Posts tagged “Drenthe

Oranjetipjes

20 mei 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Van half april tot half juni kun je één van de leukste vlindertjes van Nederland zien rondfladderen: het oranjetipje. Het is een echte lentevlinder en veroorzaakt dan ook bij menig natuurfotograaf lentekriebels. Ook ik ga dit jaar weer een ochtend op pad om dit kleine vlindertje te zoeken. En zoeken is het, maar daarover later! Omdat je ze het beste ’s ochtends vroeg kan fotograferen, dan zitten ze nog stil namelijk, sta ik weer eens om zes uur op zondagochtend naast m’n bed. Wat een hobby!

Ik rij naar een gebied met heel veel pinksterbloemen. Dat is de waardplant van deze vlinder en daar kun je ze dus vinden. Daar sta je dan. Een veld met duizenden bloemen en op zoek naar een vlindertje van een centimeter of twee. Ik loop langs de randen van het veld en scan met mijn ogen elk bloemetje af. De zon komt op en ik heb nog geen vlindertje gevonden. Maar ik hou mezelf voor dat de aanhouder wint. Maar na drie kwartier zoeken zonder resultaat begint de moed me toch een beetje in de schoenen te zakken. Zou het dan toch niet lukken vandaag? Niet dat dat de eerste keer zou zijn, maar leuk is het niet.

Maar dan, na bijna een uur, EINDELIJK! Twee mooie groene ogen kijken me aan vanuit de diepte.

Het is een vrouwtje. Geheel volgens de ‘regels’ hangt ze aan een pinksterbloem. De oogjes nog nat van de dauw. Wat een lekker gevoel om dan toch je doel te vinden. Natuurlijk neem ik lekker de tijd om deze schoonheid op de gevoelige plaat te zetten.

Op deze foto kun je mooi de gemarmerde onderkant van de vleugels zien. Ik probeer nog een andere achtergrond te krijgen door om de vlinder hen te draaien en te kijken hoe het beeld in de zoeker veranderd. Ik kom hier op uit.

Mooi diertje toch? Het ontbreken van de oranje vlek aan de binnenkant van de vleugel verteld me dat het een vrouwtje is. Na de foto’s kijk ik even om me heen en tot mijn grote verrassing zie ik op een meter of drie een paartje hangen tussen de bloemen. Wat een mazzel! Zo loop je een uur te zoeken en zo zie je ze vlak voor je neus hangen. En nog wel een parend paartje. Voor mij een primeur.

Ik ga nu helemaal los om dit stelletje zo mooi als mogelijk in beeld te brengen. Dat hebben ze wel verdiend.

Je ziet de oranje vlek van het mannetje doorschijnen op de achtervleugel. Als ik dit op de display van mijn camera zie verschijnen, kun je je voorstellen dat ik er erg vrolijk van word.

Ook nu kijk ik of er vanuit een ander standpunt nog een mooie foto gemaakt kan worden. Dat lukt. Heel anders van sfeer dan bovenstaande foto, maar minstens zo mooi. Ik heb het geluk dat ze op een mooi gebogen bloemetje zitten.

Al met al is het een geweldige ochtend geworden. Ik zal nog dikwijls nagenieten van deze foto’s.


Een ochtend op het Dwingelderveld

31 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is al weer een tijd geleden, maar begin mei heb ik een ochtendje rond gedoold op het Dwingelderveld. Dit Nationale Park is een prachtig gebied in het mooie Drenthe en heeft een fraaie afwisseling van bos, heide en vennen. Ideaal dus voor een ochtendje natuurfotografie.

Ook vandaag ben ik weer vroeg op pad. Het mooiste moment van de dag, als de zon de nevel boven de vennen in vuur en vlam zet. Soms stop ik dan even met fotograferen en zit stil te genieten van al het moois dat zich voor mijn ogen afspeelt. Maar ik maak natuurlijk wel een foto zodat jullie mee kunnen genieten!

Nevelven in ochtendlicht

Ik moet mezelf er toe dwingen om niet als een gek te gaan rondrennen. Zoveel moois er er te zien. En het moment duurt maar zo kort. Als de zon hoger komt is de echt mooie sfeer snel verdwenen. Maar beter één of twee mooie foto’s dan twintig die het net niet zijn. Als de mist iets optrekt komen de bomen achter een ander ven langzaam tevoorschijn. Een heel andere sfeer als de eerste foto, maar minstens even mooi!

