Posts tagged “Eempolder

Vogels in de polder

26 mei 2014

De afgelopen tijd heb ik weinig geschreven.. Maar wees niet bang: het fotograferen ging gewoon door! Genoeg materiaal dus voor een nieuwe blog. Zo ben ik regelmatig de polders ingegaan om de weidevogels en andere gevleugelde vrienden vast te leggen. Mijn eerste tochtje ging naar mijn favoriete polder: De Arkemheen.

Deze witte kwikstaart had duidelijk de lente in zijn bol en liet luidruchtig horen dat ie er was.

Witte kwik

Witte kwik

Ook de grutto’s waren weer teruggekeerd en dit was de eerste die ik dit jaar voor mijn lens kreeg.

Wankel evenwicht

Wankel evenwicht

Een windvlaag bracht hem uit balans, maar even corrigeren met de vleugels verhielp het probleem. Verder nog wel wat aardige foto’s gemaakt, maar die hebben dit blog net niet gehaald.

Op een andere dag was de Eempolder mijn bestemming. De aanpak was nu anders: deze keer ging ik onder mijn camouflagenet bij een overnachtingsplas van de grutto’s liggen. Dat levert dan weer andere beelden op dan vanuit de auto. Zoals deze grutto, die vroeg in de ochtend in het water rondstapte.

Ochtendgrutto

Ochtendgrutto

Ook een blauwe reiger kwam even buurten. Een vogel die je niet alleen in de polders tegenkomt, maar hij hoort zeker in dit blog thuis. Geen tochtje door de polder of je ziet wel een aantal van deze reigers.

Blauwe reiger

Blauwe reiger

Bij deze foto kun je goed zien dat ik plat op mijn buik bij de plas lag. Tot zo ver de vogels in de Eempolder. Ik verlegde die dag mijn aandacht naar de landschappen. Waarom dat was kun je lezen in het blog Polderlandschappen.

Op 18 mei hadden we met de leden van de facebookgroep “Polder Arkemheen (Nijkerk)” afgesproken elkaar eens te ontmoeten. Je kent elkaar, op een paar uitzonderingen na, alleen van facebook. Het is dus wel eens leuk om elkaar in levende lijve te ontmoeten. De meeting was om kwart voor elf, dus genoeg tijd om van te voren de polder in te gaan. Ik was er al vroeg en tegen de opgaande zon kon ik deze grutto vastleggen.

Grutto silhouet

Grutto silhouet

Dit is zo’n foto die al een tijdje in je hoofd zit. En dan is het erg prettig dat het er een keer van komt. Ook de andere vogels waren erg meegaand vandaag. Dus ook deze tureluur vond het niet erg om op de foto te komen.

Tureluur

Tureluur

Ik vind persoonlijk de tureluur één van de mooiste weidevogels.

Nu heb ik natuurlijk al  talloze foto’s van vogels op paaltjes en het blijft een prachtig gezicht. Maar toch wil je op een gegeven moment iets anders. Een goede benadering vind ik dan om meer van de omgeving mee te nemen in de foto. De volgende foto is een voorbeeld hiervan. Het mooie ochtendlicht werkt lekker mee,

Rommelhoekje

Rommelhoekje

Zo kan met het juiste licht en een grutto op de goede plek ook een rommelig hoekje er mooi uit komen te zien. Deze foto kwam in de top 3 van de week op National Geographic 😀

Over grutto’s gesproken: je hoeft maar even door de polder te lopen of ze komen boven je hoofd vliegen. Luid roepend en de aandacht wegtrekkend van hun jongen. Een geluid wat onlosmakelijk verbonden is met het voorjaar en de polder. En voor mij altijd weer een uitdaging om scherp vast te leggen.

Alarm

Alarm

 Een andere bewoner van de polders zit in het gras en het piept: de graspieper. Gelukkig voor mij zit ook hij wel eens op een paaltje. Het is me trouwens al vaker opgevallen dat dit kleine vogeltje een voorliefde heeft voor grote palen. Ook dit exemplaar had een joekel van een paal uitgekozen.

Graspieper

Graspieper

Soms heb je mazzel en kun je meer dan één soort in één foto vangen. Dan kun je mooi het verschil in uiterlijk en grootte zien. In dit geval waren grutto en tureluur goede buren.

Buren

Buren

 Twee voor de prijs van één dus.

Naast de grutto, tureluur en graspieper is er nog een vogel die niet mag ontbreken: de boerenzwaluw. Alom aanwezig op de hekjes en vaak luid kwetterend. De volgende foto is een beetje een standaard plaatje, maar geeft wel mooi weer hoe ze er vaak bijzitten.

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Je ziet dat het al wat later in de morgen is en het licht een stuk harder. Vergelijk maar eens met de foto van het rommelhoekje.

Ik had nog nooit de kleintjes van al dit gevogelte in de weilanden rond zien dartelen. Maar vandaag zag ik kleine grutto’s, tureluurtjes en kieviten. Vaak te ver weg, want ze verdwijnen pijlsnel als ze denken dat er gevaar dreigt. Maar één kleintje was iets minder schuw. Dit kievitjong kon ik vanuit de auto fotograferen.

