Archief voor september, 2016

Op stap met de fotoclub

9 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma samen met de anderen van fotoclub VNF-Nijkerk. Een groep enthousiaste natuurfotografen met uiteenlopende interesses en niveaus. Gezellig en leerzaam. Eén keer in de maand komen we bij elkaar en een paar keer per jaar trekken we er samen op uit. En vandaag gaan we naar het verre Vledder, om bij Edo van Uchelen boomkikkers en ander moois te fotograferen.

Na een rondleiding door Edo over het terrein worden we losgelaten. Iedereen duikt op de braamstruiken af op zoek naar de kleine groene kikkertjes. Het is nu half 11 en de zon staat al volop te branden in de wolkenloze hemel. Het belooft weer een warmterecordbrekende warme septemberdag te worden. Niet het meest ideale fotoweer, maar we moeten het er maar mee doen. Natuurlijk willen we allemaal die foto van een boomkikker op een braam, maar ik zie ze alleen maar suf op een blad zitten. Dan maar door de bramen heen fotograferen.

Boomkikker tussen bramen

Het geeft wel een leuk sfeertje aan het geheel. Maar meestal zitten ze open en bloot op een blad op te warmen in de zon. Het is elke keer weer verrassend hoe klein ze eigenlijk zijn.

boomkikker op blad

Je ziet hoe de felle zon het lastig maakt om de kikker mooi in beeld te brengen. Het lijfje schittert al snel in het harde licht.

Ik laat de kikkertjes even voor wat ze zijn. Er zijn namelijk nog veel meer mooie bewoners van dit één hectare grote natuurgebiedje. Door deskundig beheer kunnen hier veel soorten overleven. Naast de boomkikkers zijn er hagedissen, slangen en verschillende amfibieën te zien. En daarnaast een heel scala aan insecten.

Op de strategisch neergelegde stapels keien heb je grote kans om hagedissen te zien. Bij benadering schieten ze snel weg, maar als je even blijft wachten komen ze na verloop van tijd weer terug.

Muurhagedis

Ik dacht eerst dat het een levendbarende hagedis was, maar het blijkt een muurhagedis te zijn. Een in Nederland zeldzame soort. Mij gaat het trouwens niet zo zeer om de soort en of die zeldzaam is, maar meer om het beeld dat ik kan vastleggen. Als deze hagedis dus een mooie pose aanneemt ben ik erg blij met de foto die ik daarvan kan maken.

pose muurhagedis

Na een snelle hap van de meegebrachte broodjes en een blik op de resultaten van de anderen stort ik mij na de korte lunch opnieuw op de boomkikkers. Toch zie ik er minder dan eerder op de dag. Het is waarschijnlijk te warm geworden in de zon. Maar her en der zitten er nog een paar diehards.

biinkikker tegen zwarte achtergrond

Door flink onder te belichten hou ik de schittering binnen de perken en krijg ik een bijna zwarte achtergrond. Heeft wel iets toch? Een ander exemplaar had een plekje uitgezocht in de schaduw. Dus minder schittering en daarom een minder donkere achtergrond. Iedereen mag zelf beslissen wat ie het mooist vindt.

Boomkikker op braamtak

Tijd om me weer op een ander onderwerp te richten. Op het terrein ligt een poeltje met een glazen wandje er voor. Daar zitten o.a. geelbuikvuurpadden in. Van boven een saai beest, maar met een fel geel gekleurde buik. Het zou mooi zijn om die onder water te kunnen fotograferen. Helaas willen de volwassen dieren niet naar het wandje komen. Maar een kleintje is wat minder verlegen. Nadeel voor mij is dat hij nog niet de gekleurde buik heeft, maar dat mag de pret niet drukken.

Geelnbuikvuurpad

Ik heb wel wat tijd moeten steken in achteraf het weghalen van allerlei vlekjes en rommeltjes die op het glas zaten of in het water dreven. Maar uiteindelijk levert het een mooi beeld op. Als hij dan bij het afscheid nog even naar me zwaait zie ik toch nog iets van de gele kleur waaraan hij zijn naam te danken heeft. Al is het niet op de buik.

Zwaaiende geelbuikvuurpad

Daar wordt een mens vrolijk van! Ik in ieder geval wel.

Had ik al gezegd dat er ook veel insecten rondvliegen? De meest opvallende is de hoornaar. De grootste wespensoort van Nederland zoemt tussen de heide door. Ze kunnen tot 3,5 cm groot worden. Omdat ze niet ergens gaan zitten, probeer ik er eentje vliegend te fotograferen. Dat is helaas niet gelukt. Dus verleg ik mijn aandacht naar de libellen en juffers. Mijn eerste slachtoffer is een tengere pantserjuffer. Hangend aan een bloeiend takje heide.

Tenger pantserjuffer

Even later zie ik dat er al weer hard wordt gewerkt om een volgende generatie tengere pantserjuffers op de wereld te zetten.

