Posts tagged “Almere

Februari 2020

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: februari was heel erg mager wat fotografie betreft. De weekenden werden gedomineerd door storm en regen. En verder ook weinig tijd om er op uit te trekken.

Toch kan ik nog een foto van de maand laten zien. Op donderdag, als ik tijd heb, wandel ik altijd een rondje vanaf mijn huis naar de Oostvaardersplassen. De nadruk ligt dan echt op het wandelen en niet op het fotograferen. De wandeling is meestal zo’n 8 km, afhankelijk van de route die ik neem. Maar mijn camera gaat wel altijd mee, want je weet nooit wat je tegenkomt.

En zo zag ik in de struiken langs het pad een groepje staartmezen. Daartussen zaten ook een stelletje goudhaantjes! Nu zijn dat echte ADHD vogeltjes, die geen moment stilzitten. Daarom ben ik blij dat ik er toch een goede foto van heb kunnen maken. Fotografisch misschien niet heel bijzonder, maar toch een hele leuke foto. En daarom foto van de maand februari 2020.

Hopelijk levert maart meer mogelijkheden op om te fotograferen. Tot de volgende keer!


Foto van de maand: mei 2019

Een nieuw begin. Ik heb besloten toch weer af en toe een berichtje te plaatsen op mijn blog. Het idee is om elke maand een foto van de maand te kiezen en die een ereplaatsje te geven op mijn blog.

Ik begin gewoon midden in het jaar, maar dat vind ik niet erg. De foto van de maand mei is de steenmarter geworden. Foto even aanklikken voor een groter en scherper beeld.

Deze schoonheid kwam ik tegen toen ik op weg naar een ijsvogelstek door het bos struinde. Plotseling vloog voor mij een beestje de boom in. Op een hoogte van ca. 5 meter blijf hij zitten om nieuwsgierig te kijken wie hem gestoord had.

Een fantastische ontmoeting voor mij en een natuurmoment die ik niet snel zal vergeten.


Jaaroverzicht 2017

31 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Voor mij persoonlijk was 2017 een jaar van weinig hoogtepunten en veel dieptepunten. Vooral op het gebied van de gezondheid zat het, voor mij en degenen die mij lief zijn, niet mee. Dat heeft ook zijn weerslag gehad op mijn fotografie. Vooral het feit dat ik vanaf september om gezondheidsredenen niet meer mocht autorijden beperkte mij in ernstige mate. Ook het bloggen en reageren op andermans blog is er veelal bij ingeschoten. Al met al een jaar om snel te vergeten. Was het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet. Zo heb ik weer een aantal foto’s mogen verkopen en stonden foto’s van mij op de cover van twee boeken. Vooral dat mijn foto gebruikt is voor het boek “Zo fotografeer je de natuur” van Roots Magazine vind ik een grote eer.

En om het jaar positief af te sluiten komt hier mijn jaaroverzicht. Van elke maand de  mooiste, meest bijzondere of dierbaarste foto. Veel plezier met deze terugblik.

januari

De maand januari breng ik traditiegetrouw door in de Oostvaardersplassen. Hoogtepunt dit jaar was een winterse dag waarop volop geschaatst werd. Ik had meer belangstelling voor een groepje baardmannetjes. Dit vrouwtje ging er even mooi voor zitten.

februari

Deze high-key foto van een ooievaar maakte ik in natuurpark Lelystad. Eén van mijn vaste fotografieplekjes. Deze foto is nog niet eerder op mijn blog verschenen.

maart

Net als zo veel andere natuurfotografen ben ik in maart bezig geweest met de bosanemoontjes. Deze sfeeropname bij Amelisweerd vind ik zelf de mooiste.

april

Het hoogtepunt van april was ongetwijfeld de vondst van deze parende oranjetipjes. Het duurde meer dan een uur voordat ik überhaupt ééntje gevonden had in het grote veld pinksterbloemen, maar de beloning was er dan ook naar.

mei

Voor mei is het een moeilijke keus geweest. Zoveel mooie foto’s kunnen maken: steenuiltje, Laakse slenk of Groentjes (vlinder). Toch is het deze opname geworden van een boom op de Westerheide bij Hilversum. Een beetje Afrika in Nederland.

juni

Erg blij ben ik met bovenstaande panorama. Samengesteld uit drie afzonderlijke opnames van dezelfde reegeit. Verbazingwekkend hoe makkelijk en goed je die met de huidige software naadloos aan elkaar kunt plakken. Dit was trouwens bij het Naardermeer.

juli

Van juli wil ik jullie deze foto laten zien. Nog niet op mijn blog verschenen tot nu toe, maar wel één van mijn favoriete foto’s van het jaar. Gemaakt in de “Stille Kern” in het Horsterwold.

augustus

De zomervakantie naar vlinderparadijs de Eifel leverde naast vlinders ook deze vliegende blauwe glazenmaker op. Voor mij de mooiste van de maand.

september

Weinig keuze in september. Ik had welgeteld de keuze uit twee foto’s. Het werd deze van een druppende inktzwam, die ik maakte in het bos vlak bij mijn huis.

oktober

Ook oktober levert een paddenstoelenfoto. Experimenteren met een lampje resulteerde in bovenstaande foto.

november

Eén van de hoogtepunten van mijn jaar: voor het eerst een bosuil gezien en kunnen fotograferen. De herfstsetting geeft nog wat extra’s aan deze foto.

december

Twee dagen sneeuw was genoeg voor de foto van de maand. De Oostvaardersplassen waren magisch gehuld in een witte deken. Lang leve code rood!

Als ik de foto’s zo op een rijtje zie kan ik toch tevreden terugkijken op 2017. In ieder geval voor wat de fotografie betreft. Hoewel ik de tweede helft van het jaar weinig gefotografeerd heb, is het toch een mooie, afwisselende serie geworden. Een mooie afspiegeling van mijn fotografie-interesse. Met andere woorden: ik vind gewoon alles leuk om te doen binnen de natuurfotografie. En dat wil ik graag zo houden.

Ik wens iedereen al het goede voor 2018, maar bovenal een gezond jaar!


Herfst 2017

2 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nu de meteorologische winter is begonnen is het tijd om terug te kijken op de herfst. Een paar keer kon ik er op uit om bij voorbeeld op zoek te gaan naar paddenstoelen. In dit blog een klein overzicht.

Aan het begin van de herfst trof ik deze inktzwam aan vlak bij huis. Een detailopname laat zien waar die naam vandaan komt.

Zoals je ziet nog geen herfstkleuren in de achtergrond, maar fris groen gras. Toch waren er wel al wat oranje tinten te vinden. Hoewel het geen bladeren waren, maar kleine paddo’s.

Een aantal weken later kon ik weer even op pad. In hetzelfde bos kwam ik weer een inktzwam tegen. Nu eens geen detailopname, maar mooi in het bosdecor geplaatst.

De zwam heb ik belicht met een externe lamp, waarvan ik de lichtsterkte en de kleur van het licht (kleurtemperatuur) kan aanpassen. Dat biedt weer nieuwe mogelijkheden voor me. Zo heb ik bij de volgende foto de paddenstoelen van onderen belicht aan de achterkant. Het geeft weer een heel ander beeld.

Maar lang niet alles lukt, dus ik moet er nog flink mee oefenen. Maar dat is dan ook wel weer leuk. Meestal probeer ik zelf alles uit te vogelen en niet te veel dingen op te zoeken op youtube of iets dergelijks. Dan doe je hetzelfde als anderen doen. Zelf uitvinden wat voor jou werkt is toch het leukste.

Gewoon recht-toe-recht-aan fotografie blijft natuurlijk ook leuk. Deze ieniemini  babypaddenstoelen lenen zich daar goed voor. Welke het zijn? Het zouden zomaar streepsteel of de melksteel mycena’s kunnen zijn. Of één van de andere tig soorten myena’s natuurlijk 😉 .

Tot zover even de paddo’s. Ik ben niet echt in de gelegenheid geweest in de bossen de herfstkleuren vast te leggen, maar een klein larikstakje brengt toch wat kleur in dit blog.

Ook met dit takje ben ik in de weer geweest met mijn nieuwe lampspeeltje. Met wisselend resultaat moet ik zeggen. Maar onderstaande foto kan mij wel bekoren.

De lariks fotografeerde toen ik samen met mijn zus een paar uurtjes op pad was met onze camera’s. Altijd leuk om samen aan de gang te gaan! De paddo’s wilden niet zo goed lukken, maar eentje mag toch in dit blog verschijnen. Een omgevallen exemplaar nog wel.

Hoewel ik net zei dat ik niet de herfsttinten heb kunnen fotograferen is er op het nippertje toch nog een foto van een herfstbos. Dit is het fietspad wat ik altijd rij als ik naar de Oostvaardersplassen ga. In de herfst ontstaat er een prachtige oranje-gele tunnel.

En hiermee sluit ik de herfst af. Ik hoop er volgend jaar fotografisch meer mee te kunnen doen. Maar voor nu is het over. Op naar de winter!

 

 

 


Gewoon thuis

25 februari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Als eerste moet ik even mijn excuses aanbieden aan al mijn collega-bloggers. De laatste tijd heb ik nauwelijks gereageerd op hun verhalen en foto’s. Ik kom er gewoon niet meer aan toe. Geen tijd, geen zin, geen inspiratie.

Dit komt trouwens goed overeen met mijn eigen fotografie. Slecht weer en griepjes houden me thuis. Dus er is weinig te melden op fotografie-gebied. Het enige dat ik gedaan heb is wat vogels in de tuin vastleggen. Gewoon vanuit de woonkamer. Dus bij deze toch maar even wat beelden vanuit onze eigen achtertuin. De gebruikelijke tuinsoorten laten zich dagelijks wel een paar keer zien. Geen grote aantallen, maar toch leuk om zo af en toe een half uurtje te gaan zitten.

Tuinvogel 2017_1

Al jaren komt er een koppeltje Tukse tortels bij ons. Altijd waren ze met z’n tweeën. Helaas komt er de laatste weken nog maar één. Ik ben bang dat de ander ten prooi is gevallen aan een kat of een sperwer. Hopelijk vindt de overgebleven duif een nieuwe partner.

Tuinvogel 2017_2

De koolmees is ook een vaste bezoeker. Volgens mij is dit het mannetje, te herkennen de brede zwarte baan over de borst en buik. Bij het vrouwtje is die veel smaller en loopt minder ver door. Ze broeden regelmatig in het nestkastje dat aan ons huis hangt.

Tuinvogel 2017_3

De baas van het spul is dit roodborstje. Een fel beestje, die duidelijk laat weten wie zijn tuin dit is. Het is mijn favoriete model.

Tuinvogel 2017_4

Een blog over tuinvogels is natuurlijk niet compleet zonder meneer en mevrouw merel. Gelukkig zijn die ook de hele winter aanwezig. Zo te zien had mevrouw het een beetje koud toen ik deze foto maakte.

Tuinvogel 2017_5

Meneer ziet er wat frisser uit. Op dit moment klinkt ’s ochtends als ik om zes uur naar mijn werk ga hun heerlijke gezang weer. Voor het betere lentegevoel!

Tuinvogel 2017_6

Zoals je ziet ligt er een klein beetje sneeuw. Eén van de weinige keren deze winter in Almere. Op een andere winterse dag kon ik dit vinkje fotograferen met wat sneeuw.

Tuinvogel 2017_7

En zo is de maand februari voorbij gegaan zonder veel hoogtepunten wat fotografie betreft. Ik hoop dat maart zich van zijn meest zonnige kant gaat laten zien en dat ik er veel op uit kan trekken. Ik heb echt zin in het voorjaar! Hopelijk kom ik er dan ook weer toe om te reageren op andermans/vrouws blog.

Groet, René


Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.


Blue Diamonds

2 november 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Om iedereen gelijk maar gerust te stellen: dit blog gaat niet over een Nederlands zangduo uit het verleden die jarenlang Ramona in de spotlights zette. Nee, ik heb nog wat ijsvogelfoto’s op de plank liggen die ik jullie niet wil onthouden. De afgelopen maanden was ik door een medisch rijverbod beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Gelukkig is er in Almere en omgeving altijd wel een ijsvogel te vinden die mee wil werken aan een fotoshoot.

De wellicht meest bekende stek is de hut bij de Lepelaarplassen. Meestal mijd ik die vanwege de drukte, maar nu was het een mooie uitkomst. Al snel komt er even een ijsvogel op één van de stokken zitten.

IJsvogel Lepelaarhut 1

Het is donker weer en dat zie je terug in de foto. Voordeel is wel dat het met dit weer niet druk is in de hut. Het donkere weer wordt helemaal duidelijk als het jonge mannetje de schaduwkant van de hut opzoekt.

IJsvogel Lepelaarhut 2

Gelukkig klaart het iets op in de loop van de ochtend en komen de kleuren wat meer naar voren. Deze keer eens niet op een tak, maar op een rietstengel. Wel iets verder weg, maar het heeft wel iets vind ik.

IJsvogel Lepelaarhut 3

Als hij dan nog eens op dezelfde tak als eerder gaat zitten en er toch een straaltje zonlicht op valt, zie je gelijk het verschil met de tweede foto.

IJsvogel lepelaarhut 4

Een andere plek op fietsafstand is het Oostvaardersveld. Hier heb ik ooit in 2011 mijn eerste ijsvogel gefotografeerd. Vanuit kijkhut de Poelruiter en op het toen meest gefotografeerde takje van Nederland. En wat was ik er blij mee! Het was nog voor de tijd dat ik een blog had en eigenlijk zou ik het niet moeten doen, maar hier is ie dan, uit de donkere krochten van mijn fotoarchief: mijn eerste ijsvogelfoto.

Eerste ijsvogel

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik stond aan het begin van mijn carrière als hobbyfotograaf en dat is te zien. Maar nog steeds ben ik er blij mee. Mijn eerste ontmoeting met een ijsvogel zal ik nooit vergeten. Voor het eerst in een hut, vier uur lang en dertig seconden ijsvogel. Ik was op slag verliefd en ben dat tot op de dag van vandaag.

Inmiddels heeft het Oostvaardersveld een grondige renovatie achter de rug. Wat het einde betekende aan de Poelruiter als ijsvogelstek. Maar inmiddels zijn ze teruggekeerd op het Oostvaardersveld en vanuit de nieuwe hut ‘De Oeverloper’ zijn er weer regelmatig ijsvogels te zien en te fotograferen. Dus op een vroege zondagochtend pakte ik mijn fiets en peddelde de 12 kilometer naar Lelystad. En niet voor niets!

IJsvogel Oostvaardersveld 1

In tegenstelling tot de vorige serie scheen de zon nu volop. Hard licht dus, maar ook felle kleuren. Af en toe dook de ijsvogel het water in en één keer kwam hij tevoorschijn met de larve van een libel.

IJsvogel Oostvaardersveld 2

Een ijsvogel met prooi is altijd een mooi resultaat.

Hoe later op de ochtend, hoe harder het licht. De foto’s worden dan al snel minder mooi. Maar gelukkig heeft ook deze hut een schaduwkant. En als hij daar dan gaat zitten levert dat prachtige pasteltinten op.

IJsvogel Oostvaardersveld 3

Een iets andere belichting levert nog zachtere kleuren op.

IJsvogel Oostvaardersveld 4

Voor mij is dit de mooiste foto van deze serie. Samen met mijn eerste ijsvogelfoto!


Vlinders

7 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Naast de libellen in het vorige blog ben ik de afgelopen maanden ook een paar keer op vlinderjacht geweest. Zowel in Almere als op vakantie in Oostenrijk kwam ik deze vrolijke fladderaars tegen. In dit blog een impressie van deze ontmoetingen.

Als eerste de vlinders in het Oostvaardersbos. In de winter een schuilplaats voor edelherten en in de zomer een gewilde plek voor veel soorten vlinders. Op een open plek met veel distels vliegen heel wat soorten rond. Ik was op een warme dag  tegen het middaguur. Lastig, omdat de vlinders dan steeds rondvliegen en hard zonlicht. Ik maak er maar het beste van.

Atalanta

Hierboven de gehakkelde Aurelia. Eén van de mooiste vlinders van Nederland.

Ik weet niet of het door de vele distels komt, maar de distelvlinder is hier de meest voorkomende soort. Ik probeer er wat dichter op te kruipen voor een portretje.

distelvlinder

En ook vanaf de andere kant is het een lust voor het oog. Ondanks dat het al een wat ouder exemplaar is. Afgevlogen noemen ze dat in de lepidopterologie. Ja, dat woord moest je nog eens nalezen hè! Het is de studie van de vlinders. En iemand die dat gestudeerd heeft is dus een lepidopteroloog. Niet dat ik daar in de verste verte ook maar in de buurt kom, maar vlinders vind ik wel heel mooi om te fotograferen.

Distelvlinder

Een andere vlinder die je hier veel ziet is de atalanta. Bij deze moest ik recht tegen de zon in fotograferen. Maar dat is niet erg. Het levert een sfeervol plaatje op.

Atalanta

Tot zo ver even de vlinders in Almere.

Tijdens de zomervakantie stonden we twee weken op een camping in Oostenrijk. Het weer was erg wisselvallig: van 30° C tot sneeuw en onweersbuien. En een nachttemperatuur van enkele graden boven nul. Niet echt ideaal vlinderweer. Toch heb ik op mijn wandeltochtjes nog wel wat vlinders gezien. Niet veel soorten, maar wel een paar hele mooie!

Zo beleefde ik de primeur: een ontmoeting met de Grote Parelmoervlinder. Niet dat ik hem ter plekke al kon benoemen, maar dat maakt niet uit. Er waren er twee, waarvan ééntje wel even wilde gaan zitten voor een foto.

Grote parelmoervlinder

Ik dacht in eerste instantie te maken te hebben met een Keizersmantel. Dus niet. Maar die kwam ik een aantal dagen later toch nog tegen.

keizersmantel

Een lastig individu: hij bleef maar rondfladderen en het stilzitten duurde steeds maar heel kort. Veel foto’s dus van lege bloemen. Maar toch heb ik hem nog een keer te pakken.

keizersmantel

Ik vind het mooi hoe het zonlicht door zijn vleugels schijnt. Veel meer leverde de vakantie niet op wat vlinders betreft.

Terug in Almere ben ik nog een keer naar de Oostvaardersbos geweest. Nog steeds vlogen er veel vlinders. Opvallend veel Witjes en Atalanta’s. Geen grote aantal foto’s die dag gemaakt, maar wel één waar ik erg blij mee ben. Deze foto zat al een tijdje in mijn hoofd: een vliegende vlinder!

vliegend witje

Het is trouwens een Klein Geaderd Witje. Natuurlijk kun je heel veel foto’s weggooien als je hier mee bezig bent, maar de voldoening als er eentje wel scherp is vergoed veel.

Eén ding valt me op: alle vlinders, op één na, zitten op een distel. Een heel belangrijke plant dus voor de vlinderpopulatie! Tot zo ver mijn vlinderfoto’s van de zomer van 2016. Een wisselvallige zomer, die al aardig op haar laatste benen loopt. Dus op naar de herfst en nieuwe fotokansen en onderwerpen.


Jonge zwanen

7 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik fiets eind april vanaf het station terug naar huis na een drukke werkdag. Soms neem ik, zoals ik het noem, de toeristische route. Die loopt langs de randen van de woonwijk, door het park en langs grachten. Altijd lekker om na zo’n dag even de natuur op te zoeken. Ook al duurt het ritje nog geen tien minuten. Vandaag zie ik iets wat ik hier nog niet eerder zag: een zwanennest! Vlak langs het fietspad, dus niet echt rustig gelegen. Ik neem me gelijk voor om de boel in de gaten te houden en om te proberen de jonge zwaantjes te fotograferen. Dus vanaf nu fiets ik dagelijks even langs het zwanenpaar.

Zwanennest

Het is altijd afwachten hoe zoiets verloopt. Helemaal als het nest zo open en bloot aan een druk fietspad ligt. De broedtijd duurt ca. vijf weken. In die tijd zie ik de hoeveelheid broodkorsten steeds verder toenemen bij het nest. Hopelijk wordt de aandacht de zwanen niet te veel. Op een dag ligt er een voetbal naast het nest. Blijkbaar van het trapveldje iets verderop. Ik snap wel dat je je bal laat liggen zo vlak bij het nest. Tijdens de broedperiode kunnen zwanen behoorlijk agressief zijn. Het mannetje patrouilleert dan ook oplettend bij het nest.

Op patrouille

Dit zijn de enige foto’s die ik heb genomen tijdens de broedperiode. Ook al zijn ze blijkbaar gewend aan de drukte om ze heen, wil ik ze verder niet te veel storen.

En dan is het eindelijk zo ver! Op een vrijdag hoor ik van een buurtgenoot dat de zwanen jongen hebben. Dat is nog eens een goede timing zo vlak voor het weekend. Nu heb ik tenminste tijd om in het weekend de jonkies te fotograferen. Als ik zaterdag met mijn camera bij het nest arriveer is er echter niets meer te zien. Blijkbaar zijn alle eieren uit gekomen en is er geen reden meer om bij het nest te blijven. Een fietsster ziet mij lopen met mijn camera en vraagt of ik op zoek ben naar de zwanen. Kijk, dat is nog eens aardig. Op haar aanwijzingen heb ik ze zo gevonden. Ze zijn even een blokje om gezwommen.

Ik wist nog niet hoeveel eieren er waren, maar nu zie ik dat er vijf kleine pluizenbolletjes achter de gracieuze ouders zwemmen. Ik ben gelijk in de lentestemming. Voorzichtig benader ik het prille gezinnetje. Ik heb veel ontzag voor deze grote vogels. Het zijn zelfs de grootste vogels van Nederland! Tot een bepaalde afstand accepteren ze mijn aanwezigheid. Als ik te dicht bij kom, laten ze dat sissend weten. Nu de grenzen bekend zijn kan ik gaan fotograferen.

Jong

Wat een prachtig beestje! En daar zijn er dan vijf van!

Alle vijf  zijn het kleine charmeurs. Ze doen gelijk al hun ouders na, die slobberend hun kostje bij elkaar scharrelen. En zo af en toe is het tijd voor een kleine poetsbeurt. Dat levert leuke houdingen op.

Kleine charmeur

Alsof hij mij verlegen aankijkt.

Ik hoop eigenlijk dat de kleintjes een ritje gaan maken op de rug van paps of mams. Maar vandaag zit dat er niet in. Wel kan ik nog een foto maken als ze naast één van de ouders drijven. Dat geeft een mooie witte achtergrond.

Langszij bij papa

Het is de eerste keer dat ik zo een zwanenfamilie hebt gevolgd tijdens de broedperiode. Het worden dan vanzelf een beetje je eigen zwanen. Maar al snel blijkt dat die gevoelens niet wederzijds zijn. Ik zie ze nog een aantal dagen in de gracht op een paar honderd meter van het nest. Maar op een gegeven moment zijn ze verder getrokken. Geen behoeft om nog langer bij mij in de buurt te blijven. Ik zou ze natuurlijk kunnen gaan zoeken, maar dat gaat me net even te ver. Het is goed zo. Ik vond het prachtig om dit de afgelopen weken te volgen en toe te leven naar het uitkomen van de eieren. Als je dan die kleintjes voor het eerst ziet zwemmen is dat een prachtig moment.

En gelukkig hebben we de foto’s nog! Ik sluit af met mijn persoonlijke favoriet. En ook nu blijkt dat je niet ver van huis hoeft om te genieten van de natuur.

pluizenbol

En wie ze nu nog lelijke eendjes durft te noemen, krijgt het met mij aan de stok!


Project ijsvogel

24 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik loop in Almere door een natuurgebied en geniet van de langzaam ontwakende natuur na een winter die nooit echt een winter is geweest. Ik voel de warme zonnestralen van het lentezonnetje op mijn gezicht. Naast het pad zie ik een omgewaaide wilg liggen langs het water. Ik denk: “Als ik een ijsvogel was, zou ik hier mijn nest maken”. Ik blijf op een afstandje kijken of de blauw/oranje gekleurde vliegende diamantjes er ook zo over denken. Ik weet dat ze hier zitten en misschien is dit mijn ‘lucky day’. En warempel: na een kwartiertje landt er een mannetjes ijsvogel bij de kluit. Kijk dat wilde ik even weten! ‘Project ijsvogel’ is gestart. Ik ben van plan het hele proces van nest uitgraven tot paring te volgen en natuurlijk te fotograferen. Geen idee of dat allemaal gaat lukken, maar een plek heb ik in ieder geval gevonden. Helaas wel vol in het zicht zo langs het redelijk drukke pad en geen mogelijkheid om je verdekt op te stellen. Ik zal mijn camo-netje moeten gebruiken. Het belangrijkste is natuurlijk om de boel niet te verstoren.

Een week later installeer ik mij achter het camouflagenet en wacht af wat er komen gaat. Een dikke stronk steekt uit boven het water en een stok ligt er dwars overheen. Niet de mooiste setting, maar op dit moment is het niet handig om iets te veranderen. De vogels moeten zich nog hechten aan het nest. Pas als ze jongen hebben zijn ze wat meer aan de plek gebonden.

Als ik zit duurt het niet al te lang voordat het mannetje langskomt. En hij gaat op het puntje van de stronk zitten. Een beter begin van ‘project ijsvogel’ kan ik me niet wensen!

Op de stronk

Regelmatig verdwijnt hij om even later, luidt roepend, weer op de stronk te landen. Zo lijkt hij wel heel klein. Eigenlijk valt dat nog wel mee. Een volwassen ijsvogel meet ongeveer 18 cm. Maar iets kleiner dan een bijvoorbeeld een spreeuw.

Klein ijsvogeltje op grote stronk

Dan komt hij ineens in beweging. Alsof hij plotseling een besluit heeft genomen. Hij duikt naar beneden om met een snavel vol zand weer terug te komen. Het is duidelijk: de nestbouw is begonnen. IJsvogels broeden in nestholtes, die ze uitgraven in een steile oever. Of, zoals hier, in de kluit van een omgevallen boom. Prachtig om dit van nabij mee te mogen maken.

Nestbouw

Op de tak slaat hij het zand weer van zijn snavel af. Dit gaat zo een tijdje door. Hij heeft het er maar druk mee. Mevrouw IJsvogel is in geen velden of wegen te bekennen.

Tussendoor heeft hij blijkbaar ook gegeten. Opeen begint hij met zijn kop te slaan en gaat de snavel wijd open. Ik kan nog net de wegschietende braakbal in beeld krijgen. Toch knap om het zo achterwaarts weg te gooien.

Braakbal

Het is voor het eerst dat ik een ijsvogel een braakbal zie produceren. Wat een oogst voor de eerste zit! Wel blijkt het nadeel van de plek langs het pad. Geregeld komen er fietsers, wandelaars en ook fotografen langs. En een aantal blijft staan kijken wat ik aan het doen ben. Ik hoop maar dat de vogels voldoende rust krijgt om het nest af te maken en hier gaan broeden. Eerlijk gezegd ben ik er niet al te optimistisch over. Het ligt gewoon te veel in het zicht.

Ik denk er deze keer ook aan om eens een filmpje te maken. Meestal vergeet ik dat ik ook kan filmen met mijn camera. Zo gefocust ben ik op het maken van een mooie foto. Maar deze keer denk ik er dus wel aan en het is een leuk clipje geworden. Wel even via het tandwieltje de kwaliteit op HD zetten.

Een week later zit ik weer verscholen achter mijn netje. Met mijn telefoon heb ik een paar foto’s gemaakt hoe dat er uit ziet. Misschien wel leuk om eens te laten zien.

Ik zit er nog maar net of het mannetje laat van zich horen en een paar tellen later zit hij vlak voor mijn neus. Op een dun takje.

IJsvogel

Hij laat ook nog even zijn prachtige azuurblauwe achterkant zien. Het is wel duidelijk dat mijn schuilplaats geen invloed heeft op zijn gedrag.

Blauwe rug

Dan vliegt hij op en scheert rakelings langs mijn schuilplek om achter me uit het zicht te verdwijnen. Wow, dat was genieten! Ik vind het eigenlijk wel tijd voor het vrouwtje om haar gezicht eens te laten zien. Na al het harde werken heeft het mannetje dat wel verdient.

Het blijft een hele tijd rustig rond het nest. Maar ik weet uit ervaring dat je geduld moet hebben. En ook nu is dat zo. Eindelijk hoor ik weer de schelle roep van een ijsvogel en zie er eentje verderop in een boom zitten. Door mijn telelens zie ik een oranje ondersnavel: het vrouwtje! Het mannetje volgt al snel en samen komen ze bij de nestplaats zitten. Vooraan het vrouwtje en in de achtergrond het mannetje.

IJsvogel stel

Opnieuw een primeur voor mij: man en vrouw in één beeld gevangen.

Natuurlijk hoop ik op meer. Een visoverdracht en/of een paring! Maar het is nog niet zo ver. Wel blijven beide vogels in de buurt. Het is grappig om te zien hoe het mannetje reageert als het vrouwtje voorbij vliegt. Hij strekt zich, alsof hij zijn bolle buik inhoudt om indruk te maken. Niets menselijks is een ijsvogelman vreemd 😉 .

strekoefening

Aan het eind van de ochtend breekt het zonnetje nog even door en valt precies op de rietkraag aan de andere kant van het kanaal. En met dit zonnige beeld sluit ik deze sessie af.

In het zonnetje

De volgende keer als ik naar het nest ga is het twee weken later. Ik ben benieuwd hoe het er bij staat. Als ik arriveer zie ik een andere fotograaf achter een camo-net aan de andere kant van de omgevallen boom zitten. Dat komt niet als een verrassing, maar ik zie ook dat er allerlei takken zijn geplaatst op en rond de kluit. Mijn regel is altijd om tijdens de nestbouw en het broeden niet te klooien rond het nest. Vóór alles wil ik verstoring voorkomen. Helaas denkt niet iedereen er zo over. Of hebben mensen minder kennis van hoe het er aan toe gaat bij de vogels en zo onbewust verkeerde dingen doen. Ik ga op mijn oude plekje zitten. Het duurt een tijdje voordat ik een ijsvogel voorbij zie komen. Maar op de nestplaats gaat ie niet zitten. Na een uur hou ik het voor gezien. Ik ben bang dat ze toch een rustiger plek hebben opgezocht voor hun nest. En mocht dat niet zo zijn is het misschien handiger om in ieder geval één fotograaf minder rond het nest te hebben. Ik vertrek dus en ga eens kijken of er nog actie is bij een andere nestplaats. Daar waar ik vorig jaar mooie foto’s heb kunnen maken. Dit jaar ben ik er nog niet geweest. En het ligt lekker verscholen. Slechts bekend bij een paar fotografen.

Het voelt vertrouwd aan als ik mij installeer. Lekker uit het zicht voor nieuwsgierige ogen. Je komt hier echt tot rust. Toch is er iets veranderd sinds vorig jaar. Aan de overkant is ook een boom omgevallen. Zo is een tweede nestmogelijkheid voor de ijsvogels ontstaan. Al snel zie ik de ijsvogels bij de nieuwe plek. Daar zit je dan. Aan de verkeerde kant van het water! Maar gelukkig is de oude plek niet helemaal uit beeld. Het mannetje komt even op de tak, die er al tijden ligt, zitten.

Op de oude tak

Toch is het duidelijk dat de meeste activiteit aan de overkant is. Als ik daar even ga kijken blijkt al snel dat de fotografische mogelijkheden daar een stuk minder zijn. Of je moet de boel gaan verbouwen. En dat is dus wat ik juist niet wil. Ik laat het dus hierbij en ga ietwat teleurgesteld naar huis. De plek waar ik het ijsvogel project ben begonnen is afgevallen door het gedoe rond het nest en de oude plek lijkt dit jaar wat minder actie op te leveren. Maar de volgende keer ga ik toch nog een keer hier kijken. Je weet immers maar nooit!

Zo gezegd, zo gedaan. Weer twee weken later installeer ik mij opnieuw bij het oude nest. En er is nu wat meer te beleven dan de vorige keer. Vooral het mannetje komt regelmatig even op de stok zitten.

