Posts tagged “das

Bij de dassenburcht

7 juni 2014

Eén van de mooie kanten van facebook is dat je weer in contact komt met mensen die je uit het oog bent verloren. Zo kwam ik enkele neven en nichten tegen in de digitale wereld, die ik al meer dan twintig jaar niet gezien heb. Je maakt even een praatje via de chat en reageert op elkaars berichtjes en foto’s. Maar soms komt er iets meer uit voort. Zo reageerde een neef van me op een vossenfoto van me. “Wel leuk”, zei hij, “maar dassen vind ik leuker”. Blijkt dat hij voor een dassenwerkgroep burchten monitort en dassen telt. Ik vertel zo tussen neus en lippen door dat het mij wel aardig zou lijken om ook eens een das te kunnen zien. Van het één komt het ander en niet veel later volgt het aanbod om een keer met hem mee te gaan. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

Maar het bekijken van dassen vergt enige voorbereiding en een aantal voorschriften waar ik me aan moet houden. Ten eerste moet al worden goedgekeurd dat ik überhaupt mee mag. Daarna volgen de instructies:

  • Van te voren douchen zonder zeep
  • geen luchtjes op (dus ook geen deodorant)
  • geen antimuggenspray gebruiken
  • donkere kleding aan doen
  • niet praten in de omgeving van de burcht

Dit alles omdat de das een schuw dier is. Daarnaast heeft hij een zeer goed reukvermogen en bij het vermoeden van gevaar komen ze niet boven de grond. Gelukkig zien ze wat minder, dus je kunt toch vrij dichtbij komen. Maar dan moet je er wel voor zorgen dat de wind de goede kant op waait.  En nog een laatste voorwaarde: niet vertellen waar de burcht zich bevindt!!!! Maar dat spreekt voor zich.

 Om ongeveer half acht sluipen we het bos in en zien daar al de wissels die de dassen gebruiken op hun nachtelijke tochten. Het is lastig om een goede positie te kiezen. Er staat namelijk nauwelijks wind. Uiteindelijk kiezen we een plek op ongeveer acht meter van de burcht. Ondanks het nog vroege uur is het toch al vrij donker in het bos. Ik stel dus mijn camera in met een groot diafragma en een hoge ISO. Voor de kenners: F4 bij ISO 5000. Nog nooit heb ik bij zulke hoge ISO-waarden gefotografeerd. Een goede test dus voor mijn camera.

Vroeger dan gedacht komt de eerste das tevoorschijn. Ineens zit hij er. Niet gezien waar ie  vandaan kwam. Voorzichtig maak ik, met mijn camera in de stille stand, de eerste foto.

De das

De das

Niet de kwaliteit foto die ik gewend ben, maar dat maakt me nu niets uit. Ik zit gewoon op acht meter van een das! Hij heeft ons niet in de gaten, want hij gaat zich eens uitgebreid krabben. Last van vlooien? Hij beland hierbij zelfs op zijn rug.

Lekker liggen

Lekker liggen

Van al dat gekrabbel heb ik ook nog een kort filmpje kunnen maken.

 

Dan gaat ie even lekker wroeten in de grond. Op zoek naar iets eetbaars?

Wroeten

Wroeten

Omdat ik het groene blaadje op de voorgrond erg vind afleiden heb ik deze foto omgezet naar zwart/wit. Geeft ook wel mooi de sfeer weer van een avond in het donkere bos.

Blijkbaar is de jeuk nog niet verdwenen, want opnieuw word er driftig gekrabd. Wat een voorrecht om hier bij te mogen zijn.

Jeuk?

Jeuk?

Dan verdwijnt hij, met het kenmerkende waggelende loopje, verder het bos in. Dat was echt gaaf! Maar er moeten nog meer dassen in de burcht zitten. Het wachten begint. Ondertussen worden we lek geprikt door de muggen. Die hebben de avond van hun leven. Kennelijk heb ik heerlijk bloed of ze hebben al dagen niet gegeten. Volgende keer toch maar een iets minder doordringbaar shirt aantrekken.

Gelukkig is het niet voor niets, want uiteindelijk komt er nog een tweede das tevoorschijn. Maar helaas worden de foto’s al een stuk minder. Of er zitten allerlei takjes voor. Ik probeer nog wel wat, maar focus me toch meer en meer op het genieten van het moment. En genieten is het! Ze steekt al snel haar neus in de lucht en verdwijnt dan weer in de burcht. Zou ze ons geroken hebben?

Even later komt het mannetje weer terug en ook hij verdwijnt direct onder de grond. De wind is inmiddels helemaal weggevallen en het zou best kunnen dat onze geur teveel tussen de bomen blijft hangen. We zien nog even een derde exemplaar bij een andere ingang, maar we besluiten dat het tijd is om weg te gaan. Dan kunnen de dassen later op de avond ongestoord hun gang gaan.

En zo eindigt mijn eerste kennismaking met de das. Wat een belevenis! En zeker voor herhaling vatbaar. Misschien onder iets betere omstandigheden en met meer licht. Maar voor nu ben ik dik tevreden. En een welgemeend dankjewel aan mijn gids, die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt!