Archief voor juli, 2015

Bijvangst in de AWD

11 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde was ik speciaal voor de boomkikkers naar de Amsterdamse waterleidingduinen gegaan. En met succes mag ik wel zeggen. Maar ik ben dit ochtendje natuurlijk nog veel meer dingen tegengekomen. Ik ben er al vroeg en de zon komt net op. Te vroeg voor de boomkikkers, dus loop ik eerst een rondje door het gebied. Het leuke van de AWD is dat je overal mag rondstruinen. Je hoeft dus niet op de paden te blijven. Een prachtige manier om de natuur te beleven.

Al snel kom ik de eerste damherten tegen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op een hertenkamp. De kunst is om ze origineel op de foto te krijgen. Mijn eerste poging is van een hert dat op een duin staat. Het geeft de sfeer weer van net na zonsopkomst, als het nog een beetje schemerig is.

damhert bij zonsopkomst

Maar de zon klimt snel hoger en het licht wordt beter. Tenzij je in een bos terecht komt zoals ik. Daar is het dan weer donker. Maar als het hert dan op een licht plekje gaat staan, kan ik toch weer een leuke foto maken.

damhert in bos

Hij heeft een lange grasspriet in zijn bek hangen terwijl hij even opkijkt om te checken wat ik aan het doen ben.

Wel leuk natuurlijk deze herten, maar het is de tijd van de jonkies. Die moet ik natuurlijk ook vastleggen. Van vorig jaar weet ik nog dat hindes met jongen een stuk oplettender en schuwer zijn dan de andere herten. Als ik er één zie ben ik ook voorzichtiger in het benaderen. Gelukkig blijven ze staan, maar zoals je op de foto ziet zijn ze allebei alert, met gespitste oren.

Hinde met jong

Langzaam trek ik me weer terug om ze verder niet te storen.

Ondertussen is het tijd geworden om op zoek te gaan naar de boomkikkers. Na die succesvolle zoektocht heb ik nog wat tijd over om nog even rond te blijven hangen. Ik kom deze libel tegen die in het gras landt. Altijd lastig om daar een interessante foto van te maken. Ik besluit het eens anders aan te pakken en fotografeer hem bij verschillende belichtingen, waarbij ik de foto steeds meer overbelicht. In de nabewerking moet ik nog wel even wat aanpassingen doen, maar het resultaat is onderstaande foto.

Libel

Persoonlijk vind ik de tere kleuren erg mooi en wil ik vaker gaan proberen om deze stijl toe te passen.

Toen ik op weg was naar de boomkikkers zag ik een roofvogel zitten op een dode tak. Het leek me een valk en dan zou het heel goed een boomvalk kunnen zijn. Die heb ik nog nooit gezien, dus ik ga eens kijken of die tak een plek is waar hij vaker terugkomt. Als ik op een honderd meter ben zie ik hem al zitten. Te ver voor een goede foto, maar ik zie nu wel dat het inderdaad een boomvalk is. Gebruikmakend van de duinen en de begroeiing probeer ik dichterbij te sluipen. Ik kom onderaan een duin terecht en ik weet dat de vogel aan de andere kant moet zitten. Als hij tenminste niet is weggevlogen. Nu wordt het spannend! Ik laat mijn spullen achter en kruip het duin op. Vlak onder de top richt ik me op en gluur over de rand. Hij zit er nog! Snel maak ik een paar foto’s en duik dan weer omlaag. Als ik nog een meter verder kruip kan ik liggend over de duintop mijn foto’s maken. Maar net als ik in die positie ben hoor ik een harde blaf. Ik schrik me rot! Een damhert met jong stond precies aan de andere kant en gaat er al alarmerend vandoor. Ook de boomvalk gaat natuurlijk op de vleugels. Mij achterlatend met een verhoogde hartslag en de foto die ik net maakte.

Boomvalk

Niet een heel bijzondere foto, maar ben toch blij met mijn eerste boomvalk. En ik heb er een leuk verhaal bij. Je zou eigenlijk een camouflagetentje bij die tak moeten zetten en er dan een dagje gaan zitten.

Ik keer me om en zie het jonge damhert, dat mede de oorzaak was van mijn schrik, vanaf een afstandje naar me staan kijken. Nou vooruit dan maar. Dan mag jij ook op de foto.

Jong damhert

Inmiddels is het tijd geworden om mij langzaam weer naar de auto te begeven. Onderweg mijn ogen goed de kost geven naar al het moois wat hier rondloopt, vliegt en kruipt.

