Posts tagged “bos

Jaaroverzicht 2017

31 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Voor mij persoonlijk was 2017 een jaar van weinig hoogtepunten en veel dieptepunten. Vooral op het gebied van de gezondheid zat het, voor mij en degenen die mij lief zijn, niet mee. Dat heeft ook zijn weerslag gehad op mijn fotografie. Vooral het feit dat ik vanaf september om gezondheidsredenen niet meer mocht autorijden beperkte mij in ernstige mate. Ook het bloggen en reageren op andermans blog is er veelal bij ingeschoten. Al met al een jaar om snel te vergeten. Was het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet. Zo heb ik weer een aantal foto’s mogen verkopen en stonden foto’s van mij op de cover van twee boeken. Vooral dat mijn foto gebruikt is voor het boek “Zo fotografeer je de natuur” van Roots Magazine vind ik een grote eer.

En om het jaar positief af te sluiten komt hier mijn jaaroverzicht. Van elke maand de  mooiste, meest bijzondere of dierbaarste foto. Veel plezier met deze terugblik.

januari

De maand januari breng ik traditiegetrouw door in de Oostvaardersplassen. Hoogtepunt dit jaar was een winterse dag waarop volop geschaatst werd. Ik had meer belangstelling voor een groepje baardmannetjes. Dit vrouwtje ging er even mooi voor zitten.

februari

Deze high-key foto van een ooievaar maakte ik in natuurpark Lelystad. Eén van mijn vaste fotografieplekjes. Deze foto is nog niet eerder op mijn blog verschenen.

maart

Net als zo veel andere natuurfotografen ben ik in maart bezig geweest met de bosanemoontjes. Deze sfeeropname bij Amelisweerd vind ik zelf de mooiste.

april

Het hoogtepunt van april was ongetwijfeld de vondst van deze parende oranjetipjes. Het duurde meer dan een uur voordat ik überhaupt ééntje gevonden had in het grote veld pinksterbloemen, maar de beloning was er dan ook naar.

mei

Voor mei is het een moeilijke keus geweest. Zoveel mooie foto’s kunnen maken: steenuiltje, Laakse slenk of Groentjes (vlinder). Toch is het deze opname geworden van een boom op de Westerheide bij Hilversum. Een beetje Afrika in Nederland.

juni

Erg blij ben ik met bovenstaande panorama. Samengesteld uit drie afzonderlijke opnames van dezelfde reegeit. Verbazingwekkend hoe makkelijk en goed je die met de huidige software naadloos aan elkaar kunt plakken. Dit was trouwens bij het Naardermeer.

juli

Van juli wil ik jullie deze foto laten zien. Nog niet op mijn blog verschenen tot nu toe, maar wel één van mijn favoriete foto’s van het jaar. Gemaakt in de “Stille Kern” in het Horsterwold.

augustus

De zomervakantie naar vlinderparadijs de Eifel leverde naast vlinders ook deze vliegende blauwe glazenmaker op. Voor mij de mooiste van de maand.

september

Weinig keuze in september. Ik had welgeteld de keuze uit twee foto’s. Het werd deze van een druppende inktzwam, die ik maakte in het bos vlak bij mijn huis.

oktober

Ook oktober levert een paddenstoelenfoto. Experimenteren met een lampje resulteerde in bovenstaande foto.

november

Eén van de hoogtepunten van mijn jaar: voor het eerst een bosuil gezien en kunnen fotograferen. De herfstsetting geeft nog wat extra’s aan deze foto.

december

Twee dagen sneeuw was genoeg voor de foto van de maand. De Oostvaardersplassen waren magisch gehuld in een witte deken. Lang leve code rood!

Als ik de foto’s zo op een rijtje zie kan ik toch tevreden terugkijken op 2017. In ieder geval voor wat de fotografie betreft. Hoewel ik de tweede helft van het jaar weinig gefotografeerd heb, is het toch een mooie, afwisselende serie geworden. Een mooie afspiegeling van mijn fotografie-interesse. Met andere woorden: ik vind gewoon alles leuk om te doen binnen de natuurfotografie. En dat wil ik graag zo houden.

Ik wens iedereen al het goede voor 2018, maar bovenal een gezond jaar!

