Archief voor april, 2015

Veel te zien in de polder

26 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zo eind april is het volop lente. Hoewel het weer wat tegenvalt is het de hoogste tijd om de vogelrijke Arkemheen polder te bezoeken. Alle vogels die de winter in ons koude kikkerlandje ontvluchten zijn weer teruggekeerd. Vandaag hoop ik in ieder geval de kemphaan te fotograferen, want die heb ik nog nooit mooi op de foto kunnen krijgen. Voor de rest zie ik wel wat ik tegenkom.

Het eerste wat ik tegenkom is echter geen vogel, maar een haas. Op zijn gemakje zit ie in het natte gras.

Haas

Ik fotografeer vanuit de auto, maar hij heeft me toch in de gaten. Even kijkt hij me aan of hij wil zeggen: “mag ik bij je komen zitten in die lekker warme en droge auto?”haas2

Van mij mag ie hoor, maar uiteindelijk ziet hij er toch van af en verdwijnt verder het veld op. Net als ik door wil rijden landt er een tureluur op een paaltje vlak naast de auto. Ik maak een paar foto’s. Ik ben gewoon te dichtbij! Voorzichtig zet ik de auto in zijn achteruit en rij een klein stukje terug. Gelukkig blijft de vogel zitten.

Tureluurtje

Dit is toch nog steeds mijn favoriete weidevogel!

Hij begint aan een poetsbeurt en dat levert altijd leuke plaatjes op. Deze vind ik de mooiste van die serie.

Rug poetsen

Dan rijdt er een andere auto langs en is het uit met de pret. De vogel vertrekt. En ik ga weer een eindje verderop kijken. Er staan een aantal boerderijen en huizen in de polder. Rondom die bebouwing zijn andere vogels te vinden dan op de grasweiden. Zo zie je vaak koppeltjes duiven rondvliegen. Een holenduif is het vliegen even zat en zit uit te rusten op een paal.

Holenduif

De grijze achtergrond is de muur van een schuur. Ik vind het mooi overeenkomen met de kleuren van de vogel. Net als bij de tureluur zit ik er ook nu heel dicht op. Dichtbij genoeg voor een portretje.

holenduif portret

Ik ben best wel blij met deze foto’s. Zo vaak lukt het niet om deze soort te fotograferen.

De volgende vogel hoor ik voordat ik hem zie. Het is een rietgors, die nu even voor paalgors speelt. Het is altijd weer een genot om een vogel te horen zingen. En wat een geluid komt er uit zo’n klein lijfje!

Poldergors

Langs de sloten zie ik verschillende zwanen aan het broeden. Kleine zwaantjes zie ik nog niet. Ik besluit om een artistieke poging te wagen door de bloemen in de voorgrond mee te nemen in het beeld. Ik weet nooit of het nu koolzaad of zwarte mosterd is. Het resultaat zie je hier onder.

Zwaan op nest

Ik twijfel zelf of ik het wel mooi vind. Ben benieuwd hoe jullie er over denken.

Na deze “creatieve” uitspatting richt ik mijn aandacht op misschien wel de bekendste weidevogel: de Grutto. Vandaag zie ik een aantal exemplaren op de palen zitten, maar de meesten lopen gewoon in het gras. Nu heb ik al heel veel grutto-op-paal-foto’s, dus ga ik de uitdaging aan om ze in het gras te fotograferen. Dat is best lastig, omdat ze nu niet bepaald blijven staan als je op ze af komt lopen. En ik moet juist uit de auto komen, anders kan ik geen laag standpunt innemen, Dat is nodig om een rustige achtergrond te krijgen. Maar de aanhouder wint!

Grutto in het gras

Van achter een hekje kan ik deze foto maken. Als ik het diafragma nog wat verder open zet wordt het gras nog vager. Dit is dan zo’n beetje de foto die ik in mijn hoofd had.

Grutto in het groen

Een andere vogel die je voornamelijk in het gras ziet is de fazant. Ik zie vanuit de auto een prachtige haan. Wat een kleuren heeft dat dier zeg! Prachtig! Na eerst een paar foto’s vanuit de auto te hebben genomen, ga ik toch weer proberen om wat lager bij de grond te fotograferen. Nu loopt deze haan vrij voorspelbaar langs het slootje. Ik kan dus even verderop gaan zitten en wachten tot hij voorbij komt lopen. Aldus geschiedt.