Ven op Dwingelderveld

Ik kan jullie vertellen dat deze foto nu bij ons in de huiskamer boven de bank hangt.

Een bijkomend voordeel van vroeg op pad gaan is dat je dit allemaal voor jezelf hebt. Heerlijk om tot rust te komen! Waarom was ik ook al weer vertrokken uit Drenthe? Misschien later als ik groot ben toch maar gaan Drenthenieren?

Ik wandel intussen rustig verder en zie in de verte de eerste schapen. Ook die horen hier thuis. Eerst maar even een foto van een deel van de kudde in het landschap. Voor deze keer omgezet in zwart-wit.

Zwart-wit landschap met schapen

Als ik dichterbij kom zie ik dat er een behoorlijk aantal lammetjes ronddartelen. Altijd goed voor een paar leuke plaatjes. En grappig om te zien hoe verschillend ze zijn. Van standaard wit tot bruin gevlekt.

Maar ik ben hier in de eerste plaats gekomen voor het landschap. Ik heb het idee dat het fotograferen van landschappen me steeds beter af gaat. Eerder was het nog wel eens een worsteling om het landschap om te zetten in een foto die weergaf hoe ik het landschap beleefde. Maar dat begint nu langzamerhand te komen. Schouderklopje voor mezelf!

Spiegelven Dwingelderveld

Even verderop kom ik bij een gedeelte dat het Holtveen heet. Daar staan een aantal dode bomen in het water die erg fotogeniek zijn. En hoewel de lucht wat interessanter zou mogen zijn, levert het toch een mooi plaatje op.

Holtveen

Nu lijkt het op al deze foto’s dat het water een oase van rust is, maar niets is minder waar. Veel eenden en ganzen vertoeven hier tussen het riet. Om dat te bewijzen even een paar foto’s van enkele bewoners van deze prachtige vennen.

Helaas loopt de ochtend al weer op zijn eind en is het tijd om terug te gaan. Als ik bijna bij de parkeerplaats ben kijk ik nog één keer achterom. Ik zie deze twee bomen in het veld staan. De eerste bladeren komen net te voorschijn. Als de zon er op schijnt is het net alsof ze licht geven.

Tweeling bomen

Een mooi beeld om de ochtend mee te eindigen.

Leuk dat je even met mij mee bent gewandeld en ik hoop dat je genoten hebt van het prachtige Drentse land.


Zonsopkomst boven het Dwingelderveld

7 december 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Dit weekend vieren we pakjesavond in Drenthe. Voor mij een mooie gelegenheid om weer eens de schoonheid van mijn geboorteprovincie proberen te vangen in mijn foto’s. De weersvoorspelling was dat na een heldere nacht, ’s ochtends de wolkenvelden vanuit het westen al snel binnen zouden trekken. En dan zal het al snel gaan regenen. Ik gok er op dat ik nog net de zon zal kunnen zien opkomen, voordat het betrekt. Mijn keus valt op het Dwingelderveld met zijn bossen, heidevelden en plassen.

Als ik in de auto stap zie ik aan de oostelijke hemel nog net een strook heldere lucht. De rest van de hemel is al verdwenen achter de wolken. De strook in het oosten kleurt al mooi in allerlei pasteltinten. Ben ik toch weer te laat op pad gegaan. Het wordt een race tegen de klok om op tijd in het veld te zijn. Het is nu een half uur voor zonsopkomst. Ik zou dan al ter plekke moeten zijn! Dan volgt er nog een onaangename verrassing: de weg die ik de vorige keer nam naar dit gebied loopt nu dood en eindigt op een parkeerplaats. Op enkele honderden meters vanaf het veld. Ze hebben het gebied opnieuw ingericht! Er zit niets anders op om de auto weg te zetten en met mijn spullen verder te lopen. En over tien minuten komt de zon op! Op een holletje, met mijn statief op de schouder, loop ik het bospad af. Ik kom erachter dat ik hoognodig weer eens wat aan mijn conditie doen!

Maar als ik bij het veld kom vergoedt het uitzicht de inspanning. De lucht in het oosten kleurt nu oranje en de wolken worden prachtig aangestraald. En er ligt hier een plas, die nog bevroren is na een koude nacht. Snel stel ik mijn camera in en probeer dit moment vast te leggen.

Zonsopkomst

Zonsopkomst

Dit maakt alle inspanning natuurlijk weer goed. Echt genieten! Goed is ook te zien hoe de plas nog bevroren is.

Nog even een liggende compositie proberen.

Ochtendsfeer

Ochtendsfeer

Het is altijd weer verbazingwekkend hoe snel de zonsopkomst gaat. Snel zoek ik nog een andere positie, nog wat verder het veld in. Maar alles moet snel gebeuren, want als de zon echt opkomt is het tegenlicht bij deze omstandigheden al te fel. Gelukkig ben ik nog op tijd voor deze foto.

Het eerste licht

Het eerste licht

Dan komt de zon op en verdwijnen de kleuren in de lucht al snel.

Maar dat wil niet zeggen dat ik klaar ben met fotograferen. Het eerst licht geeft een mooie tint aan de omgeving en versterkt de kleuren van de laatste herfstbladeren. Het meeste ligt al op de grond, maar enkele bomen houden hun bladeren nog even vast.

Dieprood

Ochtendlicht

Heerlijk om bij te fotograferen dit ochtendlicht. Maar lang duurt het niet. De zon verdwijnt achter de wolken en het begint al snel te miezeren. Net als verwacht werd dus. Door het bos loop ik terug naar de auto. Ik hou me nog even bezig met wat paddenstoelen en bekertjesmos. Maar zo mooi als de zonsopkomstfoto’s worden ze niet. Ik beperk me dus in dit blog tot de vier bovenstaande foto’s. Het was kort vanmorgen, maar niet minder genieten!


Bij de dassenburcht

7 juni 2014

Eén van de mooie kanten van facebook is dat je weer in contact komt met mensen die je uit het oog bent verloren. Zo kwam ik enkele neven en nichten tegen in de digitale wereld, die ik al meer dan twintig jaar niet gezien heb. Je maakt even een praatje via de chat en reageert op elkaars berichtjes en foto’s. Maar soms komt er iets meer uit voort. Zo reageerde een neef van me op een vossenfoto van me. “Wel leuk”, zei hij, “maar dassen vind ik leuker”. Blijkt dat hij voor een dassenwerkgroep burchten monitort en dassen telt. Ik vertel zo tussen neus en lippen door dat het mij wel aardig zou lijken om ook eens een das te kunnen zien. Van het één komt het ander en niet veel later volgt het aanbod om een keer met hem mee te gaan. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

Maar het bekijken van dassen vergt enige voorbereiding en een aantal voorschriften waar ik me aan moet houden. Ten eerste moet al worden goedgekeurd dat ik überhaupt mee mag. Daarna volgen de instructies:

  • Van te voren douchen zonder zeep
  • geen luchtjes op (dus ook geen deodorant)
  • geen antimuggenspray gebruiken
  • donkere kleding aan doen
  • niet praten in de omgeving van de burcht

Dit alles omdat de das een schuw dier is. Daarnaast heeft hij een zeer goed reukvermogen en bij het vermoeden van gevaar komen ze niet boven de grond. Gelukkig zien ze wat minder, dus je kunt toch vrij dichtbij komen. Maar dan moet je er wel voor zorgen dat de wind de goede kant op waait.  En nog een laatste voorwaarde: niet vertellen waar de burcht zich bevindt!!!! Maar dat spreekt voor zich.

 Om ongeveer half acht sluipen we het bos in en zien daar al de wissels die de dassen gebruiken op hun nachtelijke tochten. Het is lastig om een goede positie te kiezen. Er staat namelijk nauwelijks wind. Uiteindelijk kiezen we een plek op ongeveer acht meter van de burcht. Ondanks het nog vroege uur is het toch al vrij donker in het bos. Ik stel dus mijn camera in met een groot diafragma en een hoge ISO. Voor de kenners: F4 bij ISO 5000. Nog nooit heb ik bij zulke hoge ISO-waarden gefotografeerd. Een goede test dus voor mijn camera.

Vroeger dan gedacht komt de eerste das tevoorschijn. Ineens zit hij er. Niet gezien waar ie  vandaan kwam. Voorzichtig maak ik, met mijn camera in de stille stand, de eerste foto.

De das

De das

Niet de kwaliteit foto die ik gewend ben, maar dat maakt me nu niets uit. Ik zit gewoon op acht meter van een das! Hij heeft ons niet in de gaten, want hij gaat zich eens uitgebreid krabben. Last van vlooien? Hij beland hierbij zelfs op zijn rug.