Advertenties

Code wit

14 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hij was kort maar hevig: de winter van 2017-2018. En dus moet je als natuurfotograaf snel zijn als je wat winterbeelden wilt schieten in Nederland. Code rood of niet, ja moet er op uit. En zo vond ik mijzelf afgelopen zondag (10/12) terug in een witte Oostvaardersplassen.

Het sneeuwde de hele tijd en een striemende wind liet de sneeuwvlokken prikken in mijn gezicht. Maar de witte wereld maakte dat alles meer dan waard. In totaal heb ik zo’n tweeënhalf uur rondgelopen. Voornamelijk zoekend naar edelherten in de sneeuw. Ze zijn lastig te benaderen en ik wil ze ook niet opjagen. Gelukkig kon ik vanaf het fietspad onderstaande foto maken.

Ik denk dat ik mijn kerstkaart voor volgend jaar al gemaakt heb. Al snel verdween de groep, waar deze man deel van uitmaakte, het bos in.

Om even uit de wind te blijven volgde ik hun voorbeeld. Ik was ondertussen druk bezig om mijn camera sneeuwvrij te houden. Hij kan wel wat vocht hebben, maar met een volledig dicht gesneeuwd oculair is het moeilijk fotograferen. Ik kreeg later van een andere fotograaf deze foto toegestuurd. Met dank aan Fred van der Tak. Je ziet mij hier in het Oostvaardersbos.

Nadat ik het bos weer verlaten had zag ik een eenzaam hert in het riet staan. Het begon net weer wat harder te sneeuwen. Gelukkig niet zo hard dat ik niet meer kan fotograferen, want ik ben erg blij met deze foto.

Door de sneeuwval waren veel foto’s niet echt scherp en ik hield het voor gezien. Ook al omdat ik toch behoorlijk doorweekt begon te raken van de smeltende sneeuw op mijn kleren. Een glaasje cognac bij de kachel begon een steeds aantrekkelijker idee te worden. Dus begon ik aan de wandeling naar huis.

Nog een laatste foto, waaraan je kan zien dat ik door de kou de camera niet echt meer stil kon houden. 😉

Een kort blogje deze keer. Net als de winters in Nederland.


Bosuil

22 november 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Ik kreeg laatst de mogelijkheid om met een collega fotograaf mee te gaan naar een bosuilenstek. Het is heel fijn om te merken dat mensen, nu ik zelf niet kan rijden, mij op sleeptouw willen nemen. Binnen een half uurtje waren we in een prachtig bos aangekomen. Wat zijn er toch veel mooie plekjes waar je het bestaan niet van weet! Elk jaar ontdek ik weer nieuwe gebieden en gebiedjes.

Na aankomst moesten we maar kort lopen en daar zit ze. In een oude boom, vlak voor het hol. En met de oogjes open!

De boom staat langs het pad en zo af en toe komt er een wandelaar langs. Die loopt dan langs de boom, maar onze uil trekt zich daar niets van aan. Ze blijft rustig zitten. Alleen als een paar honden onder de boom blijven staan schiet ze even het gat in. Om even later weer tevoorschijn te komen.

Na een tijdje durven ook wij wat dichterbij te komen. En zo kan ik deze foto maken.

De uil geeft me een knipoog als teken dat ze het goed vindt.

Nu de eerste foto’s gemaakt zijn begint het zoeken naar mooie hoeken van waaruit je een iets ander beeld krijgt. En ik probeer de herfstsfeer te betrekken in de foto.

Nog niet helemaal tevreden met bovenstaande foto neem ik toch weer wat meer afstand. Voor mij is dichterbij niet altijd beter. Ook nu gaat dat, wat mij betreft op. De volgende foto vind ik beter geslaagd.

Wat een prachtige vogel is het toch! Ik ben nog vergeten te zeggen dat het voor mij een primeur is. Nooit eerder zag ik een bosuil. Zo af en toe blijf ik dan ook gewoon een paar minuten staan kijken zonder te fotograferen. Gewoon genieten van de uil.

Dan probeer ik nog mijn creatieve kant aan te spreken. Mijn camera heeft de mogelijkheid van dubbele belichting. In het kort wil dat zeggen dat je twee foto’s over elkaar heen maakt. Om de bladeren en de uil nog meer samen in beeld te brengen maak ik eerst een foto van het bladerdak en daarna een foto van de uil. De camera voegt die dan samen tot één foto. Het is, voor mij, altijd een beetje afwachten wat er uit komt. Eén beeld vind ik wel aardig, maar het is het net niet helemaal. Tot ik de foto omzet naar zwart-wit. Dan komt de camouflage van de uil mooi naar voren.

Ik vind het zelf een heel geslaagd beeld. Ben benieuwd wat jullie er van vinden.

Zo levert een uurtje fotograferen bij de bosuil een handjevol mooie foto’s op. En nog belangrijker: een mooie nieuwe natuurervaring.


Jaaroverzicht 2016

31 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het jaar is weer voorbij en eerlijk gezegd ben ik er blij om. Het was een jaar waarin niet alles gelopen is hoe je het van te voren zou bedenken. Vooral het feit dat mijn gezondheid vanuit het niets een gevoelige tik kreeg is van grote invloed geweest. Ook op fotografie gebied. Maar intussen heb ik dat achter me gelaten en kijk ik met een positieve blik naar 2017. Maar eerst kijken we nog even terug naar 2016.

Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Zo zijn er weer een aantal foto’s van mij in verschillende bladen verschenen en staat er, voor het eerst, een foto van mij in de Roots agenda. Ook een paar kleine prijsjes mogen ontvangen bij fotowedstrijden en, als klap op de vuurpijl, verkozen tot “fotograaf van het jaar” bij de fotoclub VNF-Nijkerk. Verder heb ik ook weer een aantal foto’s via mijn webshop verkocht en mocht ik voor de eigenaren van een vakantiehuisje in België mijn eerste “rapportage” maken.

Maar nu heb ik wel genoeg schouderklopjes aan mezelf uitgedeeld. Tijd voor de foto’s!

januari

edelhert duo portret

In januari een aantal keren naar de Oostvaardersplassen geweest. Dit duo-portret vind ik de mooiste van deze maand. Het feit  dat het op vijf minuten fietsen vanaf mijn huis is, maakt het voor mij nog specialer.

februari

Rietgors Arkemheen

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn eerste steenuiltje als foto van de maand zou uitkiezen of deze rietgors. Uiteindelijk gekozen voor de mooie achtergrond en het licht in deze foto. De foto is gemaakt in de polder Arkemheen bij Nijkerk.

maart

strekoefening

In maart ben ik begonnen aan mijn ijsvogelproject. Ik heb min of meer op twee nestplekken een paartje kunnen volgen. Hoewel de visoverdracht en de paring nog steeds op mijn wensenlijstje staan, was het een hele leuke ervaring om hier langere tijd mee bezig te zijn.

april

Meeuw-engel

Kan een doodgewone meeuw foto van de maand worden? Ja zeker, in ieder geval bij mij wel! De foto is genomen tijdens een excursie van de fotoclub bij de zuidpier van IJmuiden.

mei

Jonge zwaan

Met deze foto van een jonge zwaan bij ons in de wijk ben ik erg blij. Vanaf het moment dat het zwanenpaar ging broeden fietste ik op weg naar het station bijna dagelijks even langs om te kijken hoe het ging. Op moederdag kwamen er vijf kleintjes uit het ei.

juni

Juffer op libel

Geen moeite om deze maand mijn favoriet uit te zoeken. Een “once-in-a-liftime” moment met de uitsluipende libel en het lantaarntje dat op bezoek kwam.

juli

Weidebeekjuffer met klaver

Ook in juli een foto van een libelachtige. En nog wel de mooiste juffer van Nederland: de weidebeekjuffer. Samen met mijn zus Heleen een ochtendje op pad bij de Kromme Vecht bij Bunnik.

augustus

Parnassia

Deze foto heeft nooit in een blog gestaan, maar is voor mij toch de mooiste van augustus. Op vakantie in Oostenrijk kwam ik een veld tegen met daarin Parnassia. Een prachtig onderwerp, vooral als de dauwdruppels op de achtergrond meewerken voor een mooie bokeh.

september

Geelbuikvuurpad

Ook de foto van september is gemaakt op een excursie van VNF-Nijkerk. In de tuin van Edo van Uchelen kon ik deze geelbuikvuurpad fotograferen onder water.

oktober

Paddo in de nacht

Mijn workshop bij Andrea Gulickx leverde naast nieuwe inzichten en inspiratie ook bovenstaande foto op. Voor mij de foto van de maand oktober.

november

Lampje in het donkere bos

Het paddenstoelenseizoen was laat dit jaar, dus waren er in november nog genoeg te vinden. Dit kleine exemplaar kon ik vastleggen in Lage Vuursche.

december

Op de valreep dan toch nog een landschapsfoto in het jaaroverzicht. En nog een winterlandschap ook. Begin december heb ik gebruik kunnen maken van een paar koude dagen en nachten.

Kijkend naar deze serie zie ik in het begin van het jaar veel vogels, die gaande weg worden vervangen door macrofoto’s. Ik denk dat mijn hart toch steeds meer bij de macrofotografie komt te liggen. Komend jaar zal macro weer een grote plek innemen bij mijn fotografische uitstapjes. En wil ik me verder ontwikkelen op het gebied van de landschapsfotografie. Vandaar dat het wel leuk is dat ik het jaaroverzicht afsluit met een landschap.

Ik wil iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn blogs. Het aantal blogs is een stuk minder geworden dan de afgelopen jaren en ook reageer ik zelf minder op andere blogs. Het kost me gewoon veel te veel tijd om alles bij te houden. Misschien ga ik mijn website wel omvormen naar soort van fotogalerij. Maar er zal altijd een plekje gereserveerd blijven voor mijn blogs. Bloggen is dus zeker geen aflopende zaak. Ik zal volgend jaar vast elke maand wel een blogje schrijven en verheug me al weer op alle leuke reacties die ik krijg.

Tot slot wil ik al mijn volgers een fantastisch jaar wensen. Bedankt voor alle opmerkingen en reacties.


Herfst

7 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nu de winter haar eerste speldenprikken heeft uitgedeeld is het tijd om de herfstperiode af te sluiten. Hoewel ik minder dan gepland de bossen in ben geweest, heb ik toch een aantal keren kunnen genieten van de kleuren en geuren van de herfstbossen. In dit blog de foto’s die dat opleverde.

Door een lange droge periode kwam het paddenstoelenseizoen laat en langzaam op gang. De eerste poging in het Oostervaardersbos leverde dan ook maar één foto op: Deze inktzwam.

Inktzwam

Op de één na laatste dag van oktober, tijdens familiebezoek in Drenthe, had ik meer succes. In het Kyllotsbos in Smilde kwam ik een aantal mooie exemplaren tegen. Ik ben niet zo goed in het geven van de juiste soortnaam, maar ik denk dat dit een oorzwammetje is. Als het een andere soort is hoor ik het graag.

Oorzwammetje

De volgende meen ik wel zeker te weten: een witte kluifzwam. Het was een behoorlijk groot exemplaar. Ziet er een beetje uit als een modern beeldhouwwerk. De natuur maakt zijn eigen kunst!

Witte kluifzwam

Zoals ik in een eerder blog (Spelen met licht) al vertelde mag tegenwoordig ook de lensbaby mee op pad. En als je hem dan toch mee hebt, kun je hem net zo goed ook gebruiken. Dus heb ik nog even gespeeld met dit creatieve lensje. Voor mij is de moeilijkheid om het effect van de lens subtiel toe te passen in de foto. Je mag zelf beoordelen of dat gelukt is bij onderstaande foto’s.

Al met al een veel grotere oogst dan de eerste keer. En op het eind kwam ik ook nog twee piepkleine amethistzwammetjes tegen. Dat blijft toch een heel fotogeniek paddenstoeltje!

Amethiszwammetjes

Twee weken later had ik tijd om er nog eens op uit te trekken. Dit keer naar een plek waar ik nog nooit geweest was: de bossen bij Lage Vuursche. Als ik door zo’n laan met beuken loop doet het me altijd denken aan een kathedraal.

Boslaan Lage Vuusche

Als ik het grote pad verlaat en de kleine paadjes opzoek, vind ik al snel een groepje paddenstoelen. Om een beetje variatie in mijn paddo-foto’s te houden ga ik vandaag eens beginnen met de telelens in plaats van de macrolens. Bij dit groepje levert dat een beeld op van een klein kabouterdorpje in het bos.

Kabouterdorp

Een beetje omgeving er bij geeft gelijk een heel andere foto. Bij de volgende foto heb ik dat nog wat extremer gedaan. De zwammetjes vallen bijna helemaal weg, maar het geeft wel weer hoe klein ze eigenlijk zijn in het grote bos.

Kleine zwammetjes in het grote bos

Had ik al gezegd dat het de hele tijd motregende? Soms gaat het zelfs wat harder. Nee hè? Bij deze dan! Niet echt weer om lekker buiten te zijn. Helemaal niet met deze lage temperaturen. Maar ik moest en zou er op uit. Al te vaak gingen mijn foto-ochtenden niet door de laatste maanden. En regenachtig weer geeft ook weer andere mogelijkheden. Zoals onderstaande foto van regendruppels op een herfstblad.

Druppels op herfstblad

Natuurlijk heb ik niet de hele tijd met mijn ogen de bosgrond afgespeurd. Ook de bomen zijn nu op hun mooist met hun herfstkleuren. Ik waag me nog maar eens aan het fenomeen van beweging tijdens het fotograferen. Sommige fotografen hebben zich er echt in gespecialiseerd. Ik vind de resultaten meestal tegenvallen. Kwestie van smaak denk ik. Zo heel af en toe probeer ik het zelf wel eens. En meestal verdwijnen dan alle foto’s in de digitale prullenbak. Maar vandaag komt er eentje, zij het op het nippertje, door de keuring.

Herfstbibbers

Ik weet niet eens of ik hem nou echt mooi vind, maar het heeft iets waardoor het mij toch aanspreekt.

De mooiste foto van de dag maakte ik aan het eind van de ochtend. Een piepklein zwammetje stond in een holte van een omgevallen boom. Door de donkere achtergrond lijkt het net een schemerlampje.

Lampje in het donkere bos

Hierna ben ik nog één keer op pad geweest voor de paddenstoelen. Maar een nachtvorstje had het aantal behoorlijk gedecimeerd. Toch kwam ik tevreden thuis met één mooie foto.

Plooivlieswaaiertjes

Ik zag een tak op de grond liggen met wat vaalbruine zwammen er op. Niet echt fotogeniek. Maar toen ik de tak omdraaide bleken ze een prachtige onderkant te hebben. Het heet een plooivlieswaaiertje. Mij vertelt door iemand die er veel meer van af weet dan ik. En ze schijnen redelijk tegen de vorst te kunnen.

Hiermee sluit ik de herfst af. Op naar een strenge winter, met veel vorst en sneeuw!


Spelen met licht

21 oktober 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag is het zover: ik ga na jaren weer eens een workshop volgen. Een privé workshop nog wel! Wat een luxe! Om nieuwe inspiratie op te doen en eens af te wijken van mijn normale manier van fotograferen heb ik een workshop geboekt bij Andrea Gulickx. Een fotografe met een originele kijk op fotografie en uit haar foto’s spreekt een hoge mate van creativiteit. Haar foto’s zijn pastelachtig en sfeervol. Onscherpte speelt hierin een belangrijke rol. Als ik mijn foto’s bekijk zie ik vaak een scherp onderwerp en heldere kleuren. Het lijkt me leuk om een dagje het roer helemaal om te gooien en te kijken wat dat brengt. Daarnaast heb ik al lange tijd een setje lensbaby lenzen ongebruikt in de kast liggen. Ik denk er zelfs over om ze weer te verkopen. Laat Andrea nu net een expert zijn op het gebied van deze lensjes. Kan ik daar ook eens serieus mee aan de slag.

Dus op naar Amerongen. Aangekomen bij het prachtig in de bossen gelegen restaurant ’t Berghuis staat de ‘juf’ al te wachten. Onder het genot van een kop koffie en drie(!) plakken ietwat droge cake, laat Andrea voorbeelden zien van haar foto’s en hoe die tot stand zijn gekomen. Waar ze op let en hoe ze kijk. Ook de werking van de lensbaby wordt uitgelegd en wat voor effecten dat kan hebben in de foto.