Fazantenhaan

Wat een prachtige ochtend heb ik vandaag. De één na de andere mooie soort krijg ik voor mijn lens. Ik was vandaag begonnen aan de Puttense kant van de polder, omdat daar de meeste kemphanen zijn gezien. Daarom ga ik nog even terug, want dat was één van de doelen van vandaag. Ondertussen kijk ik natuurlijk of er nog wat leuks te zien is. Zoals deze boerenzwaluw.

Boerenzwaluw

Hij kijkt wel een beetje boos.

Dan zie ik eindelijk een paar kemphanen scharrelen. Helaas net in een veld met wat hoger gras en bloemen zodat ze lastig te zien zijn. Ik maak wel wat foto’s, maar die komen niet door de keuring. Wie wel door de keuring komt is deze houtduif. Op zich niet een heel bijzondere vogel en echt mooi vind ik hem ook niet. Maar hij zit leuk op het hekje en als bewoner van de polder hoort hij gewoon in dit blog te staan. Bij deze dus.

Houtduif

De ochtend loopt al weer op z’n eind. Het was echt genieten! Wat een soortenrijkdom is er toch in de Arkemheen polder. Ik zou er toch wat vaker heen moeten gaan. Maar ja, er zijn zo veel mooie gebieden en onderwerpen om te fotograferen. Maar ik moet sowieso snel terug om nogmaals een poging te wagen de kemphanen te fotograferen.

Ik sluit af met een vogeltje dat je ook vaak rond de boerderijen ziet: de ringmus. Hij lijkt veel op de huismus maar heeft een bruine in plaats van een grijze kruin.  Ook heeft de ringmus een witte halsring en zwarte vlekken op de wangen.

Ringmus

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslag van dit ochtendje in de polder. En mocht je in staat zijn: het is echt een aanrader er eens naar toe te gaan.


Kievitsbloemen

18 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag is mijn eerste excursie met fotoclub VNF-Nijkerk. Ik ben sinds januari lid van deze natuurfotografen vereniging. Naast de maandelijkse bijeenkomsten staan er ook een aantal uitjes op het programma. Vandaag gaan we naar de kievitsbloemen. Voor mij een primeur, want deze mooie planten heb ik nog nooit gefotografeerd. Eén van de voordelen van zo’n club is dat je ook eens op plaatsen komt waar je normaal niet komt. De plek van vandaag is namelijk op een industrieterrein. En daar zou ik toch niet zo snel zelf gaan zoeken naar bloemen. Maar ze staan er genoeg blijkt als we bij zonsopkomst aankomen. Snel de spullen pakken om nog te kunnen profiteren van het eerste licht.

In het eerste licht

Zoals altijd met bloemen is het de kunst om de drukte van de overige vegetatie buiten beeld te houden of onscherp weer te geven. Niet makkelijk als je onderwerp tussen het gras staat. Enig tuinierwerk wil wel wat helpen, maar je kunt moeilijk alles wegsnoeien.

Automatisch zoek ik het tegenlicht op. Dat heb ik altijd als ik bloemen fotografeer. Het levert mij meestal de mooiste foto’s op.

Tegenlicht

Door het vroege uur hebben we het voordeel van de dauw. In combinatie met het tegenlicht levert dat de lichtcirkels op.

Ik kijk eens om mee heen en zie dat de groep uitgewaaierd is over het hele stuk. Iedereen heeft zijn eigen polletje met bloemen gevonden en probeert er het mooiste uit te halen. Ik kan niet wachten om op de clubavond alle resultaten voorbij te zien komen. Ik weet nu al dat het een inspirerende avond zal worden!

Ik concentreer me weer op de bloemetjes om mij heen. Hetzelfde bloemetje als de vorige foto, maar nu in een liggende compositie. Iets donkerder van belichting en daardoor een andere sfeer.

Ochtendsfeer

Het warme licht is snel verdwenen als de zon hoger aan de hemel klimt. Maar dat wil niet zeggen dat we klaar zijn. Ik probeer nu te spelen met twee bloemen in beeld, waarvan één scherp en de ander onscherp.

Duo kievitsbloem

En zo blijven we lekker bezig! Een paar weken geleden heb ik een hoekzoeker aangeschaft. Die komt nu mooi van pas. Het is even wennen, maar ik moet zeggen dat het lekker werkt. Op je knieën is toch makkelijker dan plat op je buik. En je hebt minder last van het vochtige gras. Ik maakt nog een paar foto’s van een ander duo. Deze vind ik ook nog de moeite van het tonen waard.

Samen

De tijd vliegt en het wordt zoetjes aan tijd om te vertrekken. Voor het tweede deel van de excursie gaan we nog naar de Duursche Waarden. Maar voordat ik stop steek ik nog wat tijd in een mooi exemplaar die wat in de schaduw staat. Daardoor zitten er nog veel kleine dauwdruppeltjes op.

