Posts tagged “awd

Dagje AWD

24 april 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Afgelopen week was ik zomaar een weekje vrij. Ik had (bijna) geen afspraken en dus had ik een dagje voor mezelf ingepland om te fotograferen. Waar naar toe was toen de vraag. Ik besloot dat het hoog tijd was om weer eens naar de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan. Een blik in mijn archief leerde me dat ik voor het laatst in juli 2015 er geweest was. Natuurlijk veel te lang geleden. En dus toog ik ’s ochtends vroeg op weg naar de duinen voor een dagje struinen. Ik zou wel zien wat ik tegenkwam, hoewel een fotogeniek vosje wel leuk zou zijn. Maar het ging me voornamelijk om, na een druk en soms heftig jaar, een dagje voor mezelf te hebben en te genieten van de natuur.

Zoals verwacht werd ik opgewacht door de damherten. Altijd lastig om daar een interessante foto van te maken. Zo tussen de bomen vond ik wel wat hebben.

Mooi meegenomen dat de kop van het achterste hert precies tussen de poten te zien is.

De rest van de ochtend was het vooral veel wandelen en weinig fotograferen. Maar heerlijk om mijn hoofd zo leeg te maken. Het waren voornamelijk de herten die ik ’s ochtends te zien kreeg. En niet allemaal bleven ze rustig staan. Deze hinde ging er in een rotvaart vandoor.

Dan hoorde ik opeens de kenmerkende lach van een groene specht. Ik op zoek. Langzaam kwam ik steeds dichterbij tot ik bijna onder de boom stond waar de specht bleef roepen. Kijken, kijken, kijken, maar zien deed ik hem niet. En de specht maar lachen! Tot het moment dat ik hem weg zag vliegen. Oh, daar zat ie dus.

Na deze speurtocht liep ik verder de strandweg af richting het strand. Het was heerlijk weer en een kopje koffie in een strandtentje leek me een heerlijk vooruitzicht. Onderweg zag ik nog deze mannen op een duintop staan.

Ik heb ze de ‘drie musketiers’ genoemd.

Na de koffie terug het gebied in. Ik ben nu bij de vossenplek, maar die laten zich niet zien. Misschien later vanmiddag. Ik wandel dus door en richt me op de vele vogeltjes die hier rondvliegen. Je hoort overal het vrolijke gefluit in de struiken. Op en top lentegevoel! Foto’s maken is nog niet zo makkelijk, want ze vliegen snel op als je wat dichterbij kom. Maar dit kneutje kon ik toch te pakken nemen.

Even later zie ik in een boom een vogel zitten die ik niet gelijk thuis kan brengen. Als ik dichterbij kom zie ik wat het is: een gekraagde roodstaart. Niet een soort die ik veel zie, dus ben ik blij met deze foto.

Dan is het tijd om terug te gaan om te kijken of de vossen nog willen meewerken. Maar na twee uur rondhangen op de plek waar ze vaak gezien worden is er geen vos te bekennen. En zo langzamerhand wordt het tijd om me naar de uitgang te begeven. Het was een fantastische dag, maar een lichte teleurstelling kan ik toch niet onderdrukken. Het zij zo. Heb ik nog een excuus om snel nog eens terug te komen.

Rustig wandel ik richting de parkeerplaats als ik plots een vos zie lopen langs één van de vele waterstromen. Dus toch nog! Even observeert hij mij.

Dan besluit hij dat ik verder niet interessant ben en negeert me verder. Hij gaat verder waar ie mee bezig was: op zoek naar muizen in het gras.

Ik vind het altijd prachtig als ze gewoon lekker hun gang gaan. Dat heeft wel als gevolg dat ik mijn best moet doen om hem bij te houden. Soms blijft hij even rondsnuffelen op een plek en geeft mij de gelegenheid om met een omtrekkende beweging weer voor hem te komen. Als hij dan op de verwachte plek weer uit de struiken komt kan ik deze foto maken.

Ik blijf liggen waar ik lig en dan loopt hij, één en al focus, vlak langs me. Wat een prachtige natuurbeleving!

Na dit moment is het echt tijd om me naar de auto te begeven. Met gezwinde spoed loop ik naar de uitgang. Nog één momentje is het vermelden waard. Een eekhoorntje schiet over de grond een boom in. Een klein moment neemt hij om even om te kijken. Dat kan ik nog net vastleggen.

Zo vaak lukt het niet om in de vrije natuur een eekhoorn vast te leggen, dus deze foto is wel erg leuk om te hebben.

En zo eindigt een prachtige dag in de duinen. Ik neem me voor niet weer bijna drie jaar te wachten voordat ik terug kom.


De grote grazers van de OVP

27 januari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Hier is ie dan: mijn eerste bericht in 2016. In mijn jaaroverzicht 2015 had ik al aangekondigd dat ik dit jaar een iets andere aanpak ga proberen. Dit leidde in januari tot een aantal bezoekjes aan het grote natuurgebied hier om de hoek: De Oostvaardersplassen. En ik moet zeggen dat het me wel bevallen is. Je weet naar een paar keer waar en wanneer de dieren zich best laten zien. En je kunt nog eens terug als het weer wat beter is. Natuurlijk hebben al die tripjes een berg aan foto’s opgeleverd. Maar wees niet bang. Ik ben best goed in het weggooien. Ik denk dat januari twee OVP-blogjes gaat opleveren.

Als ik aan de Oostvaardersplassen denk, denk ik gelijk aan de vogels en de grote grazers. En die laatste zullen in dit eerste blog de hoofdrol spelen. In de Oostvaardersplassen leven drie grote zoogdieren die moeten voorkomen dat het gebied dichtgroeit. Er is veel altijd veel discussie over de dieren, vooral in de wintertijd. Als ik kijk naar wat ik zelf zie, denk ik dat er beter wat minder dieren in het gebied zouden zijn. Ik zie op een aantal stukken dat het landschap verandert van bos naar kale vlakte, waarbij vooral de vogels verdwijnen. Aan de andere kant zou het mooi zijn om de natuur zijn gang te laten gaan en te kijken wat dat oplevert. Ik heb op zich ook geen moeite met een dood dier. De dood hoort bij het leven. Alleen ben ik bang dat het gebied te klein is om een gezond natuurlijk evenwicht te bereiken. Wat ik zeker denk te weten is dat bijvoeren niet gaat werken. Dat levert nog meer dieren op en daardoor nog meer druk op het gebied. Ik denk dat een gecontroleerde populatie het beste zou zijn.