IJsvogelman

Maar ook het vrouwtje komt regelmatig in de buurt van de nestkluit. Een nadeel van deze plek is dat je in de loop van de ochtend de zon recht tegen krijgt. En dat is lastig fotograferen. Na een tijdje verhuis ik dus naar een andere plek. Ik zit nu dichter bij, maar wel onder een mindere hoek ten opzichte van de tak. En dan gebeurt het. Het mannetje komt op de tak zitten met een soort van kever of larve in zijn snavel. Het vrouwtje komt er bij en krijgt de prooi aangeboden. Maar door de rare hoek krijg ik ze niet allebei scherp in beeld. Dus moet ik jullie het moment schuldig blijven. Maar voor mij was het wederom een topmoment tijdens mijn ijsvogel project!

Beide vogels blijven na dit moment in de buurt. En net als bij het andere nest strekt ook hier het mannetje zich als de het vrouwtje in de buurt komt. Het blijft een typisch gedrag.

strekoefening 2

Wat ook opvalt is dat bij dit paartje ook het vrouwtje helpt met graven. Vanaf de overkant komt ze aanvliegen met haar snavel onder het zand. Bij het andere paartje heb ik alleen het mannetje met een snavel vol modder gezien. Ik zit dichtbij genoeg voor een portretje.

Portret ijsvogelvrouw met zand

Ik ben nu zo’n anderhalve maand bezig met het project. De lente is nu volop aan de gang en mijn macrolens begint zich te roeren in mijn fototas. En ook bij mij begint het macrovirus te kriebelen. Ik besluit dan ook om het project na vandaag te beëindigen. Ook al omdat ik komende weken toch geen tijd heb. Ondanks dat het verhaal niet compleet is zonder visoverdracht en paring beschouw ik het als een succes. Ik heb veel mooie foto’s kunnen maken. En weer veel geleerd over het gedrag van de ijsvogels. Die laatste ontbrekende  puzzelstukjes van dit verhaal komen nog wel een keer. Nu is het tijd om weer wat anders te doen, hoewel ik vast nog wel een keertje ga zitten de komende maanden. En wie weet wat ik dan nog zie…..

 


Van de plank

10 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik schrijf meestal over één bepaald onderwerp. Dat heeft alleen wel een nadeel: losse foto’s die niet in het verhaal passen vallen buiten de boot. Of eigenlijk: buiten de blog. Dus zo af en toe gooi ik er een blogje tussendoor met foto’s die op de plank zijn blijven liggen.

Tuinvogels

Ook afgelopen winter heb ik weer een voederplek ingericht voor de vogeltjes in onze tuin. En hoewel ik niet vaak heb gezeten om te fotograferen, heb ik toch een aantal aardige opnames kunnen maken. Zoals elk jaar hadden we ook nu een roodborstje in de tuin.

Roodborstje

En als dan op de achtergrond de zon schijnt krijg je een sprankelend geheel.

DSC_5294a

De meest voorkomende vogel in ons nieuwbouwtuintje is de vink. Vaak zagen we één man met een aantal vrouwtjes. Een echte charmeur kennelijk. En ik moet zeggen: hij ziet er goed uit!

Vink

Een andere veel geziene gast is de koolmees. Altijd lastig om te fotograferen op de voederplek. Meestal zitten ze in de boom. Ze storten zich dan op de tafel, pikken een zonnebloempit mee en voor je het weet zijn ze weer verdwenen. Maar er is altijd wel een uitzondering op deze regel. En als dank mag hij meedoen in dit blog.

Koolmees

De laatste vaste bewoners die ik wil laten zien zijn een koppeltje Turkse tortels. Al jaren komen ze met z’n tweeën langs. Ze horen er intussen gewoon bij!

Turkse tortel

Het is altijd leuk hoe ze achter de mosheuvel naar zaadjes zoeken. Zo af en toe komt dan even dat koppie tevoorschijn.

kiekeboe tortel

Maar als onze kat thuiskomt is al het spul snel verdwenen.

Lucky

Tot zo ver de tuinvogels. Andere soorten die we afgelopen winter zagen: pimpelmees, ekster, winterkoninkje, merel, huismus en houtduif. Geen bijzondere soorten, maar evengoed heerlijk om naar te kijken.

Rondje Almere

Zo af en toe fiets ik wel eens een rondje als het mooi weer is. De camera gaat dan meestal mee. En soms kom je hele leuke dingen tegen. Of je zit met een bepaald  doel ergens te fotograferen en dan komt er iets heel anders langs. Nu is een mooie gelegenheid om die foto’s te laten zien.

De Oostvaardersplassen zijn vlak bij, dus kom ik er regelmatig. Hieronder een aantal foto’s uit dat gebied of daar vlak bij. Een zilverreiger blijft een prachtige vogel om te zien. Ook al zie je ze tegenwoordig regelmatig. De gele snavel is in de broedperiode verdwenen.

Zilverreiger

In de winter zitten er veel edelherten in het Oostvaardersbos. En hoewel het bos is afgesloten in deze periode kun je vanaf het fietspad soms leuke foto’s maken. Dit hert stond mooi op het pad tussen de hoge bomen.

Edelhert op het pad

Meestal vliegen de grauwe ganzen van je af als ze opvliegen. Deze keer had ik de mazzel dat ze recht op me aan kwamen vliegen. Het leverde mij een leuke actieplaat op.

DSC_8565

Ik ben een aantal keren naar de ijsvogels geweest (foto’s volgen later). Blijkbaar hadden ze een winterkoninkje als buurman. Een enkele keer koos ook hij de stok uit als landingsplaats en kon ik hem dus mooi fotograferen.

Winterkoninkje

Het staartje vibreerde zo snel dat het onscherp werd. Een andere keer was hij iets rustiger. Een ander takje en de achtergrond is het water.

Winterkoninkje met de staart omhoog

Het allermooiste moment was echter toen hij helemaal los ging. Uit volle borst zong hij zijn liefdeslied. Ondertussen wapperend met zijn vleugels en zijn staartje wijd uit. Een prachtig moment om mee te maken.

Liefdeslied van het winterkoninkje

Dit lijkt me een mooie afsluiting van al dit losse spul. Ik hoop dat je genoten hebt van mijn natuurmomenten. Ik in ieder geval wel!


De Oostvaardersplassen in januari

8 februari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Op al mijn uitjes in januari in de Oostvaardersplassen waren de grote grazers het hoofddoel. Maar natuurlijk kwam ik ook andere zaken tegen die de moeite van het fotograferen waard waren. In dit blog wil ik jullie die ‘bijvangst’ graag laten zien.

Landschappen zijn lastig om vast te leggen op een foto. Iedereen heeft wel eens een prachtig landschap voor zich, terwijl achteraf de foto’s een heel ander beeld geven. Toch heb ik een paar pogingen gewaagd om het landschap van de Oostvaardersplassen recht te doen in mijn foto’s. Het moet dan een beetje mee zitten met het licht om de juiste sfeer te kunnen pakken.

Selfie

Foto’s van mijzelf zijn zeldzaam, maar hier sta ik er dan toch echt op. Een selfie dus 😉 !

Het was een buiige ochtend en even later zag het er heel anders uit. Maar ook dat kan een mooie foto opleveren.

Bui boven de OVP

Je ziet hier een klein laagje ijs langs de rietkraag. De enige dag in januari dat ik een winters tintje aantrof. Wat de winter betreft was het een zeer teleurstellende maand. Maar deze ene dag heb ik een aantal min of meer winterse plaatjes kunnen schieten.

Winters rietdetail

Een klein laagje ijs bedekte de sloot en het blauw/wit van het ijs contrasteerde mooi met het gele riet.

Deze doolhofzwam met een ijsdakje combineert de herfst met de winter. Helaas heeft de herfst het meestal gewonnen deze wintermaanden. Maar wie weet, het is nog geen voorjaar. Misschien krijgen we nog een weekje winter de komen tijd. Van mij mag het!

IJzige doolhofzwam

Dit is dan ook de laatste foto met iets van winter erin. Ik zal het er mee moeten doen.

Ik heb mijn lens natuurlijk ook een aantal keer op mijn gevleugelde vrienden gericht. Vogels blijven een mooi onderwerp in de natuurfotografie. Eén keer heb ik me speciaal gericht op vliegende vogels. Niet mijn sterkste kant als het op fotograferen aankomt, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste moeilijkheid is ze scherp in beeld te krijgen. En dan moeten ze ook nog eens in een leuk groepje vliegen, zonder dat het rommelig wordt. Deze smienten begrepen aardig wat de bedoeling was.

Vlucht smienten

Je kunt ook een heel andere benadering kiezen. Niet de scherpte, maar juist de beweging in beeld brengen. Deze dag was het lang donker en daardoor kreeg ik automatisch langere sluitertijden. Ideaal om creatieve beelden te schieten. Er vlogen veel groepen ganzen over, dus kon ik naar hartenlust oefenen. Bijna alle foto’s konden rechtstreeks de prullenbak ik. Maar onderstaande foto kwam wel door de keuring. Ik vind het altijd lastig om zulke beelden te beoordelen. Ik kijk naar ritme, gevoel en of het me intrigeert. Deze foto doet dat. Maar ik ben me er van bewust dat zoiets heel persoonlijk is.

Ganzenvlucht

Ook al vliegen ze niet, dan nog zijn vogels mooie dieren. Helemaal als ze zo mooi gekleurd zijn als het pimpelmeesje. Een echte tuinvogel, maar ook in de rietvelden tref je ze altijd aan. Met een beetje mazzel komen ze af en toe wat omhoog langs een rietpluim zodat je ze kan fotograferen.

Rietpimpel

Het riet is sowieso heel erg mooi nu. De geelbruine kleur zorg voor mooie tinten en contrasten. Of soms voor een mogelijkheid om op te gaan in de omgeving. Deze vrouwtjeseend verraadde zich door de blauwe kleuren in haar verenpak.

Vrouwtjeseend in het riet

Ongeveer hetzelfde probeerde deze blauwe reiger. Helaas voor hem viel hij iets meer op. Vind wel dat ie een mooi plekje had uitgekozen.

Blauwe rietreiger

De reigers waren al bezig met het verzamelen van nestmateriaal. Wat wil je ook met die hoge temperaturen deze winter. In de Lepelaarplassen, die ik voor het gemak maar even bij de Oostvaardersplassen reken deze keer, was het een drukte van belang op de nesteilanden. Er werd voortdurend met takken gesleept.

Lente in de bol

Tot slot toch nog een grazer in dit blog. Niet als onderwerp van de foto, maar als uitkijkpunt voor een spreeuw. Het tegenlicht zorgt voor een sfeervol beeld.

Spreeuw op konik

De maand januari heeft me veel mooie natuurmomenten bezorgt. En lekker dicht bij huis! Natuur om de hoek wordt wel eens vergeten, maar is meestal net zo mooi als de gebieden die verder weg liggen. Ik zal dit jaar nog regelmatig de Oostvaardersplassen en de omringende gebieden bezoeken. En hopelijk kan ik jullie er dan weer van mee laten genieten!


