De Weerribben

10 juli 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In de afgelopen maanden ben ik twee keer naar de Weerribben geweest. Dat was voor mij de eerste keer en het heeft me zeker niet teleurgesteld. Ik heb er een berg foto’s aan overgehouden waarvan ik er in dit blog een aantal aan jullie wil laten zien.

De eerste keer ging ik speciaal voor de libellen. In de Weerribben vliegen een aantal bijzondere soorten rond en dus vertrok ik heel vroeg in de ochtend richting Noord-West Overijssel. De zon kwam net op toen ik arriveerde en dan begint het zoeken naar die mooie vliegende diamantjes. Die, als het goed is, op dit tijdstip nog zitten op te drogen tussen de begroeiing.

Het duurt niet lang voor ik de eerst gevonden heb. En als je dan langer op één plek blijft zie je de één na de ander. Mijn eerste ‘slachtoffer’ is de mooie viervleklibel. Een veel voorkomende soort, maar erg mooi.

Wat zijn ze mooi hè als ze onder de dauw zitten.

Vanuit een andere hoek lijkt net of hij aan het fierljeppen is. Zou best kunnen. Friesland is hier maar een paar kilometer vandaan.

Zoals ik al zei: als je ergens stilstaat zie je vanzelf meer libellen. Of, in dit geval, een juffer. Het kleine neefje van de libel, maar net zo mooi. Dit is de grote roodoogjuffer. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waar die zijn naam aan verdient heeft.

Ook nu maak ik weer foto’s vanuit verschillende hoeken. Het leuke, en vervelende, van juffers is dat ze altijd van je weg draaien en achter de stengel gaan zitten. Dus je bent wel haast gedwongen om steeds een andere hoek te kiezen.

Wat zie ik daar verschijnen in de achtergrond? Het is een andere soort libel: de bruine korenbout. Een niet heel veel voorkomende libel. Ik heb hem eerder kunnen fotograferen bij het Naardermeer. En ook hier neem ik even de tijd voor hem.

De dauwdruppeltjes glinsteren je tegemoet. Deze keer kruip ik er nog wat dichter op om de druppels nog beter te laten zien.

En zo ben je gewoon een uur bezig op een stukje van een paar vierkante meter. Wat een rijkdom om hier eventjes deel van uit te mogen maken.

Maar dan loop ik toch verder, benieuwd naar wat ik nog meer tegen ga komen na deze veelbelovende start. De zon is inmiddels volop aanwezig en ik voel de warmte toenemen. Dat heeft twee nadelen: de libellen drogen nu snel op en gaan zo vliegen en een ander insect wordt wakker. De knut! Een vervelend rotbeest, die met tientallen rond je hoofd vliegt en je van alle kanten aanvalt. Gek wordt ik er van! Het is bijna niet te doen om stil te staan. Misschien volgende keer toch maar even inspuiten met DEET! Maar zoals een goed natuurfotograaf betaamd ga ik stug door. Die jeukbulten deal ik later wel mee.

Het duurt nu wat langer voordat ik weer beet heb. Dan zie ik vlak langs het pad een libel hangen met een goeie schutkleur: de vroege glazenmaker.

Even verderop zie ik nog een libel Die heeft een wat kleurrijker plekje uitgekozen om op te warmen. Smaken verschillen nu eenmaal, ook in de libellenwereld. Het is een volgens mij een smaragdlibel.

Hoe warmer het wordt hoe meer libellen tevoorschijn komen. Op sommige plekken vliegen er tientallen rond. Een prachtig gezicht, maar niet meer te fotograferen. Zo heel af en toe zit er nog een uitslaper wakker te worden. Zoals deze Glassnijder.

Als iemand een verklaring heeft voor die naam, dan hoor ik het graag.

Uiteindelijk is het tijd geworden om weer te vertrekken. Weg van de knutten en de hitte, die het toch wel onaangenaam maken. Maar ik neem nog even de tijd om deze net uitgeslopen smaragdlibel te fotograferen.

Nu had ik aan het begin van dit blog over de heel bijzondere soorten die hier rondvliegen. En één daarvan zag ik dan toch op het laatste nippertje. Op een bankje, dus geen bijzondere foto, maar ik wil hem toch even laten zien. Hoe vaak zie je nou een gevlekte witsnuitlibel. Voor mij is het in elk geval de eerste keer.

Wat een beauty! Een prachtige afsluiting van mijn eerste bezoek aan de Weerribben.

Mijn volgende bezoekje was een paar weken later. Samen met een aantal andere leden van de natuurfotoclub VNF-Nijkerk hielden we excursie naar de Weerribben. Op een andere plek dan ik de eerste keer was. Ik was benieuwd of het weer zo’n succes zou worden als de eerste keer. We arriveerden wat later en er was geen dauw. Daarnaast waaide het ook nog eens stevig. Stilzittende libellen en juffers zaten er dus niet in deze keer. Maar ondanks dat was er genoeg te zien en te fotograferen.

Om deze grote roodoogjuffer te fotograferen moest ik mijn camera net boven het water houden. Er kwam zelfs een beetje water in mijn zonnekap te staan. Alles voor de foto!!!!

Later kwamen we langs een veld met zonnedauw. Daar zagen we een aantal gevangen insecten. Dit juffertje was reddeloos verloren. Ze zat helemaal vast met haar pootjes en vleugels. Ook dat is natuur.

Het is een breedscheenjuffer. Van voren gefotografeerd levert een een wat meer artistiek plaatje op, mede door de beperkte scherptediepte.

