Posts tagged “Bosanemoon

Vrolijke voorjaarsbloeiers

29 maart 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Lente!!!!!!!! Het is dan toch weer gebeurd: na een, niet zo’n heel bijzondere, winter is het lentegevoel in volle hevigheid uitgebarsten. En ik moet zeggen dat ik er wel aan toe was. De winter wilde, op een paar speldenprikjes na, toch niet echt van de grond komen. Dan maar liever een warm lentezonnetje en kleurige bloemetjes die overal hun kopjes boven de grond uitsteken. En dus trek ik er op uit om al dat moois vast te leggen.

Eerst stop: kasteel Staverden. Samen met mijn zus gaan we de vele krokussen proberen creatief in beeld te brengen. Na een lange winter duurt het altijd weer even om de slag van macrofotografie te pakken te krijgen. De eerste serie foto’s verdwijnen dan ook allemaal in de prullenbak. Maar gaandeweg de ochtend gaat het steeds beter.

Het zonnetje schijnt inmiddels over de bomen heen en verlicht de bloemetjes met zacht voorjaarslicht. Ideaal om een tegenlichtopname te maken. Ik vind het leuk hoe je de stamper en meeldraden als schaduw achter het bloemblaadje ziet.

Ook mijn zus is lekker bezig en samen hebben we een heerlijk foto-ochtendje met lekker voorjaarsweer.

Ik heb voor het eerst een wit parapluutje mee. Daarmee kun je het bloemetje in de schaduw zetten als het licht wat te hard wordt later in de morgen. Het levert mooie zachte kleuren op.

Naast de krokussen besteed ik ook nog even wat tijd aan de sneeuwklokjes. Bij de meesten is het mooiste er al vanaf, maar ik vind nog een paar die er nog fris bijstaan.

En om eens gek te doen maak ik ook eens een zwart-wit foto van deze bloemetjes. Het heeft wel wat vind ik.

Tot zo ver mijn eerste pogingen van 2017 met de voorjaarsbloeiers.

Een paar weken later trek ik er weer op uit. Nu leidt de reis me naar landgoed Amelisweerd bij Utrecht. Doel voor vandaag: bosanemoontjes. Dat is zo’n beetje de koningin onder de lentebloemen. Erg fotogeniek en daarom zeer in trek bij natuurfotografen. Ik verwacht dan ook een drukke dag in het bos. En ik weet dat er vandaag een fotoworkshop wordt gegeven. Om de drukte voor te zijn ga ik dus (weer) vroeg op pad. En dat heeft nog een voordeel. Ik kan zo de bloemetjes fotograferen in het eerste warme zonlicht.

Ik vind het altijd weer leuk om zo met het licht te ‘spelen’. Als je namelijk de andere kant op fotografeert krijg je een heel andere sfeer in je foto.

Ook mooi!

Maar snel zoek ik het warme licht weer op. Het duurt namelijk maar heel kort en daarna is de zon te fel om nog zulke foto’s te maken. Na veel proberen, van plek veranderen, kijken en de camera in allerlei posities te houden lukt het me om een feeëriek sfeertje te creëren.

Inmiddels wordt het steeds drukker en ook de workshopgroep is gearriveerd. Het is wel grappig om dat zo van een afstandje te aanschouwen. Toevallig ken ik de workshopleider via Facebook en het is altijd leuk om iemand dan live in het veld te ontmoeten en even een praatje te maken.

Ik laat de groep voor wat ie is en kijk nog verderop in het bos. Net als ik denk om weer naar huis te gaan, vind ik nog een leuk plekje met een paar fraaie exemplaren. En dus duik ik weer plat op de buik naast de bloemetjes. Ondertussen de commentaren horend van de wandelaars die in steeds grotere getale langslopen. De meesten vragen zich af wat er nou zo bijzonder is aan die kleine witte bloemetjes. Als ze me daar over aanspreken laat ik meestal één van mijn foto’s zien. Dan weten ze gelijk waarom er zoveel fotografen bezig zijn in het bos.

Ook nu heb ik mijn witte parapluutje gebruikt. Die behoort vanaf nu tot mijn standaard uitrusting. Met nog een laatste foto sluit ik dit blog over de voorjaarsbloeiers af. Ik vond het weer heerlijk om met de macrolens in de weer te zijn. En dat zal alleen nog maar meer worden de komende tijd!

Bedankt voor je belangstelling en tot mijn volgende blog.


Het bloemetjesschilderij

5 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Overal zie ik op het internet de bloemenfoto’s opduiken en bevriende fotobloggers vullen hun pagina’s met de mooiste voorjaarsbloeiers. Tot nu toe heb ik me afzijdig gehouden van deze voorjaarstrend. Niet omdat ik ze niet mooi vind. integendeel, maar eerder omdat ik bloemen fotograferen zo moeilijk vind. Met afgunst kijk ik naar de schilderachtige kunstwerkjes van mijn collega’s. Maar vandaag moet het dan toch gebeuren. Op internet (waarneming.nl) heb ik gezien dat er in ‘s-Graveland bij landgoed Schaep en Burgh een veldje bosanemoontjes moet zijn. Dus wordt de macrolens ingepakt en vol goede moed vertrek ik naar het Noord-Hollandse dorp met de vele indrukwekkende buitenplaatsen van de rijke koopmannen uit Amsterdam.

De moed zinkt me al snel in de schoenen als ik ter plekke kom. Een aantal verspreide pollen en verder wat ielige bloemetjes. Heel wat anders dan het witte tapijt dat ik me had voorgesteld. Ik besluit wat verder te wandelen. En ondanks dat het heerlijk is op deze frisse lenteochtend zie ik verder geen enkel bloemetje meer. Wat te doen? Ik besluit mijzelf streng toe te spreken. Je vindt jezelf toch een goede fotograaf? Laat maar zien dan! Een vogel op een tak fotograferen kan iedereen. Automatisch scherpstellen als het beestje gaat zitten en dan de knop indrukken. Nu is het tijd om te laten zien dat je ook creatief kan zijn.

Dus loop ik terug naar het begin en kijk eens goed rond. De eerste bosanemoontjes die ik zie, zien er niet al te florissant uit. Maar ik zie ook een paar kleine blauwe bloemetjes. Ik denk dat het sneeuwroem is. Dit worden dus mijn eerste modellen van de dag.

Sneeuwroem

Ik probeer hierbij de achtergrond mooi licht te houden. De bloemetjes staan in de schaduw van een boom en op de achtergrond valt het zonlicht op de bosbodem. Niet ontevreden met dit resultaat verleg ik mijn aandacht toch naar de bosanemoontjes. Nu ik wat langer rondkijk zie ik dat er wel degelijk mooie exemplaren tussen staan. Het zijn geen grote pollen met bloemen, dus meestal kun je je concentreren op één individu.

bosanemoon

Natuurlijk is dit niet de eerste foto. Uiteindelijk heb ik wat groen vlak voor mijn lens gelegd om op de voorgrond die onscherpte te krijgen. Dit begint zowaar wat schilderachtigs te krijgen. Maar het blijft hard werken om een goed resultaat te krijgen. Het feit dat je plat op je buik, zo dicht mogelijk bij de grond moet fotograferen zal daar ook mee te maken hebben. Een kantelbaar schermpje of hoekzoeker zou wel een uitkomst zijn in dit geval. De volgende foto is iets minder druk en daardoor ook minder schilderachtig.

Eenling

Naast de beide vorige soorten zie ik nog een derde soort. Een klein geel bloemetje, waarvan ik denk dat het speenkruid is. De meeste bloemetjes zijn nog dicht, dus ik moet het doen met de knopjes. Meer dan onderstaande foto kan ik er niet van maken.

Speenkruid

Het is snel verteld zo, maar ondertussen ben ik toch al weer een uur verder. Time flies when your having fun!

Ik verleg mijn aandacht weer naar de sneeuwroem. Daar moet toch meer uit te halen zijn. Ik probeer verschillende dingen uit. Zoals veranderen van het diafragma en het onder verschillende hoeken bekijken van de bloemetjes. En dan komt er, tot mijn eigen verbazing, onderstaande foto uitrollen.

Onscherpte

Een toevalstreffer of het resultaat van veel uitproberen? Mij maakt het niet zo veel uit. Ik ben er blij mee! Ik heb mijn schilderijtje te pakken!

