Posts tagged “fuut

Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.

Advertenties

Lentekriebels

9 maart 2014

Je ruikt het, je voelt het: het voorjaar hangt in de lucht. De temperaturen lopen op naar een behaaglijke 16 graden en de lentezon laat zich veelvuldig zien. Vandaag heb ik afscheid genomen van de winter die nooit gekomen is. Lente betekent ook dat de natuur weer tot leven komt en er weer gedacht wordt aan het stichten van een gezin en het zorgen voor nageslacht.

De futen maken daar altijd een heel spektakel van. En vandaag ben ik van plan dat vast te leggen. Ik ga naar een plekje in Almere waarvan ik weet dat er elk jaar een aantal futenparen nestelen. De bedoeling is om een laag standpunt te zoeken en zo de balts te fotografen. Aangekomen op de plek zoek ik een plaatsje met de zon in m’n rug. Ik hoor dat er zich van alles afspeelt tussen het riet. Eén van de futen komt even later voorbij zwemmen en schud zich even lekker uit.

Uitschudden

Uitschudden

Maar al snel verdwijnt hij of zij weer uit beeld.

Ik zit duidelijk niet op de goede plek! Ik loop dus een stuk terug en zoek weer een plek langs de waterkant. Ik heb nu wel meer tegenlicht, maar ook een lager standpunt. En niet onbelangrijk: goed zicht op de futen. Er zitten in ieder geval twee stelletjes tussen het riet. Een paartje laat duidelijk zien dat ze elkaar wel zien zitten.

Kopschudden

Verleidelijke blik

Het is altijd weer een prachtig gezicht om twee dieren zo in elkaar op te zien gaan. En ik zit eerste rang bij deze voorstelling! De verleidelijke blik werkt en het kopschudden gaat beginnen. Een belangrijk onderdeel van de balts.

Kopschudden

Kopschudden

Hier gaan ze een tijdje mee door en dan verdwijnen ze tussen het riet. Wat zich daar afspeelt weet ik niet, maar tot een paring komt het volgens mij niet. Dat heb ik wel eens gezien en dat ging toen met veel meer herrie gepaard 😉

Later komt één van de futen weer tevoorschijn en zwemt in een eigenaardige houding voor mij langs. Of het voor zijn partner, die op de achtergrond meekijkt, of voor de concurrentie bedoelt is weet ik niet. Het is wel een eigenaardig gezicht zo plat op het water.

Lage houding

Lage houding

Opnieuw trekken ze zich terug tussen het riet en het grote wachten begint. Het duurt een hele tijd, maar uiteindelijk komen ze weer in beeld. En nu zelfs nog dichterbij dan de eerste keer. Veel baltsgedrag laten ze niet meer zien helaas. Wel draaien ze nog een aantal keren verliefd om elkaar heen. Dit moment vond ik wel mooi, omdat de ene net onder de snavel van de andere doorkijkt.

Een rustige wals

Verliefd

Hier blijft het bij voor wat de balts betreft. Geen pinguindans. Het hoogtepunt van de futenbalts blijft deze keer achterwege.

Dan verschijn er nog een andere fuut ten tonele. Stiekem hoop ik op een confrontatie en het gespetter wat daar bij hoort. De indringer laat zich in ieder geval wel op zijn mooist zien. Het tegenlicht doet de rest.

Imposante verschijning

Imposante verschijning

Ondanks zijn opvallende entree blijft ie toch op afstand en laat de andere futen met rust.

Als ook de andere futen zich weer tussen het riet begeven vind ik het tijd om te vertrekken. Ik heb me een paar uurtjes heerlijk vermaakt! Met een grote glimlach op de lippen loop ik langs het water richting de auto. Ik zie nog een verdwaalde fuut rondzwemmen. Zo af en toe duikt hij onder. Het is hier tussen de bomen een stuk donkerder dan op de baltsplaats. Het levert een mooi plaatje op.

Donker

Donker

En met deze afsluiting is mijn bezoekje aan de futen voorbij. Ik heb weer genoten en ik hoop jij nu ook een beetje!


Een ochtend in het veen

28 april 2013

Vandaag ga ik op pad in het Fochteloërveen. Een hoogveengebied op de grens van Drenthe en Friesland. Een prachtig en voor Nederland uniek gebied. Hier broeden bijvoorbeeld de kraanvogel en de geoorde fuut. En misschien kom je wel een adder tegen op je pad. Uitkijken dus waar je je voeten neer zet!

Natuurlijk ga ik ’s ochtends vroeg en hoewel het al bijna mei is voelt het aan als februari: koud en mistig. Ik moet zelfs mijn autoruiten krabben. Perfecte omstandigheden dus voor landschapsfoto’s. Heb de laatste tijd veel kunnen oefenen onder deze omstandigheden en de resultaten zijn vaak erg sfeervol.

Eerst even naar de vogelhut en dit is wat ik zie.

Een mistige start

Een mistige start

Een mooi begin dacht ik zo. Ik loop door en wandel de heide op. Alles is hier nog bedekt met een laagje rijp en overal zie ik mooie tafereeltjes. Maar ja, nu nog zien vast te leggen zodat de sfeer ook in de foto behouden blijft. De zon is inmiddels net opgekomen en schijnt door het hoge bevroren gras.

Bevroren gras

Bevroren gras

Kou en mist zijn inmiddels mijn favoriete weersomstandigheden geworden. Alleen dan kun je zulke foto’s maken. Maar wacht het wordt nog mooier! Ik kom aan bij het water. Ik denk dat hier vroeger het veen afgegraven is en door de hoge waterstand die in het gebied wordt gehandhaafd ontstaan er vennen en meertjes. De zon probeert de mist weg te branden, maar ze heeft het er moeilijk mee.

Nevel ven

Nevel ven

Achter in het water staan een rijtje dode bomen. Met mijn telelens kan ik ze mooi fotograferen in de mist. De foto is omgezet naar zwart/wit.

Silhouetten in de mist

Silhouetten in de mist

Ik vermaak me prima zo op deze ochtend. Heel langzaam trekt de mist op en beetje bij beetje wordt de wereld wat groter. Maar de sfeer blijft nog steeds geweldig! En ik blijf de ene naar de andere foto maken.

De mist trekt op

De mist trekt op

Wat een prachtig gebied is dit toch. En wat jammer dat het zo ver van mijn huis is. Alleen als ik op familiebezoek ben heb ik de mogelijkheid om het veen te bezoeken. Maar hier zou je toch wekelijks willen rondstruinen?

Opeens verschijnt er een grote vogel vanuit de mist. Ik zie alleen een silhouet, maar herken het als een kraanvogel. Dat is echt mazzel hebben om deze zeldzame vogel te kunnen zien. Ook al is het een broedvogel hier. Snel maak ik een paar foto’s, maar meer dan dit is er niet van te maken.

Kraanvogel

Kraanvogel

Ondanks het vage beeld, ben ik blij met deze foto! Ik richt mijn aandacht weer op het water, want ik wil ook graag die andere mooie vogel zien die hier voorkomt: de geoorde fuut. Het duurt wel even, maar dan zie ik een stelletje in een kleine  poel. Helaas aan de andere kant maar je kunt niet alles hebben. Wel heb ik de mazzel dat de zon net even op zijn koppie valt. Ik kan 6 foto’s maken voordat ze uit het zicht verdwijnen.

Geoorde fuut

Geoorde fuut

De zon vind steeds meer gaten in de wolken en de eerste blauwe plekken verschijnen in de lucht. Dat geeft gelijk een heel andere sfeer.

Heideveld in het veen

Heideveld in het veen

Zoals je ziet is het nog steeds frisjes. Maar ik heb er geen enkele last van. Ik wordt warm van de mooie omgeving en dan vergeet je de kou. Genieten dus van het landschap, de rust en de vele vogels die hun mooiste liedjes fluiten. Fitissen, graspiepers en vinkjes geven een privé concert speciaal voor mij. Tenminste dat maak ik er dan maar even van.

Nog een laatste foto van het meertje en dan zit ook deze fototrip er weer op.

Fochteloërveen

Fochteloërveen

Het is één van mijn mooiste foto-ochtenden geweest en vooral mijn groothoeklens heeft overuren gedraaid. Ik heb genoten en ik hoop jij ook.


Eempolder

30 september 2012

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik achter valkjes en buizerds ben aangegaan. Dus hoog tijd om de oude polders op te zoeken. Vanuit de auto kan ik dan proberen mijn shots te maken. Omdat voorspelt is dat het een heldere ochtend wordt ga ik al voor zonsopgang op pad om de eerste zonnestralen vast te kunnen leggen. Wel toepasselijk op een zondag toch?

Maar het eerste licht dat ik voor mijn lens krijg is niet van de zon, maar van de maan! Deze staat nog volop te pronken in de hemel, terwijl het zonlicht vanachter de horizon langzaam ophoog kruipt. Dat vraagt natuurlijk om een foto, een maansondergang zogezegd. Toch wel wat anders om vast te leggen dan een zonsondergang. Meestal maak ik mijn foto’s op de A-stand. Dat wil zeggen: diafragmavoorkeur. Ik stel het diafragma in en het toestel kiest daarbij de sluitertijd. Maar nu kies ik voor volledig manueel en stel beide handmatig in. Het levert een, naar mijn mening, sfeervol plaatje op.

Maansondergang

Als ik me omdraai zie ik in de tegenovergestelde richting de zon verschijnen. Nog nooit heb ik beide in zo’n korte tijd na elkaar meegemaakt. Een volledig ander beeld en dat een kwartiertje later! Ongelooflijk eigenlijk.

Zonsopkomst

Hier wordt je toch helemaal warm van? Ik tenminste wel!

Weer terug in de auto ga ik op jacht naar de roofvogels. Maar al snel kom ik een probleempje tegen: het raam aan de bestuurderskant wil niet open! Damn, daar gaat mijn planning. Ik rij, als ik in de polder vogels wil fotograferen, altijd rond met een geopend raam met daarop een rijstzak. Het is geen doen om dat aan de bijrijderskant te doen. Snel een ander plan bedenken dus. Ik denk dat ik maar even naar de kijkhutten aan het Eemmeer ga. Dat houdt in dat ik een stukje moet wandelen. Met het mooie weer van vandaag komt dat eigenlijk ook wel weer goed uit.

In de eerste kijkhut zie ik al snel een aantal futen die aan het duiken zijn. In deze hut zit er een vrij laag kijkgat, zodat je een wat lager standpunt hebt. Daardoor kon ik één van de futen vanuit deze hoek nemen.

Fuut

Verder is er op het water niet veel te zien, of het zit te ver weg. In de lucht is er echter meer actie  Vooral grauwe ganzen vliegen in kleine groepjes over. Een leuke kans dus om te oefenen met vliegende vogels. Dat vind ik altijd weer een uitdaging. Deze twee vlogen mooi recht langs de hut.

Grauwe ganzen in de vlucht

Na deze geslaagde poging durf ik een wat kleiner vogeltje aan. Een stormmeeuwtje wil wel even meewerken. Ook dit lukt wel aardig. En hij neemt ook nog een mooie houding aan ook.

Stormmeeuw

Ik vind meeuwen altijd wat agressief over komen, maar deze soort heeft een wat vriendelijker uitstraling.

Omdat ik ook nog even naar de andere hut wil, verlaat ik deze en loop terug naar de auto. Hierbij kom ik langs allerlei poeltjes en slootjes. Ik blijf het lastig vinden om een goede landschapsfoto te maken. De werkelijkheid is toch vaak een stuk mooier dan wat je op een foto kan laten zien. Maar natuurlijk doe ik wel een poging om het uitgestrekte polderlandschap weer te geven in een twee dimensionaal beeld.

Polderlandschap

Ik wil hier vooral het uitgestrekte, lege landschap benadrukken.

Als ik aankom bij de tweede hut zie ik dat ook hier de vogels ver weg op het water zitten. Heel even landt er een grote zilverreiger voor de hut. Maar net zo snel als hij gekomen is, is hij weer weg ook. En omdat ik te langzaam reageer, kan ik er geen geslaagde foto van maken. Dit om aan te geven dat er ook genoeg dingen fout gaan. Dat je geen of alleen mislukte foto’s overhoudt aan een moment.

Een groepje kokmeeuwen blijft kortstondig even voor de hut hangen. Hiervan kan ik nog een aantal foto’s maken, voordat ze verder trekken. Onderstaand exemplaar heeft net zijn vleugels in een mooie houding.

Kokmeeuw

Zijn zomerkleed, met de zwarte kop, is al weer vervangen door het winterkleed. Hierbij blijven alleen twee zwarte puntjes over achter zijn ogen. Dit wordt ook wel een koptelefoon genoemd. en ik moet zeggen: het lijkt er wel op. Dus zie je een meeuw met een koptelefoon op, dan is het een kokmeeuw.

En met dit stukje educatie sluit ik dit verhaal af. Anders steken jullie er nog wat van op ook. 😉 Ondanks dat ik niet heb kunnen doen wat ik wilde heb ik weer genoten van mijn foto-ochtendje in de natuur. Vooral met de eerste twee foto’s ben ik erg blij. En binnenkort maar eens even langs de garage om het raam van de auto te laten repareren.


Op een mooie pinksterdag……

27 mei 2012

Deze eerste pinksterdag beloofde een zonovergoten dag te worden. Nadeel is dat het licht dan keihard wordt, waardoor je foto’s vaak minder mooi worden. Ik ging er dus weer vroeg op uit, om zoveel mogelijk van het zachtere ochtendlicht te profiteren.

Doel van vandaag het lepelaarpad tussen de Noorder- en Lepelaarplassen in Almere. Een gebied met veel vogels en als je geluk hebt kun je er bevers tegen komen. Ook veel afwisseling in landschap: waterplassen, wilgenbossen, rietvelden en natte graslanden. En niet een gebied dat erg druk is, vooral niet ’s ochtends vroeg. De volgende foto geeft een detail weer van het gebied. Heeft zo wel een beetje weg van een tropisch oerwoud. De lichte vlekjes zijn de vele dansmuggen die er rondzwerven. Echt irritante beestjes als je ergens zit of ligt te wachten op een fotomoment.

Almeers oerwoud

Het eerste vogeltje dat ik mooi voor de camera krijg is een fitis. Gezien de insecten in zijn snavel heeft hij of zij jongen in de buurt. Ondanks het vroege uur zie je toch al dat het licht vrij hard is.

Fitis

De achtergrond is niet de blauwe lucht, maar het water wat achter de rietkraag ligt. In dat water zwemt een koppeltje futen. En ja hoor, als ik goed kijk zie ik kleintjes op de rug van de ene. Ik denk dan altijd automatisch dat  dit dan het vrouwtje moet zijn, maar eigenlijk weet ik helemaal niet of dat zo is. Helaas zijn ze net te ver weg om goede foto’s te maken. In mijn hoofd moedig ik ze aan om dichterbij te komen, maar mijn telepathie werkt helaas niet.

Na een half uurtje loop ik verder en intussen hoor ik de bekende roep van een koekoek. Een erg lastige vogel om te fotograferen. Je hoort hem vaak, maar zien is een ander verhaal. En zien binnen het bereik van je camera komt al helemaal weinig voor. Ik ben dan ook erg blij als ik hem zie zitten. Wel ver weg, maar toch beter dan ik hem ooit in beeld heb gehad. Na een serie foto’s komt er plotseling een tweede exemplaar aangevlogen. Wat volgt is een luchtgevecht tussen de twee. Het gaat er best heftig aan toe en ik ben al weer getuige van een prachtig natuurmoment. Later blijkt ook nog dat de foto’s best redelijk gelukt te zijn.

Luchtgevecht

Ik ga ervan uit dat het een territoriumgevecht is. Na het gevecht gaan beide kemphanen uit elkaar. Daarna hoor ik nog van twee kanten het bekende “koekoek” klinken.

Na deze spannende gebeurtenis vervolg ik mijn weg. Ondertussen zie ik in de verte een bruine kiekendief jagen boven het riet en hoog in de lucht cirkelt een buizerd, loerend naar een prooi op de grond. Je moet toch wel een exceptioneel gezichtsvermogen hebben om van die hoogte (ik schat zo’n 200 meter) iets eetbaars op de grond te kunnen waarnemen. Dit zijn toch wel de momenten dat ik erg kan genieten van het in de natuur zijn, ondanks dat ik dan geen foto’s kan maken.

Dan blijkt dat mijn telepathie met de futen toch, met enige vertraging en met een ander paartje, heeft gewerkt. Rustig komt een futengezin mijn kant op zwemmen. Twee kleintjes zitten lekker veilig op de rug. Ik laat me op de hurken zakken en kan na een aantal minuten leuke foto’s maken.

futengezinnetje

In dit gebied heb ik ook in maart de futenbalts mogen meemaken (balts van de futen). Geen idee natuurlijk of dit hetzelfde paartje is, maar dit is wel een mooi vervolg op die gebeurtenis. Helemaal leuk wordt het als de kleintjes een waterslakje krijgen gevoerd.

Kleutervoer

Deze ochtend dreigt toch wel weer een memorabele te worden :-D!

Ik ben ondertussen begonnen aan de terugweg. Via hetzelfde pad loop ik weer richting auto. Ik kom langs een grote bramenstruik, waar ik op de heenweg een staartmeesje in zag duiken. Ik besluit even te wachten om te kijken of hij nog steeds aanwezig is. Al na een minuut of vijf komt er inderdaad ééntje aangevlogen. Met zijn snavel vol spinnen en insecten duikt hij weer de struik in. Ongetwijfeld heeft hij daar een nest met jongen. Een minuutje later volgt de andere ouder. Opvallend genoeg heeft deze staartmees zijn staart verloren! Een gek gezicht. Het valt me op dat ze steeds via dezelfde route aan komen vliegen en op dezelfde takjes gaan zitten voordat ze naar het nest gaan. Dat geeft mij de mogelijkheid om me goed en verdekt op te stellen. Ik hou één takje in beeld en als ouder 1 terugkomt kan ik dan ook onderstaande foto maken.

Staartmeesje

Om de paar minuten komt één van de ouders langs met zo’n portie krachtvoer. Ik denk dat deze jonkies het wel gaan redden zo. Al die tijd hou ik mijn camera gefocust op het takje. Dan opeens landt er een ander vogeltje. Snel kan ik een paar foto’s maken en ook deze duikt de struik in.

Braamsluiper

Deze braamsluiper doet zijn naam eer aan, door als buren van het staartmezenstel, ook in de braamstruik een nest met jongen te hebben. De eerlijkheid gebied me wel te vertellen dat ik pas thuis, na enig zoekwerk, de naam van dit vogeltje heb gevonden.

Een ochtend dus vol prachtige momenten, snelle reacties en mooie ontmoetingen. Om even tot rust te komen laat ik de vogeltjes voor wat ze zijn en concentreer mee meer op het kleine om me heen. Overal zie ik bloeiend gras en ik geef mezelf de opdracht daar een interessante foto van te maken. Dus veel kijken, composities bedenken en rekening houden met het felle zonlicht, of er juist gebruik van maken. Een heerlijke rustige tak van fotografie, die welkom is na al het vogelgeweld, waarbij je vaak snel moet reageren en het adrenalinegehalte soms oploopt. Ideaal dus om een foto-ochtendje mee af te sluiten.

Trekkracht

Als laatste van dit, toch wel weer lange blog (excuses daarvoor), nog een plaatje van het alom aanwezige fluitenkruid. Het miertje geeft deze foto net dat beetje extra vind ik zelf. Voor mijzelf weer een topochtend en ik hoop dat jullie door dit verhaal een beetje met me mee hebben kunnen genieten.

Fluitenkruid met mier


Goede vrijdag

6 april 2012

Goede Vrijdag. Voor mij elk jaar een extra vrije dag. Dus tijd om er weer op uit te trekken. Omdat ik bereikbaarheidsdienst heb, kan ik niet te ver weg. Moet dan altijd binnen een half uur in Amsterdam kunnen zijn. Dus koos ik ervoor om een gebiedje te verkennen die vlak bij mijn huis ligt. Het is een strook rietland met wilgenbosjes tussen de Oostvaardersplassen en de Lepelaarplassen. Bekend onder de naam: Verbindingszone.

Ook nu was ik vlak na zonsopkomst op pad. Zoals de vaste volgers van dit blog inmiddels wel weten is dat mijn favoriete tijdstip. En weer werd ik niet teleur gesteld.

Slapende kuifeenden

Ik weet niet wat het is, maar de sfeer van de vroege ochtend pakt mij elke keer weer. Zelfs een in principe saai plaatje van slapende eenden heeft dan een mooie uitstraling. Ook de stilte die heerst, zo vroeg op de dag, is erg mooi. Langzaam beginnen dan de geluiden te komen, als de natuur ontwaakt. Zo werden de grauwe ganzen al wakker, terwijl de kuifeendjes nog even lekker doorsliepen.

Wakker worden

De hele natuur komt nu tot leven: de bloemen gaan open, de ganzen vliegen over en overal hoor je gefluit en getjilp. Het geluid wat op dit moment het meeste opvalt is de zang van de tjitjaf. Met een beetje fantasie hoor je hem zijn eigen naam roepen: tjif tjaf tjaf tjif tjif. Meestal zitten ze hoog in de boom en, omdat het een vrij onopvallend vogeltje is, hoor je hem vaker dan dat je hem ziet. Ik had het geluk om er eentje te spotten die iets lager zat.

Tjiftjaf

Ik heb geen idee wat hij in zijn snavel heeft. Lijkt op één of ander zaadje.

Niet alleen de vogeltjes zijn nu wakker, maar ook de flora is ontwaakt. Zo profiteert deze bloesem van het ochtendzonnetje en lokt het de broodnodige insecten, die voor de bestuiving moeten zorgen.

Bloesem met insect

Niet alleen de bloesemdragende bomen en struiken zijn fotogeniek, ook degene met katjes kunnen leuke foto’s opleveren. Zo is op onderstaande foto de katjes van de schietwilg te zien. Heel anders dan de ‘gewone’ wilgenkatjes, maar minstens zo mooi.

Katjes van de schietwilg

Verder lopend valt mijn oog ineens op iets wits, wat tussen de struiken ligt. Het blijkt een kapot ei te zijn. Het doet mij denken aan een ganzenei, maar een expert ben ik natuurlijk niet. Wel een vreemde plek om zoiets te vinden: tussen de struiken en niet echt dicht bij het water. Dan ga ik denken hoe het daar gekomen is. Geroofd uit het nest en de inhoud opgegeten? Zou best kunnen. De veel voorkomende vos lust bijvoorbeeld wel een eitje. Heel toepasselijk eigenlijk zo vlak voor pasen. Dat vraagt natuurlijk wel om een foto:

Paasei?

Moet wel zeggen dat de setting door mij geregisseerd is. Zo tussen het gras kon ik er geen mooie foto van maken. Dus ei op de leuning van een bruggetje gelegd, met als achtergrond een rietkraag.

Na een wandeling tussen het struikgewas kom ik weer bij het water uit. Ook hier weer veel activiteit van de watervogels. Op de leuning van de brug (andere dan die van het ei) stond deze eend. Half wakker en half slapen. Toch knap om met dat lompe lijf in balans te blijven op één poot.

In balans

Zoals je ziet, houdt hij mij, ondanks dat hij zijn snavel tussen de veren steekt, goed in de gaten.

Ook in het water is genoeg te zien. Zo dobbert deze fuut rustig rond, maar ook nu doet het ochtendlicht zijn werk. In combinatie met het riet levert dat een prachtig kleurenpalet op. Daarom heb ik de fuut zelf wat kleiner gehouden, zodat je meer van de kleurrijke omgeving ziet.

Fuut in ochtendlicht

Dan komt er ineens familie grauwe gans vanuit een zijslootje gezwommen.  De eerste kuikentjes die ik zie dit jaar. Het paasgevoel kan nu natuurlijk helemaal niet meer stuk. Een paasei en paaskuikentjes. Het plaatje is compleet.

Familie gans

Wel een beetje jammer dat de kleintjes net teveel van de camera afzwemmen, maar voor nu moet ik het er mee doen.

Ik moet dan dezelfde route teruglopen en kom terug op de plek waar ik 3 uur eerder  mijn wandeling ben begonnen. Naast de weg steken allemaal kleine stengels uit de grond met een knopje op het eind. Geen idee wat het is, maar het lijk mij erg leuk voor op de foto. Ik wissel dan ook mijn telelens voor de macrolens en duik met mijn hoofd tussen het gras. Languit liggend, met de cameratas als ondergrond, probeer ik een leuk groepje te fotograferen. Ik dwing mijzelf om goed na te denken over de compositie en neem de tijd. Onderstaande foto is het eindresultaat.

Heermoes

Na navraag op het forum van vroege vogels bleek de naam van dit plantje Heermoes te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijn een ramp te zijn al je dit in je tuin krijgt. Echt onkruid dat niet vergaat. Maar zo in de vrije natuur een dankbaar onderwerp om te fotograferen.

Ik loop dan nog snel even naar het water voor een laatste blik, als uit het niets twee baardmannetjes verschijnen. Een soort die ik nog niet eerder gezien heb, dus ik was blij verrast. Het duurde maar een paar seconden en toen vlogen ze door. Ik heb lang getwijfeld of ik onderstaande foto hier moest plaatsen. Ik vind de rietstengel die over het vogeltje valt erg storen. Maar omdat dit mijn eerste foto van een baardmannetje is mag hij hier toch staan in dit verhaal.

Baardmannetje

Wel een prachtige soort trouwens en dan is het mannetje nog een stukje mooier dan dit vrouwtje.

Een ochtend dus met veel ochtendsfeer, paasgevoelens en verrassingen. Omdat ik dit vaak doe zou je je kunnen voorstellen dat je er aan went, maar dat is niet het geval. Elke keer als ik er weer op uit trek geniet ik van de sfeer en de vele leuke dingen die je tegenkomt. En dat is wat ik vast wil houden: het genieten en verwonderen over de natuur om ons heen. En niet alleen verwonderen, maar ook bewonderen. En ik hoop dat jullie, door het lezen van deze blog, met mij mee kunnen genieten en je net als ik blijven verbazen.


Balts van de futen

11 maart 2012

Rond deze tijd van het jaar, als de dagen weer langer worden en de temperatuur omhoog gaat, krijgen veel dieren last van de ‘lentekolder’. Deze uitdrukking leen ik even van de uil uit de bambi film. Ook de fuut heeft nu het voorjaar in de kop en voert zijn indrukwekkende  baltsdansen uit. Natuurlijk wil ik dat wel eens meemaken en vastleggen op de foto. Vraag is alleen: hoe vind ik een paartje futen, die precies op het moment dat ik tijd heb, hun ritueel voor mij willen opvoeren?

Omdat ik dit niet op afspraak kan regelen trek ik er maar op goed geluk op uit. Mijn doel zijn de Noorderplassen en Lepelaarplassen in Almere. Daar zie je eigenlijk altijd wel futen en als ik mij goed herinner zat er vorig jaar ook ergens een nest.

Aangekomen op de bewuste plek zie ik vooral heel veel meerkoeten. Ik installeer me aan de waterkant en dan is het wachten. Al snel zie ik een fuut. Heb eigenlijk geen idee of het een mannetje of vrouwtje is en hoe je dat kan zien. Maar dit is eigenlijk ook niet belangrijk. Hij/zij zwemt wat tussen en achter het riet, als er ineens een tweede fuut verschijnt en ze uit het niets hun paringsdans beginnen! Natuurlijk bijna niet te zien vanaf de plek waar ik zit, maar tussen het riet door zie ik ze toch tegen elkaar aan staan. Binnen een paar tellen is het weer voorbij. Een gemiste kans, maar misschien doen ze het nog eens. Ik besluit een plekje aan de overkant op te zoeken, waarvan ik een beter uitzicht heb op de plek waar ze net hun voorstelling gaven.

Vanuit mijn nieuwe positie zie ik dat ze tussen het riet een nest hebben en elkaar regelmatig laten blijken dat ze het wel zien zitten met z’n tweetjes.

Tussen het riet

Het is alleen lastig fotograferen zo. Bovenstaande foto heb ik dan ook handmatig scherp gesteld.

Het nest ligt nog wat verder in het riet en op een gegeven moment lijkt er, aan de geluiden te horen, een paring plaatst te vinden. Helaas buiten mijn zicht. Of misschien had dit echtpaar wel gewoon ruzie over de inrichting van hun nieuwe nest. Dat kan natuurlijk ook!

Zo af en toe komen ze even wat beter te voorschijn en zo te zien houden ze echt wel van elkaar hoor.

Futenliefde

Maar al snel trekken ze zich weer terug in het riet. Blijkbaar houden ze niet van voyeurs. Ondertussen zit ik gewoon lekker te genieten aan de waterkant. Best wel een leuk plekje zo in het ochtendzonnetje.

Dan verschijnt er opeens een tweede paartje futen. Dat wordt hommeles denk ik en ik ga er eens goed voor zitten. Maar dat valt dan toch tegen. Blijkbaar zijn “mijn” futen vredelievende beestjes. Ze komen wel even poolshoogte nemen, maar tot een confrontatie komt het niet. Ook het andere stel heeft geen zin in gedoe en gaan hun eigen gang.

Poolshoogte nemen

Paartje 1 trekt zich weer terug bij het nest en de andere futen gaan nu weer terug van waar ze gekomen waren. Lichtelijk teleurgesteld dat ik de paringsdans gemist heb, besluit ik ook te vertrekken. Het was genieten, maar het hoogtepunt speelde zich grotendeels buiten mijn zicht af.

Als ik mijn boeltje gepakt heb zie ik het tweede stel nog zwemmen in het kanaaltje. En dan, zoals zo vaak, gebeurt datgene waar je niet meer op rekent. Deze futen zijn blijkbaar wat meer exhibitionistisch ingesteld. Voor mijn ogen beginnen zij aan hun liefdesverklaring.

Liefdesverklaring

Na even zo tegenover elkaar te hebben gestaan ondertussen met hun kop schuddend , duiken ze allebei onder om met de bek vol waterplanten boven te komen. Dan zwemmen ze met een flinke vaart op elkaar aan.

Met de bek vol

En dan komt het hoogtepunt van de balts: “De pinguindans”. Met de borsten tegen elkaar komen ze hoog uit het water. Al watertrappelend staan ze zo een poosje tegen elkaar aan. Een prachtig gezicht! En ik mag dat meemaken!

Pinguindans

Voor de zoveelste keer voel ik mij bevoorrecht dat ik getuige mag zijn van een mooi natuurmoment. Als ik eerlijk ben vind ik dat net zo belangrijk als de foto’s. Het meebeleven van al die gebeurtenissen in de natuur is toch prachtig? Ik schatte de kansen van te voren niet erg hoog in, maar blijkbaar was het mij gegund om de balts van de futen te mogen zien.

Ook na deze fantastische ervaring kwam ik nog genoeg leuks tegen, maar dat zal ik wel in een aparte blog laten zien. De futen verdienen het om als enige in deze blog te figureren!