Archief voor juni, 2014

Bij de bevers

26 juni 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een keer ’s avonds op pad ben geweest. Voor mij is het gewoon handiger om ’s ochtends vroeg op pad te gaan. Maar de komende weken heb ik een aantal foto-avondjes ingepland. De eerste is vandaag en ik ga weer eens op zoek naar de bevers. Kijken of ze op tijd willen zijn, zodat ik nog een beetje licht hebt om te fotograferen.

Er zijn verschillende plekken in Almere waar bevers zitten. Ik ga vandaag naar de Noorderplassen. Ik ben nog wat vroeg en ik wandel wat heen en weer. Plots hoor ik het schelle gepiep van een ijsvogel. Ik zie hem zitten aan de overkant. Te ver weg voor een goede foto, maar toch weer leuk om te zien. Ook de futen zijn actief en hebben nog kleintjes op de rug. Zo gaat de tijd snel voorbij en ik kies een plekje uit aan de waterkant. Hopelijk komen de bevers hier snel voorbij.

Na een half uur zonder dat er iets spannends gebeurt zoek ik een ander plekje op. Ik zit er nog maar net of een bever komt mijn kant op zwemmen. YESSS!!!!

Zwemmende bever

Zwemmende bever

Altijd zo fijn als je vind waar je naar op zoek bent!

Ik blijf stil zitten en de bever komt nog wat dichterbij. Heel rustig zwemt ie aan mij voorbij op een meter of 6. Volgens mij heeft hij me wel in de gaten, maar hij trekt zich niet veel van mij aan.

Nog dichterbij

Nog dichterbij

Dan zwemt hij weer een eindje terug en tot mijn grote verbazing klimt hij op de kant! Wow, dat had ik even niet zien aankomen. Nu pas kun je goed zien hoe groot ze eigenlijk zijn. En geloof me: ze zijn best groot!

Hij zit onder de bomen en ik heb geen goed uitzicht. Helaas dus geen foto’s van dit moment. Als hij weer het water in gaat, begint hij rustig te eten van wat planten die hij van tussen de bomen heeft meegenomen. Ik kan nu wat dichterbij komen en deze foto maken.

Lekker smikkelen

Lekker smikkelen

Zo dichtbij heb ik nog nooit een bever gezien. Echt een kippenvelmoment!

Weer blijft hij rustig doorgaan waar hij mee bezig is. Na een tijdje is hij uitgegeten en zwemt richting het open water. Ik slaak een diepe zucht. Wow, dat was gaaf! Maar het is nog niet afgelopen. De bever komt nog één keer terug gezwommen. Alsof hij nog even afscheid komt nemen.

Een laatste groet

Een laatste groet

Dan verdwijnt hij definitief uit het zicht. Mij achterlatend met een heerlijk gevoel. Als ik de foto’s terugkijk blijkt dit alles nog geen kwartiertje te hebben geduurd. Maar voor mij lijkt het minstens een uur!

Ik loop verder langs de waterkant en zie verderop nog een tweetal bevers zwemmen. Een andere zwemmer blijkt een muskusrat te zijn. Het wordt nu snel donkerder, dus de foto’s zijn niet mooi meer. Maar het is nog steeds genieten.  Helemaal als ik, samen met nog een drietal andere beverspotters, nog één ontdek. Deze klimt aan de overkant de wal op, knaagt een dikke tak af, neemt die mee het water in en zwemt er mee weg. Op weg naar de burcht voor de kleintjes? Dat zou zo maar kunnen.

Het is een heerlijke avond geweest en een goed begin van mijn serie foto-avondjes!

Advertenties

De ijsvogels: het vervolg

15 juni 2014

Een paar weken geleden was ik bij de voor mij nieuwe ijsvogelplek, zie: Een nieuwe stek. Ik sprak toen de hoop uit dat ze zouden gaan broeden. Hoog tijd dus om weer eens poolshoogte te gaan nemen. Dus vertrek ik weer naar het plekje en installeer mij tussen de struiken. Ik ben nog niet eens klaar met het opzetten van de camera of het mannetje zit al weer op de tak. Het gaat erg snel, maar had hij niet een visje in zijn snavel? Vol spanning wacht ik af op zijn terugkeer. Na een minuut of twintig land ie weer op de stok. En inderdaad met een visje!

Met een visje

Met een visje

Voor mij de eerste keer dat ik zo’n duidelijke foto heb van een ijsvogel met een prooi.

Vanaf de tak vliegt hij naar de kluit van de omgevallen boom. Ik heb daar geen zicht op, maar ik denk dat hij het nest in gaat. Zouden er kleintjes in zitten? Al snel is hij al weer terug. En nog steeds met het visje in zijn snavel.