In het gras

Dan verzamelen we ons weer met zijn allen. Het was een prachtig begin van het uitje! Het enige dat ik vergeten was is dat er ook witte exemplaren van de kievitsbloem bestaan. Nooit aan gedacht. Als ik hoor dat die er ook stonden kan ik me wel voor de kop slaan. Maar ach, ik weet ze nu te vinden en er komt vast nog wel een volgende kans.

Ik moet zeggen dat de fotomomenten in de Duursche Waarden vandaag een stuk minder waren. Nog weinig tot geen vlinders (oranjetipje) en voor de vogels had ik mijn goede lens niet mee. Maar ook dat is een gebied waar ik nog wel eens heen wil! En zo sluit ik mijn eerste clubuitje af met een voldaan gevoel!


Hagedisjes

12 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het belooft vandaag een mooie dag te worden. Ik ben dit weekend op familiebezoek in Drenthe en heb op zondagochtend een paar uurtjes om te fotograferen. Ik besluit naar het Balloërveld te gaan. Voor mij een nieuw gebied, altijd weer spannend wat je tegenkomt. De zonsopkomst valt tegen. Er is geen mist en nevel. Ik wandel ontspannend over het heideveld, maar zie niet al te veel spannends. Natuurlijk fotografeer ik wel, maar het wil me niet echt bekoren. Dan maar een lekkere wandeling. Fotograferen komt een andere keer wel weer.

Als ik weer bij de auto ben staat de zon heerlijk in de blauwe hemel te stralen. Ik bedenk me dat het begin van de wandeling over een vlonderpad ging. Met deze temperatuur en het zonnetje is het een ideale plek voor hagedisjes. Ik besluit nog even die kant op te lopen. En warempel: ik zie er één tussen de planken wegschieten. Het is nu een kwestie van geduldig wachten. Het duurt niet al te lang voordat hij weer tevoorschijn komt.

hagedis

Het is een levendbarende hagedis. Ze heten zo omdat het vrouwtje de eieren in haar lichaam uitbroed en dus levende jongen baart in plaats van eieren.

Ondertussen lig ik plat op mijn buik op de vlonders. Langzaam kruip ik dichter naar het diertje toe. Opmerkelijk genoeg blijft het gewoon zitten. Op het laatst lig ik minder dan een halve meter van hem af. Ik trek me terug en verwissel de telelens voor de macrolens. Het diertje blijft gewoon lekker in de zon liggen. Ik kruip er weer naartoe en maak wat close-ups. Omdat het nu wat later in de ochtend is wordt het drukker met wandelaars. Ze kijken wel een beetje vreemd naar me en sommigen vragen wat ik aan het fotograferen ben. Als ik ze wijs op het hagedisje vlak voor me zijn ze verbaasd. De meesten hadden het niet gezien! Pas als een wat luidruchtiger groep langs komt lopen verdwijnt het diertje over de rand van de vlonder.

Over de rand

Dan begint het wachten opnieuw. En het is de vraag waar hij (of zij) weer tevoorschijn komt. Soms duikt ie even op om weer snel te verdwijnen. Een andere keer is het een paar meter verderop. Ik gok op een plekje met een mooie achtergrond en ga met de camera in de aanslag liggen wachten. En ik heb mazzel: precies op het juiste plekje steekt ie zijn kopje boven de planken uit.

Kiekeboe hagedis

Al die tijd lopen er zo nu en dan mensen langs. Maar dat zijn niet de enigen die mij soms vreemd aankijken. Ook deze kikker kijkt verbaasd en licht glimlachend naar mijn capriolen op het plankier.

Groene kikker

Op een gegeven moment heeft het hagedisje genoeg van me en springt van de planken af in een graspol die in het water naast de vlonder staat. Ook voor mij is het tijd om te vertrekken. Maar dan komt er een aantal meters verder een ander exemplaar naar boven op zich aan de zon te warmen. Die neem ik dan nog even mee.

Exemplaar 2

Deze is veel bruiner van kleur. Zou dat het verschil zijn tussen man en vrouw. Hij is in ieder geval een stukje groter dan de eerste.

Ik laat het hierbij en zo heb ik op deze rustige foto-ochtend toch nog een aantal leuke foto’s kunnen maken.