De grote grazers van de OVP

27 januari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Hier is ie dan: mijn eerste bericht in 2016. In mijn jaaroverzicht 2015 had ik al aangekondigd dat ik dit jaar een iets andere aanpak ga proberen. Dit leidde in januari tot een aantal bezoekjes aan het grote natuurgebied hier om de hoek: De Oostvaardersplassen. En ik moet zeggen dat het me wel bevallen is. Je weet naar een paar keer waar en wanneer de dieren zich best laten zien. En je kunt nog eens terug als het weer wat beter is. Natuurlijk hebben al die tripjes een berg aan foto’s opgeleverd. Maar wees niet bang. Ik ben best goed in het weggooien. Ik denk dat januari twee OVP-blogjes gaat opleveren.

Als ik aan de Oostvaardersplassen denk, denk ik gelijk aan de vogels en de grote grazers. En die laatste zullen in dit eerste blog de hoofdrol spelen. In de Oostvaardersplassen leven drie grote zoogdieren die moeten voorkomen dat het gebied dichtgroeit. Er is veel altijd veel discussie over de dieren, vooral in de wintertijd. Als ik kijk naar wat ik zelf zie, denk ik dat er beter wat minder dieren in het gebied zouden zijn. Ik zie op een aantal stukken dat het landschap verandert van bos naar kale vlakte, waarbij vooral de vogels verdwijnen. Aan de andere kant zou het mooi zijn om de natuur zijn gang te laten gaan en te kijken wat dat oplevert. Ik heb op zich ook geen moeite met een dood dier. De dood hoort bij het leven. Alleen ben ik bang dat het gebied te klein is om een gezond natuurlijk evenwicht te bereiken. Wat ik zeker denk te weten is dat bijvoeren niet gaat werken. Dat levert nog meer dieren op en daardoor nog meer druk op het gebied. Ik denk dat een gecontroleerde populatie het beste zou zijn.

Edelherten

De edelherten spreken mij persoonlijk het meest aan. Waarschijnlijk omdat deze soort de meest “wilde” van de grazer is. Schuw en soms moeilijk te vinden. Ondanks dat er niet gejaagd wordt in de Oostvaarderplassen vermijden ze het liefst mensen. Ze gaan er dan ook meestal vandoor zodra ze je gezien hebben. In 1992 zijn er 54 dieren uitgezet in het gebied. Bij de laatste telling in oktober 2015 zijn er ca. 3000 herten geteld.

Edelhert

In deze tijd van het jaar zitten er altijd wel groepen herten in het Oostvaardersbos bij Almere. En laat dat nu net op 5 minuten fietsafstand van mijn huis zijn! Op mijn eerste tocht kwam ik ze al tegen. Nog iets te ver in het begin, maar als je voorzichtig bent kun je toch redelijk dichtbij komen. Hebben ze je eenmaal gezien zullen ze verder trekken. Je moet dus snel wat foto’s maken en er voor oppassen niet de hele tijd de dieren op te jagen. Ik maakt dus vaak een paar foto’s en laat de dieren dan met rust.

Edelherten in de OVP

Een voordeel van het vaker naar een gebied gaan is dan ook dat je later nog eens terug kunt gaan om nog een paar foto’s te maken. Zo is de verstoring minimaal. Het gebied staat natuurlijk ook bekend om zijn uitgestrekte rietvelden. De herten vallen bijna niet op tussen het hoge riet. Zo af en toe zie je ze er boven uit steken.

Bijna gecamoufleerd

Deze foto is typisch zo’n foto die je alleen in de OVP kunt maken.

Het opvallende is dat ik bijna geen hindes zie. Dat is me al vaker opgevallen. Aan de kant van Lelystad kom je juist veel minder mannelijke herten tegen. Eén van de doelen die ik me gesteld had was een portret te maken van een mooie mannenkop, met zo’n prachtig gewei. Nu vertelde ik al dat ze meestal niet rustig poseren. Maar vanaf het moment dat ze je opmerken volgt er altijd een minuutje van naar elkaar staren. Als je dan dichtbij genoeg bent gekomen voordat ze je zien kun je daar gebruik van maken. En zo maakte ik onderstaand portret, met een nieuwsgierige jongeling in de achtergrond.

Edelhert portret

Het plaatje is natuurlijk niet compleet zonder de hindes. Dus toog ik op een andere dag naar de overkant van de Oostvaardersplassen. En ja hoor: hele groepen hindes liepen daar rond. Het gebied is daar wat opener, dus zijn ze nog lastiger te benaderen. Maar ik had de mazzel dat twee jonkies wat minder oplettend waren en rustig voor mij langs wandelden.

Jonge herten

Ik zat hier aan de rand van het bos en ik denk dat ze me niet gezien hebben. Hierna heb ik nog wel een aantal hindes op de foto weten te zetten, maar die kwamen niet door de keuring. Dus sluit ik de edelherten af met twee mannen. Deze zag ik dus weer aan de Almeerse kant.

hertenmannen

Ik heb er echt van genoten om zo met deze dieren bezig te zijn.

Konikpaarden

Hoewel de herten mijn voornaamste doel was deze maand kunnen de andere grazers niet ontbreken in dit blog. Het konikspaard kom je altijd wel tegen als je het gebied in gaat. En ze zijn niet bang voor mensen. Dat is denk ik ook de reden dat ze de hoofdrol spelen in de film “De nieuwe wildernis”. Ze zijn makkelijk te filmen. Voor mij iets minder natuurbeleving, maar wel een uitdaging om er een mooie foto van te maken.

Tegenlicht Konik

Hier kon ik fijn even gebruik maken van het zonnetje. Helaas heb ik op al mijn tochtjes weinig zon gezien. Maar dat is ook te verwachten in januari in Nederland. Doordat de paarden rustig blijven staan, of zelfs naar je toekomen, is het niet moeilijk om een portretfoto te maken.

Konik portret

Maar je kunt natuurlijk ook nog verder gaan en een detailopname maken. In dit geval van de bek, of moet ik zeggen mond?

Detail konik

Ik heb geen idee wat er op zijn snuit zit. Ik dacht zelf aan plantendingetjes die blijven kleven. Zoals distels of zo. Maar zouden ook parasieten kunnen zijn. Wie het weet mag het zeggen.

Heckrunderen

De derde soort die we tot de grote grazers rekenen is het heckrund. Een gefokte soort, vernoemd naar de Duitse gebroeders Heck. Die wilden de uitgestorven, wilde voorouder van het hedendaagse rundvee, de oerrund, terug fokken. Dat lukte niet helemaal, maar het leverde wel een oersterke runderras op. En een soort die zonder invloed van mensen kan overleven in de Oostvaardersplassen.

Nu ben ik niet zo’n fan van deze dieren. Voor mij blijven het toch gewoon koeien. En die vind ik niet zo heel spannend. Maar ze horen natuurlijk wel in dit blog thuis. Dus bij deze.

Heckrund

Het leuke vind ik de brandganzen op de voorgrond. Ze horen niet bij de grote grazers, maar ik denk dat alle soorten ganzen bij elkaar in de Oostvaardesplassen net zoveel gras verstouwen als de grote zoogdieren.

Ik had graag wat foto’s willen maken in een winters decor. Maar helaas is de winter in januari grotendeels voorbij gegaan aan de Oostvaardersplassen. Wel wat speldenprikjes en een laagje ijs, maar tot nu toe stelt het niet zo veel voor.

Terugkijkend was het een leuke in interessante maand. Een goed begin van het fotojaar nieuwe stijl. En er komt dus nog een tweede blog over de Oostvaardersplassen in januari. Bedankt voor je bezoek en interesse.

 


Ochtendsferen in de OVP

9 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Terug van vakantie, maar ik ben nog steeds in vakantiestemming. Het beloofd weer een zonnige dag te worden vandaag en ik besluit vanmorgen op de fiets te springen en te kijken of ik wat bedauwde libellen kan fotograferen in het Kotterbos in Almere. Dat is 10 minuten fietsen. Ik wil er op tijd zijn voordat de dauw verdwenen is, dus vertrek ik voor zonsopkomst. De route leidt langs de Oostvaardersplassen. Als ik over het fietspad rij heb ik een prachtig uitzicht over de vlakte. Er hang in de verte wat mist. Hier kan ik niet aan voorbij gaan natuurlijk! De libellen moeten maar even wachten.

Ochtendsfeer in de OVP #1

Wat is het in de vroege ochtend toch heerlijk om buiten in de natuur te zijn!

Ik fiets langs het infocentrum “De Oostvaarders” en zet mijn fiets aan de kant. Hier moet ik toch wel even serieus mee aan de gang. De ganzen dobberen rustig in het water of grazen in het gras. Zo nu en dan vertrekt er een groepje.

Ochtendsfeer in de OVP #2

De zon piept dan boven de horizon uit en kleurt alles wat ik zie oranje. Niet een beetje oranje, maar echt koninklijk oranje.

Ochtendsfeer in de OVP #3

Eigenlijk moet je hier verder je mond bij houden en gewoon genieten. Ik zal daarom de beelden voor zich laten spreken.

Ochtendsfeer in de OVP #4

Als ik wat verder inzoom krijg ik nog een intiemer beeld van dit prachtig natuurgebied.

Ochtendsfeer in de OVP #5

In de achtergrond kun je nog een groep edelherten zien staan in de mist. Rechts vooraan is een heckrund. De zon klimt nu snel en de sfeer is net zo snel verdwenen. Ik neem nog een laatste foto.

Ochtendsfeer in de OVP #6

De oranje kleur verdwijnt en wordt vervangen door strakblauw. Het tempo waarin dit gaat verrast me steeds weer. Tussen de eerste en de laatste foto zitten maar 14 minuten! Ik ben blij dat ik de tijd heb genomen om hiervan te genieten. En nu richting de libellen!


Terug naar de ijsvogels

22 maart 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het was in juni vorig jaar dat ik voor het laatst bij de ijsvogels was. Hoog tijd dus om weer eens langs te gaan! Best wel spannend: zouden ze er nog zijn? Als ik op de plek kom zie ik dat er al een collega fotograaf aanwezig is. Ik kende hem al via Facebook. Leuk om nu persoonlijk kennis te maken. Gelukkig kunnen we beide een plekje vinden. Dan is het wachten op de vogels. Na ongeveer drie kwartier komt het mannetje op de tak zitten.

Op de stok

Ik weet natuurlijk niet of dit hetzelfde mannetje is als vorig jaar, maar zijn gedrag doet me daar wel aan denken. Relaxed blijft hij op de tak zitten. Dat geeft genoeg mogelijkheden om foto’s te maken.

Relaxed

Dan duikt ie opeens naar beneden en komt met een stekelbaarsje in de snavel weer terug. De eerste keer dat ik hem vanaf deze plek zie vissen. Het visje zet zijn stekels op, maar dat mag niet baten. Een paar ferme tikken op de stok zijn genoeg om hem knock-out te slaan en voor mijn ogen verdwijnt hij in de keel van de ijsvogel.

Ochtendsnack

Hierna verdwijnt ie en begint het grote wachten. Ik vermaak me ondertussen met de vogeltjes die om me heen in de bomen en struiken aan het zingen en kwetteren zijn. Twee staartmeesjes komen zelfs even op de tak naast me zitten. Prachtig om mee te maken.

De zon is intussen zo gedraaid dat ik direct tegenlicht heb. Eerst was het nog bewolkt, maar nu schijnt hij volop vanuit de helder blauwe hemel. Ik verhuis naar een ander plekje. Nog steeds wat tegenlicht, maar niet zo direct als op de eerste plek. En ik zit hier wat verder weg, dus dat levert weer andere foto’s op. Een beetje afwisseling is nooit verkeerd!

Zo af en toe hoor en zie ik een ijsvogel langs schieten. En zo nu en dan ook het nest in. Al met al duurt het twee uur voordat het mannetje weer mooi in beeld verschijnt.

Van een afstandje

Het harde zonlicht maakt het lastig om goede foto’s te maken. Maar ideale omstandigheden bestaan niet en je moet er maar het beste van maken. Het vogeltje maakt het allemaal niet uit en begint aan een uitgebreide poetsbeurt. Dat is altijd leuk om mee te maken. Onderstaande foto vind ik wel een leuke. Niet helemaal scherp, maar vond hem mooi genoeg voor dit blog.

Wingman

Na de poetsen verdwijnt hij weer. Gelukkig duurt het nu minder lang voordat ie terugkomt. Het blijft mooie momentjes opleveren. Ook al zie je dat niet altijd direct. Zo zag ik pas op de computer dat er een insect op zijn snavel zit.

Met insect

Wel een heel apart gezicht vind ik.

Het water wordt natuurlijk goed in de gaten gehouden. Misschien zwemt er wel een lekker hapje onder je door.

Loerend naar het water

En zo is mijn eerste bezoek dit jaar aan de ijsvogels een succes geworden. Hopelijk kan ik de volgende keer ook het vrouwtje vastleggen. Ik weet namelijk dat ze er wel is. Ze is alleen een beetje cameraschuw. Het mannetje heeft daar geen last van en zit heerlijk te genieten in het lentezonnetje.

In't zonnetje

En dat is wat ik ook gedaan heb: genieten!

 


Bij de bevers

26 juni 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik een keer ’s avonds op pad ben geweest. Voor mij is het gewoon handiger om ’s ochtends vroeg op pad te gaan. Maar de komende weken heb ik een aantal foto-avondjes ingepland. De eerste is vandaag en ik ga weer eens op zoek naar de bevers. Kijken of ze op tijd willen zijn, zodat ik nog een beetje licht hebt om te fotograferen.

Er zijn verschillende plekken in Almere waar bevers zitten. Ik ga vandaag naar de Noorderplassen. Ik ben nog wat vroeg en ik wandel wat heen en weer. Plots hoor ik het schelle gepiep van een ijsvogel. Ik zie hem zitten aan de overkant. Te ver weg voor een goede foto, maar toch weer leuk om te zien. Ook de futen zijn actief en hebben nog kleintjes op de rug. Zo gaat de tijd snel voorbij en ik kies een plekje uit aan de waterkant. Hopelijk komen de bevers hier snel voorbij.

Na een half uur zonder dat er iets spannends gebeurt zoek ik een ander plekje op. Ik zit er nog maar net of een bever komt mijn kant op zwemmen. YESSS!!!!

Zwemmende bever

Zwemmende bever

Altijd zo fijn als je vind waar je naar op zoek bent!

Ik blijf stil zitten en de bever komt nog wat dichterbij. Heel rustig zwemt ie aan mij voorbij op een meter of 6. Volgens mij heeft hij me wel in de gaten, maar hij trekt zich niet veel van mij aan.

Nog dichterbij

Nog dichterbij

Dan zwemt hij weer een eindje terug en tot mijn grote verbazing klimt hij op de kant! Wow, dat had ik even niet zien aankomen. Nu pas kun je goed zien hoe groot ze eigenlijk zijn. En geloof me: ze zijn best groot!

Hij zit onder de bomen en ik heb geen goed uitzicht. Helaas dus geen foto’s van dit moment. Als hij weer het water in gaat, begint hij rustig te eten van wat planten die hij van tussen de bomen heeft meegenomen. Ik kan nu wat dichterbij komen en deze foto maken.

Lekker smikkelen

Lekker smikkelen

Zo dichtbij heb ik nog nooit een bever gezien. Echt een kippenvelmoment!

Weer blijft hij rustig doorgaan waar hij mee bezig is. Na een tijdje is hij uitgegeten en zwemt richting het open water. Ik slaak een diepe zucht. Wow, dat was gaaf! Maar het is nog niet afgelopen. De bever komt nog één keer terug gezwommen. Alsof hij nog even afscheid komt nemen.

Een laatste groet

Een laatste groet

Dan verdwijnt hij definitief uit het zicht. Mij achterlatend met een heerlijk gevoel. Als ik de foto’s terugkijk blijkt dit alles nog geen kwartiertje te hebben geduurd. Maar voor mij lijkt het minstens een uur!

Ik loop verder langs de waterkant en zie verderop nog een tweetal bevers zwemmen. Een andere zwemmer blijkt een muskusrat te zijn. Het wordt nu snel donkerder, dus de foto’s zijn niet mooi meer. Maar het is nog steeds genieten.  Helemaal als ik, samen met nog een drietal andere beverspotters, nog één ontdek. Deze klimt aan de overkant de wal op, knaagt een dikke tak af, neemt die mee het water in en zwemt er mee weg. Op weg naar de burcht voor de kleintjes? Dat zou zo maar kunnen.

Het is een heerlijke avond geweest en een goed begin van mijn serie foto-avondjes!


Lentekriebels

9 maart 2014

Je ruikt het, je voelt het: het voorjaar hangt in de lucht. De temperaturen lopen op naar een behaaglijke 16 graden en de lentezon laat zich veelvuldig zien. Vandaag heb ik afscheid genomen van de winter die nooit gekomen is. Lente betekent ook dat de natuur weer tot leven komt en er weer gedacht wordt aan het stichten van een gezin en het zorgen voor nageslacht.

De futen maken daar altijd een heel spektakel van. En vandaag ben ik van plan dat vast te leggen. Ik ga naar een plekje in Almere waarvan ik weet dat er elk jaar een aantal futenparen nestelen. De bedoeling is om een laag standpunt te zoeken en zo de balts te fotografen. Aangekomen op de plek zoek ik een plaatsje met de zon in m’n rug. Ik hoor dat er zich van alles afspeelt tussen het riet. Eén van de futen komt even later voorbij zwemmen en schud zich even lekker uit.

Uitschudden

Uitschudden

Maar al snel verdwijnt hij of zij weer uit beeld.

Ik zit duidelijk niet op de goede plek! Ik loop dus een stuk terug en zoek weer een plek langs de waterkant. Ik heb nu wel meer tegenlicht, maar ook een lager standpunt. En niet onbelangrijk: goed zicht op de futen. Er zitten in ieder geval twee stelletjes tussen het riet. Een paartje laat duidelijk zien dat ze elkaar wel zien zitten.

Kopschudden

Verleidelijke blik

Het is altijd weer een prachtig gezicht om twee dieren zo in elkaar op te zien gaan. En ik zit eerste rang bij deze voorstelling! De verleidelijke blik werkt en het kopschudden gaat beginnen. Een belangrijk onderdeel van de balts.

Kopschudden

Kopschudden

Hier gaan ze een tijdje mee door en dan verdwijnen ze tussen het riet. Wat zich daar afspeelt weet ik niet, maar tot een paring komt het volgens mij niet. Dat heb ik wel eens gezien en dat ging toen met veel meer herrie gepaard 😉

Later komt één van de futen weer tevoorschijn en zwemt in een eigenaardige houding voor mij langs. Of het voor zijn partner, die op de achtergrond meekijkt, of voor de concurrentie bedoelt is weet ik niet. Het is wel een eigenaardig gezicht zo plat op het water.

Lage houding

Lage houding

Opnieuw trekken ze zich terug tussen het riet en het grote wachten begint. Het duurt een hele tijd, maar uiteindelijk komen ze weer in beeld. En nu zelfs nog dichterbij dan de eerste keer. Veel baltsgedrag laten ze niet meer zien helaas. Wel draaien ze nog een aantal keren verliefd om elkaar heen. Dit moment vond ik wel mooi, omdat de ene net onder de snavel van de andere doorkijkt.

Een rustige wals

Verliefd

Hier blijft het bij voor wat de balts betreft. Geen pinguindans. Het hoogtepunt van de futenbalts blijft deze keer achterwege.

Dan verschijn er nog een andere fuut ten tonele. Stiekem hoop ik op een confrontatie en het gespetter wat daar bij hoort. De indringer laat zich in ieder geval wel op zijn mooist zien. Het tegenlicht doet de rest.

Imposante verschijning

Imposante verschijning

Ondanks zijn opvallende entree blijft ie toch op afstand en laat de andere futen met rust.

Als ook de andere futen zich weer tussen het riet begeven vind ik het tijd om te vertrekken. Ik heb me een paar uurtjes heerlijk vermaakt! Met een grote glimlach op de lippen loop ik langs het water richting de auto. Ik zie nog een verdwaalde fuut rondzwemmen. Zo af en toe duikt hij onder. Het is hier tussen de bomen een stuk donkerder dan op de baltsplaats. Het levert een mooi plaatje op.

Donker

Donker

En met deze afsluiting is mijn bezoekje aan de futen voorbij. Ik heb weer genoten en ik hoop jij nu ook een beetje!


Mist

11 december 2013

Het komt niet vaak voor dat ik op een doordeweekse dag er op uit trek met mijn camera. Maar vandaag op mijn papadag kon ik de verleiding toch niet weerstaan.  De mist en de doorbrekende zon zouden mooie beelden op kunnen leveren. De kids afgeleverd op school en dan heb ik heel even de tijd. Dus op mijn fiets gesprongen en naar de Oostvaardersplassen gereden.

Vorst

Vorst

De mist is aangevroren en bedekt het landschap met een dun laagje rijp.

Ik zet mijn fiets bij natuurcentrum ‘De Oostvaarders’ en ga te voet verder. Mist zorgt altijd voor een heerlijke verstilde sfeer.

Verstild

Verstild

Ik loop verder langs en water en probeer wat watervogels te fotograferen. Maar de mist is net te dik en de zon heeft nog moeite om er doorheen te komen. Maar niet getreurd, dan gaan we toch gewoon lekker verder met mistlandschappen!

Spiegeling

Spiegeling

Heerlijk die rust. Normaal gesproken is de papadag een dag van klusjes en afspraken. Dit is toch wel even lekker voor een keer! Helaas blijft het zo mistig dat de zon verstek moet laten gaan. Jammer, want een mooie zon op een mistig landschap levert nog mooiere foto’s op. Maar mij hoor je niet klagen hoor!

Mistige Oosvaardersplassen

Mistige Oosvaardersplassen

Ondertussen heb ik mijn wandeling bijna voltooid en is het infocentrum weer opgedoken uit de mist. Nog even een panorama als besluit en dan is het de hoogste tijd om weer naar huis te gaan. Broodjes eten met de kinderen. Ook leuk!!!