Je kunt niet helpen om medelijden te hebben met het beestje. Maar dit is een natuurlijke situatie en dan zal ik niet snel ingrijpen. Daarnaast is losmaken een bijna onmogelijke opgave. Overal zitten de kleverige druppels en de vleugels zijn al behoorlijk beschadigt.

Een ander slachtoffer van dit vleesetende plantje is nog groter: een oeverlibel. Ze mag dan een stuk groter zijn, maar ook zij komt niet meer weg zodra ze eenmaal vast zit in de kleverige massa. Toch indrukwekkend hoe de natuur te werk gaat en elke soort, plant of dier, zijn eigen specialiteit en eigenschappen heeft ontwikkeld.

Al met al een hele boel foto’s van twee tochtjes naar de Weerribben. En een veel langer blog dan jullie van me gewent zijn. Hopelijk ben ik jullie niet kwijt geraakt halverwege.

Dit blog is geheel gewijd aan de libellen, maar in de Weerribben fladderen ook heel wat bijzondere vlinders rond. Als toegift laat ik daar nog een aantal van zien. Niet de mooiste foto’s, maar wel heel leuk om tegen te komen in het veld.

Van links naar rechts: Grote vuurvlinder, grote weerschijnvlinder en zilveren maan.

Allemaal zeldzame vlinders in Nederland.

En hiermee sluit ik dit blog af. Ik denk dat de Weerribben op mijn lijstje komt van gebieden waar ik elk jaar naar toe moet. Dank voor het lezen en een reactie wordt erg op prijs gesteld. Tot blogs!

Advertenties

16 Reacties

  1. De weerschijnvlinder en de ziveren maan zijn nog nooit voor de lens verschenen.Maar iedere dag geeft nieuwe kansen

    24 juli 2018 om 00:45

  2. Ghita Pluijmaekers

    hele mooie serie. Geweldig die libellen en juffers met de dauwdruppels. En wat heb je die gevlekte witsnuit mooi. Ook een fijne serie van de juffer in de zonnedauw, knap gefotografeerd want het licht bij zonnedauw is met felle zon al snel hard, en ik vind jouw foto’s toch wel zacht van tint.
    groetjes Ghita

    22 juli 2018 om 19:03

  3. Schitterende foto’s over de hele lijn.Sorry dat het zo lang duurde eer ik reageerde maar had het ontzettend druk.

    15 juli 2018 om 20:35

  4. Heel mooi gedaan René. Als je er vroeg genoeg bij bent heb je kans om bedauwde insecten zoals deze libellen te vinden. Het is je heel goed gelukt om er prachtige opnamen van te maken met passende achtergronden. Zonnedauw is altijd lastig, maar met vastgekleefde juffers of libellen eraan wordt het een interessant onderwerp. Dit jaar is het mij nog niet overkomen maar ik hoop ze gauw ook weer eens zo mooi in beeld te krijgen als jij.
    Groet, Kees

    15 juli 2018 om 10:58

  5. Prachtige serie en weer een boeiend verslag! Fijn weekend gewenst en hartelijke groet, Angeniet

    14 juli 2018 om 09:29

  6. Wow, dit is mooi René.
    Wat is dat mooi met al die dauwdruppels.
    Mijn complimenten.
    Groetjes Tinie

    11 juli 2018 om 14:55

  7. yemrev

    Mooie bedauwde libellenfoto’s. Ik wacht nog een maandje voordat ik een poging ga wagen. De roodoogjuffer met de korenbout op de achtergrond vind ik de mooiste van deze serie. Je kan juffers trouwens prima in de gewenste positie manoeuvreren door je hand erachter of opzij te houden en dan heel langzaam weer terugtrekken. Maar dat wist je vast al wel.
    Een juffer bevrijden uit de zonnedauw is inderdaad bijna geen doen. Het is me één keer gelukt, maar vaak zijn ze toch al dood. De gevlekte witsnuit is een mooie waarneming (ook hier in de AWD te bewonderen). Hetzelfde geldt voor de vlinders. jammer dat je ze niet groot laat zien. Dat had er best nog wel bij gekund in dit lange blog 🙂
    Groet, Dick

    10 juli 2018 om 23:01

  8. Heel mooi 👍😊

    10 juli 2018 om 21:39

  9. Prachtig. Op dat tijdstip kan je op je gemak een opstelling maken zonder dat ze wegvliegen

    10 juli 2018 om 19:34

  10. Fijntjes mooi!

    10 juli 2018 om 12:57

  11. Het is van begin tot eind weer één en al pracht en praal. Maar dat kan ook bijna niet anders als je op een mooie dag in De Weerribben bent.
    Mijn favorieten zijn de close-up van de bruine korenbout en het laatste roodoogjuffertje. En jij kunt van die gevlekte witsnuitlibel dan wel zeggen “Op een bankje, dus geen bijzondere foto”, maar menigeen waaronder ondergetekende zou er maar wat blij mee zijn.

    10 juli 2018 om 12:30

  12. Schitterend zeg !! Bedankt 😃

    10 juli 2018 om 12:27

  13. Tineke Bunte

    een leuk verslag en mooie foto’s!

    10 juli 2018 om 10:52

  14. Jeannet

    Schitterend!

    10 juli 2018 om 09:11

  15. Pauwla

    Sjongejonge, schitterend Rene. Wat mooi!!!

    10 juli 2018 om 09:11

  16. Prachtig!

    10 juli 2018 om 08:59

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.