Aangemoedigd door dit succes stort ik mij nog één keer op de bosanemoontjes. Ook nu kies ik weer ééntje die in de schaduw staat, met in de achtergrond een zonnige plek. Niet zo schilderachtig als de vorige foto, maar toch wel een mooi plaatje.

De laatste van vandaag

Hoewel het natuurlijk altijd beter kan, ben ik erg tevreden met de resultaten van vandaag. Ik heb in ieder geval het idee dat ik de goede kant op ga met het fotograferen van bloemen. Maar het zal nog heel wat moeite kosten voordat ik van de toevalstreffers af ben. En weer geleerd dat je gewoon aan de gang moet gaan en dat dan de ideeën vanzelf wel komen.


Drenthe

27 april 2014

Ik woon al jaren tot grote tevredenheid in Almere, maar ik kom als geboren Drent nog regelmatig in mijn geboorteprovincie. Meestal blijft dat beperkt tot familiebezoek en is er geen tijd om er op uit te trekken met mijn camera. Dit weekend kan ik zondagochtend wel even op pad. Ik besluit naar de Gasterse Duinen te gaan. Een klein gebied met heide en omgeven door velden met kleine beken.

Helaas is het grauw en grijs weer vanmorgen. Geen mooie landschapsfoto’s dus deze keer. Alleen dit hunebed moet ik natuurlijk wel even vastleggen.

Hunebed

Hunebed

Van de 54 hunebedden in Nederland staan er 52 in Drenthe. De andere twee vind je in Groningen.

Net als hunebedden is ook het Drentse heideschaap onlosmakelijk verbonden met deze provincie. En laten die nu vlak achter het hunebed liggen!

Drents Heideschaap

Drents Heideschaap

Wist je dat dit het oudste schapenras van West-Europa is? Ik niet, maar lees het net op Wikipedia 😉

Ik loop verder de hei op. Omdat door het grijze weer de landschapsfoto’s niet mooi worden, speur ik naar kleine beestjes. Ik zie een mooie behaarde rups, maar deze zit zo verstopt tussen de heidestruiken, dat ik hem maar laat zitten. Wel zie ik een klein vlindertje. Deze zit mooi hoog en hier kan ik dus even lekker mee aan de gang. uiteindelijk is dit het resultaat.

Gewone Heidespanner

Gewone Heispanner

Het is het vrouwtje van de Gewone Heispanner, met dank aan het forum van Vroege Vogels voor de naam.

Ik loop verder en verlaat het heideveld en kom terecht in een stukje bos. Daar groeien een heleboel kleine witte bloemetjes:  bosanemoontjes? Het blijkt Grote Muur te zijn (met dank aan Luuk). Het is even zoeken om er een mooie foto van te maken. Daar heb ik wel vaker last van met bloemen. Gelukkig lukt het na een tijdje wel.

Bosanemoontje

Grote Muur

Ik blijf nog even in het plantenrijk. Mijn oog valt op een jonge varen, die een wel hele mooie vorm heeft: ❤

 

Hart voor de natuur

Hart voor de natuur

Ik loop het bos uit en kom in de open velden. Een stroompje klatert gezellig er door heen. Ik moet zeker nog eens terug als het weer wat beter is. Dan zullen de bloemen open staan en zich in een explosie van kleur laten bewonderen. Een Grote Canadese Gans heeft daar geen oog voor. Die is op zoek naar iets eetbaars tussen de paardebloemen.

Grote Canadese Gans

Grote Canadese Gans

Zo wandel ik een tijdje over de velden en geniet van de omgeving. Even later kom ik terug op de hei, waar een tweetal konijntjes mij in de gaten houdt.

Heidekonijn

Heidekonijn

Als ik verder loop verdwijnen ze snel in hun hol.

Ik ben nu weer terug bij het hunebed. De schapen liggen nog steeds rustig onder de bomen en trekken zich weinig van mij aan.  

Luieren

Luieren

Het leven is zo slecht nog niet!

Mijn rondje van vandaag zit er weer op. Ik hoop toch vaker in deze mooie provincie op pad te kunnen gaan. Maar er zijn nog zo veel gebieden waar ik nog naar toe moet om te fotograferen. Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met deze prachtige hobby.