Er is nog een bewoner van dit gebied die ik graag nog zou tegenkomen. En dat is de zandhagedis. Ik heb iets met hagedissen en slangen. Je ziet ze heel weinig en ik vind ze erg interessant. Lopend naar de uitgang kom ik langs een plek waarvan ik weet dat ze daar moeten zitten. Het duurt niet lang voordat ik geritsel tussen de bladeren hoor. Ik zie een klein hagedisje wegschieten. Dan is het een kwestie van rustig wachten voordat hij weer tevoorschijn komt. En daar is ie dan!

Zandhagedis

Een stuk kleiner dan ik dacht. Maar dat komt door mijn collega fotografen, die ze altijd zo close in beeld brengen!

Ik lig op nog geen meter bij hem vandaan en hij gaat rustig zijn gang. Opeens schiet hij naar voren en ik zie dat hij iets te pakken heeft. Lastig om te zien tussen alle bladeren en grassprieten, maar dan wordt duidelijk wat het is: een mier!

hagedis met mier

Al snel is de mier verdwenen in de maag van het reptiel. En blijkbaar smaakt het voortreffelijk. Hij likt in ieder geval zijn lippen er bij af.

likkebaardende hagedis

Dan merk ik plotseling dat die mier waarschijnlijk niet de enige was op dit plekje. Op mijn been voel ik het ineens steken. Ze zijn blijkbaar mijn broekspijpen binnengekropen! Tijd om weg te gaan. Nog snel één foto van de zandhagedis en dan is deze prachtige ochtend weer voorbij.

Zandhagedisje

Mijn bezoek aan de AWD was een groot succes. Misschien toch maar iets vaker deze kant op, ondanks dat het een uur rijden is. Bedankt voor je interesse voor mijn foto’s en mijn blog. En hopelijk tot de volgende keer.


De boomkikker

11 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Er zijn van die dieren die door hun uiterlijk, hun levenswijze of hun zeldzaamheid uitgroeien tot een soort van heilige graal voor de natuurfotograaf. Zo willen ze allemaal de ijsvogel fotograferen, of een das. En als er een zeldzaamheid is gezien storten hele volksstammen zich in de auto en rijden het hele land door. Wie herinnert zich niet de sperweruil in Zwolle in de winter van 2013-2014.

Een ander icoon der Nederlandse natuur is misschien bij het grote publiek minder bekend, maar fotografen met de natuur als onderwerp schijnen hem in hun portfolio te moeten hebben. Ik heb het over de boomkikker (Hyla arborea). Een klein, felgroen kikkertje die zich niet in het water ophoudt, maar in de struiken. Heel zeldzaam in Nederland en omgeven met een soort mystieke aura. Ook omdat iedereen heel geheimzinnig doet over de plekken waar ze zitten. Zo zijn alle meldingen op waarneming.nl vervaagd, zodat je de plek niet precies kunt vinden. Ik heb die opwinding eigenlijk nooit zo begrepen. Meestal zie je ze gefotografeerd op een tak of een blad, waar ze ineengedoken een beetje niets doen. De saaiheid ten top zou je zeggen. Toch voel ook ik die onverklaarbare aantrekkingskracht. Wat zou het zijn? Ik denk dat het feit dat je echt er moeite voor moet doen om hem te vinden een belangrijke reden is. Dat de zoektocht en het uiteindelijke vinden belangrijker is dan de foto die er op volgt.

En dus ga ik vandaag op een queeste naar de boomkikker. En wel in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dat kan ik rustig prijsgeven zonder de rest van het natuurfotografengilde tegen mij in het harnas te jagen. Het is bekend dat ze zich daar bevinden. En ik kan je zeggen dat het een heel groot gebied is om een kikkertje van een paar centimeter te vinden. Ik heb wel wat inside informatie van collega-fotografen. Dus de zoektocht beperkt zich tot een specifiek gedeelte, maar dat geeft geen enkele garantie.