Edelherten

De edelherten spreken mij persoonlijk het meest aan. Waarschijnlijk omdat deze soort de meest “wilde” van de grazer is. Schuw en soms moeilijk te vinden. Ondanks dat er niet gejaagd wordt in de Oostvaarderplassen vermijden ze het liefst mensen. Ze gaan er dan ook meestal vandoor zodra ze je gezien hebben. In 1992 zijn er 54 dieren uitgezet in het gebied. Bij de laatste telling in oktober 2015 zijn er ca. 3000 herten geteld.

Edelhert

In deze tijd van het jaar zitten er altijd wel groepen herten in het Oostvaardersbos bij Almere. En laat dat nu net op 5 minuten fietsafstand van mijn huis zijn! Op mijn eerste tocht kwam ik ze al tegen. Nog iets te ver in het begin, maar als je voorzichtig bent kun je toch redelijk dichtbij komen. Hebben ze je eenmaal gezien zullen ze verder trekken. Je moet dus snel wat foto’s maken en er voor oppassen niet de hele tijd de dieren op te jagen. Ik maakt dus vaak een paar foto’s en laat de dieren dan met rust.

Edelherten in de OVP

Een voordeel van het vaker naar een gebied gaan is dan ook dat je later nog eens terug kunt gaan om nog een paar foto’s te maken. Zo is de verstoring minimaal. Het gebied staat natuurlijk ook bekend om zijn uitgestrekte rietvelden. De herten vallen bijna niet op tussen het hoge riet. Zo af en toe zie je ze er boven uit steken.

Bijna gecamoufleerd

Deze foto is typisch zo’n foto die je alleen in de OVP kunt maken.

Het opvallende is dat ik bijna geen hindes zie. Dat is me al vaker opgevallen. Aan de kant van Lelystad kom je juist veel minder mannelijke herten tegen. Eén van de doelen die ik me gesteld had was een portret te maken van een mooie mannenkop, met zo’n prachtig gewei. Nu vertelde ik al dat ze meestal niet rustig poseren. Maar vanaf het moment dat ze je opmerken volgt er altijd een minuutje van naar elkaar staren. Als je dan dichtbij genoeg bent gekomen voordat ze je zien kun je daar gebruik van maken. En zo maakte ik onderstaand portret, met een nieuwsgierige jongeling in de achtergrond.

Edelhert portret

Het plaatje is natuurlijk niet compleet zonder de hindes. Dus toog ik op een andere dag naar de overkant van de Oostvaardersplassen. En ja hoor: hele groepen hindes liepen daar rond. Het gebied is daar wat opener, dus zijn ze nog lastiger te benaderen. Maar ik had de mazzel dat twee jonkies wat minder oplettend waren en rustig voor mij langs wandelden.

Jonge herten

Ik zat hier aan de rand van het bos en ik denk dat ze me niet gezien hebben. Hierna heb ik nog wel een aantal hindes op de foto weten te zetten, maar die kwamen niet door de keuring. Dus sluit ik de edelherten af met twee mannen. Deze zag ik dus weer aan de Almeerse kant.

hertenmannen

Ik heb er echt van genoten om zo met deze dieren bezig te zijn.

Konikpaarden

Hoewel de herten mijn voornaamste doel was deze maand kunnen de andere grazers niet ontbreken in dit blog. Het konikspaard kom je altijd wel tegen als je het gebied in gaat. En ze zijn niet bang voor mensen. Dat is denk ik ook de reden dat ze de hoofdrol spelen in de film “De nieuwe wildernis”. Ze zijn makkelijk te filmen. Voor mij iets minder natuurbeleving, maar wel een uitdaging om er een mooie foto van te maken.

Tegenlicht Konik

Hier kon ik fijn even gebruik maken van het zonnetje. Helaas heb ik op al mijn tochtjes weinig zon gezien. Maar dat is ook te verwachten in januari in Nederland. Doordat de paarden rustig blijven staan, of zelfs naar je toekomen, is het niet moeilijk om een portretfoto te maken.

Konik portret

Maar je kunt natuurlijk ook nog verder gaan en een detailopname maken. In dit geval van de bek, of moet ik zeggen mond?

Detail konik

Ik heb geen idee wat er op zijn snuit zit. Ik dacht zelf aan plantendingetjes die blijven kleven. Zoals distels of zo. Maar zouden ook parasieten kunnen zijn. Wie het weet mag het zeggen.

Heckrunderen

De derde soort die we tot de grote grazers rekenen is het heckrund. Een gefokte soort, vernoemd naar de Duitse gebroeders Heck. Die wilden de uitgestorven, wilde voorouder van het hedendaagse rundvee, de oerrund, terug fokken. Dat lukte niet helemaal, maar het leverde wel een oersterke runderras op. En een soort die zonder invloed van mensen kan overleven in de Oostvaardersplassen.

Nu ben ik niet zo’n fan van deze dieren. Voor mij blijven het toch gewoon koeien. En die vind ik niet zo heel spannend. Maar ze horen natuurlijk wel in dit blog thuis. Dus bij deze.

Heckrund

Het leuke vind ik de brandganzen op de voorgrond. Ze horen niet bij de grote grazers, maar ik denk dat alle soorten ganzen bij elkaar in de Oostvaardesplassen net zoveel gras verstouwen als de grote zoogdieren.

Ik had graag wat foto’s willen maken in een winters decor. Maar helaas is de winter in januari grotendeels voorbij gegaan aan de Oostvaardersplassen. Wel wat speldenprikjes en een laagje ijs, maar tot nu toe stelt het niet zo veel voor.