Paringswiel tenger pantserjuffer

Een heidelibel hoort je natuurlijk in de heide te fotograferen. Wel een beetje een drukke achtergrond, maar voor deze keer mag het. Welke heidelibel het is laat ik maar even in het midden: bloed-, steen- of bruinrode, wat mij betreft zouden ze het allemaal kunnen zijn.

Rode heidelibel

De dag loopt al op zijn einde. Ik heb weer genoten van de natuur en van het gezamenlijke uitje. Op het laatst leg ik nog snel even een gewone groene kikker vast. Tussen de waterplanten valt hij bijna niet op.

Groene kikker

Ik ben benieuwd wat mijn clubgenoten allemaal hebben gefotografeerd en vooral hoe. Het is altijd leuk om te zien dat iedereen weer een andere stijl van fotograferen heeft en een andere kijk op de natuur. Dat maakt het ook zo leuk om lid te zijn van een natuurfotoclub.

Ik sluit dit blog af met een laatste foto van een boomkikkertje. Omdat hij toch de hoofdrolspeler is in dit prachtige stukje natuur.

Boomkikker op blad


Vlinders

7 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Naast de libellen in het vorige blog ben ik de afgelopen maanden ook een paar keer op vlinderjacht geweest. Zowel in Almere als op vakantie in Oostenrijk kwam ik deze vrolijke fladderaars tegen. In dit blog een impressie van deze ontmoetingen.

Als eerste de vlinders in het Oostvaardersbos. In de winter een schuilplaats voor edelherten en in de zomer een gewilde plek voor veel soorten vlinders. Op een open plek met veel distels vliegen heel wat soorten rond. Ik was op een warme dag  tegen het middaguur. Lastig, omdat de vlinders dan steeds rondvliegen en hard zonlicht. Ik maak er maar het beste van.

Atalanta

Hierboven de gehakkelde Aurelia. Eén van de mooiste vlinders van Nederland.

Ik weet niet of het door de vele distels komt, maar de distelvlinder is hier de meest voorkomende soort. Ik probeer er wat dichter op te kruipen voor een portretje.

distelvlinder

En ook vanaf de andere kant is het een lust voor het oog. Ondanks dat het al een wat ouder exemplaar is. Afgevlogen noemen ze dat in de lepidopterologie. Ja, dat woord moest je nog eens nalezen hè! Het is de studie van de vlinders. En iemand die dat gestudeerd heeft is dus een lepidopteroloog. Niet dat ik daar in de verste verte ook maar in de buurt kom, maar vlinders vind ik wel heel mooi om te fotograferen.

Distelvlinder

Een andere vlinder die je hier veel ziet is de atalanta. Bij deze moest ik recht tegen de zon in fotograferen. Maar dat is niet erg. Het levert een sfeervol plaatje op.

Atalanta

Tot zo ver even de vlinders in Almere.

Tijdens de zomervakantie stonden we twee weken op een camping in Oostenrijk. Het weer was erg wisselvallig: van 30° C tot sneeuw en onweersbuien. En een nachttemperatuur van enkele graden boven nul. Niet echt ideaal vlinderweer. Toch heb ik op mijn wandeltochtjes nog wel wat vlinders gezien. Niet veel soorten, maar wel een paar hele mooie!

Zo beleefde ik de primeur: een ontmoeting met de Grote Parelmoervlinder. Niet dat ik hem ter plekke al kon benoemen, maar dat maakt niet uit. Er waren er twee, waarvan ééntje wel even wilde gaan zitten voor een foto.

Grote parelmoervlinder

Ik dacht in eerste instantie te maken te hebben met een Keizersmantel. Dus niet. Maar die kwam ik een aantal dagen later toch nog tegen.

keizersmantel

Een lastig individu: hij bleef maar rondfladderen en het stilzitten duurde steeds maar heel kort. Veel foto’s dus van lege bloemen. Maar toch heb ik hem nog een keer te pakken.

keizersmantel

Ik vind het mooi hoe het zonlicht door zijn vleugels schijnt. Veel meer leverde de vakantie niet op wat vlinders betreft.

Terug in Almere ben ik nog een keer naar de Oostvaardersbos geweest. Nog steeds vlogen er veel vlinders. Opvallend veel Witjes en Atalanta’s. Geen grote aantal foto’s die dag gemaakt, maar wel één waar ik erg blij mee ben. Deze foto zat al een tijdje in mijn hoofd: een vliegende vlinder!

vliegend witje

Het is trouwens een Klein Geaderd Witje. Natuurlijk kun je heel veel foto’s weggooien als je hier mee bezig bent, maar de voldoening als er eentje wel scherp is vergoed veel.

Eén ding valt me op: alle vlinders, op één na, zitten op een distel. Een heel belangrijke plant dus voor de vlinderpopulatie! Tot zo ver mijn vlinderfoto’s van de zomer van 2016. Een wisselvallige zomer, die al aardig op haar laatste benen loopt. Dus op naar de herfst en nieuwe fotokansen en onderwerpen.