Lekker liggen

Lekker liggen

Van al dat gekrabbel heb ik ook nog een kort filmpje kunnen maken.

 

Dan gaat ie even lekker wroeten in de grond. Op zoek naar iets eetbaars?

Wroeten

Wroeten

Omdat ik het groene blaadje op de voorgrond erg vind afleiden heb ik deze foto omgezet naar zwart/wit. Geeft ook wel mooi de sfeer weer van een avond in het donkere bos.

Blijkbaar is de jeuk nog niet verdwenen, want opnieuw word er driftig gekrabd. Wat een voorrecht om hier bij te mogen zijn.

Jeuk?

Jeuk?

Dan verdwijnt hij, met het kenmerkende waggelende loopje, verder het bos in. Dat was echt gaaf! Maar er moeten nog meer dassen in de burcht zitten. Het wachten begint. Ondertussen worden we lek geprikt door de muggen. Die hebben de avond van hun leven. Kennelijk heb ik heerlijk bloed of ze hebben al dagen niet gegeten. Volgende keer toch maar een iets minder doordringbaar shirt aantrekken.

Gelukkig is het niet voor niets, want uiteindelijk komt er nog een tweede das tevoorschijn. Maar helaas worden de foto’s al een stuk minder. Of er zitten allerlei takjes voor. Ik probeer nog wel wat, maar focus me toch meer en meer op het genieten van het moment. En genieten is het! Ze steekt al snel haar neus in de lucht en verdwijnt dan weer in de burcht. Zou ze ons geroken hebben?

Even later komt het mannetje weer terug en ook hij verdwijnt direct onder de grond. De wind is inmiddels helemaal weggevallen en het zou best kunnen dat onze geur teveel tussen de bomen blijft hangen. We zien nog even een derde exemplaar bij een andere ingang, maar we besluiten dat het tijd is om weg te gaan. Dan kunnen de dassen later op de avond ongestoord hun gang gaan.

En zo eindigt mijn eerste kennismaking met de das. Wat een belevenis! En zeker voor herhaling vatbaar. Misschien onder iets betere omstandigheden en met meer licht. Maar voor nu ben ik dik tevreden. En een welgemeend dankjewel aan mijn gids, die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt!


Drenthe

27 april 2014

Ik woon al jaren tot grote tevredenheid in Almere, maar ik kom als geboren Drent nog regelmatig in mijn geboorteprovincie. Meestal blijft dat beperkt tot familiebezoek en is er geen tijd om er op uit te trekken met mijn camera. Dit weekend kan ik zondagochtend wel even op pad. Ik besluit naar de Gasterse Duinen te gaan. Een klein gebied met heide en omgeven door velden met kleine beken.

Helaas is het grauw en grijs weer vanmorgen. Geen mooie landschapsfoto’s dus deze keer. Alleen dit hunebed moet ik natuurlijk wel even vastleggen.

Hunebed

Hunebed

Van de 54 hunebedden in Nederland staan er 52 in Drenthe. De andere twee vind je in Groningen.

Net als hunebedden is ook het Drentse heideschaap onlosmakelijk verbonden met deze provincie. En laten die nu vlak achter het hunebed liggen!

Drents Heideschaap

Drents Heideschaap

Wist je dat dit het oudste schapenras van West-Europa is? Ik niet, maar lees het net op Wikipedia 😉

Ik loop verder de hei op. Omdat door het grijze weer de landschapsfoto’s niet mooi worden, speur ik naar kleine beestjes. Ik zie een mooie behaarde rups, maar deze zit zo verstopt tussen de heidestruiken, dat ik hem maar laat zitten. Wel zie ik een klein vlindertje. Deze zit mooi hoog en hier kan ik dus even lekker mee aan de gang. uiteindelijk is dit het resultaat.

Gewone Heidespanner

Gewone Heispanner

Het is het vrouwtje van de Gewone Heispanner, met dank aan het forum van Vroege Vogels voor de naam.

Ik loop verder en verlaat het heideveld en kom terecht in een stukje bos. Daar groeien een heleboel kleine witte bloemetjes:  bosanemoontjes? Het blijkt Grote Muur te zijn (met dank aan Luuk). Het is even zoeken om er een mooie foto van te maken. Daar heb ik wel vaker last van met bloemen. Gelukkig lukt het na een tijdje wel.

Bosanemoontje

Grote Muur

Ik blijf nog even in het plantenrijk. Mijn oog valt op een jonge varen, die een wel hele mooie vorm heeft: ❤

 

Hart voor de natuur

Hart voor de natuur

Ik loop het bos uit en kom in de open velden. Een stroompje klatert gezellig er door heen. Ik moet zeker nog eens terug als het weer wat beter is. Dan zullen de bloemen open staan en zich in een explosie van kleur laten bewonderen. Een Grote Canadese Gans heeft daar geen oog voor. Die is op zoek naar iets eetbaars tussen de paardebloemen.

Grote Canadese Gans

Grote Canadese Gans

Zo wandel ik een tijdje over de velden en geniet van de omgeving. Even later kom ik terug op de hei, waar een tweetal konijntjes mij in de gaten houdt.

Heidekonijn

Heidekonijn

Als ik verder loop verdwijnen ze snel in hun hol.

Ik ben nu weer terug bij het hunebed. De schapen liggen nog steeds rustig onder de bomen en trekken zich weinig van mij aan.  

Luieren

Luieren

Het leven is zo slecht nog niet!

Mijn rondje van vandaag zit er weer op. Ik hoop toch vaker in deze mooie provincie op pad te kunnen gaan. Maar er zijn nog zo veel gebieden waar ik nog naar toe moet om te fotograferen. Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met deze prachtige hobby.


Dwingelderveld

2 december 2012

Dit weekend ben ik op familiebezoek in Drenthe. Back to my roots als het ware. Misschien sneeuw en vorst! Ik moet dus ’s ochtends vroeg er even op uit met mijn camera. Doel deze keer: Nationaal park Dwingelderveld. Op de grote stille heide is hier echt nog van toepassing, maar ook bossen en vennen zijn volop aanwezig. Een prachtig gebied dat laat zien hoe Drenthe er vroeger uitzag.

Maar als ik aan kom rijden slaat de schrik om mijn hart: grote gele graafmachines staan her en der in het veld. De grond wordt afgegraven en grote modderige vlakken bepalen het landschap. Niet echt fotogeniek. Ik rij nog een stukje door en kom bij een fietspad dat de heide op gaat. Hier wordt gelukkig niet gewerkt en dus parkeer ik de auto en ga op pad. Helaas is de voorspelde sneeuw en vorst uitgebleven, maar dat mag de pret niet drukken.

De zon is nog niet opgekomen en de maan staat nog fier aan de hemel. Een zwerfkei staat pontificaal in het veld en dat vraagt natuurlijk om een eerste foto.

Zwerfkei

Zwerfkei

Deze jongens werden dus gebruikt voor het bouwen van de beroemde hunebedden. Meegenomen door het landijs in de voorlaatste ijstijd vanuit Scandinavië.

De zon doet nu zijn uiterste best om ook een woordje mee te spreken en piept zo af en toe door de wolken heen. Dat levert een prachtig gekleurde wolken op die vanuit het westen binnen komen waaien.

Kleurrijk

Kleurrijk

Deze kleurenpracht duurt helaas niet lang, want de zon heeft het moeilijk. De blauwtinten nemen het weer over, maar ook dat levert mooie plaatjes op.

Dwingelderveld

Dwingelderveld – Holtveen

Dit stuk, met plassen, vennen, rietstukken en moerasjes wordt dus het Holtveen genoemd. Er staat ook een kijkscherm, maar er is weinig te zien. Wat wilde ganzen en eenden in de verte. Het geluid van de vogels is wel weer mooi en accentueert de stilte van de vroege ochtend.

Genietend van de sfeer loop ik door. Een stukje verder staan er een aantal dode bomen in het water. Een mooi foto-onderwerp, maar lastig in beeld te brengen. Een brede rietkraag verstoord het beeld. Dan maar het water in denk ik. Zo hou ik het riet, min of meer, uit beeld en kan ik ook de spiegeling meenemen.

Spiegelboom

Spiegelboom

Dezelfde boom nog eens, maar dan met zijn vrienden erbij.

Dode-bomen-ven

Dode-bomen-ven

Je kunt bij de laatste foto goed zien dat ik in het schaduw gebied sta, terwijl in de achtergrond de zon volop schijnt. Ik had graag de rechtse boom wat meer in beeld willen krijgen, maar dat was niet mogelijk met mijn minimale brandpuntsafstand van 18mm. Achteruit stappen had geen zin door de rietkraag. Toch maar eens serieus nadenken over een “echte” groothoeklens.

Om van dit blog een echt landschapsblog te maken nog een laatste foto van een andere plas. Op de kaarten staat deze benoemd als Moddergat. Vandaag zeker geen toepasselijke naam. Omdat het nog steeds windstil is krijg ik ook hier een mooie spiegeling voorgeschoteld.

Moddergat

Moddergat

Volgens mij is dit mijn eerste blog met alleen maar landschapsfoto’s. En dit smaakt zeker naar meer. Ik hoop dat jullie daar hetzelfde over denken.


Drentse bossen

06 november 2011

Dit weekend op familiebezoek in Drenthe. Back to my roots als het ware. Natuurlijk heb ik mijn fotospullen meegenomen. Er is veel natuurschoon in deze provincie en het is altijd leuk om weer eens op een andere plek te kijken. De dag begon nevelig en grijs en eigenlijk bleef dat zo de hele dag. Maar daardoor laat ik mij natuurlijk niet uit het veld slaan en dus heb ik weer een aantal leuke (vind ik zelf) foto’s kunnen maken.

Op mijn ochtendwandeling in het Fochteloërveen kwam ik al snel deze jongens en meisjes tegen. Het leek of ze wilden zeggen: Als je verder wil zul je toch langs ons moeten. Kom maar op als je durft.

Schotse hooglanders

Ik ben niet zo bang uitgevallen, maar ik had toch wel wat kriebels in mijn buik toen ik heel voorzichtig vlak langs dit groepje liep. Hoewel ze te boek staan als vriendelijk weet je het maar nooit natuurlijk en die horens zien er gevaarlijk uit. Gelukkig gingen ze een eindje opzij en lieten ze me door. Doordat ze even van het pad afgingen kwamen ze in het hoge gras te staan. Dat vond ik wel een mooi beeld opleveren en hieronder staat de resulterende foto.

In het hoge gras

Na deze ontmoeting ben ik verder gelopen en kwam ik bij het Esmeer. Een interressant meer, omdat het om een zogenaamde pingoruïne gaat. Een overblijfsel uit de ijstijd. Het gaat te ver om dat hier allemaal uit te leggen, maar op wikipedia staat het mooi beschreven: http://nl.wikipedia.org/wiki/Pingo. Door het weer wel een somber plaatje, maar omdat het zo’n bijzonder meer is wilde ik het toch even laten zien.

Esmeer

Verderop was het gelukkig een stuk kleurrijker. De beuken aan een lange laan hadden de bodem van het bos bedekt met hun goud-oranje bladeren en de laatste restjes hingen nog in de bomen. Eigenlijk zijn de herfstkleuren maar heel kort te zien. In een paar weken verkleuren de bladeren en vallen dan al snel af. Ondanks het ontbreken van de zon, toch een kleurrijk geheel dacht ik zo.

Beukenlaan

In de middag ben ik, samen met een aantal anderen van de familie, nog even naar een ander bos geweest. Keus genoeg in Drenthe wat dat betreft. Nu speciaal gelet op leuke paddenstoelen. Die waren er in overvloed, maar ik wilde perse een exemplaar wat mooi vrij kwam van de achtergrond. Maar al te vaak heb ik meegemaakt dat ik een mooie paddenstoel gefotografeerd had, maar dat het beeld verpest werd door de vaak te drukke achtergrond. Dat was dus speuren naar exemplaren die boven op stronken, takken of omgewaaide stammen groeiden. En gelukkig hebben we een paar leuke kunnen vinden.

Samen met een dennenappel

Het viel me trouwens op dat de kleine zwammetjes vaak de mooiste plekjes hebben uitgekozen. De grotere stonden vaak tussen het gras of ergens onder, waardoor je geen mooie compositie kunt maken. Een ander voorbeeld van een klein zwammetje op een mooie plek is onderstaande. Net op het randje en het bekertjesmos rondom geeft het nog even iets extra’s.

Op het randje

Tijdens de wandeling met mijn familie heb ik weer gemerkt dat je als fotograaf toch heel anders in zo’n bos loopt en veel meer dingen ziet. Toch leuk om mensen dan op bepaalde zaken te wijzen, waar ze anders zo voorbij zouden zijn gelopen.

Eindconclusie over deze dag: lekker veel buiten geweest en een paar leuke opnames kunnen maken!