Terugkijkend was het een leuke in interessante maand. Een goed begin van het fotojaar nieuwe stijl. En er komt dus nog een tweede blog over de Oostvaardersplassen in januari. Bedankt voor je bezoek en interesse.

 


Bijvangst in de AWD

11 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde was ik speciaal voor de boomkikkers naar de Amsterdamse waterleidingduinen gegaan. En met succes mag ik wel zeggen. Maar ik ben dit ochtendje natuurlijk nog veel meer dingen tegengekomen. Ik ben er al vroeg en de zon komt net op. Te vroeg voor de boomkikkers, dus loop ik eerst een rondje door het gebied. Het leuke van de AWD is dat je overal mag rondstruinen. Je hoeft dus niet op de paden te blijven. Een prachtige manier om de natuur te beleven.

Al snel kom ik de eerste damherten tegen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op een hertenkamp. De kunst is om ze origineel op de foto te krijgen. Mijn eerste poging is van een hert dat op een duin staat. Het geeft de sfeer weer van net na zonsopkomst, als het nog een beetje schemerig is.

damhert bij zonsopkomst

Maar de zon klimt snel hoger en het licht wordt beter. Tenzij je in een bos terecht komt zoals ik. Daar is het dan weer donker. Maar als het hert dan op een licht plekje gaat staan, kan ik toch weer een leuke foto maken.

damhert in bos

Hij heeft een lange grasspriet in zijn bek hangen terwijl hij even opkijkt om te checken wat ik aan het doen ben.

Wel leuk natuurlijk deze herten, maar het is de tijd van de jonkies. Die moet ik natuurlijk ook vastleggen. Van vorig jaar weet ik nog dat hindes met jongen een stuk oplettender en schuwer zijn dan de andere herten. Als ik er één zie ben ik ook voorzichtiger in het benaderen. Gelukkig blijven ze staan, maar zoals je op de foto ziet zijn ze allebei alert, met gespitste oren.

Hinde met jong

Langzaam trek ik me weer terug om ze verder niet te storen.

Ondertussen is het tijd geworden om op zoek te gaan naar de boomkikkers. Na die succesvolle zoektocht heb ik nog wat tijd over om nog even rond te blijven hangen. Ik kom deze libel tegen die in het gras landt. Altijd lastig om daar een interessante foto van te maken. Ik besluit het eens anders aan te pakken en fotografeer hem bij verschillende belichtingen, waarbij ik de foto steeds meer overbelicht. In de nabewerking moet ik nog wel even wat aanpassingen doen, maar het resultaat is onderstaande foto.

Libel

Persoonlijk vind ik de tere kleuren erg mooi en wil ik vaker gaan proberen om deze stijl toe te passen.

Toen ik op weg was naar de boomkikkers zag ik een roofvogel zitten op een dode tak. Het leek me een valk en dan zou het heel goed een boomvalk kunnen zijn. Die heb ik nog nooit gezien, dus ik ga eens kijken of die tak een plek is waar hij vaker terugkomt. Als ik op een honderd meter ben zie ik hem al zitten. Te ver voor een goede foto, maar ik zie nu wel dat het inderdaad een boomvalk is. Gebruikmakend van de duinen en de begroeiing probeer ik dichterbij te sluipen. Ik kom onderaan een duin terecht en ik weet dat de vogel aan de andere kant moet zitten. Als hij tenminste niet is weggevlogen. Nu wordt het spannend! Ik laat mijn spullen achter en kruip het duin op. Vlak onder de top richt ik me op en gluur over de rand. Hij zit er nog! Snel maak ik een paar foto’s en duik dan weer omlaag. Als ik nog een meter verder kruip kan ik liggend over de duintop mijn foto’s maken. Maar net als ik in die positie ben hoor ik een harde blaf. Ik schrik me rot! Een damhert met jong stond precies aan de andere kant en gaat er al alarmerend vandoor. Ook de boomvalk gaat natuurlijk op de vleugels. Mij achterlatend met een verhoogde hartslag en de foto die ik net maakte.

Boomvalk

Niet een heel bijzondere foto, maar ben toch blij met mijn eerste boomvalk. En ik heb er een leuk verhaal bij. Je zou eigenlijk een camouflagetentje bij die tak moeten zetten en er dan een dagje gaan zitten.

Ik keer me om en zie het jonge damhert, dat mede de oorzaak was van mijn schrik, vanaf een afstandje naar me staan kijken. Nou vooruit dan maar. Dan mag jij ook op de foto.

Jong damhert

Inmiddels is het tijd geworden om mij langzaam weer naar de auto te begeven. Onderweg mijn ogen goed de kost geven naar al het moois wat hier rondloopt, vliegt en kruipt.

Er is nog een bewoner van dit gebied die ik graag nog zou tegenkomen. En dat is de zandhagedis. Ik heb iets met hagedissen en slangen. Je ziet ze heel weinig en ik vind ze erg interessant. Lopend naar de uitgang kom ik langs een plek waarvan ik weet dat ze daar moeten zitten. Het duurt niet lang voordat ik geritsel tussen de bladeren hoor. Ik zie een klein hagedisje wegschieten. Dan is het een kwestie van rustig wachten voordat hij weer tevoorschijn komt. En daar is ie dan!

Zandhagedis

Een stuk kleiner dan ik dacht. Maar dat komt door mijn collega fotografen, die ze altijd zo close in beeld brengen!

Ik lig op nog geen meter bij hem vandaan en hij gaat rustig zijn gang. Opeens schiet hij naar voren en ik zie dat hij iets te pakken heeft. Lastig om te zien tussen alle bladeren en grassprieten, maar dan wordt duidelijk wat het is: een mier!

hagedis met mier

Al snel is de mier verdwenen in de maag van het reptiel. En blijkbaar smaakt het voortreffelijk. Hij likt in ieder geval zijn lippen er bij af.

likkebaardende hagedis

Dan merk ik plotseling dat die mier waarschijnlijk niet de enige was op dit plekje. Op mijn been voel ik het ineens steken. Ze zijn blijkbaar mijn broekspijpen binnengekropen! Tijd om weg te gaan. Nog snel één foto van de zandhagedis en dan is deze prachtige ochtend weer voorbij.