Op de plek aangekomen begin ik de braamstruiken af te speuren. Daar zitten ze namelijk vaak in. Ik zie veel groen, maar niets dat op een kikker lijkt. Ze zeggen altijd dat als je er één gezien hebt de tweede een stuk makkelijker te vinden is. Maar daar heb ik natuurlijk niets aan nu ik op zoek ben naar nummer één! Ik besluit naar de andere kant van het poeltje te lopen om daar verder te zoeken. Daarbij struikel ik bijna over een graspol met daarin een halfdode braamtak. En dan ……. mijn oog valt op een klein heldergroen klompje. Is dat ….. ? Ja, echt het is een boomkikker! Nou ja, kikkertje, want het is amper een centimeter lang. Net zo kort als mijn zoektocht, die uiteindelijk 15 minuten duurde. Weg mooi verhaal over uren zoeken, zweten, schrammen, wanhoop en doorzettingsvermogen. Met als beloning van zware inspanningen die ene foto. De term queeste kan ook gelijk overboord gekieperd worden.

Maar ja, nu ik hem dan toch zie, ook al is het zonder al te veel moeite, ga ik dan toch maar proberen er wat leuke foto’s uit te halen. Hier is ie dan: mijn allereerste boomkikker(tje):

Mijn eerste boomkikker

Is het geen schatje? Volgens mij moet het nog een jonkie zijn. Volgens de boeken (lees Wikipedia) moet een volwassen exemplaar toch wel enkele centimeters groot zijn. Misschien is dat ook wel de mazzel voor mij. De jeugd is natuurlijk wat actiever dan volwassenen en deze kleine opdonder is geen uitzondering. Al snel zoekt hij het hogerop.

Hogerop

En daar zit je dan. Op een wiebelige stengel met een uitzicht op een mens met een soort van zwart ding voor zijn hoofd. Dan moet je wel even bijkomen van deze klauterpartij.

Op de uitkijk

Het lijkt me niet een al te comfortabele houding en de kikker is het blijkbaar met me eens. Hij springt na een tijdje naar de dikkere bramentak en begint opnieuw aan de weg omhoog.

De weg omhoog

Ik ben natuurlijk erg blij met al deze foto’s, ook al vind ik de strepen die door de achtergrond lopen niet zo mooi. Helaas is dat niet te voorkomen. Het zijn de stengels en takjes die bij hetzelfde bosje horen. Om te laten zien hoe dat er uit ziet onderstaande foto. Niet omdat het een fotografisch hoogstandje is, maar omdat het goed de situatie weergeeft. De boomkikker in zijn habitat zal ik maar zeggen.

Habitat boomkikker

Zie hier maar eens een rustige achtergrond van te maken.

Maar als de kikker op het hoogste punt van de braamtak is beland kan ik tussen de andere takken door toch een hoek vinden waarbij de achtergrond vrij komt. Dat levert dan deze foto op.

boomkikkerhouding

Zo heb ik het graag! Altijd fijn als het model meewerkt.

Maar blijkbaar is deze plek ook niet goed genoeg. Want hij springt van de tak op een grasstengel. Misschien toch geprikt aan een doorn van de braam? Op zo’n grasstengel doet hij me denken aan een polsstokspringer.

Polsstokspringer

Als hij even gaat verzitten en vanuit een andere hoek krijg ik weer een heel ander beeld. Helaas wel weer met strepen op de achtergrond.

Vanaf boven

En met deze foto eindigt mijn project boomkikker. En het is precies gegaan zoals ik het niet verwacht had. Geen lange zoektocht tussen het struikgewas. En een erg actief model. Grappig hoe de natuur altijd weer verrassingen voor je in petto heeft. En dat houdt het natuurlijk erg leuk! Ik kan nu ook zeggen dat ik foto’s heb van de zeldzame, geheimzinnige boomkikker. Zou ik dan nu ook een echte natuurfotograaf zijn????? Oh nee…., ik heb die sperweruil nog niet!!!


Zouweboezem

5 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het stond al een paar jaar op mijn to-do-lijstje: de zwarte sternen fotograferen in de Zouweboezem als ze jongen hebben. Net als de andere sternen zijn het sierlijke vogels. En ze bouwen hun nest op plantenmateriaal in waterrijke gebieden. Voor het nest werd vaak krabbenscheer gebruikt. Maar door waterverontreiniging is dat plantje bijna geheel uit Nederland verdwenen. Vandaar dat natuurbeschermingsorganisaties ze tegemoet komen door vlotjes uit te zetten. Bijna alle zwarte sternen in Nederland broeden op deze kunstmatige nestgelegeheden. Gelukkig is krabbenscheer weer terug aan het komen door de verbeterde waterkwaliteit.

