Posts tagged “blauwborst

De Groene Jonker

29 maart 2014

Vandaag ligt er een voor mij nieuw gebied te wachten: De Groene Jonker bij Mijdrecht. Best een eindje rijden, maar ik heb er goede verhalen over gehoord. Doel voor vandaag zijn de geoorde fuut en de blauwborst. Al vanaf de tijd dat ik net begon met fotograferen is de blauwborst één van mijn favoriete vogels. Een combinatie van uiterlijk, zang en het feit dat ie elk voorjaar weer terugkomt uit Afrika om de lente in te luiden. Als je een blauwborst heb gehoord in het riet, dan is de lente pas echt begonnen.

Na een mooie autorit met een opkomende zon (balen dat ik de groothoeklens niet bij me had 😦 ) kom ik aan bij het gebied. Het is lekker overzichtelijk qua grootte en goed te verkennen dus in een ochtendje. Ik loop nog geen honderd meter en daar hoor ik het al voor mij zo heerlijke geluid. Een blauwborst zit boven in een rietstengel! Ik maak een foto, maar het is nog vrij donker. Maar na de bewerking in photoshop kan ik er toch een toonbaar plaatje van maken.

De eerste van 2014

De eerste van 2014

Nou dat was snel!

Ik loop verder het gebied in en geniet van de geluiden van de vroege ochtend. Vooral veel vogelgeluiden en het ruisen van het riet in de wind. Dit alles overgoten met een heerlijk lentezonnetje. Wat kan een mens nog meer wensen?

Nou misschien nog een blauwborst! En die vind ik een eindje verder op. Verscholen tussen het riet laat hij horen dat ie er is. Zo af en toe opvliegend. Meestal verdwijnt hij dan weer tussen de begroeiing, maar af en toe zit hij wat meer in het zicht. Daar maak ik dan dankbaar gebruik van.

In zijn biotoop

In zijn biotoop

Mijn eerste doel van vandaag is dus zeker bereikt. Ik ga dus op zoek naar mijn tweede wenssoort: de geoorde fuut. Die heb ik één keer eerder gezien. Dat was in het Fochteloërveen. Maar hier schijnen ze ook te zitten, dus op zoek dan maar.

Maar blijkbaar zijn ze niet thuis, want ik zie ze niet. Er zijn natuurlijk genoeg plekjes waar ze zich kunnen verstoppen, dus ik hou moedig vol. Niet dat ik me verveel hoor. Er is genoeg anders moois te zien. Zoals deze rietgors.

Rietgors

Rietgors

Heerlijk in het zonnetje is hij door het riet aan het struinen. Op zoek naar eten denk ik. Zo af en toe komt hij via een rietstengel naar boven geslopen. En daar sta ik dan weer klaar met mijn camera. Klik ik heb je!

In het zonnetje

In het zonnetje

Na dit mooie intermezzo is het weer tijd om verder te zoeken naar de geoorde fuut. Als ik bijna weer terug ben bij de plek waar ik de tweede blauwborst zag, zie ik ineens drie van deze futen ver weg op de plas. Te ver weg voor echt mooie foto’s, maar toch ben ik wel tevreden met dit plaatje.

Geoorde futen

Geoorde futen

Een behoorlijke crop en daardoor niet haarscherp. Maar ze willen niet dichterbij komen vandaag. Ik zal dus nog een keer terug moeten! Maar dat is geen straf bij zo’n mooi gebied. Nu blijkt dat de futen verder niet mee willen werken ga ik nog maar eens op zoek naar de blauwborst. Maar eerst kom ik nog een rietgors tegen. Een beetje een koukleum want deze heeft nog een lekker warm bontkraagje om.

Bontkraagje

Bontkraagje

Aan het eind van mijn tochtje kom ik weer bij de plek aan waar ik eerder de blauwborst zag. En hij is nog steeds aan het zingen in het zelfde rietveldje. Nu zelfs nog wat dichterbij dan de eerste keer. En mooi boven in het riet! Dat levert dan onderstaande foto op.