Zandhagedisje

Mijn bezoek aan de AWD was een groot succes. Misschien toch maar iets vaker deze kant op, ondanks dat het een uur rijden is. Bedankt voor je interesse voor mijn foto’s en mijn blog. En hopelijk tot de volgende keer.


De boomkikker

11 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Er zijn van die dieren die door hun uiterlijk, hun levenswijze of hun zeldzaamheid uitgroeien tot een soort van heilige graal voor de natuurfotograaf. Zo willen ze allemaal de ijsvogel fotograferen, of een das. En als er een zeldzaamheid is gezien storten hele volksstammen zich in de auto en rijden het hele land door. Wie herinnert zich niet de sperweruil in Zwolle in de winter van 2013-2014.

Een ander icoon der Nederlandse natuur is misschien bij het grote publiek minder bekend, maar fotografen met de natuur als onderwerp schijnen hem in hun portfolio te moeten hebben. Ik heb het over de boomkikker (Hyla arborea). Een klein, felgroen kikkertje die zich niet in het water ophoudt, maar in de struiken. Heel zeldzaam in Nederland en omgeven met een soort mystieke aura. Ook omdat iedereen heel geheimzinnig doet over de plekken waar ze zitten. Zo zijn alle meldingen op waarneming.nl vervaagd, zodat je de plek niet precies kunt vinden. Ik heb die opwinding eigenlijk nooit zo begrepen. Meestal zie je ze gefotografeerd op een tak of een blad, waar ze ineengedoken een beetje niets doen. De saaiheid ten top zou je zeggen. Toch voel ook ik die onverklaarbare aantrekkingskracht. Wat zou het zijn? Ik denk dat het feit dat je echt er moeite voor moet doen om hem te vinden een belangrijke reden is. Dat de zoektocht en het uiteindelijke vinden belangrijker is dan de foto die er op volgt.

En dus ga ik vandaag op een queeste naar de boomkikker. En wel in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dat kan ik rustig prijsgeven zonder de rest van het natuurfotografengilde tegen mij in het harnas te jagen. Het is bekend dat ze zich daar bevinden. En ik kan je zeggen dat het een heel groot gebied is om een kikkertje van een paar centimeter te vinden. Ik heb wel wat inside informatie van collega-fotografen. Dus de zoektocht beperkt zich tot een specifiek gedeelte, maar dat geeft geen enkele garantie.

Op de plek aangekomen begin ik de braamstruiken af te speuren. Daar zitten ze namelijk vaak in. Ik zie veel groen, maar niets dat op een kikker lijkt. Ze zeggen altijd dat als je er één gezien hebt de tweede een stuk makkelijker te vinden is. Maar daar heb ik natuurlijk niets aan nu ik op zoek ben naar nummer één! Ik besluit naar de andere kant van het poeltje te lopen om daar verder te zoeken. Daarbij struikel ik bijna over een graspol met daarin een halfdode braamtak. En dan ……. mijn oog valt op een klein heldergroen klompje. Is dat ….. ? Ja, echt het is een boomkikker! Nou ja, kikkertje, want het is amper een centimeter lang. Net zo kort als mijn zoektocht, die uiteindelijk 15 minuten duurde. Weg mooi verhaal over uren zoeken, zweten, schrammen, wanhoop en doorzettingsvermogen. Met als beloning van zware inspanningen die ene foto. De term queeste kan ook gelijk overboord gekieperd worden.

Maar ja, nu ik hem dan toch zie, ook al is het zonder al te veel moeite, ga ik dan toch maar proberen er wat leuke foto’s uit te halen. Hier is ie dan: mijn allereerste boomkikker(tje):

Mijn eerste boomkikker

Is het geen schatje? Volgens mij moet het nog een jonkie zijn. Volgens de boeken (lees Wikipedia) moet een volwassen exemplaar toch wel enkele centimeters groot zijn. Misschien is dat ook wel de mazzel voor mij. De jeugd is natuurlijk wat actiever dan volwassenen en deze kleine opdonder is geen uitzondering. Al snel zoekt hij het hogerop.

Hogerop

En daar zit je dan. Op een wiebelige stengel met een uitzicht op een mens met een soort van zwart ding voor zijn hoofd. Dan moet je wel even bijkomen van deze klauterpartij.

Op de uitkijk

Het lijkt me niet een al te comfortabele houding en de kikker is het blijkbaar met me eens. Hij springt na een tijdje naar de dikkere bramentak en begint opnieuw aan de weg omhoog.

De weg omhoog

Ik ben natuurlijk erg blij met al deze foto’s, ook al vind ik de strepen die door de achtergrond lopen niet zo mooi. Helaas is dat niet te voorkomen. Het zijn de stengels en takjes die bij hetzelfde bosje horen. Om te laten zien hoe dat er uit ziet onderstaande foto. Niet omdat het een fotografisch hoogstandje is, maar omdat het goed de situatie weergeeft. De boomkikker in zijn habitat zal ik maar zeggen.

Habitat boomkikker

Zie hier maar eens een rustige achtergrond van te maken.

Maar als de kikker op het hoogste punt van de braamtak is beland kan ik tussen de andere takken door toch een hoek vinden waarbij de achtergrond vrij komt. Dat levert dan deze foto op.

boomkikkerhouding

Zo heb ik het graag! Altijd fijn als het model meewerkt.

Maar blijkbaar is deze plek ook niet goed genoeg. Want hij springt van de tak op een grasstengel. Misschien toch geprikt aan een doorn van de braam? Op zo’n grasstengel doet hij me denken aan een polsstokspringer.

