemming het Kuinderbos in de Noordoostpolder. Dit gebied staat bekend om de vele libellen die er voorkomen en dus lijkt mij dat een heel geschikte plek om eens heen te gaan.  Het zou mooi zijn als ik een keer een uitsluipende libel zou zien. Als de libel als larve groot genoeg is geworden kruipen ze uit het water en verpoppen ze tot hun laatste vorm: een libel. Ze breken dan als het ware uit hun huid naar buiten. Het oude larvehuidje achterlatend.

Helaas staat er vandaag best veel wind. Niet de beste omstandigheden voor macrofotografie. En ik zie geen enkele libel of juffer. De natuur laat zich niet dwingen, dus verleg ik mijn focus. Ik weet waar hier zonnedauw groeit en de vorige keer toen ik hier was heb ik daar niets mee gedaan. Daar moet dus verandering in komen, dus ik stort me op dit ieniemini plantje. Ze zijn maar een centimeter hoog en dus lastig mooi te fotograferen. Gelukkig helpt de zon mij een beetje.

Ronde zonnedauw

Ronde zonnedauw

Als ik er nog een beetje dichter op kruip zie je dit.

Sprankelend

Sprankelend

Prachtig toch?  De libellen ben ik helemaal vergeten als ik hier zo mee bezig ben. Steeds op zoek naar een mooie compositie en de juiste lichtval. En dat is best nog lastig met zo’n klein plantje. Maar uiteindelijk ben ik erg tevreden over het resultaat. Hier nog een mooie afsluiter.

Druppelkrans

Druppelkrans

Het is inmiddels al een stuk later geworden en misschien zijn de libellen in de tussentijd wakker geworden. Maar of ze verstoppen zich, of ik kijk niet goed, want ik zie ze nergens. Het enige wat ik zie is dit.

Spinnenvoer

Larvenhuidje

Waarschijnlijk een larvehuidje die door de wind in het web is geblazen. Navraag op het forum van waarneming.nl levert ook nog een mogelijke naam op: Grote keizerlibel.

Omdat de libellen het laten afweten besluit ik de wandelroute om het meer te lopen. Ik zie dan wel wat ik tegen kom. Het zonnetje schijnt, de temperatuur is aangenaam, alleen de wind is wat aan de harde kant. Heerlijke omstandigheden dus voor een wandeling. Overal kleuren het fluitekruid en de boterbloemen het landschap en ik geniet van de omgeving.

Fluitekruid

Fluitekruid

Ik kom bij een stuk land waarop een aantal Welsh pony’s staan. Deze worden ingezet om het gebied te begrazen. Mooie kleine paardjes die zich niet door mij laten storen. Eentje komt zelfs even naar me toe om me te begroeten. Het is wel een mooi beeld die paarden in de met boterbloemen bezaaide wei.

Shetlander

Welsh pony

 

De bloemen worden volgens mij niet door de paarden opgegeten, maar het gras natuurlijk wel.

Grazen tussen de bloemetjes

Grazen tussen de bloemetjes

Ik loop verder en opeens hoor ik: “FRRRRRRRRRRRT”! Een libel land precies op mijn borstzak! Het is weer eens wat anders: de libel vind mij in plaats van andersom. Hij blijft ook rustig zitten, maar nu natuurlijk weer te dichtbij voor een foto. Lastige jongens die natuurfotografen. Het is ook nooit goed. Ik raak hem even aan en hij vliegt tussen het gras. Nu kan ik hem mooi fotograferen!

Gewone oeverlibel

Gewone oeverlibel

Het lijkt of hij een slak heeft gevangen, maar die zat er al toen hij daar landde. Natuurlijk maak ik foto’s vanuit allerlei hoeken. Deze is van precies de andere kant.

Tussen het gras en de bloemen

Tussen het gras en de bloemen

Ik denk dat ik deze tweede de mooiste vind. Wat denken jullie?

En zo kan ik toch nog afsluiten met een libel. En heb ik nog wat te wensen over. Want die uitsluipende libel moet ik natuurlijk toch nog eens vastleggen. Misschien de volgende keer?