Maar genoeg gepraat: we gaan het bos in! O ja, Andrea vertelt dat ze nooit een statief gebruikt bij macrofotografie. Slik ……, ik doe alles van statief! Maar ik heb me voorgenomen het vandaag op haar manier te doen, dus mijn statief blijft achter in de kofferbak van de auto. En zo kom ik er gelijk achter dat ik geen draagriem meer aan mijn camera heb. Het staat toch altijd op het statief. Toch maar eens kijken waar ik die gelaten heb. We beginnen met de lensbaby en kunnen dan later op de dag switchen naar de macro.

Het eerste onderwerp is een groepje paddenstoelen op een klein stammetje. Andrea wijst me op de plekken waar het licht vandaan komt. Een grote doorgang tussen de bomen of kleine gaten in het bladerdak. Hier kun je gebruik van maken voor de achtergrond in je foto. Ik ga gewoon lekker aan de gang.

Paddo met 'mier'

Vooral aan de onderkant zie je het vervagende effect van de lensbaby. Grappig dat het groepje paddenstoelen in de achtergrond lijkt op een gigantische mier.

Ook op de volgende foto zie je het lensbaby-effect heel duidelijk terug.

lensbaby paddo groepje

Het is nog vrij donker in het bos en één van de creatieve technieken die Andrea gebruikt is het spelen met de witbalans. Mijn witbalans staat eigenlijk standaard op bewolkt. Dan krijg je mooie warme kleuren. Door de witbalans op kunstlicht te zetten krijg je een heel andere sfeer.

Paddo in de nacht

Na een tijd met de paddenstoelen bezig te zijn geweest gaan we naar ons volgende onderwerp: varens. In deze tijd van het jaar zijn de varens mooi verkleurd en hebben ze mooie vormen. En om die vormen draait het vandaag. Normaal gesproken weet ik nooit zo goed wat ik er mee aan moet en laat ze dan ook meestal links liggen. Nu duiken we er midden in en zoeken al kijkend door de camera naar vormen en licht. En al doende kom je vanzelf wel iets moois tegen. Zoals dit uiteinde van een varenblad.

Varenkrul

Nog mooier vind ik de volgende foto, waarin de scherpte heel mooi wegloopt naar achteren. Zou ik dan toch nog fan worden van de lensbaby?

Varentrilogie

Na een tijdje wisselen we de lensbaby voor de ‘gewone’ macrolens. Gelijk valt het verschil op. Ik had al een foto genomen met de lensbaby en als ik ongeveer dezelfde foto nog eens maak met de macrolens wordt het verschil heel duidelijk.

Links dus de lensbaby en rechts de macrolens. Het heeft allebei zijn eigen charme, maar in de foto links zit meer spanning en sfeer.

Dan is het tijd om van onze meegebrachte lunch te genieten. Een omgevallen boomstam fungeert als bank. Van te voren had ik nog wat twijfels over het weer, maar nu dreigt zelfs de zon door te breken. Het is heerlijk in het bos! Gezellig kletsend over fotografie en andere dingen vliegt de tijd. Hoogste tijd dus om weer aan de slag te gaan.

Terwijl we bladeren aan het fotograferen zijn ziet Andrea met haar scherpe fotografenoog een klein springbeestje of luisje op een blaadje zitten. Dan begint de grote uitdaging: zonder statief en boven mijn hoofd een scherpe foto maken van dit diertje. En het is maar een paar millimeter groot! Tot mijn grote verbazing zit er tussen de foto’s één scherpe.

Luizebeestje

Nooit gedacht dat ik dit zonder statief voor elkaar zou krijgen.

De volgende halte is een plek met heel veel bekertjesmos. Een fotogeniek mosje die nog ontbreekt in mijn portfolio. Nu heb ik dus de kans om er eens wat tijd in te steken.

Bekertjesmos

Ik speel weer met de witbalans. Het levert een onderwaterlandschapje op.

mosjes onder water

Ik sluit het mosjesgedeelte af met een foto zoals ik die normaal ook gemaakt zou kunnen hebben. Helder en scherp, maar wel zonder statief!

Bekertjesmos in het groen

Hierna is er nog even tijd om creatief te zijn met blaadjes en lichtjes. Maar dat wil niet echt lukken. De gouden glans die Andrea weet te vangen in haar foto’s, zie ik niet terug in mijn eigen foto’s. Misschien heb ik mijn dosis creativiteit voor één dag opgebruikt. Maakt ook niet uit. Het is een heerlijke dag geweest.