Zanger in het riet

Zanger in het riet

Ik ben blij dat ik hem ook zingend heb kunnen vastleggen. Helaas ben ik weer eens vergeten dat mijn camera ook een filmfunctie heeft. Dat moet ik toch eens gaan doen. Het geluid zal zoveel toevoegen aan de beleving van dit prachtige vogeltje. Ook dit staat dus op mijn to-do-lijstje!

Als de blauwborst dan nog wat dichterbij komt zitten kan ik, met een behoorlijke crop, dit portret maken van deze zanger.

Blauwborst portret

Blauwborst portret

Wat een prachtige vogel niet? En dan te bedenken dat ik tot drie jaar geleden nog nooit van dit vogeltje gehoord had. Wat een enorme verrijking is de natuurfotografie gebleken. En er is voor mij nog zoveel meer te ontdekken.

Dus tot een volgende keer!

 

 


De Waverhoek

23 juni 2013

Regenbuien en een grijze lucht. Tel daar een stevige bries bij op en je hebt nou niet echt de meest ideale foto-omstandigheden. Toch besluit ik er op uit te gaan. Ik wil een voor mij nieuw gebied ontdekken: De Waverhoek. Een stukje nieuwe natuur van Natuurmonumenten in de polder Groot-Mijdrecht. Het natuurgebied (2007) bestaat uit een gedeeltelijk afgegraven polder die voor een groot deel onder water staat. Ondanks het korte bestaan zijn er veel vogels te vinden.

Als ik de auto parkeer komt er net een regenbui over. Ik blijf dus nog even zitten tot het droog wordt. Dan trek ik de laarzen aan en loop het gebied in. Het is een mooi compact en overzichtelijk stukje. Vooraan zie ik gelijk al een aantal kluten naar eten zoeken in het ondiepe water.

foeragerende kluut

foeragerende kluut

Kijk, dat is nog eens een mooi begin van een foto-ochtend!

Alleen jammer dat de jonge kluten snel wegrennen als ik een beetje in de buurt kom. Er is weinig beschutting, dus ze zien me al van ver aankomen. Ze zijn al aardig uit de kluiten gewassen, of moet ik zeggen: “uit de kluten gewassen”.

Dan hoor ik opeens een bekend deuntje: het gezang van de blauwborst. Boven in het riet zingt deze man zijn lied. Vrij ver van het pad, maar een beetje omgeving erbij op de foto vind ik niet erg. Vaak geeft dat juist een mooi beeld.

Blauwborst

Blauwborst

Dat is genieten van de zangkunst van deze prachtige rietbewoner.

Helaas is nu de volgende bui gearriveerd. Snel loop ik richting de auto, die honderd meter verderop staat. Toch wel een voordeel dat het gebied klein is. Vooral met dit wisselvallige weer. Als ik bij de parkeerplaats kom zit er op het hek een vogel met de meest suffe vogelnaam die ik ken: kneu. Zeg het maar eens een paar keer hard op na elkaar. Dat klinkt niet erg opwindend toch?

Vrouwtjes kneu

Vrouwtjes kneu

Ondanks de naam is het toch een leuk vogeltje. Helaas zie ik het mannetje, dat nog mooier is, niet deze keer.

Gelukkig blijft de bui beperkt tot wat gemiezer en ik besluit het wandelpad te nemen die rond het gebied loopt. Een tochtje van ca. 2,5 km. Onderweg hoor en zie ik rietgorzen, een overvliegende lepelaar en een stelletje bergeenden met een hele schoolklas jongen. Zouden ze net als grauwe ganzen de jongen verzamelen in een soort van crèche? Geen idee, maar zoveel jongen kunnen nooit van één koppeltje zijn volgens mij.

Dan hoor ik opeens kabaal boven een weiland. Ik zie een roofvogel, achterna gezeten door scholeksters en kieviten. Het is ver weg, maar toch maak ik een paar foto’s van de vluchtende rover. Als ik later de foto’s op mijn pc bekijk. zie ik waar alle opwinding door veroorzaakt werd: deze bruine kiekendief heeft een jonge scholekster te pakken. Zijn eerste vlucht is gelijk zijn laatste.