Polsstokspringer

Als hij even gaat verzitten en vanuit een andere hoek krijg ik weer een heel ander beeld. Helaas wel weer met strepen op de achtergrond.

Vanaf boven

En met deze foto eindigt mijn project boomkikker. En het is precies gegaan zoals ik het niet verwacht had. Geen lange zoektocht tussen het struikgewas. En een erg actief model. Grappig hoe de natuur altijd weer verrassingen voor je in petto heeft. En dat houdt het natuurlijk erg leuk! Ik kan nu ook zeggen dat ik foto’s heb van de zeldzame, geheimzinnige boomkikker. Zou ik dan nu ook een echte natuurfotograaf zijn????? Oh nee…., ik heb die sperweruil nog niet!!!


Twee ochtenden in de AWD

24 juli 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Normaal gesproken zijn de Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD) net even te ver om op mijn foto-ochtendjes te bezoeken. Maar nu het hoogzomer is begint de dag al om half 6. Dus dan loont het toch de moeite om er heen te gaan. Dus plan ik twee ochtendjes AWD in juli. Heb ik nog wensen? Natuurlijk! Ik zou graag eens zandhagedissen vastleggen en het is de tijd van de jonge damherten. En het is al weer een hele tijd geleden dat ik de vosjes van de AWD heb gezien. Vol goede moed begin ik mijn eerste wandeling vanaf ingang Panneland.

Al snel kom ik groepjes damherten tegen, met daarbij een aantal jonkies. Ik merk dat ze een stuk alerter en schuwer zijn nu ze jongen hebben. Ze zijn niet zo makkelijk te benaderen als anders. Toch kan ik vanaf een duintop dit spelende stel fotograferen.

Spelen

Spelen

Verder kan ik geen foto’s maken die de moeite van het tonen waard zijn.

Ik trek verder het gebied in het loop langs een aantal poeltjes op het Eiland van Rolvers. Bij één daarvan zie ik allemaal verse libellen. Net uitgeslopen en nog opdrogend om te kunnen vliegen. Dat vraagt natuurlijk om een aantal foto’s.

Vers

Vers

Het is lastig om de soort te bepalen als ze nog niet zijn uitgekleurd, maar ik hou het op een bruinrode heidelibel. Dat dit niet de enige is die is uitgeslopen zie je op de volgende foto. Zo hingen er een aantal in de begroeiing langs de rand van het poeltje.

Duo

Duo

Het is heerlijk om zo bezig te zijn met deze prachtige diertjes. Een eindje verder hangt er nog één die zijn vleugels nog niet heeft opgepompt. Vers van de pers dus.

Nog niet helemaal klaar

Nog niet helemaal klaar

Die heeft nog even tijd nodig om weg te kunnen vliegen. Ik heb wat minder tijd en laat de libellen achter. Op zoek naar het volgende foto-onderwerp. Dat komt als ik opeens een vogel op een paaltje van de afrastering zie zitten. Hij heeft een beetje krassende, kwebbelende roep. Als ik wat dichterbij kom zie ik dat het een grauwe klauwier is! Voor mij een nieuwe soort. Maar net als ik dichterbij wil komen vliegt ie naar de andere kant van het kanaal waar ik inmiddels langs loop. Daar gaat hij rustig verder met het gekwebbel en hij krijgt nog antwoord ook. Er zitten daar dus twee. Ik ben bijna bij de vossenplek en dus aan het eind van het kanaaltje. Ik loop door naar het eind en keer dan terug aan de andere kant van het water. Doordat hij zich voortdurend laat horen is het niet moeilijk hem te vinden. Fotograferen is wat lastiger omdat de lichtcondities niet optimaal zijn. De foto is dan ook lang niet perfect, maar omdat het hier om een bijzondere soort gaat laat ik hem toch hier zien.

Grauwe klauwier (man)

Grauwe klauwier (man)

De andere vogel die hem steeds antwoord zit in een boom, verborgen voor het oog. Geen foto’s van dit exemplaar dus.

Ik loop door naar de vossenplek, maar die zijn vandaag waarschijnlijk niet thuis. Als ik lang genoeg gewacht en gezocht heb, loop ik weer naar de uitgang. Het is een mooie ochtend geweest met de libellen en de klauwier als hoogtepunten. Maar er staan natuurlijk nog wel een aantal wensen open!

En dus ben ik twee weken later weer present. Ik kies deze keer ingang Oase en de damherten staan me al op te wachten. Ik steek nu wat meer tijd en energie in deze dieren. Eén van de uitdagingen is om er een interessante foto van te maken. Omdat ze vrij tam zijn staan ze gewoonlijk rustig te grazen. Niet echt spannend dus. Daarom focus ik me op die exemplaren die in beweging zijn. Deze kwam net een duin aflopen.

Damhert

Damhert

Ook probeer ik de begroeiing mee te nemen in de foto. En soms moet je ook gewoon wat mazzel hebben. Zo stond dit hert precies in de opening van de begroeiing. Een mooie natuurlijke omlijsting.

Tussen de begroeiing

Tussen de begroeiing

Tevreden met deze resultaten wandel ik verder. Ik speur de bloemen en het gras af naar vlinders en libellen. Het aantal valt een beetje tegen en ik zie voornamelijk grasmotjes. Of bonte zandoogjes. Een vlindersoort die bijna altijd op de grond en tussen het gras zit. Niet echt mooi voor een foto. Dan zie ik opeens een vlinder op het duinkruiskruid zitten. Ik weet de naam niet, maar dat maakt voor nu niet uit. Die zoek ik later wel op. Ik maak een aantal foto’s vanuit verschillende hoeken en uiteindelijk vind ik deze de mooiste.

Porseleinvlinder

Porseleinvlinder

Thuis kom ik er achter dat het de porseleinvlinder betreft. Toch weer een primeurtje.

Ik kom nu in een gebied waar weer wat meer damherten lopen. Ook zie ik hier een aantal kleintjes. Net als de vorige keer zijn ze lastig te benaderen. Maar deze tweeling was wat minder schuw.