Tijd om weer naar huis te gaan. Ik heb heel veel dingen anders gedaan dan normaal en dat was nou net de bedoeling. Veel tips en trucs gehoord, waar ik zeker verder mee ga. Zoals gezegd een mooie dag met een enthousiaste leermeester. Daarnaast weet Andrea heel veel en is ze gewoon een fijn mens om mee op stap te gaan. Een aanrader dus voor mensen die zich willen storten op vage foto’s en fraai licht!

En de lensbaby? Die blijft voorlopig! Niet in de kast, maar in mijn fototas.


Een dagje in de hut

25 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag staat het jaarlijkse uitje met Dick op het programma. Elk jaar plannen we een uitje naar een fotohut. Dit jaar viel de keus op hut 5 van Han  Bouwmeester. De weersvoorspellingen waren op het zachts gezegd rampzalig: koud, grijs, wind en regen! Maar we hadden al betaald en als echte Nederlander ga je dan gewoon. En ik moet zeggen dat op de (lange) reis naar het oosten het niet tegenvalt. Er schijnt zelfs een zonnetje tussen de stapelwolken door! Op de plek van bestemming is het even zoeken naar het juiste bospad, maar al snel zitten we in een comfortabele hut. Hoewel een kacheltje geen overbodige luxe zou zijn. Op onze wandeling naar de hut horen we de lachende roep van de groene specht ons al tegemoet komen. En dat klinkt ons als muziek in de oren.

Het uitzicht van vandaag is een ruime vijver, met allerlei stronkjes en andere fotogenieke plekjes er om heen. We hopen vandaag een havik of sperwer voor de lens te krijgen. De groene- en zwarte specht staan hoog op ons verlanglijstje. En ook een kuifmeesje mag van ons best even komen buurten. Maar de natuur laat zich niet dwingen, dus zullen we moeten afwachten. De eerste soort die langskomt is iets minder spectaculair. Maar daarom niet minder leuk. Het is een koolmees.

HBN5 koolmees1

Het wordt al snel drukker bij de vijver. Allerlei, min of meer gewone, tuinsoorten komen langs. Waaronder de bij boshutten altijd aanwezige grote bonte specht. Ik blijf het een prachtige soort vinden. Een hele mooie tekening heeft ie en dat rood steekt prachtig af tegen het zwart,wit van de rest van zijn verenpak.

HBN5 specht1

Ook een vogeltje dat ik nog niet heb gezien laat zich goed horen en zien: de glanskopjes. Hier in de Flevopolder zitten ze niet. Daar komt alleen zijn neef de matkop voor. Ze laten zich dan wel goed zien, maar dat wil nog niet zeggen dat ze makkelijk te fotograferen zijn. Wat een druktemakertjes zeg! Geen seconde zitten ze stil. De hele dag door is het een uitdaging om er eentje scherp op te krijgen. Gelukkig kijkt dit exemplaar even of er iets mis is met zijn poot en kan ik hem daarom fotograferen.

HBN4 glanskop1

De eerste primeur van de dag is dus binnen. Laat die anderen nu maar komen dan. De groene specht is nog steeds regelmatig te horen en we horen ook het roepen van een andere vogel. We kunnen het niet thuisbrengen, maar we denken dat het wel eens een sperwer zou kunnen zijn.

Een andere soort die af en toe de vijver bezoekt is de vink. Man en vrouw komen zo af en toe even wat te eten halen.

Nog steeds is het weer redelijk, hoewel het een beetje meer licht welkom zou zijn voor wat snellere sluitertijden.

Het aanwezige pimpelmeesje laat zich niet zo vaak zien als de koolmezen. Toch kan ik ook hem vastleggen. Omdat op dit moment net de zon vol op zijn koppie staat wordt de rest van de foto donker. Ik vind dat het wel een mooi effect oplevert.

HBN5 pimpelmees

En zo verstrijkt de tijd zonder dat we er echt erg in hebben. Er is eigenlijk de hele tijd wel wat te beleven. Alleen aan de koude voeten merken we dat we er al een tijd zitten. Wie ook nog regelmatig langskomt is de boomklever. Ook een vaak geziene gast bij fotohutten.

HBN5 boomklever1

Hij zit hier in een houding die je vaak tegenkomt op foto’s van boomklevers. Natuurlijk maken we veel te veel foto’s van hetzelfde vogeltje op hetzelfde stronkje. Leve de digitale fotografie, waardoor je makkelijk foto’s kan weggooien. Om al mijn foto’s in het groot te laten zien is misschien wat te veel van het goede. Daarom maar even een galerij met een paar foto’s van de soorten die we tot nu toe gezien hebben. Door ze aan te klikken kun je ze groot bekijken.

Na al die uren in de hut gezeten te hebben is het natuurlijk ook eens tijd voor een plaspauze. Ik verlaat dus de hut en zoek een plekje om mijn ding te doen. Dan vliegt er luid schreeuwend opeens een grote zwarte vogel op. Ik denk aan een merel, maar deze is toch wel wat groter. Een zwarte specht! Zit dus al die tijd achter de hut! En de roep waarvan wij dachten dat  het een sperwer zou kunnen zijn, is van hem. Zo dichtbij, maar tegelijkertijd ook zo ver weg. Maar wie weet. Misschien komt ie ’s middags nog even langs. Maar dan wel vóór de hut!

In de bosrand achter de vijver landt een klein vogeltje. Door mijn telelens kan ik zien dat het een bonte vliegenvanger is. De afstand is veel te groot om er een topfoto van te maken, maar omdat ook dit een primeur is voor mij, mag ie toch meedoen in dit blog.

HBN5 bonte vliegenvanger

Zo na het middaguur wordt het wat rustiger met de vogels. Geeft ons de tijd om ons te concentreren op iets anders. Iets wat al de hele tijd rondscharrelt tussen en onder de stronken die langs de vijver liggen. Ik heb het over een veldmuisje. Er zijn er in ieder geval 2. De glanskopjes zijn al snel, maar deze doen daar nog een schepje bovenop. Als opwindmuisjes schieten ze onder een stronk vandaan om twee tellen later ergens anders weer te verdwijnen. Het kost dan ook heel wat pogingen en bytes voordat het me lukt om hem redelijk scherp op de plaat te krijgen.

HBN5 veldmuis1

Even later komt ie wat verder tevoorschijn en is hij in zijn volle glorie te bewonderen. Het zijn eigenlijk best hele schattige diertjes.

HBN5 veldmuis2

Terug naar de vogels nu. De glanskoppen spelen nog steeds tikkertje in de struiken en gaan zo af en toe eventjes zitten. Met de nadruk op eventjes!

HBN5 glanskop2

Door het koude weer is er bij de vogels geen animo om uit de vijver te drinken. Laat staan om te badderen. Het dichtst in de buurt komt nog een glanskop. Op de rand van de vijver gaat ie mooi in het zonlicht staan. Net als bij de pimpelmees levert dat een donkere achtergrond op.

HBN5 glanskop3

Na dit moment merken we dat de bewolking steeds dikker wordt. De voorspelde regen komt nu toch wel in de buurt. Langzamerhand beseffen we dat we onze wenssoorten ook vandaag waarschijnlijk niet zullen zien. Een kleine teleurstelling is dat wel. Om twee uur te rijden voor soorten waarvan je het overgrote deel ook in je eigen tuin kunt zien is niet echt leuk,. Maar je doet er niets aan en dus probeer ik nog wat mooie foto’s te maken van de vogels die er wel zijn.

HBN5 koolmees2

En zo vaak ben ik ook niet in de gelegenheid om een grote bonte specht te fotograferen. Je moet tevreden zijn met wat je voorgeschoteld krijgt. En de rest komt vast een andere keer nog eens.

HBN5 specht2

Op het eind komt er ook nog een gaai dicht voor de hut. Ze zaten al een hele tijd wat verder in de bomen. Maar nu komt hij dichtbij genoeg voor een portretje.

HBN5 gaai

Ik vergeet helemaal dat er ook de hele dag al een roodborstje voor de hut rondhangt. Omdat ik al heel veel foto’s van een roodborstje heb is het zoeken naar een origineel beeld. Onderstaande foto vind ik mooi, omdat hij over zijn schouder kijkt en er een mooie achtergrond is.

HBN5 roodborst

Inmiddels vallen de eerste regendruppels. En neemt het licht snel nog verder af. We besluiten halverwege de middag op te breken. En de groene specht? Die doet ons lachend uitgeleide!