De Oostvaarders

De Oostvaarders


Tuinvogels

30 november 2013

De laatste tijd heb ik wat minder tijd om er op uit te trekken. Of het weer werkt niet mee. Om toch mijn wekelijkse hoeveelheid fotovitamines binnen te krijgen, heb ik een paar keer met mijn camera voor het raam gestaan. De vogels weten de tuin weer beter te vinden nu het buiten kouder wordt. Het feit dat we sinds een paar weken weer voeren zal ook een kleine rol spelen 😉 . Dus comfortabel vanuit mijn eigen huis op vogeltjesjacht.

Koolmees

Koolmees

De koolmees is de meest voorkomende soort in onze tuin. Vaak fladderen er een stuk of 5 rond. Leuk is om het gedrag te bestuderen. Koolmezen pikken snel een zaadje (liefst een zonnenbloempit) van de voedertafel om die even verder in de boom op te peuzelen. Je moet dus snel zijn om een foto te kunnen maken.

Een andere veel geziene gast in de tuin is de ekster. Echte schreeuwlelijkerds die de boel regelmatig op stelten zetten. Toch hebben ook zij een belangrijke functie. Als bewakers slaan ze regelmatig alarm als er een kat of, zoals al twee keer gebeurd is, een sperwer het heeft voorzien op al dat vogelgrut.

Ekster in herfstkleuren

Ekster in herfstkleuren

De beuk, die op gemeentelijke grond staat, geeft een mooie herfstachtergrond.

Wie ook regelmatig langskomen zijn een koppeltje Turkse tortelduiven. Als je er één ziet, weet je dat de andere binnen no-time ook aan komt vliegen.

Turkse tortel

Turkse tortel

Zo af en toe komt er een derde langs, maar die wordt door het koppel eendrachtig de tuin uitgejaagd. Een triootje zit er niet in denk ik. Als één van de twee nog wat dichterbij komt kan ik een leuk portretje maken.

Tortelportret

Tortelportret

Eén van de leukste tuinsoorten vind ik het pimpelmeesje. Die zie ik eigenlijk nooit in groepen, zoals de koolmezen, maar altijd alleen. Het favoriete voer van de pimpel is de vetbol. Maar als zijn neef de koolmees er aan komt is ie meestal snel weer verdwenen.

Pimpelmees

Pimpelmees

Naast deze soorten hebben we nog een heggenmusje in de tuin, wat huismusssen, zo af en toe een verdwaalde spreeuw en enkele merels. Het roodborstje heb ik dit seizoen nog niet gezien. Wel één keer een grote bonte specht en sporadisch een winterkoning. Hopelijk kan ik die ook allemaal nog eens vastleggen.

Uiteindelijk komen we weer terug bij de koolmees. En zo is de cirkel van dit blog weer rond.

Parus Major

Parus Major


Klein rondje

15 november 2013

Zondagochtend is dé tijd voor mijn foto-avonturen. Vaste prik, bijna elke week. Even een moment voor mezelf en de tijd om tot rust te komen in de natuur. Alleen heb je soms toch afspraken, verjaardagen, slecht weer en andere obstakels. Altijd weer een beetje balen als ik er niet op uit kan. Ook vandaag staat er wat anders op het programma. Maar misschien heb ik nog net genoeg tijd voor een klein rondje in het bos om de hoek. Met niets anders dan mijn statief en camera, uitgerust met een macrolens, ga ik op pad voor twee uurtjes fotografie. Normaal sjouw ik mijn hele hebben en houden mee. Je weet tenslotte nooit wat je tegenkomt 😉  Maar vandaag dus een andere aanpak.

Ik loop door het Oostvaardersbos, wat grenst aan de Oostvaardersplassen. Een relatief nieuw bos met veel populieren. En die hebben het zwaar te verduren gehad in de storm van een paar weken terug. Overal zie je omgevallen bomen. En hoewel er ook ouder dood hout ligt zijn er weinig paddenstoelen te zien. Gelukkig kom ik even later dan toch wat interressants tegen: geweizwammetjes. Een mooi soort, maar lastig om een foto van te maken. Uiteraard  doe ik wel een poging.

Gelukkig voor mij kleuren de bladeren van een beuk de achtergrond mooi herfstig. Hier ben ik toch wel even mee bezig geweest. Ik heb de neiging om, als ik minder tijd heb, te snel tevreden te zijn en hup weer naar het volgende onderwerp te gaan zoeken. Ik moet me er echt toe dwingen om de tijd te nemen. Dan maar minder foto’s, maar dan wel een paar die echt goed zijn!

Geweizwammetjes

Geweizwammetjes

Ik wandel verder en nog steeds zie ik weinig paddenstoelen. Tot ik een exemplaar op een dode stok zie groeien. Daar kan ik wel iets mee! Als eerste ga ik op zoek naar een goede achtergrond. Opnieuw biedt een klein stukje bos met beuken de mogelijkheid om een mooie achtergrond te creëren.

Solo

Solo

Geen idee van de soortnaam, maar mooi is ie wel!

Time flies when your having fun! En dus is het al weer tijd om terug te gaan. Nog maar twee foto’s! Dat wordt een kort blogje deze keer! Maar zoals gezegd: alleen kwaliteit geldt, kwantiteit niet!

Toch ben ik blij als ik nog een klein, dapper zwammetje onder op een boom zie. Daar kan ik nog wel wat mee. Dus ik duik weer met mijn buik plat op de grond en probeer scherp te stellen op het paddenstoeltje.

Klein maar dapper

Klein maar dapper

De associatie met een schemerlampje is snel gemaakt. Maar deze lijkt echt een beetje licht te geven!

En zo eindigt dit kleine rondje. Toch lekker om er even uit geweest te zijn.


Langs de Oostvaardersdijk

10 november 2013

Tussen Almere en Lelystad kun je over de Oostvaardersdijk rijden. Aan de ene kant het Markermeer en aan de andere kant de Oostvaardersplassen. Een mooi stuk en je ziet er altijd van alles overvliegen. Vandaag ga ik eens kijken wat ik hier allemaal tegen kom. En neem gelijk de langs de dijk gelegen kijkhut “De Zilverreiger” mee.

Veel vogels vliegen vanuit de Oostvaardersplassen naar het Markermeer om te foerageren. Vooral de grote groepen aalscholvers vallen daarbij op. Maar ook trekken veel vogels langs de dijk om te zoeken naar eten. Maar ik begin in de kijkhut. Dus de auto op de parkeerplaats gezet en dan is het nog een paar honderd meter naar de hut. Langs het pad zitten vaak baardmannetjes. Ik heb hier wel eens een groep van een stuk of twintig gezien. Helaas toen niet kunnen fotograferen, maar misschien vandaag een nieuwe kans.

Alleen laten de baardmannen het afweten vandaag. Een eenzame bonte specht is er te zien, maar die gaat er snel vandoor als hij mij in de gaten krijgt.

Grote bonte specht

Grote bonte specht

Zoals je ziet is het nog niet echt licht. Er valt zelfs een lichte motregen.

Als ik even later bij de kijkhut aankom is er niet echt veel te zien. Alleen een groepje bergeenden dobbert in de plas. Zo af en toe steken ze even hun kop onder water om wat waterplanten op te vissen.

Bergeenden

Bergeenden

Niet erg spectaculair, maar het ziet er toch elke keer weer een beetje grappig uit hoe die kontjes boven het water uitsteken.

Dan zie ik aan de overkant van het water een roofvogel in de boom zitten. Hij komt groter op me over dan een buizerd. Zou het een zeearend zijn!? Ik maak een foto en zoom in op het beeld op mijn display. Zeker geen zeearend, maar wat dan? Waarschijnlijk toch een buizerd, maar ik blijf twijfelen. Thuis voer ik de waarneming in op waarneming.nl en krijg al snel de opmerking dat het geen buizerd is, maar een havik!

Havik

Havik

Een leuke soort, die ik niet vaak zie.

Omdat er verder niets te zien is loop ik terug naar de auto en rij nog een stukje verder. Daar zie ik een torenvalkman in de boom landen. Snel de auto aan de kant zetten en schieten maar. Helaas zijn de lichtomstandigheden verre van optimaal. Maar toch een leuk plaatje.

Torenvalk

Torenvalk

Als ik verder wil rijden en de motor van de auto start hoor ik alleen: tak-tak-tak! Wat zullen we nu krijgen! Ook na herhaaldelijk proberen geeft de motor geen sjoege. Om een lang verhaal kort te maken: wegenwacht bellen, drie kwartier wachten, monteur komt, nieuwe accu erin en na dik een uur kan ik weer verder. Erg blij met de ANWB!

Helaas is het nu al weer tijd om naar huis te gaan 😦 Dit is wel een heel kort foto-ochtendje geworden. Via de dijk rij ik weer naar Almere. Halverwege is er nog een uitkijkpunt over de Oostvaardersplassen en aan de Markermeerkant zijn er een aantal steigers en strekdammen. Toch nog maar even stoppen. Als ik de steiger oploop vliegen er verschillende meeuwen over.

In de wolken

In de wolken

Dit is een stormmeeuw. Ik vind de kleine meeuw mooi afsteken tegen die grote wolken. Ook een groepje krakeenden vliegen voorbij. Eerst blijven ze, net als de stormmeeuw, op afstand.

Krakeenden

Krakeenden

Later komen ze toch nog wat dichterbij.

Met zijn vijven

Met zijn vijven

Het blijft lastig om ze goed scherp te krijgen zo in de vlucht. Maar dit is wel een goede plek om te oefenen. Regelmatig komen er vogels, vooral meeuwen, over vliegen. En dan maar proberen om de AF goed te krijgen en te houden. Onderstaande foto is mijn beste resultaat. Ook dit is een stormmeeuw.

Stormmeeuw

Stormmeeuw

Inmiddels is het weer later geworden dan ik gedacht heb en ik haast me naar de auto. Net voordat ik mijn camera in wil pakken zie ik iets boven de berm in de lucht hangen: een biddende torenvalk! Die neem ik natuurlijk nog even mee. Ook nu is de stand van de zon niet ideaal, maar toch kan ik deze foto maken.

Biddende torenvalk

Biddende torenvalk

Aan de strepen op de staart en het ontbreken van de grijze kruin kun je zien dat dit een vrouwtje is.

Al met al een bijzondere ochtend, vooral door de autopech. Maar ondanks dat heb ik genoten van het fotograferen en van de vogels die ik heb gezien!


IJsvogels

8 augustus 2013

De afgelopen weken ben ik twee keer naar de Lepelaarhut geweest voor de ijsvogels. Een inmiddels overbekende plek. Helaas zou ik bijna zeggen. Waar je eerst nog rustig een ochtendje met zijn tweeën of zelfs alleen kon genieten, staan er nu om half 7 al een man of 6 zich te verdringen voor de kijkgaten. Maar ja, ik kan ze ook geen ongelijk geven. Het is een fantastische plek en zo dicht bij mijn huis.