Tweeling

Tweeling

Mams blijft ze goed in de gaten houden. En af en toe roept ze als ze te ver achterblijven of afdwalen. Een ander klein hertje luistert kennelijk wat minder goed. Helemaal alleen staat hij in het grote veld.

Alleen op de wereld

Alleen op de wereld

Maar gelukkig stond mama 10 seconden later weer naast hem.

Al wandelend ben ik weer in de buurt gekomen van de plek waar ik de vorige keer de grauwe klauwier zag. Ik loop er graag even een stukje voor om, om nog een keer te kijken. Misschien zie ik nu alle twee. En ja hoor….. ze zitten nog op dezelfde plek. Ik hoor ze vanaf grote afstand al kwebbelen met elkaar. En waar ik al op hoopte gebeurd: ik zie nu ook het vrouwtje!

Grauwe klauwier (vrouw)

Grauwe klauwier (vrouw)

Minstens net zo mooi als het mannetje vind ik.

En zo loopt ook deze tweede ochtend in de AWD op zijn eind. Geen vossen of zandhagedissen gezien, maar me zeker vermaakt met de dieren die ik wel tegenkwam. En volgend jaar kom ik in de zomer weer een paar keer terug. Dan heb ik weer nieuwe kansen.

Ik sluit af met deze close-up van een koevinkje.

Portret koevinkje

Portret koevinkje

Iedereen bedankt voor het lezen en het kijken!


Op pad in de AWD

9 augustus 2013

Meestal beslis ik een dag van te voren waar ik naar toe ga, maar vandaag stond al een aantal weken in mijn agenda. Ik had namelijk afgesproken met Dick om boomkikkers te gaan zoeken. Helaas was het inmiddels duidelijk geworden dat die waarschijnlijk dusdanig verstoord zijn in de afgelopen tijd, dat ze er niet meer waren. Te triest voor woorden natuurlijk 😦

Maar uiteraard gaan we wel op pad en wie weet kunnen we ze toch nog terugvinden. Zal een speld in een hooiberg worden, maar niet geprobeerd is altijd mis. En er is natuurlijk nog genoeg ander moois te zien! Ik ben er wat eerder en loop eerst nog even een rondje alleen. Al gauw kom ik de eerste damhertjes tegen. Het is nog vrij donker in het bos, maar deze hertjes stonden net een beetje in het licht.

In het bos

In het bos

Jammer dat het kleintje er net achter staat.

Ik loop verder en kom bij een open plek. Mijn oog valt op een libel, die nog nat van de dauw aan een stengel hangt. Kijk dat is waar ik naar op zoek ben. De macrolens wordt op de camera geschroefd en ik bekijk onder welke hoek ik dit diertje het beste kan fotograferen. Eerst maar eens van achteren.

Dauwlibel

Dauwlibel

Wel aardig, maar het sprankelt nog niet echt. Dan maar eens proberen om met het tegenlicht te werken. Belangrijk vind ik dat je nog wel een oog van de libel kan zien. Dus even zoeken naar de goede positie en dan afdrukken.

Swarovski kristal

Swarovski kristal

Dit ziet er toch net even sprankelender uit! Bij deze foto’s heb ik voor het eerst gebruik gemaakt van live-view bij het scherpstellen. En ik moet zeggen dat me dat erg bevalt. Je ziet dan op je scherm waarop je scherpstelt en je kunt dat ook nog eens vergroten. Ik ga dat zeker bij macrofoto’s vaker gebruiken!

Het wordt nu tijd om naar de afgesproken plek te gaan en samen met Dick de duinen te gaan verkennen. Hij woont hier vlak bij en is dus beter bekend in dit gebied. Ik laat me graag rondleiden. Hij weet in welk gebied we de boomkikkers moeten zoeken, maar niet precies waar. We kijken dus goed bij poeltjes en braamstruiken en ondertussen houden we onze ogen open voor al het andere moois. Zoals deze juffer, die ondanks de dauw al in staat is om te vliegen. Gelukkig blijft hij lang genoeg zitten voor een foto.

Juffertje

Watersnuffel

Lijkt me wel verfrissend zo’n ochtend-dauw-douche.

We struinen verder, maar boomkikkers zien we niet. Wel heel veel braamstruiken. Had eigenlijk een foto moeten maken van een braam voor in dit blog. Helaas…. vergeten 😉

Wat we wel zien zijn een aantal van deze springertjes. Ze zitten in het zand en kunnen behoorlijke sprongen maken. Maar als je ze voorzichtig benaderd blijven ze wel zitten.

Zandsprinkhaan

Blauwvleugelsprinkhaan

Deze naam heeft ie omdat de achtervleugels opvallen blauw gekleurd zijn. Maar dat zie je alleen als ze wegvliegen en niet als ze zo op het zand zitten.

Even daarna zie ik opeens iets opvallends zitten. Het blijkt een Grote Beer te zijn.

Grote Beer

Grote Beer

Het is een dagactieve nachtvlinder en voor mij is dit de eerste ontmoeting met deze prachtige soort. Ik vind het wel een toepasselijke naam. Hij heeft echt een berenvachtje op zijn rug.

Hierna gaan we nog even naar de zonnedauw, maar de foto’s die ik daar gemaakt heb zijn helaas niet door de keuring gekomen. Wel voor het eerst nu ook bloeiende zonnedauw gezien. Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. Het was leuk om weer eens met iemand op pad te gaan. En ik ben op plekjes gekomen waar ik alleen nooit zou zijn geweest, Dank je Dick voor de rondleiding! En ik hoop dat de boomkikkers in de AWD ooit weer eens ergens opduiken.


Winter in de duinen

16 januari 2013

In mijn vorige blog heb ik vertelt over mijn ontmoeting met de sneeuwvossen. Maar dat is natuurlijk niet het enige wat ik op deze zonnige winterdag heb gezien. De Amsterdamse Waterleiding Duinen is een prachtig gebied met veel natuurschoon en veel dieren.