Babyvoer?

Babyvoer?

Zouden de kleintjes geen honger hebben? Het herhaalt zich een paar keer en steeds komt hij terug met de vis. Hmm…., ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Als hij daar zo zit kijkt hij af en toe omhoog. Iets wat ik de vorige keer ook al een paar keer zag. Blijkbaar komt er toch ook gevaar vanuit de lucht. Het lijkt net alsof hij even zijn vangst aan mij laat zien.

Kijk eens wat een mooie vangst!

Kijk eens wat een mooie vangst!

Uiteindelijk eet hij het maar zelf op. Hopelijk gaat alles goed daar binnen in het nest.

Als hij weer vertrokken is verhuis ik naar een ander plekje. Daar zit ik nog wat dichter bij de stok en heb minder tegenlicht. Het duurt nu wat langer, maar het mannetje laat me niet in de steek. Weer komt hij op de stok zitten met een visje. Ook het vrouwtje komt één keer langs, maar net als de vorige keer is ze binnen een paar seconden weer verdwenen. Het mannetje werkt gelukkig wat beter mee.

De volgende vis

Het volgende visje

Maar net als de vorige keer komt hij keer op keer terug op de stok met het visje nog bij zich. Blijkbaar kan hij het visje niet kwijt aan de jongen, als die er zijn tenminste. Maar ik zou niet weten waarom hij anders steeds naar de kluit vliegt met een visje in z’n bek. Ook nu geeft hij het op na een aantal pogingen en eet het visje zelf op. Ik kon nog net een foto maken van het visje dat in zijn keel verdwijnt.

Eet smakelijk

Eet smakelijk

Ik vind dit zelf wel een bijzondere foto.

Wat een mazzel dat ik dit plekje ontdekt heb. Misschien de volgende keer een aantal jongen op de tak? Wie zal het zeggen, maar ik blijf deze ijsvogelfamilie de komende tijd volgen.

 


Bij de dassenburcht

7 juni 2014

Eén van de mooie kanten van facebook is dat je weer in contact komt met mensen die je uit het oog bent verloren. Zo kwam ik enkele neven en nichten tegen in de digitale wereld, die ik al meer dan twintig jaar niet gezien heb. Je maakt even een praatje via de chat en reageert op elkaars berichtjes en foto’s. Maar soms komt er iets meer uit voort. Zo reageerde een neef van me op een vossenfoto van me. “Wel leuk”, zei hij, “maar dassen vind ik leuker”. Blijkt dat hij voor een dassenwerkgroep burchten monitort en dassen telt. Ik vertel zo tussen neus en lippen door dat het mij wel aardig zou lijken om ook eens een das te kunnen zien. Van het één komt het ander en niet veel later volgt het aanbod om een keer met hem mee te gaan. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

Maar het bekijken van dassen vergt enige voorbereiding en een aantal voorschriften waar ik me aan moet houden. Ten eerste moet al worden goedgekeurd dat ik überhaupt mee mag. Daarna volgen de instructies:

  • Van te voren douchen zonder zeep
  • geen luchtjes op (dus ook geen deodorant)
  • geen antimuggenspray gebruiken
  • donkere kleding aan doen
  • niet praten in de omgeving van de burcht

Dit alles omdat de das een schuw dier is. Daarnaast heeft hij een zeer goed reukvermogen en bij het vermoeden van gevaar komen ze niet boven de grond. Gelukkig zien ze wat minder, dus je kunt toch vrij dichtbij komen. Maar dan moet je er wel voor zorgen dat de wind de goede kant op waait.  En nog een laatste voorwaarde: niet vertellen waar de burcht zich bevindt!!!! Maar dat spreekt voor zich.

 Om ongeveer half acht sluipen we het bos in en zien daar al de wissels die de dassen gebruiken op hun nachtelijke tochten. Het is lastig om een goede positie te kiezen. Er staat namelijk nauwelijks wind. Uiteindelijk kiezen we een plek op ongeveer acht meter van de burcht. Ondanks het nog vroege uur is het toch al vrij donker in het bos. Ik stel dus mijn camera in met een groot diafragma en een hoge ISO. Voor de kenners: F4 bij ISO 5000. Nog nooit heb ik bij zulke hoge ISO-waarden gefotografeerd. Een goede test dus voor mijn camera.

Vroeger dan gedacht komt de eerste das tevoorschijn. Ineens zit hij er. Niet gezien waar ie  vandaan kwam. Voorzichtig maak ik, met mijn camera in de stille stand, de eerste foto.