Jonge kievit

Jonge kievit

 Zoals gezegd heb ik al genoeg vogels op paaltjes. Maar op een roestig hek geeft dan weer een heel ander beeld.

Niet op een paal

Niet op een paal

Zo’n oud hek is toch veel mooier dan een moderne?

Zo langzamerhand wordt het tijd om naar de bijeenkomst te gaan. Maar ik neem toch nog even deze poetsende tureluur mee.

Poetsen

Poetsen

Altijd maar weer dat poetsen. Je zou er tureluurs van worden.

Als ik bij het gemaal kom zijn er al een aantal facebookers aanwezig. Erg leuk om eens kennis te maken met de mens achter het FB-profiel! Na de koffie is het voor mij tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat ik de beroemdste rietzanger van de Arkemheen polder heb vastgelegd. Hij geeft dagelijks concerten op een boomstronk bij het gemaal. En vind in al die fotografen die er vandaag zijn een enthousiast publiek.

Rietzanger

Rietzanger

Het is al met al een hele serie geworden. Maar wat wil je ook: het is altijd genieten in het voorjaar in de polders!

 


Polderlandschappen

23 maart 2014

Op dit moment lig ik nogal achter met bloggen. Ik heb nog materiaal liggen van de afgelopen drie weken. Dus snel aan de slag nu!

Zondag 23 maart was een prachtige zondag met mooie Hollandse luchten. Ik was in de Eempolder om weidevogels te fotograferen, maar uiteindelijk waren de luchten te mooi om links te laten liggen. De telelens verdween dus in de tas en de groothoeklens mocht aan het werk. Als ik mijn landschapsfoto’s terug kijk zie ik eigenlijk weinig mooie wolkenluchten. Nu dus de kans daar wat aan te doen.

Hollandse luchten

Hollandse luchten

Links zie je de buien vanuit het westen al binnen komen drijven. Ik twijfel dan ook of ik aan een wandeling moet beginnen. Ik besluit toch even een klein stukje te lopen.

Dan zie ik opeens een regenboog verschijnen boven de polder. Wauw, wat prachtig. In een flits bedenk ik dat ik de kale boom, waar ik niet zo ver vandaan ben, kan betrekken in mijn compositie. Op een holletje snel ik naar de goede plek. Hopend dat de regenboog nog even blijft staan. Gelukkig ben ik op tijd en kan ik de foto maken die in mijn hoofd opkwam bij het zien van de regenboog.

Regenboog

Regenboog

Prachtig om te zien dat achter de regenwolk de lucht weer opklaart. Het lijkt op deze manier wel een soort koepel. Typisch een geval van op de juiste plaats zijn op het juiste moment. Puur mazzel natuurlijk!

Het begint even te regenen, maar het is al snel weer over. Ik kan gelukkig verder gaan met proberen om dit Nederlandse polderlandschap vast te leggen.

Na de regenbui

Na de regenbui

Dit is op dezelfde plek als de eerste foto, alleen met een veel lager standpunt.

Bij landschapsfotografie is een panorama-uitsnede een veel gebruikt formaat. Het benadrukt de weidsheid van de omgeving die je gefotografeerd hebt. Dat is goed te zien in de volgende foto.

Panorama

Panorama

In dit geval heb ik er aan de boven en onderkant een stuk afgesneden. Beter zou zijn om meerdere foto’s te maken door de camera steeds een stukje te draaien. En dan achteraf die foto’s m.b.v. software aan elkaar te plakken tot één groot panorama. Daar moet ik me nog eens in verdiepen.

Ik rij nog even naar een andere plek in de polder. Ik zei natuurlijk net dat een panorama vaak goed werkt bij landschapsfotografie, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat je nooit het tegenovergestelde mag doen. Ook een staande foto kan wel eens mooi uitpakken.

Poldersloot

Poldersloot

Zo kun je dus gerust eens experimenteren en afwijken van de ‘regels’.

Ik kwam voor de vogels naar de polder, maar het werd een heerlijke ochtend landschapsfotografie. En dat maakt natuurfotografie ook zo leuk. Je weet eigenlijk van te voren niet wat je tegen komt en moet reageren om de momenten die zich voordoen. Vandaag waren dat dus de mooie wolkenluchten. En het is ook de reden dat ik me niet wil beperken tot één discipline binnen de natuurfotografie. Alleen vogels fotograferen, of alleen landschappen of macro zou ik niet willen. De afwisseling houdt het boeiend!

Met nog een laatste foto neem ik afscheid van de polder.

Eempolder

Eempolder

Hier heb ik heel braaf een andere ‘regel’ van de landschapsfotografie gevolgd: hou de horizon op 1/3 van onder of van boven voor een goede verhouding.

Bedankt voor je bezoek aan mijn blog en tot een volgende keer! Een reactie wordt altijd erg op prijs gesteld. Ook als je denkt dat er iets verbeterd kan worden!