In de Zouweboezem bij Ameide broeden ze dus ook en zijn ze goed te benaderen en te fotograferen. Er schijnt een steigertje te zijn, maar die is niet al te groot. Ik zal dus weer vroeg aanwezig moeten zijn om een plekje te bemachtigen. Maar dat vind ik niet erg. Er gaat niets boven de sfeer in de natuur bij zonsopkomst. Als ik bij de steiger kom blijk ik de eerste te zijn vandaag. Langzaam ontwaakt de natuur en zie ik ook de sternen. Sommigen zitten nog op de vlotjes, maar anderen zijn al op zoek naar eten. Het eerste uur is vooral goed kijken. Wat zit er, waar zitten de jongen en hoe gedragen ze zich. Dat kan dan later weer van pas komen bij het fotograferen. Als de zon opkomt valt er gouden licht op de kolonie. Langzaam komen ook de nesten in het licht en kan ik beginnen met fotograferen.

Een libellenlarve

Dit kuiken krijgt een lekkere, vette larve van een libel. Het schijnt hem goed te smaken. In het begin concentreer ik me vooral op deze voermomenten. Het leuke is dat je op een gegeven moment aan het kuiken kan zien wanneer één van de ouders er aan komt. Dan komen ze omhoog en gaat het bekkie open. Voor mij het teken om me klaar te maken voor het moment.

Als een kolibrie

Het vlotje is natuurlijk niet erg fotogeniek, maar geeft wel een mooi beeld van een succesvol actieplan om deze soort voor Nederland te behouden als broedvogel. Er waren meer vlotjes met jongen, maar die lagen wat meer tussen de waterplanten. En daardoor waren de jongen minder goed te zien. Ik beperkte me dan eerst ook tot dit nest. De foto’s lijken dan wel wat op elkaar. Daarom probeer ik er afwisseling in te brengen door de houding van de oudervogel en de verschillende voedselsoorten te laten zien. Naast de al getoonde libellenlarve en het vlindertje komen ze ook vaak langs met regenwormen.

Stern met regenworm

Ondertussen is het steigertje vol gestroomd met collegafotografen. En een aantal ken ik persoonlijk vanuit het veld of fotoworkshops en van Facebook. Altijd leuk om weer even bij te kletsen.

De vogels hebben daar geen tijd voor. Die vliegen af en aan met eten voor de kleintjes. Als ze die tenminste al hebben. Ik vind het opmerkelijk dat naast de al redelijk uit de kluiten gewassen jongen, andere koppels nog op de eieren zitten. De broedende partner wordt niet vergeten en krijgt zo af en toe wat lekkers toegestopt. Eet smakelijk schat!

Eet smakelijk schat

Als je goed kijkt zie je de eieren onder de voorste vogel liggen.

Na al die voermomenten geef ik mijzelf een nieuwe opdracht: een exemplaar in volle vlucht. Ai, dat is niet makkelijk. Sterker nog: heel erg moeilijk. Buiten het moment van voeren, schieten ze door de lucht. Zie dan maar eens scherp te stellen. Ik smokkel een beetje en maak volgende foto vlak na het voermoment, als hij nog niet op snelheid is.

Langzame vlucht

Maar het is een zwarte stern in vlucht! Toch? Zo blijf ik het een tijdje proberen, maar bijna alles kan de prullenbak in. Uiteindelijk hou ik nog één foto over van een stern die voor het riet langs vliegt.

Snelle vlucht

Een gelukstreffer zullen we maar zeggen. Moet toch meer oefenen met vliegende vogels. Het blijft lastig.

Mijn aandacht wordt getrokken door een exemplaar die in de weer is met een plompenblad. Hij zal wel Friese voorouders hebben!

Samen op het vlot

Aan de rechterkant zie je zijn partner een beetje verscholen op de eieren zitten. De begroeiing van het vlotje schijnt erg belangrijk te zijn voor de vogels. Zonder begroeiing geen succesvolle broedresultaten. Hij gaat nog even verder met het op orde brengen van de voortuin. Het waarom van dit gedoe wordt me niet duidelijk.

Uit evenwicht

Zoals ik al zei zijn er meerdere nesten met jongen. Maar de volgende foto plaats ik niet voor de schattige kuikentjes, maar omdat de vleugels van de grote vogel zo mooi zijn. Net een engel.

Vis als ontbijt Als laatste ga ik nog even terug naar het eerste nest. Daar is nog steeds een drukte van belang. Die jongen komen in ieder geval niets tekort. Hier komt pa of ma weer aangevlogen met een vlindertje. Vlindermaaltijd

De houding van de verschillende vogels maakt voor mij deze foto tot favoriet van vandaag. Het is een geweldige ochtend geweest. Die mijn verwachting meer dan overtroffen heeft. Het is altijd spannend om naar een nieuwe plek te gaan. Soms pakt de praktijk minder goed uit dan gedacht, maar deze keer kan ik alleen maar heel tevreden zijn. Wat mij betreft een echte aanrader. Niet eens alleen om te fotograferen, maar vooral ook om te genieten van de bedrijvigheid van deze schitterende vogels.


Vlaamse vogels

15 juni 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Dit is deel twee van mijn uitstapje naar de boshut van Glenn Vermeersch. In deel 1 heb ik het eekhoorntje laten zien. Nu is het tijd voor de vogels. Natuurlijk hoop je op allerlei spectaculaire soorten, maar je bent afhankelijk van wat er toevallig die dag voorbij komt.

Wie de hele dag rond de hut hingen waren de grote bonte spechten. Twee ouders met volgens mij drie jongen.

GBS

Dit is het volwassen mannetje. Ook de jongen lieten zich de hele dag zien. Zij hebben een rode kruin, die de volwassen exemplaren niet hebben.

GBS juveniel

Uiteraard worden de vogels naar de hut gelokt met voer, maar ik probeer dat altijd buiten beeld te houden. Een vogel met de snavel vol pindakaas vind ik nou niet echt een mooi beeld opleveren. Doordat de spechten de hele tijd af en aan vlogen heb ik massa’s foto’s van ze gemaakt. Te veel om hier allemaal groot te laten zien. Dus heb ik maar een kleine slideshow gemaakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bij een boshut hoort natuurlijk ook een vijver. Bij warm weer levert dat leuke badscenes op. Helaas was het de afgelopen dagen niet echt warm geweest waardoor de behoefte aan een verfrissend bad niet aanwezig was. Gelukkig werd er wel zo af en toe een slok genomen.

drinkende GBS

Altijd leuk zo’n spiegeling. Wat ook leuk is om te zien is dat de jongen nog gevoerd werden. Terwijl het eten voor hun snavel ligt is het toch makkelijk als pa en ma het in je snavel stoppen. Waarom zou je zelf iets doen als het je het ook aangereikt kan worden? Ze hadden er een handje van om dit steeds  aan de achterkant van de palen en de stronken te doen. Lekker fotograafje pesten! Maar toch kon ik het een keer vastleggen.

Voerende GBS

Later op de dag werd het licht erg hard. Door flink onder te belichten kon ik onderstaande foto maken. Ik vind het zelf wel mooi. Weer eens een heel ander beeld dan normaal gesproken.

GBS in het donker

Tot zover de spechten. Het blijven hele mooie vogels om te zien en te fotograferen.

Andere regelmatige bezoekers waren de gaaien. Of zoals ik vandaag mag zeggen “Vlaamse gaaien”. Vroeger heetten ze in Nederland ook gewoon Vlaamse gaai, maar een aantal jaar geleden is de naam veranderd in Gaai. Geen idee waarom.

Vlaamse Gaai

Op een gegeven moment zag ik er drie tegelijk. Ik kan van deze vogel niet zeggen of het jongen of oudere vogels zijn. Ze zijn wat onrustiger dan de spechten. Snel halen ze even wat eten om er dan gelijk weer vandoor te gaan. Altijd leuk om het verschillende gedrag van de soorten te kunnen bekijken.

Gaai van voren

Ik vind Vlaamse Gaaien altijd heel pienter uit hun oogjes kijken. Nu ik erover nadenk heb ik dat met alle kraai-achtigen. Het zijn ook hele slimme vogels. Eén exemplaar kon ik nog op de foto vastleggen aan de rand van de vijver, met spiegeling.

Spiegelgaai

Naast deze twee soorten viel het aanbod vandaag wat tegen: veel meer dan wat merels, kauwen, holenduif, houtduif, kool- en pimpelmees en een boomkruiper was het niet. De foto’s van deze soorten vielen mij ook tegen, dus komen niet in dit blog. Maar ondanks dat was het een hele leuke dag. Ik heb mijn spechtenportfolio behoorlijk kunnen vullen en het is altijd leuk om een dagje samen met Dick op stap te zijn. Volgend jaar doen we het gewoon weer en misschien komen dan die havik, sperwer, groene specht en andere wenssoorten in grote getale voor de lens.

Om te bewijzen dat er niet alleen maar gaaien en spechten waren toch nog maar een foto van een merelvrouw. Tot de volgende blog!

merelvrouw