Kiekendief man met jonge scholekster

Kiekendief man met jonge scholekster

Zo gaat dat. Waarschijnlijk even niet alert genoeg en dan is het gelijk ‘game over’. Het jong van de kiekendief  moet natuurlijk ook eten en zal er blij mee zijn.

De kieviten en tureluurs zijn, misschien mede door dit moment, niet blij dat ik over het dijkje loop. Steeds weer komen ze luid roepend over vliegen. Dat geeft mij de gelegenheid om eens een kievit in de lucht vast te leggen.

Kievit laat zich horen

Kievit laat zich horen

Zo dichtbij heb ik ze nog niet voorbij zien vliegen. Wel een mooi gezicht hoor! Om ze niet langer lastig te vallen loop ik toch maar snel door. Ik heb mijn rondje voltooid en ben weer bij de parkeerplaats aangekomen.

Het is, ondanks het niet zo mooie weer, toch een prachtige ochtend geworden.


Een oude vriendin

14 april 2013

De allereerste blog die ik op deze site schreef heet “Op zoek naar de blauwborst“. Ik heb hem toen inderdaad gevonden, maar de foto was nu niet bepaald een topper. Ook al omdat ik toen nog niet zo lang bezig was met fotografie. Inmiddels zijn we twee jaar verder en nog steeds heb ik dit prachtige zangvogeltje niet in mijn fotocollectie. Tijd voor actie dus. Tijd voor “Op zoek naar de blauwborst, deel 2!

En dus ga ik vandaag weer naar de Oostvaardersplassen. Als ik de auto parkeer bij het infocentrum staat het ontvangstcomité mij al op te wachten.

Ontvangstcomité

Ontvangstcomité

Om deze foto te maken blijf ik in de auto zitten en zet deze zo neer dat ik precies tussen de bomen door de groep in beeld heb. Hierdoor kijken de herten niet mijn kant op, behalve de bok, en krijg je een mooi natuurlijk plaatje.

Ik laat de groep achter en wandel met mijn statief op de nek het veld in. Op zoek naar de blauwborst dus. Van te voren heb ik op internet een aantal keren de zang beluisterd om deze te leren herkennen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het herkennen van al die vogeldeuntjes nu niet bepaald mijn sterkste kant is. Maar ja, ik blijf het proberen.

Al snel hoor ik een vrolijke fluiter in het riet naast me. Zou het dan nu al? Dan vliegt een vogeltje op en landt pardoes vlak voor mijn neus op een tak. Geen blauwborst, maar een rietgors. Hij trekt zich niets van mij aan en vol overgave verkondigt hij dat de lente echt begonnen is.

Rietgors

Rietgors

Geen blauwborst dus, maar ook mooi toch?

Met tegenzin laat ik deze kleine Pavarotti achter en zoek verder langs de rietkraag naar de blauwborst. En ja hoor….. daar zie ik hem zitten. Laag in het riet en bijna niet te zien. Maar hij is er dus wel! Het grote wachten kan beginnen. En mijn geduld wordt danig op de proef gesteld. Steeds weer gaat ie op een plekje buiten mijn zicht zitten. Maar dan opeens verlaat hij het riet en gaat hij op het pad zitten. Niet de mooiste plek voor een foto, maar wel vol in beeld dus. Ik haal snel mijn camera van het statief (makkelijk zo’n snelkoppelplaatje!) en ga op mijn buik liggen. En net als ik de ontspanknop in wil drukken vliegt die grappenmaker weer het riet in. @#!$*@$#!!!!!!!

Maar deze keer zit hij wel mooi aan de rand. Dus camera weer snel op het statief. Ja fotograferen is hard werken zoals je merkt. En nu is het wel raak!

Hebbes!

Hebbes!

Drie foto’s is me gegund en dan verdwijnt hij weer tussen het riet. Maar ik heb hem! Nog niet helemaal naar mijn zin, maar wel een stuk beter dan die eerste keer twee jaar geleden. Ik blijf in de buurt rondhangen, maar meer dan af en toe een flits zie ik niet. Ik besluit dan ook nog een stukje verder te lopen.

En dan kom ik iemand tegen die het verdient dat dit blog naar haar genoemd wordt. Eén van de oudste edelherten van Nederland. Als ik in de winterperiode hier wandel kom ik haar eigenlijk altijd tegen. Zij behoorde tot de eerste groep edelherten die in 1992 werd uitgezet. Ze was toen ongeveer een jaar. Ze zal dus nu om en nabij de 23 jaar zijn. Er zijn op dit moment nog twee hindes van die groep in leven. Ze is totaal niet schuw en goed te benaderen. Wat mager na de lange winter, maar nu het weer warmer is schiet het malse gras bijna zichtbaar de grond uit. En dat laat ze zich goed smaken.

Mals voorjaarsgras

Mals voorjaarsgras

Ook dit jaar lijkt het haar weer gelukt te zijn de winter te overleven.

Omdat ze zo goed benaderbaar is, als je tenminste rustig blijft bewegen, komt er een plannetje op in mijn hoofd. Hoe zou het zijn om haar er met de groothoek lens op te zetten? Zou ik zo dichtbij kunnen komen? Ik verwissel mijn telelens voor de groothoek en ga rustig op een aantal meters voor het hert zitten. Zo blijf ik een tijdje zitten en zij kijkt even op, maar gaat dan weer verder met belangrijkere zaken: eten! Heel voorzichtig schuif ik nog een stukje dichterbij en dan kan ik een paar foto’s maken. Door de klik van de camera kijkt ze even op en dat levert dan deze foto op.

Up close

Up close

Ik weet zelf niet of ik dit nu een mooie foto vind, maar het is wel een apart beeld. En de ervaring om zo dichtbij haar te kunnen komen was geweldig. Nu weet ik wel dat ze erg tam is, maar toch…

En daarom is de titel van dit blog niet “Op zoek naar de blauwborst, deel 2”, maar een eerbetoon aan mijn oude vriendin!


Op zoek naar de blauwborst

21 mei 2011

Vanmorgen naar de Oostvaardersplassen geweest bij Lelystad. Mijn eigen opdracht: vind de blauwborst. Dat is een vogeltje met, hoe verrassend, een fel blauwe borst. Typisch een vogeltje dat leeft in de rietkragen bij het water. Een prachtig beestje die ik graag eens voor mijn lens zou hebben. Ik weet dat hij voorkomt bij de Oostvaardersplassen en omdat je een doel moet hebben in je leven: vind hem en leg hem vast op de foto.

Om ongeveer half zes ‘s ochtend vertrokken. Ja ik weet het: ik ben een beetje gek. Het begin was niet echt veelbelovend: dikke mist!

Om dan een vogeltje van ca. 13cm te vinden is niet echt voor de hand liggend. Maar het moet gezegd: het levert wel fraaie sfeerbeelden op.

Ik was trouwens niet de enige met de afwijking om op je vrije dag vroeg uit de veren te gaan.

Gelukkig brandde de zon de mist al snel weg en heb ik een paar heerlijke uren in de natuur gehad. Veel vogels gezien, waaronder gekraagde roodstaart, fitis, winterkoning, koekoek, boomkruiper en tuinfluiter.

Ook kom je in dit gebied natuurlijk edelherten en konikpaarden tegen. Het is altijd indrukwekkend om deze grote beesten in het wild tegen het lijf te lopen.

Maar hoe zat het dan met mijn opdracht: de blauwborst! Op de terugweg naar het infopunt van staatsbosbeheer, waar mijn auto stond, raakte ik aan de praat met een collega fotograaf. Die had al vaker blauwborsten gezien op het punt waar we elkaar troffen. Het wachten kon dus beginnen en al snel wees hij op een vogeltje in de verte: daar vliegt er één! Het is dat ie het zei, maar ik had het echt niet herkend. Maar hoera, hoera, na een tijdje kwam hij dichterbij. Niet dichtbij genoeg om een kwalitatief goede foto te maken, maar ik heb hem wel vast kunnen leggen! Missie (half) GESLAAGD!

Moet dus nog een keertje terug om die topfoto te maken, maar ik weet nu waar ze zitten. Na een kopje koffie bij SBB, weer op huis aan. Een heerlijk ochtendje fotograferen in de natuur zat er weer op.

Groet,

René