Ik start bij ingang ’t Panneland en daar loopt een uitnodigend pad het gebied in. En met zo’n laagje sneeuw ziet het er sprookjesachtig uit.

Winterlandschap

Winterlandschap

Al snel zie ik kleine groepjes damherten staan. Ze trekken zich weinig van de mensen aan.. Het is dus een kwestie van goed kijken om een hert te vinden dat mooi vrij staat. Dit hertje snapt dat en staat boven op een duin tegen de blauwe lucht.

Damhertje

Damhertje

Zo te zien is er nog geen tekort aan gras.

Het is prachtig weer en en vriest een paar graden. Als je tegen de zon in kijkt zie je allerlei ijskristallen schitteren. Hoewel ik niet van plan was om macro-opnames te maken, kan ik de verleiding toch niet weerstaan om even wat ijskristallen te fotograferen. Deze keer niet met de macrolens, maar met de tele. Ook dat is goed te doen. Volgens mij is het een plukje haar dat vast is komen te zitten aan het prikkeldraad.

kristalhaar

kristalhaar

Ondertussen ben ik op weg naar de vossenplek en geef ik mijn ogen goed de kost. Volgens mij heb ik wel vaker vertelt dat ik een fan ben van foto’s waarbij je dieren in hun leefomgeving ziet. Een voorbeeld daarvan is onderstaande foto, waarbij het hert onderdeel is van het duinlandschap.

Duinhart

Duinhert

Hierna kom ik aan bij de vossen, maar dat heb ik al uitgebreid beschreven in mijn vorige blog. Dus hier geen foto’s van vossen meer. Nou vooruit….. eentje dan, omdat ze zo verschrikkelijk mooi zijn.

Gefocused

Gefocust

Wat een prachtdieren zijn het toch!

Maar genoeg nu, want er is nog veel meer te zien. Grote Zaagbekken bijvoorbeeld. Een prachtige eendensoort die je vooral in de winter kunt zien. Ik ben ze wel eens tegengekomen in de Oostvaardersplassen, maar nog nooit kunnen fotograferen. Ze zijn behoorlijk schuw. Hier zijn ze kennelijk wat minder schrikachtig want ik krijg de mogelijkheid redelijk dichtbij te komen. Helaas sta ik aan de verkeerde kant van het kanaaltje. Ik kijk tegen de zon in en de foto’s zijn niet naar mijn zin. Dan hoor ik opeens geritsel en gepiep vlak achter me. Ik draai me op en wat zie ik?

Drie goudhaantjes!!!

Dat is het kleinste Europese vogeltje en voor mij een primeur. Deze soort had ik nog nooit gezien. Maar nu nog op de foto krijgen. Dat is nogal een uitdaging, want zoals zo veel van dat kleine grut zitten ze nooit stil. Maar uiteindelijk lukt het me om er eentje vast te leggen.

Goudhaantje

Goudhaantje

Erg blij mee!!!!

De zaagbekken laat ik nu maar even voor wat ze zijn. Vanaf deze kant gaat het niet lukken. Ik wandel rustig verder en geniet van de omgeving en het weer. Het was een hele goede beslissing om vandaag vrij te nemen. Ondertussen loopt de middag al weer aardig naar het einde toe en zakt de zon weer snel richting horizon. Dat geeft mooi licht en daardoor lijkt het of dit hertje oplicht ten opzichte van de donkere achtergrond.

Bambi

Bambi

Nu is het dan toch echt tijd om weer naar de uitgang te gaan. Ik loop weer richting ’t Panneland als ik weer een groep Grote Zaagbekken zie zwemmen. Prachtig om te zien dat ze steeds hun kop in het water steken en als ze iets zien er achter aan duiken. Gelukkig heb ik nu de zon aan mijn kant dus kan ik toch nog op de valreep wat goede opnames maken.

Grote Zaagbek - vrouwtje

Grote Zaagbek – vrouw

Het mannetje is wat lastiger door het zwart-witte verenkleed. Moeilijk om allebei goed belicht te krijgen, vooral omdat ze ook nog eens nat zijn. Maar onderstaande opname is toch wel redelijk gelukt.

Grote Zaagbek - man

Grote Zaagbek – man

Al met al was het één van de mooiste fotodagen die ik tot nu toe heb beleeft. Een aantal gedroomde foto’s mogen maken. Nieuwe soorten gezien of soorten gefotografeerd die ik nog niet eerder kon vastleggen. Een absolute topdag dus. En ik kom zeker nog eens terug in de AWD!


Sneeuwvossen

16 januari 2013

Het is dinsdag 15 januari. Het weer: lichte vorst boven een aantal centimeters sneeuw. Vooruitzichten voor woensdag: zonnig! Prachtige omstandigheden dus om te fotograferen. Maar ja, ik moet werken. Maar het begint steeds meer te kriebelen. Dan neem ik de beslissing: ik neem een vrije dag op en ga morgen naar de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Gelukkig kan ik vrij krijgen en heb ik ook de auto tot mijn beschikking. Niets staat me dus in de weg voor een heerlijk dagje!

Als ik tegen tien uur aankom bij ingang Panneland staat de de parkeerplaats al behoorlijk vol. Het is dan ook een heerlijke dag om de duinen in te trekken en ik ben niet de enige die dat vind. Ik besluit eerst te gaan kijken op de plek waar regelmatig de vossen worden gezien. Dat is toch wel één van mijn grootste wensen op foto gebied: vossen in de sneeuw.

Op de plek aangekomen is er nog geen vos gezien volgens een collega fotograaf. Ik loop dan ook even een klein rondje in de buurt om te kijken wat ik tegen kom. Dan zie ik een groepje fotografen allemaal dezelfde richting opkijken en hun camera’s richten. Een vos loopt aan de overkant van een kanaaltje langs de rand van de begroeiing. Ook ik stel mij op en kijk of er zich een mooi moment voor doet. Als de vos bij een weggegooide plastic tas komt gaat hij er even mee spelen.

Speelgoedtas

Speelgoedtas

Als hij klaar is met spelen markeert hij de tas nog even door er overheen te plassen, loopt dan verder en verdwijnt achter een rietkraag. Een leuk momentje, maar niet echt waar ik voor ging. Zo’n tas is toch iets wat niet in de natuur thuishoort.

Wachten en kijken dus of er nog een volgend moment komt. En dat komt al snel en nu aan mijn kant van het water. Een mooi gekleurde vos verschijnt tussen het gras en kijkt nieuwsgierig naar het groepje mensen wat er staat. De meeste fotografen proberen dichterbij te komen, maar ik neem wat meer afstand. Meestal vind ik foto’s met wat meer van de omgeving erbij mooier dan een close-up.

Nieuwsgierig

Nieuwsgierig

Hier gaat mijn hart toch wel iets sneller van kloppen. Wat een mooi dier! Het ziet er gezond uit met die prachtige dikke, oranje vacht. En de sneeuw in combinatie met de kleur van de vos levert een heerlijk plaatje op. En gelukkig doet ook de zon goed mee.

Ik probeer in de tijd die mij gegeven is, een zo mooi mogelijke compositie te krijgen. Tussen het gras door en dus met voldoende ruimte om de vos heen. Onderstaande foto vind ik de mooiste van de serie.

Speurend

Speurend

Prachtig niet? Vooral de houding van de vos vind ik hier erg mooi.  Hier was ik dus voor gekomen en binnen twee uur heb ik al de nummer één foto van mijn wensenlijstje kunnen maken. Wat een mazzelaar ben ik toch! Als de vos uit het zicht verdwijnt laat ik even op mijn inwerken wat ik net heb mogen fotograferen. Zo’n succesmoment geeft je altijd weer een heerlijk gevoel en een energie boost. En ik heb nog de hele middag voor de boeg!

Ik krijg de neiging om verder het gebied te verkennen, maar blijf toch nog even rondhangen op deze plek. En opnieuw verschijn er na een tijdje een vos in beeld. Ik weet niet of het dezelfde is, maar volgens mij lijkt hij er wel op. Maar ik vind het moeilijk om ze uit elkaar te houden. In ieder geval heeft hij geen enkele interesse in ons. Iets in de sneeuw heeft zijn aandacht getrokken. Geconcentreerd kijkt hij naar beneden en voelt met zijn poot.

Geconcentreerd

Dan duikt hij met zijn snuit de sneeuw in.

Toeslaan

En hij komt tevoorschijn met……

…… een muis!

Hebbes! Voor de vos, maar ook voor mij. Wat een moment weer. Hier droom je van! De meeste dromen zijn bedrog, maar deze komt uit. Het is altijd mooi om een roofdier aan het werk te zien. Je ziet roofvogels wel eens met een prooi, maar een vos een muis zien vangen is, in ieder geval voor mij, heel bijzonder. En het is goed te weten dat ook deze zogenaamde rugzak-vossen heel goed voor zichzelf kunnen zorgen.

En zo sluit ik de ochtend in de AWD af. Wat er vanmiddag ook nog gebeurt, mijn dag is nu al meer dan geslaagd. Ook ’s middags kom ik nog veel mooie dingen tegen, maar die laat ik in een volgend blog zien. In dit verhaal mag maar één soort de hoofdrol spelen. En dat zijn de sneeuwvossen van de AWD!


Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD)

2 juli 2011

Met de bedoeling vossen te fotograferen trok ik samen met Astrid naar de AWD. Ik had via internet en mail contact gehad met iemand die wist waar we de meeste kans hadden vossen te zien. Zoals men misschien wel weet zijn er een aantal vrij tamme vossen in de AWD. Waarschijnlijk zijn deze dieren gevoerd en inmiddels zo aan mensen gewend dat ze bij elke rugzak denken dat er wat eten te halen valt. Niet echt natuurlijk gedrag, maar wel passend bij de vos. Als echte opportunist zal hij deze kans om makkelijk aan eten te komen niet laten liggen. Aangekomen op de beschreven plek kwamen we gelijk een vos tegen.

Vos in AWD

Het bleek inderdaad niet erg schuw en kwam zelfs naar ons toe om te kijken of er nog wat te halen viel. Uiteraard hebben we geen eten aangeboden.

Even later kwamen we nog twee vossen tegen, die ook makkelijk benaderbaar waren. De foto  hiernaast geeft goed aan hoe tam ze zijn. Als je wilt zou je ze misschien zelfs aan kunnen raken, maar dat lijkt me niet echt aan te bevelen.

Tamme vos in AWD

Ook al is het prachtig om deze dieren van zo dichtbij te kunnen observeren, ik blijf er toch een dubbel gevoel aan overhouden. Het mooiste moment vond ik dan ook toen de vossen door hadden dat er bij ons niets te halen viel en ze weer hun eigen gang gingen. Eén van de vossen ging toen naar het water om de dorst te lessen. Dat leverde onderstaande foto op.

Dorst

Natuurlijk is er nog veel meer te zien in de AWD. Er zijn veel damherten  en ook die trekken zich niet veel aan van de bezoekers. Ze bleven rustig door grazen en keken hoogstens een keer verstoord op, alsof ze wilden zeggen: “loop eens door, je stoort ons!”

rustig door eten

Daarnaast heb ik ook nog even mijn macro-lens tevoorschijn gehaald om aan aantal van de vele vlinders te fotograferen. De mooiste vond ik deze:  de sint-jansvlinder. Een dagactieve nachtvlinder die in het gehele land voorkomt. Je vind ze vooral in bloemrijke graslanden, weilanden, bermen en duinen.

sint-jansvlinder

Na een lekker uitsmijter voor mij en een broodje kroket voor Astrid bij boshut ’t Panneland zijn we met een voldaan gevoel weer naar huis gereden. We hebben de vossen gezien en een lekkere wandeling gemaakt in een prachtig stuk natuur. Omdat we nog maar een klein stukje van het gebied hebben gezien, gaan we zeker nog een keer terug.