Op mijn eerste bezoekje was het nog redelijk rustig. Misschien ook omdat het vrij donker en bewolkt weer was. Gelukkig lieten de ijsvogels mij niet in de steek.

Jong mannetje

Jong mannetje

Onder andere aan de pootjes kun je zien dat dit een jong exemplaar is. Bij een volwassen vogel zijn die helder rood. De takken met het spinnenrag zijn kenmerkend voor de Lepelaarplassen.

Omdat ik inmiddels genoeg foto’s van ijsvogels heb ben je altijd op zoek naar iets anders dan een simpel vogeltje op een tak. Maar dan moeten de diertjes en de omstandigheden natuurlijk nog meewerken.

Loerend naar een visje

Loerend naar een visje

Het mooiste is natuurlijk een ijsvogel met een vis in zijn snavel, of duikend of vliegend. Maar dat zit er nu niet in. Door de donkere omstandigheden zijn de ISO-waarden hoog en de sluitertijden te lang voor actiefoto’s. Op onderstaande foto verliest hij bijna zijn evenwicht, waardoor hij even moet corrigeren met zijn vleugels.

Uit balans

Uit balans

Tot nu toe toch ‘gewoon’ vogels op takjes dus. Maar gelukkig komt er nog een toegift. Even later landt er eentje in de wilg naast de hut. Een beetje verscholen tussen de takken. Maar dat levert wel een mooie onscherpe omgeving op, waardoor er een bijna surrealistisch plaatje ontstaat.

In de wilg

In de wilg

De onscherpte wordt zowel door takken op de voorgrond als op de achtergrond gevormd. Een mooie afsluiting van deze ochtend.

Als ik op een andere dag nog eens terug ga is het heel ander weer: een strakblauwe hemel kondigt een prachtige zomerdag aan. En dat is te merken in de hut: het is er erg druk. Gelukkig kan ik nog een plekje vinden en dan begint het wachten. Ik zit aan de kant waar het eerst de zon op de takken valt en dat is geen ongelukkige plek.

In het zonnetje

In het zonnetje

Je ziet gelijk wat een verschil een beetje zon maakt. De kleuren zijn nu veel helderder en mooier. Ook aan de schaduwkant van de hut ratelen de camera’s. IJsvogel nummer twee is ook gearriveerd. Maar ik concentreer me op de paar stokjes die in het zonlicht staan.

Door een haperende autofocus mis ik de foto van een ijsvogel met vis. Balen natuurlijk. Een niet werkende AF gebeurt me vaker de laatste tijd als ik de extender er tussen heb. Heb al geprobeerd de contacten schoon  te maken, maar dat heeft niet geholpen. Even de camera van de lens en er weer op verhelpt het probleem tijdelijk, maar het moment is dan natuurlijk verdwenen 😦 .

Dus heb ik weer een foto van een vogeltje op een takje. Maar ik vind de compositie wel mooi van deze.

Na de gegeten vis

Na de gegeten vis

En eigenlijk mag ik natuurlijk niet klagen. Er zijn hele hordes fotografen die maar wat graag bovenstaande foto zouden willen maken.

Maar toch zit ik nog te wachten op die actiefoto. En het moment komt ook! Als een vogel na een tijdje te hebben gezeten wegvliegt, blijft hij een fractie van een seconde “hangen” boven de tak. Net lang genoeg voor deze foto.

In de lucht!

In de lucht!

Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij ik met deze foto ben. Natuurlijk kan er nog van alles beter, maar ik zal die laatste zijn die daarover gaat zeuren. Wat is het toch een lekker gevoel als je weet dat je een foto hebt gemaakt die al zo lang in je hoofd zit.

Dank voor je belangstelling en tot mijn volgende blog!


Sunset Boulevard

16 juni 2013

Na mijn prachtige ontmoeting met de bevers rij ik naar de Markermeerdijk om eens te kijken of ik de zonsondergang kan vastleggen. Ik heb mijn grijsfilter mee, dus daar wil ik mee experimenteren. Eigenlijk heb ik die nog te weinig gebruikt. Het is een rotatiefilter, die door er aan te draaien, meer of minder licht door laat. Maximaal kun je de belichtingstijd 5x verlengen. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat gaat opleveren. Om te laten zien wat het filter voor effect heeft zal ik de exif-gegevens bij alle foto’s vermelden. En natuurlijk heb ik een statief gebruikt.

Door de bevers ben ik eigenlijk iets te laat. Maar daar hoor je mij niet over klagen 😀 . De zon zakt net tegen de horizon aan. Eerst maar eens een foto zonder filter.

Markermeer

Markermeer

Exif:  sluitertijd 1/6 sec; ISO-640; diafragma f13; brandpunt 24mm

Later zie ik dat de ISO nog hoog staat. Vergeten terug te zetten 😦

Dan zet ik mijn filter er voor. Ondertussen veranderen de kleuren in de lucht razendsnel. Helaas kan ik niet meer zien op welke stand het filter stond. Maar het verschil op het water is duidelijk.

Magenta sky

Magenta sky

Exif:  sluitertijd 1,3 sec; ISO-640; diafragma f14; brandpunt 12mm

Door de langere sluitertijd is het water een stuk rustiger. Maar ik wil nog een stapje verder. Door niet direct richting zon te fotograferen heb je meer licht nodig voor een goede belichting en dus een nog langere sluitertijd.

Avondsfeer

Avondsfeer

Exif:  sluitertijd 2,5 sec; ISO-640; diafragma f20; brandpunt 24mm

Vooral bij de basaltblokken zie je nu het effect. Want hoewel er nog net zo veel golven zijn als op de eerste foto, zie je dat niet meer terug. Het water veranderd in een melkachtige vloeistof. Sommigen vinden dat lelijk en anderen juist erg mooi. Ik denk zelf dat je per foto moet bekijken wat het beste uit komt. De ene situatie is de andere niet natuurlijk.

Een sluitertijd van 2,5 seconden is natuurlijk leuk, maar dat moet nog langer kunnen. Dus kijk ik in de richting waar het al aardig donker aan het worden is. Dat levert de volgende foto op:

Blauwe uurtje

Blauwe uurtje

Exif:  sluitertijd 10 sec; ISO-640; diafragma f20; brandpunt 24mm

Goed te zien waarom het uur na zonsondergang het blauwe uurtje wat genoemd. En een belichting van 10 seconden, dat begint er op te lijken. Misschien nog even handig om te vermelden dat de camera op M (manueel) staat, zodat ik diafragma en belichtingstijd handmatig kan instellen.

De zon is nu echt achter de horizon verdwenen, maar de lucht kleurt nog steeds oranje. En ik kom er eindelijk achter dat de ISO-waarde nog op beverstand staat. Dus de ISO gaat gelijk terug naar 100. Daardoor kan de sluitertijd nog verder omhoog. Beetje sullig dat ik dat heb gemist. Je ziet gelijk het verschil.

Vanaf Sunset Boulevard

Vanaf Sunset Boulevard

Exif:  sluitertijd 20 sec; ISO-100; diafragma f20; brandpunt 24mm

En zo ben ik uiteindelijk uitgekomen bij de foto die ik in mijn hoofd had. Het is leuk om zo met je camera en de instellingen te spelen. Ik ga er zeker vaker mee aan de slag. En de Markermeerdijk is een prachtige locatie daarvoor. Vanaf nu noem ik de dijk de Almeerse Sunset Boulevard!


Bevers

16 juni 2013

Eigenlijk ga ik altijd vroeg in de ochtend op pad met mijn camera. Maar vandaag is het Vaderdag, dus lekker uitslapen en ontbijt op bed. Samen met de zelfgefabriceerde knutsels altijd weer een heerlijk moment. Geen tijd dus om er vanochtend op uit te trekken, dus dan maar een keer in de avond op pad.

Ik besluit om weer eens te kijken of ik de bevers kan vinden. Het is al weer een lange tijd geleden dat ik ze gezien heb. En goede foto’s heb ik nog niet van deze prachtige dieren. Als ik op de plek aangekomen ben is er nog niet veel te zien. Alleen een aantal paartjes futen. Die trouwens tussen het riet behoorlijk lawaaierig bezig zijn met iets. Het lijkt op paren. Een tweede leg? Of gewoon aan de late kant? Natuurlijk maak ik wat foto’s, maar veel bijzonders is het niet. Ik besluit weer terug te lopen en dan…….

Bever

Bever

Ja hoor, daar zit ie. Hij zwemt weg aan de overkant van het kanaal  onder de overhangende takken. Niet de meest ideale omstandigheden voor het maken van foto’s. Ook omdat het inmiddels 9 uur geweest is en het dus begint te schemeren. Helemaal tussen de bomen. De ISO gaat dus omhoog en het diafragma gaat verder open. Maar goede foto’s maken lukt niet meer en de bever verdwijnt uit het zicht.

Ondanks deze mager oogst loop ik inwendig juichend verder. Een bever zien is een prachtige belevenis. Het zijn dan ook geweldige dieren en in het echt best groot. Ik loop verder langs het water als ik tot mijn verrassing weer een bever zie zwemmen. En nu aan mijn kant! Ik ga rustig zitten en wacht tot hij dichter bij komt. Wat heet dichter bij: hij zwemt gewoon voor me langs! Op ongeveer 3 meter!

Oogcontact

Oogcontact

Ik weet zeker dat hij me aankijkt. Maar verder trekt hij zich niet veel van me aan. Rustig zwemt hij verder en verdwijnt onder een bruggetje, waarna hij op het grotere meer uit het zicht raakt. Wow!!! Dat was gaaf!!! Mijn avond is geslaagd.

Maar wacht….. het is nog niet afgelopen. Vijftig meter verder zie ik bever nummer 3. Het is toch niet te geloven. Zo zie je ze tijden niet en nu ineens 3 op één avond. Dit exemplaar zit net als de eerste aan de andere kant. Ik wil eigenlijk al doorlopen, omdat fotograferen vanaf die afstand geen zin heeft. Toch besluit ik nog even te blijven en gewoon te genieten van de aanwezigheid van dit grote knaagdier. En dat was een goede beslissing.

Blijkbaar heb ik een soort van bevermagneet bij me vanavond, want ook deze komt naar me toe gezwommen.

Toenadering

Toenadering

Even ben ik zelfs bang dat ie de wal op komt, maar gelukkig besluit hij op het laatste moment af te buigen. Zo kan ik ook nog een foto maken van opzij.

Laatste blik

Laatste blik

Eén laatste blik nog en dan duikt ie onder. En daarna zie ik hem niet meer terug. Inmiddels is het half tien en ik besluit naar de auto te lopen. Ik heb nog wat anders gepland, maar daarover in een volgend blog meer. Dan brengen de bevers van Almere me nog een laatste groet. Naast me hoor ik een enorme klap op het water. Een geluid dat ik herken: een bever die met zijn staart hard op het water slaat. Een passend einde van deze bevertocht!