 

 


Bidden voor het eten

23 februari 2014

Het lijkt een vreemde titel voor een blog met natuurfoto’s, maar vandaag is het toch toepasselijk. Dit blog gaat namelijk over een torenvalk. En die bidden voordat ze aan de maaltijd kunnen. Niet uit godsdienstige overwegingen, maar om vanuit de lucht hun prooi op te kunnen sporen. Vandaag trof ik opnieuw een valkje in de Eempolder. Misschien wel hetzelfde vrouwtje als de vorige keer: zie Een mooie dame.

Deze keer dus niet op een paaltje, maar in de lucht.

Torenvalkje

Torenvalkje

Ik heb al vaker biddende torenvalkjes gefotografeerd, maar of ze zaten te ver weg, of het licht was niet goed, of ik verprutste het zelf. Maar vandaag had ik mazzel. Na deze eerste foto kwam de zon wat meer door de sluierbewolking.

Strakke blik

Strakke blik

Dat ziet er gelijk een stuk helderder uit! Alleen heb je nu ook meer last van schaduwen.

Het valkje blijft mooi naast de auto hangen. Dan kijkt ze opeens op en werpt me een blik toe. Het kopje is niet helemaal scherp, maar wel een mooie pose.

De blik

De blik

Ze kijkt zeker even waar dat geklik vandaan komt. Maar meteen concentreert ze zich weer op grond onder zich. Op zoek naar muizen.

Loerend naar de prooi

Loerend naar de prooi

Maar blijkbaar is hier niets te vinden en ze verhuisd een paar honderd meter verderop. Ik volg haar en kijk nu iets meer van voren tegen haar aan. De zon is inmiddels weer verdwenen, maar toch vind ik deze foto nog wel de moeite waard. Juist omdat hij van voren genomen is.

Biddend

Biddend

Als ze opnieuw een andere plek op zoekt laat ik haar verder met rust. Wat kan ik toch genieten van zo’n moment! Het was prachtig om te zien hoe stil haar kop in de lucht blijft hangen, terwijl haar lijf en vleugels steeds aan het corrigeren zijn. Wat ze ook doet haar kop blijft precies op dezelfde plek!

En zo kan ik weer een mooie ervaring toevoegen aan mijn foto-avonturen.


Een mooie dame

12 januari 2014

Na een heerlijke ochtend in de Eempolder ben ik van plan om weer naar huis te rijden. Dan zie ik opeens een vogel op een paaltje langs het weiland zitten. Een torenvalk! Omdat ik aan de verkeerde kant van de auto zit rij ik een stuk door, keer en rij langzaam terug. Op het laatst doe ik de motor uit en rol door tot ik in de goede positie sta. Gelukkig blijft de vogel zitten! Raampje omlaag en door mijn zoeker zie ik dat het een vrouwtje is.

Vrouwtje torenvalk

Vrouwtje torenvalk

Hier ben ik al een tijdje naar op zoek. Niet te ver weg, goed licht en een exemplaar dat niet gelijk wegvliegt. Ik geloof dat ik een beetje verliefd wordt op deze dame!

Nu is het natuurlijk wel de bedoeling dat ze nog wat leuks gaat doen. Anders wordt het wel een heel erg saaie serie. Gelukkig begint ze zicht te poetsen. Als eerst moeten de restjes muis van tussen haar snavel gepeuterd worden. Toch handig die ingebouwde tandenstokers.

Stokeren

Stokeren

Indrukwekkende klauwen niet waar? Als muis heb je geen schijn van kans als je eenmaal gegrepen bent.

Dit gekrabbeld levert leuke houdingen op. De pose op de volgende foto doet mij een beetje denken aan ‘De Karate Kid’. Alsof ze elk moment kan uithalen met dat ene pootje.

Karate kid

Karate kid

Ze is zeker geen dame om zonder handschoenen aan te pakken!

Nu de snavel schoon is moet natuurlijk ook het verenpak weer op orde worden gemaakt. Elk veertje wordt ontdaan van vuil en weer goed gelegd. Een hele tijd is ze daar mee bezig.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Opeens schrik ze op en kijkt indringend in de verte. Ik zit nog steeds in mijn auto en kan niet zien wat er achter mij gebeurt. Of zou ze genoeg hebben van het geklik van mijn camera?

Indringende blik

Indringende blik

Dan wordt duidelijk wat de reden is: twee joggers komen over de polderweg aangerend. Mijn nieuwe vriendin houdt blijkbaar niet van hardlopers, want ze gaat er vandoor.

Tot ziens

Tot ziens

En zo eindigt deze prachtige ontmoeting. Ik heb met haar afgesproken dat ze de volgende keer op een wat fotogenieker paaltje gaat zitten en dat ze dan een muis bij zich heeft. Ik ben benieuwd of ze zich aan de afspraak houdt.


Een zonnige zondag

12 januari 2014

Weersvoorspelling: lichte nachtvorst, zonnig en kans op mist. Ideale omstandigheden voor landschapsfotografie. Ik vertrek dus voor zonsopkomst naar de Eempolder. De mist is er niet, maar verder is het prachtig. Het gras is witbevroren en de lucht kleurt al oranje, terwijl de zon achter de horizon wacht tot het tijd is om te verschijnen.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Heerlijke serene rust! Een moment om weer tot jezelf te komen.