De das

De das

Niet de kwaliteit foto die ik gewend ben, maar dat maakt me nu niets uit. Ik zit gewoon op acht meter van een das! Hij heeft ons niet in de gaten, want hij gaat zich eens uitgebreid krabben. Last van vlooien? Hij beland hierbij zelfs op zijn rug.

Lekker liggen

Lekker liggen

Van al dat gekrabbel heb ik ook nog een kort filmpje kunnen maken.

 

Dan gaat ie even lekker wroeten in de grond. Op zoek naar iets eetbaars?

Wroeten

Wroeten

Omdat ik het groene blaadje op de voorgrond erg vind afleiden heb ik deze foto omgezet naar zwart/wit. Geeft ook wel mooi de sfeer weer van een avond in het donkere bos.

Blijkbaar is de jeuk nog niet verdwenen, want opnieuw word er driftig gekrabd. Wat een voorrecht om hier bij te mogen zijn.

Jeuk?

Jeuk?

Dan verdwijnt hij, met het kenmerkende waggelende loopje, verder het bos in. Dat was echt gaaf! Maar er moeten nog meer dassen in de burcht zitten. Het wachten begint. Ondertussen worden we lek geprikt door de muggen. Die hebben de avond van hun leven. Kennelijk heb ik heerlijk bloed of ze hebben al dagen niet gegeten. Volgende keer toch maar een iets minder doordringbaar shirt aantrekken.

Gelukkig is het niet voor niets, want uiteindelijk komt er nog een tweede das tevoorschijn. Maar helaas worden de foto’s al een stuk minder. Of er zitten allerlei takjes voor. Ik probeer nog wel wat, maar focus me toch meer en meer op het genieten van het moment. En genieten is het! Ze steekt al snel haar neus in de lucht en verdwijnt dan weer in de burcht. Zou ze ons geroken hebben?

Even later komt het mannetje weer terug en ook hij verdwijnt direct onder de grond. De wind is inmiddels helemaal weggevallen en het zou best kunnen dat onze geur teveel tussen de bomen blijft hangen. We zien nog even een derde exemplaar bij een andere ingang, maar we besluiten dat het tijd is om weg te gaan. Dan kunnen de dassen later op de avond ongestoord hun gang gaan.

En zo eindigt mijn eerste kennismaking met de das. Wat een belevenis! En zeker voor herhaling vatbaar. Misschien onder iets betere omstandigheden en met meer licht. Maar voor nu ben ik dik tevreden. En een welgemeend dankjewel aan mijn gids, die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt!


Weidebeekjuffers

1 juni 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Ze stonden al een tijd op mijn bucketlist: de weidebeekjuffers. Eén van de mooiste juffersoorten van Nederland, maar helaas niet alom vertegenwoordigd. Ik had ze tot nu toe dus ook nog nooit gezien. Toen ik deze week dan ook op facebook prachtige foto’s voorbij zag komen uitte ik niet alleen mijn bewondering voor de fotografe, maar ook dat ik ze nog niet was tegengekomen. Bijna direct kreeg ik een persoonlijke berichtje waarin stond waar ze deze prachtige insecten gezien had. Hoe aardig is dat!

Dus heb ik maar gelijk besloten dit weekend er op uit te trekken om de weidebeekjuffer op de gevoelige plaat vast te leggen. De plek is midden in een woonwijk in een park langs een riviertje. Voor mij niet een alledaagse omgeving om te fotograferen zo in de stad. In het begin voelde ik mij ook wat onwennig. Maar ik was er vroeg, dus het was nog erg rustig.

Ik speur de rietkraag langs de oever af en het duurt niet lang voordat ik twee mannetjes zie zitten. Wel op lastige plekken en ik ben dan ook nog niet tevreden over de foto’s die het oplevert. Ik zoek dus verder naar een exemplaar wat iets gunstiger zit. En na een half uurtje zie ik ééntje mooi vrij zitten.

Weidebeekjuffer man

Weidebeekjuffer man

Wat een prachtig diertje! Met stip op één in de lijst met mooiste juffersoorten. De zwervende pantserjuffer is van zijn troon gestoten. Nu ik het mannetje te pakken heb is het natuurlijk zoeken naar de vrouwtjes. Die zijn iets lastiger te zien tussen het groene riet, omdat ze groener zijn en niet die donkere vlek op de vleugels hebben. Maar gelukkig zijn er genoeg hier, dus al snel zie ik één zitten. Maar blijkbaar vinden ook zij het riet een heerlijke plek. Het blijft lastig om tussen het riet door een gaatje te vinden en dan ook nog een mooie compositie te maken met een goede achtergrond. Maar uiteindelijk lukt het!

Weidebeekjuffer vrouw

Weidebeekjuffer vrouw

Missie volbracht!

Het leuke is dat nu het creatieve proces gaat beginnen. Ik heb ze mooi kunnen fotograferen, maar dan wil ik er ook een creatieve draai aan geven. En dat is vaak een hele zoektocht en soms ook wel wat frustrerend als het niet lukt zoals het in mijn hoofd zit. Het blijft natuurlijk natuurfotografie en je bent ook afhankelijk van wat de beestjes doen of waar ze zitten. En van je eigen inspiratie natuurlijk.

Ik zie een juffer zitten met op de achtergrond een gele lis. Ik kijk of ik daar wat mee kan.

Gele lis

Gele lis

Wel aardig en je ziet wat meer details dan op de eerste foto’s. Maar creatief? Nog niet echt vind ik. Ik heb trouwens deze foto ingeflitst. Ik moest tegen de zon in fotograferen en ik heb de interne flitser van mijn camera gebruikt. Om het flitslicht wat te verzachten hou ik een dubbelgevouwen tissue voor de flitser. Dat is dan misschien wel weer creatief.

Bij de vorige foto ben ik er wat dichter op gekropen, maar dat kan natuurlijk nog wat verder. Bij een juffer die mij frontaal aankijkt vanaf een blad probeer ik zo dicht als mogelijk te benaderen. Gelukkig is het nog vroeg en moeten ze nog opwarmen voordat ze weg kunnen vliegen. Het levert dit portret op.

face-to-face

face-to-face

Het wordt nu snel warmer en hoe langer hoe meer van deze juffers komen tevoorschijn. Samen met de bewoners van de wijk trouwens. Dat levert dan zo af en toe een leuk praatje op. En allemaal zijn ze nieuwsgierig wat ik nu aan het fotograferen ben. Grappig om te merken dat sommigen nog nooit deze prachtige beestjes hebben opgemerkt, terwijl ze er dagelijks hun hondje uitlaten. Ergens ook wel triest. Eén van de taken die we als natuurfotografen hebben is om de mensen kennis te laten maken met al het moois om hen heen. Vandaag kan ik dat een aantal keren in praktijk brengen. De reacties zijn eigenlijk altijd positief, dus het is nog leuk ook!

Na dit intermezzo ga ik verder met het creatieve proces. Maar alweer wordt dat onderbroken. Mijn oog valt op een grote libel, die rustig aan een grasspriet hangt te drogen. Het is best een grote, volgens mij de keizerlibel. Zo’n buitenkansje laat ik natuurlijk niet lopen.

Grote keizerlibel

Grote keizerlibel

Hoewel de weidebeekjuffers het doel van vandaag zijn, ben ik toch ook erg blij met deze foto.

Omdat het nu lekker is opgewarmd vliegen er steeds meer juffers in het rond. Ze zijn ook niet meer zo dicht te benaderen. Ik vervang mijn macrolens dan ook door een telelens. Dan kan ik van een grotere afstand mijn foto’s maken. En het levert ook andere foto’s op. Door op afstand te blijven zie ik meer het totaalplaatje en kan dat meenemen in de foto. Zoals de lijnen van het riet in onderstaande foto.

In het riet

In het riet

Dit is al niet zo standaard meer. We gaan de goede kant op!

Ik laat het riet nu voor wat het is en verleg mijn focus naar het gras wat voor het riet langs loopt. De oever wordt ecologisch beheerd, dus er zijn genoeg bloemen en kruiden waar de juffers kunnen gaan zitten. Ik zie massa’s kleine blauwe juffers zoals het lantaarntje en de watersnuffel. Maar de weidebeekjuffers zitten maar erg weinig in het gras. Het riet is hun thuis. Toch zie ik ééntje die speciaal voor mij even op een grashalm landt. Het geeft gelijk een heel ander beeld.

In het gras

In het gras

Kijk, dit komt aardig in de richting van wat ik in mijn hoofd heb. Grappig dat het, noodgedwongen, wisselen van lens het duwtje in de goede richting gaf.

Ik blijf het gras afspeuren, want ik wil graag nog een vrouwtje vastleggen tussen de halmen. Dat lukt helaas niet. Wel zie ik nog een mannetje op een leuk plekje zitten. Op een grasspriet die gebogen is gaat ie precies op de top zitten. Ook de achtergrond werkt mee.

Op de top

Op de top

Ik vind zelf de gebogen lijn van het gras erg mooi.

Zo komt er een eind aan deze prachtige ochtend. Ik heb genoten en zal hier vast nog wel eens terug komen.