Het bloemetjesschilderij

5 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Overal zie ik op het internet de bloemenfoto’s opduiken en bevriende fotobloggers vullen hun pagina’s met de mooiste voorjaarsbloeiers. Tot nu toe heb ik me afzijdig gehouden van deze voorjaarstrend. Niet omdat ik ze niet mooi vind. integendeel, maar eerder omdat ik bloemen fotograferen zo moeilijk vind. Met afgunst kijk ik naar de schilderachtige kunstwerkjes van mijn collega’s. Maar vandaag moet het dan toch gebeuren. Op internet (waarneming.nl) heb ik gezien dat er in ‘s-Graveland bij landgoed Schaep en Burgh een veldje bosanemoontjes moet zijn. Dus wordt de macrolens ingepakt en vol goede moed vertrek ik naar het Noord-Hollandse dorp met de vele indrukwekkende buitenplaatsen van de rijke koopmannen uit Amsterdam.

De moed zinkt me al snel in de schoenen als ik ter plekke kom. Een aantal verspreide pollen en verder wat ielige bloemetjes. Heel wat anders dan het witte tapijt dat ik me had voorgesteld. Ik besluit wat verder te wandelen. En ondanks dat het heerlijk is op deze frisse lenteochtend zie ik verder geen enkel bloemetje meer. Wat te doen? Ik besluit mijzelf streng toe te spreken. Je vindt jezelf toch een goede fotograaf? Laat maar zien dan! Een vogel op een tak fotograferen kan iedereen. Automatisch scherpstellen als het beestje gaat zitten en dan de knop indrukken. Nu is het tijd om te laten zien dat je ook creatief kan zijn.

Dus loop ik terug naar het begin en kijk eens goed rond. De eerste bosanemoontjes die ik zie, zien er niet al te florissant uit. Maar ik zie ook een paar kleine blauwe bloemetjes. Ik denk dat het sneeuwroem is. Dit worden dus mijn eerste modellen van de dag.

Sneeuwroem

Ik probeer hierbij de achtergrond mooi licht te houden. De bloemetjes staan in de schaduw van een boom en op de achtergrond valt het zonlicht op de bosbodem. Niet ontevreden met dit resultaat verleg ik mijn aandacht toch naar de bosanemoontjes. Nu ik wat langer rondkijk zie ik dat er wel degelijk mooie exemplaren tussen staan. Het zijn geen grote pollen met bloemen, dus meestal kun je je concentreren op één individu.

bosanemoon

Natuurlijk is dit niet de eerste foto. Uiteindelijk heb ik wat groen vlak voor mijn lens gelegd om op de voorgrond die onscherpte te krijgen. Dit begint zowaar wat schilderachtigs te krijgen. Maar het blijft hard werken om een goed resultaat te krijgen. Het feit dat je plat op je buik, zo dicht mogelijk bij de grond moet fotograferen zal daar ook mee te maken hebben. Een kantelbaar schermpje of hoekzoeker zou wel een uitkomst zijn in dit geval. De volgende foto is iets minder druk en daardoor ook minder schilderachtig.

Eenling

Naast de beide vorige soorten zie ik nog een derde soort. Een klein geel bloemetje, waarvan ik denk dat het speenkruid is. De meeste bloemetjes zijn nog dicht, dus ik moet het doen met de knopjes. Meer dan onderstaande foto kan ik er niet van maken.

Speenkruid

Het is snel verteld zo, maar ondertussen ben ik toch al weer een uur verder. Time flies when your having fun!

Ik verleg mijn aandacht weer naar de sneeuwroem. Daar moet toch meer uit te halen zijn. Ik probeer verschillende dingen uit. Zoals veranderen van het diafragma en het onder verschillende hoeken bekijken van de bloemetjes. En dan komt er, tot mijn eigen verbazing, onderstaande foto uitrollen.

Onscherpte

Een toevalstreffer of het resultaat van veel uitproberen? Mij maakt het niet zo veel uit. Ik ben er blij mee! Ik heb mijn schilderijtje te pakken!

Aangemoedigd door dit succes stort ik mij nog één keer op de bosanemoontjes. Ook nu kies ik weer ééntje die in de schaduw staat, met in de achtergrond een zonnige plek. Niet zo schilderachtig als de vorige foto, maar toch wel een mooi plaatje.

De laatste van vandaag

Hoewel het natuurlijk altijd beter kan, ben ik erg tevreden met de resultaten van vandaag. Ik heb in ieder geval het idee dat ik de goede kant op ga met het fotograferen van bloemen. Maar het zal nog heel wat moeite kosten voordat ik van de toevalstreffers af ben. En weer geleerd dat je gewoon aan de gang moet gaan en dat dan de ideeën vanzelf wel komen.