Na een aantal minuten besluit de zon dat het tijd is en verschijnt ze langzaam aan de horizon. Altijd mooi om mee te maken en elke keer weer anders.

Zonsopkomst

Zonsopkomst

En zo is deze zonnige zondag nu officieel begonnen.

Snel loop ik nog even naar een ander plekje om nog een foto van dit moment te maken. Voor je het weet is het weer afgelopen. Het duurt altijd verrassend kort en de zon wordt al snel te fel om tegen in te fotograferen.

De Eempolder

De Eempolder

De zon is nu opgekomen, maar dat wil niet zeggen dat je geen typische ochtendfoto’s meer kan maken. Je moet alleen niet meer recht in de zon fotograferen. Maar de lucht is nog steeds prachtig gekleurd en als je vanuit de juiste hoek kijkt kun je mooie oranje achtergronden krijgen. Ik vind het dan altijd mooi om silhouetten te fotograferen. Bomen doen het goed als silhouet, maar deze keer vind ik een ander onderwerp.

Ochtendsilhouetten

Ochtendsilhouetten

De twee ganzen die overvliegen zijn een mooie bonus.

Grappig is wel dat als je nu de andere kant op kijkt je een heel andere sfeer hebt. Berijpte velden in zacht wit licht. Dan zie ik in die witte wereld een haas voorbij sprinten. Een uitdaging om die op de foto te krijgen. Mijn camera ratelt zo snel die kan en uiteindelijk hou ik één geslaagde foto over.

Turbohaas

Turbohaas

Na deze, zeer gewenste onderbreking, richt ik mij weer op de gekleurde lucht. Als ik aan de Eempolder denk zie ik veel hekjes voor me. In de lente met grutto’s en tureluurs erop. Aan hekjes geen gebrek inderdaad. Je zou er bijna een hordenparkoers uit kunnen zetten. Ik gebruik ze als onderwerp voor mijn volgende foto.

Hekjes

Hekjes

Dit zo ongeveer de laatste foto die ik kan maken van het mooie ochtendlicht. De zon klimt hoger en het de kleur verdwijnt. Maar wat een prachtige ochtend was dit zeg! Eén van de mooiste die ik het laatste jaar mee heb mogen maken. Ik loop terug naar de auto en wil weer naar huis rijden.

Als ik een buizerd in het veld zie zitten stop ik toch nog even. Buizerds zie ik genoeg, maar ééntje die blijft zitten is zeldzaam. Toch even meepikken dus.

Buizerd

Polderbuizerd

Toch mooi zo in het berijpte gras.

En dan kom ik nog iets prachtigs tegen. Een mooie dame! Maar daar laat ik in een ander blog de foto’s van zien. Nog even geduld dus. Voor nu is het genoeg en is het nagenieten van deze prachtige zonnige zondag.


Poldermist

7 april 2013

Het belooft een zonnige dag te worden, maar zoals wel vaker begint de dag mistig. Eerst baalde ik altijd als het weer eens mistig was, maar inmiddels weet ik dat je dan juist foto’s kan maken die anders zijn dan je normaal gesproken ziet. Dus trok in vol goede moed naar de Eempolder. Weidevogels en misschien hier en daar nog een landschapje. Ik zal wel zien wat ik tegen kom.

Eerst maar eens naar de slaapplaats van de grutto’s. Er waren er niet zo veel als de vorige keer (zie: Eerste paasdag), en de sfeer was heel anders.

Grutto's in de mist

Grutto’s in de mist

Ook nu kan ik weer dichtbij komen door achter het riet langs te sluipen.

Helaas blijven de andere vogels (kluten, bergeenden en meeuwen) buiten bereik van mijn camera. Ik hou deze plas dus voor gezien en wandel een stukje de polder in. Bij het gemaal staan de knotwilgen langs het kanaal. Langzaam verdwijnen de achterste bomen in de mist

Wilgenrij

Wilgenrij

Als je een ander standpunt in neemt krijg je weer een ander beeld. Dit keer met de spiegeling.

Spiegeling in zwar/wit

Spiegeling in zwart/wit

Deze keer heb ik eens een zwart/wit omzetting gedaan. Ik doe dat niet vaak en ben benieuwd naar jullie mening. Het geeft een onheilspellende sfeer. Wat eigenlijk niet overeenkomt met hoe ik het ervaar. Voor mijn gevoel is het een hele rustige stille sfeer. Maar het z/w-plaatje vind ik dan wel weer iets hebben.

Verder lopend kom ik bij een bekende plek in de Eempolder: de dode boom. Deze is natuurlijk al talloze malen gefotografeerd, dus maak daar nog maar eens een unieke foto van. Niet te doen natuurlijk, maar onderstaande foto vind ik zelf wel mooi.

Dode boom

Dode boom

Ondertussen is de mist wat minder geworden en geniet ik van de vele vogelgeluiden. Kieviten buitelen door de lucht en de grutto’s roepen. Heerlijke lentebeelden en  geluiden! Alleen de temperatuur laat nog steeds te wensen over. De koude wind herinnert mij dat de winter nog steeds in het zadel zit. Ik loop terug naar mijn auto en rij nog even een rondje om te kijken of er nog wat vogels op de foto willen.

Helaas blijven verreweg de meeste vogels in het gras en laten ze de paaltjes links liggen. Alleen een graspiepertje poseert even voor me.

Graspiepertje

Graspiepertje

Niet heel close in beeld, maar ik vind dit wel een mooie compositie.

Hierna kom ik een hele groep hazen tegen. Maar daar heb ik al uitgebreid verslag gedaan in mijn vorige blog Haasdag.

Als ik dan aan het eind van de ochtend weer naar huis rij kom ik nog langs deze reiger in de sloot. Tot mijn verbazing blijft hij gewoon zitten! Dat ben ik niet gewend. Normaal gesproken gaan ze snel  op de wieken als je dichtbij komt. Maar dit exemplaar heeft geen moeite met mijn aanwezigheid. Ik hoop alleen dat dat niet veroorzaakt wordt door ziekte of zwakte. Snel neem ik een paar foto’s en laat hem verder met rust.

Reigerportret

Reigerportret

Volgens mij is het nog een jonge reiger. Een jong van vorig jaar misschien? Onderstaande foto is niet gecropt om een beeld te geven hoe dicht ik hem kon benaderen. Meer kreeg ik er dus niet op.

Jonge blauwe reiger

Jonge blauwe reiger

Het was een zeer vruchtbaar foto-ochtendje en ik heb genoten van het buiten zijn. Dat is voor mij de perfectie combinatie: lekker in de natuur en ondertussen plaatjes schieten. Heerlijk!!!!!!

 


Haasdag

7 april 2013

De eerste zondag na pasen is het Haasdag. Alle hazen zijn vrij om uit te rusten van het rondbrengen en het verstoppen van de paaseieren. En zoals ieder jaar komen ze bij elkaar in de polder voor een gezellige dag. Een dag met een hapje en een drankje en leuke spelletjes. Helaas moet ik melden dat die bijeenkomsten nog wel eens uit de hand lopen. Dit jaar had ik, bij hoge uitzondering, het voorrecht om zo’n dag mee te maken.

De dag begint rustig en langzaam druppelen alle haasjes binnen. Tante Hannie, Ome Henk, de neefjes Hans en Herman en natuurlijk het mooie nichtje Hilda. Als eerste worden de paasdagen besproken en iedereen heeft wel een sterk verhaal over een immens ei of een niet gevonden exemplaar. Dat vinden vooral de neefjes erg grappig. Een niet gevonden ei…. hilarisch! Typische hazenhumor.

Dan wordt er besproken wat er vandaag op het programma staat.

Bespreking

Bespreking

En wie komt er weer eens op het laatste moment aan de rechterkant naar binnen glippen: Harry Haas. Het zwarte schaap van de hazenfamilie. “Sorry, ik had een lekke achterpoot en de brug stond open en de trein had vertraging”. Smoesjes natuurlijk, want ik heb nog nooit een haas in de trein gezien! De rest van de familie gaat er verder niet op in. Ze kennen Harry langer dan vandaag en besluiten er geen woorden aan vuil te maken. Terug naar de activiteiten van vandaag.”Zullen we verstoppertje doen” zegt Hilda. “Nee!!” roepen Hans en Herman in koor. “We willen tikkertje  spelen!!!!”. “Moet dat nou” moppert ome Henk. “Dat is zo’n wild spelletje en straks bezeren jullie je nog”. Zoals je merkt is oom van het voorzichtige type. “Ach laat de jeugd toch” zegt tante Hannie. ” We zijn toch zelf ook jong geweest!” En zo wordt besloten dat het tikkertje wordt.

“Ik kijk wel toe” zegt ome Henk. En hij gaat op een rustig plekje zitten.

Ome Henk

Ome Henk

De anderen hebben al geen oog meer voor hem. Ze gaan er als een haas vandoor, wat op zich ook wel weer logisch is natuurlijk. Vooral Herman is een kei in rennen. Hij scheurt als een formule 1 auto over het veld. Zigzaggend tussen de paaltjes van het prikkeldraad door, springend over slootjes en dan weer terug. Je wordt al moe als je er naar kijkt.

Herman in volle sprint

Herman in volle sprint

Als dat maar goed gaat! Ome Henk doet van schrik een schietgebedje.

Schietgebedje

Schietgebedje

Maar hij is de enige die zich zorgen maakt. De rest vermaakt zich opperbest. Het hele speelveld wordt gebruikt voor dit spel. Nu veranderd het tikkertje in treintje spelen. De bedoeling is je voorganger zo dicht mogelijk te volgen, zonder hem of haar aan te raken. Hilda let even niet op en zit pardoes met haar neus tussen de billen van Harry.

Treintje spelen

Treintje spelen

“Jij bent af!” roept Hans naar zijn nichtje. “Nietes, ik raakte hem helemaal niet!!!” Ojee, ruzie in de tent. Maar gelukkig kan tante Hannie de boel snel sussen. “Gaan jullie het maar even goedmaken kinderen. We gaan toch geen ruzie maken op Haasdag?” Gelukkig, dat liep nog net goed af, met dank aan tante Hannie. Was het toch weer bijna mis gegaan.

Maar wat is dat? Plotseling slaat Ome Henk de pootjes voor de ogen. Hij staat te trillen op zijn poten. Geschokt kijkt hij in de verte.

Ome Hank wil het niet zien

Ome Henk durft niet te kijken

Als ik dezelfde richting opkijk valt ook mijn mond open. Dat meen je toch niet!!!! Wat een schande voor de hazenfamilie.  Blijkbaar is het goedmaken totaal uit de hand gelopen. En dat gewoon in het openbaar! Ik weet wel dat dit de eerste EN de laatste keer is dat ik Haasdag mee vier! Uit privacy overwegingen heb ik maar even een paar blokjes geplaatst.

Hazen schandaal

Hazen schandaal

Snel verlaat ik het feestterrein. Ik moet tenslotte aan mijn reputatie denken. Ik wil bij voorbaat mijn welgemeende excuses aanbieden aan de mensen die hier aanstoot aan nemen. Ik ben het volledig met jullie eens, maar ik vond dat ik het volledige verhaal moest vertellen. Het verhaal van Haasdag!


Eempolder

30 september 2012

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik achter valkjes en buizerds ben aangegaan. Dus hoog tijd om de oude polders op te zoeken. Vanuit de auto kan ik dan proberen mijn shots te maken. Omdat voorspelt is dat het een heldere ochtend wordt ga ik al voor zonsopgang op pad om de eerste zonnestralen vast te kunnen leggen. Wel toepasselijk op een zondag toch?

Maar het eerste licht dat ik voor mijn lens krijg is niet van de zon, maar van de maan! Deze staat nog volop te pronken in de hemel, terwijl het zonlicht vanachter de horizon langzaam ophoog kruipt. Dat vraagt natuurlijk om een foto, een maansondergang zogezegd. Toch wel wat anders om vast te leggen dan een zonsondergang. Meestal maak ik mijn foto’s op de A-stand. Dat wil zeggen: diafragmavoorkeur. Ik stel het diafragma in en het toestel kiest daarbij de sluitertijd. Maar nu kies ik voor volledig manueel en stel beide handmatig in. Het levert een, naar mijn mening, sfeervol plaatje op.

Maansondergang

Als ik me omdraai zie ik in de tegenovergestelde richting de zon verschijnen. Nog nooit heb ik beide in zo’n korte tijd na elkaar meegemaakt. Een volledig ander beeld en dat een kwartiertje later! Ongelooflijk eigenlijk.

Zonsopkomst

Hier wordt je toch helemaal warm van? Ik tenminste wel!

Weer terug in de auto ga ik op jacht naar de roofvogels. Maar al snel kom ik een probleempje tegen: het raam aan de bestuurderskant wil niet open! Damn, daar gaat mijn planning. Ik rij, als ik in de polder vogels wil fotograferen, altijd rond met een geopend raam met daarop een rijstzak. Het is geen doen om dat aan de bijrijderskant te doen. Snel een ander plan bedenken dus. Ik denk dat ik maar even naar de kijkhutten aan het Eemmeer ga. Dat houdt in dat ik een stukje moet wandelen. Met het mooie weer van vandaag komt dat eigenlijk ook wel weer goed uit.

In de eerste kijkhut zie ik al snel een aantal futen die aan het duiken zijn. In deze hut zit er een vrij laag kijkgat, zodat je een wat lager standpunt hebt. Daardoor kon ik één van de futen vanuit deze hoek nemen.

Fuut

Verder is er op het water niet veel te zien, of het zit te ver weg. In de lucht is er echter meer actie  Vooral grauwe ganzen vliegen in kleine groepjes over. Een leuke kans dus om te oefenen met vliegende vogels. Dat vind ik altijd weer een uitdaging. Deze twee vlogen mooi recht langs de hut.

Grauwe ganzen in de vlucht

Na deze geslaagde poging durf ik een wat kleiner vogeltje aan. Een stormmeeuwtje wil wel even meewerken. Ook dit lukt wel aardig. En hij neemt ook nog een mooie houding aan ook.

Stormmeeuw

Ik vind meeuwen altijd wat agressief over komen, maar deze soort heeft een wat vriendelijker uitstraling.

Omdat ik ook nog even naar de andere hut wil, verlaat ik deze en loop terug naar de auto. Hierbij kom ik langs allerlei poeltjes en slootjes. Ik blijf het lastig vinden om een goede landschapsfoto te maken. De werkelijkheid is toch vaak een stuk mooier dan wat je op een foto kan laten zien. Maar natuurlijk doe ik wel een poging om het uitgestrekte polderlandschap weer te geven in een twee dimensionaal beeld.

Polderlandschap

Ik wil hier vooral het uitgestrekte, lege landschap benadrukken.

Als ik aankom bij de tweede hut zie ik dat ook hier de vogels ver weg op het water zitten. Heel even landt er een grote zilverreiger voor de hut. Maar net zo snel als hij gekomen is, is hij weer weg ook. En omdat ik te langzaam reageer, kan ik er geen geslaagde foto van maken. Dit om aan te geven dat er ook genoeg dingen fout gaan. Dat je geen of alleen mislukte foto’s overhoudt aan een moment.

Een groepje kokmeeuwen blijft kortstondig even voor de hut hangen. Hiervan kan ik nog een aantal foto’s maken, voordat ze verder trekken. Onderstaand exemplaar heeft net zijn vleugels in een mooie houding.

Kokmeeuw

Zijn zomerkleed, met de zwarte kop, is al weer vervangen door het winterkleed. Hierbij blijven alleen twee zwarte puntjes over achter zijn ogen. Dit wordt ook wel een koptelefoon genoemd. en ik moet zeggen: het lijkt er wel op. Dus zie je een meeuw met een koptelefoon op, dan is het een kokmeeuw.

En met dit stukje educatie sluit ik dit verhaal af. Anders steken jullie er nog wat van op ook. 😉 Ondanks dat ik niet heb kunnen doen wat ik wilde heb ik weer genoten van mijn foto-ochtendje in de natuur. Vooral met de eerste twee foto’s ben ik erg blij. En binnenkort maar eens even langs de garage om het raam van de auto te laten repareren.


De reiger en de haas

25 mei 2012

Vandaag maakte ik weer mee dat de natuur soms erg wreed kan lijken. Kan lijken zeg ik, want het is natuurlijk gewoon de drang tot overleven en heeft niets met onze menselijke gevoelens te maken.

Wat is het geval? Ik maakte na afloop van een fototochtje nog even een omweg door de Eempolder. Het is altijd leuk om naar de weidevogels te kijken. Wat ik daar meemaakte is volgens mij wel vrij uniek. Een blauwe reiger trok mijn aandacht, omdat hij werd belaagd door kieviten. Ik dacht: misschien kan ik zo’n aanval op de foto krijgen. Toen ik mij, met de auto, goed gepositioneerd had, zag ik waar deze reiger mee bezig was: hij had een haas te pakken!

Reiger met haas

Ik weet niet of de reiger het beestje zelf te pakken had genomen of hem dood had gevonden. In ieder geval was hij nu dood. Ik heb wel eens foto’s gezien van een reiger die een levend jong konijn had gevangen en daarna verdronk in de sloot. Of dat hier ook was gebeurt weet ik dus niet. Maar nu kwam het volgende probleem voor de reiger: hoe krijg ik deze prooi naar binnen?

Grote prooi

Na even ermee in de weer te zijn geweest, wist de reiger de haas in de goede positie te krijgen om hem door te slikken. Of tenminste een poging daartoe te doen. Maar zo’n haas blijkt toch andere koek dan een stekelbaasje.

Een hele mond vol

Deze eerste poging mislukte dan ook en de haas werd weer even in het water gelegd. Ik denk om hem nat te houden. Nat glijdt zo’n groot ding toch iets makkelijker naar binnen.

Nat houden

Na een tijdje volgt een tweede poging. De haas werd met kracht uit het water gezwiept en de kop verdwijnt in de keel van de reiger. Dan stopt het en de reiger blijft versuft even zo staan. Ik geloof niet dat het gaat lukken.

Te gulzig?

Weer laat hij zijn prooi in het water vallen. De reiger lijkt het voor nu op te geven. Zijn ogen zijn groter gebleken dan zijn maag, of in dit geval zijn keel.

Het lijken zulke suffe beesten, maar als ze een haasje te pakken kunnen nemen zijn het toch geduchte rovers. Misschien zal de reiger later nog een poging gaan wagen. Voor nu is het genoeg en schudt hij nog even zijn veren los om bij te komen.

Even bijkomen

Zonder prooi veranderd de reiger weer in de suffe verschijning zoals we hem kennen. Maar ik weet nu: schijn bedriegt!


Een ochtend in de polder

24 maart 2012

Gelukkig heb ik er geen moeite mee om vroeg op te staan. Anders mis je zoveel mooie momenten. De zonsopkomst is zo’n moment. Daar kan ik niet genoeg van krijgen. Toen ik rond half 7 in de Eempolder arriveerde duurde het niet lang meer voor de zon tevoorschijn kwam boven de horizon. Als een grote rode bol deed ze haar best om de aanwezige grondmist weg te branden.

Rode bol

Ik heb bij deze foto eigenlijk weinig bewerkt. De kleuren waren in het echt ook zo!

De Eempolder is een uitgestrekt landschap van weiden onderbroken door slootjes en enkele aangelegde plassen met riet er om heen. In het midden staat een karakteristieke dode boom. Een dankbaar onderwerp voor fotografen omdat het zo’n mooi silhouet heeft. Ook ik kon de verleiding niet weerstaan, om hem vast te leggen tegen de opkomende zon.

Silhouet

Dit soort momenten duurt eigenlijk maar een paar minuten en de sfeer veranderd ook erg snel. Even later was de zon al weer een stuk hoger gekomen en kon ik, recht tegen de zon in, onderstaande foto maken. Misschien wel de beste ‘zonsopkomsfoto’ die ik tot nu toe gemaakt heb.

Gouden licht

Nog steeds genietend van de ochtendsfeer loop ik verder en kom bij één van kleine plassen. Daar zwemt een knobbelzwaan in het zachte ochtendlicht, terwijl de nevel nog niet helemaal is weggebrand door de opgekomen zon. Ook dat geeft weer een mooi sfeerbeeld.

Nevelzwaan

Dan is het tijd om de weidevogels, zoals de grutto, kievit en tureluur op te zoeken. Ik hoor ze al met hun kenmerkende roep rondvliegen. Voor mij is dat geluid één van de mooiste natuur- en lentegeluiden die ik ken. Ik wordt er altijd vrolijk van. HEERLIJK!

De beste manier om de vogels te benaderen, in het verder kale weidegebied, is met de auto. Die gebruik je dan als mobiele schuilhut. Vanuit hier probeer je dan de vogels, die vaak op paaltjes zitten, voorzichtig te benaderen. Blijkbaar is een auto minder beangstigend, dan een menselijke gedaante die aan komt lopen. Nadeel is dat je eigenlijk alleen vanaf de bestuurderskant foto’s kan maken. En dat is soms lastig. Soms zitten de vogels aan de ‘verkeerde’ kant (volgens mij doen ze dat expres), of staat de zon niet goed. Zo is het ook met deze grutto. Achteraf de enige van deze soort die ik vandaag op een paaltje aantref. Maar ook ‘verkeerde’ omstandigheden kunnen goed uitpakken.

Tegenlicht

Zo’n soort foto had ik al een tijdje in mijn hoofd en het is altijd mooi als je een keer in de omstandigheid komt dat je hem kunt maken.

Na deze meevaller, rij ik verder maar zie verder weinig meer binnen het bereik van mijn camera. Ik besluit dan ook de auto te verlaten en nog een stukje te wandelen. Dat is eigenlijk toch fijner dan in die auto te zitten. Weer heerlijk die vogelgeluiden om je heen en lekker in het zonnetje. Na een tijdje hoor ik gezang vanuit een rietkraag. Ik ben inmiddels aangekomen bij de rand van de polder, bij het Eemmeer. Op mijn gehoor afgaande spot ik een rietgors, die luid zingend in het riet zit. Best een lastig vogeltje om goed te fotograferen door zijn zwarte kop. Het is moeilijk om daar tekening in te houden. Toch is mij dat aardig gelukt dacht ik.

Rietgors

Ik ben erg blij met deze foto. De eerste keer dat ik deze soort fotografeer en dan ook nog in zo’n mooie pose.

Terug lopend naar de auto zie ik nog een mannetje van de bruine kiekdief voorbij zweven. Helaas niet goed op de foto kunnen krijgen, maar ook dan geniet ik van de ervaring. Ik besluit dan nog één rondje in de auto te maken en dan weer naar huis te gaan.

Vanuit de auto maak ik dan een aantal foto’s van de grutto’s in het weiland. Leuk, maar toch ben ik niet tevreden. Door het relatief hoge standpunt krijg je geen mooie achtergrond. Ik besluit iets uit te proberen en doe voorzichtig het autoportier open. Tot nu toe blijft de grutto zitten. Heel voorzichtig en langzaam kruip/loop ik half gebukt en achter een paal richting vogel. Als ik aankom bij het hek ga ik liggen. Vanuit deze lage positie komt de vogel veel mooier uit.

In zijn biotoop

Echt nooit verwacht dat deze vogel zou blijven zitten tijdens mijn sluipcapriolen. Zo zie je maar dat je het gewoon moet proberen. Soms lukt het! Het gelukt is nu trouwens toch aan mijn kant. Ook de graspiepers gingen meewerken. Deze ging er echt voor staan leek het wel! Volgens mij de houding van een topmodel.

Graspieper

Het grappige is dat ie een druppel boven op zijn kop heeft liggen. Geen idee hoe die daar komt. Wie het weet mag het zeggen.

Het volgende exemplaar dat ik tegenkwam, was toe aan een grondige poetsbeurt en vond het niet erg dat ik meekeek. Meestal plaats ik maar één foto van een bepaald dier, maar nu kon ik geen keuze maken. Vandaar deze kleine serie.

Poetsbeurt 1

Poetsbeurt 2

Poetsbeurt 3

Prachtig niet? Als je al mijn foto’s die ik gemaakt heb, snel achterelkaar bekijkt is het net een film. Als ik er nu zo over nadenk is dat misschien helemaal niet zo’n slecht idee voor een volgende keer. Mijn camera heeft een filmfunctie, dus waarom niet? Moet ik me toch maar eens in gaan verdiepen.

En met dit in het achterhoofd sluit ik dit blog af. Een heerlijke lente-ochtend in de polder. Wat wil een mens nog meer?