Posts tagged “gras

Languit in het gras

13 april 2014

Na de laatste tijd veel bezig te zijn geweest met vogels is het vandaag hoog tijd om het macro-seizoen af te trappen. En omdat je een doel moet hebben in je leven, ga ik vandaag voor oranjetipjes op pinksterbloemen. Een klassieke combinatie van vlinder een bloem. Helaas ben ik tot vandaag dit prachtige vlindertje nog nooit tegen gekomen. Omdat vlinders in de vroege ochtend nog moeten opwarmen en daardoor makkelijker te fotograferen zijn, ben ik weer bijtijds op pad.

De zon komt net op als ik bij het pinksterbloemenveld kom. Genoeg bloemen, dus het is nu speuren naar de kleine vlindertjes. Die zie ik niet gelijk. Maar om toch te profiteren van het vroege ochtendlicht duik ik het natte gras in en ga aan de slag met de alleen de bloemen.

Pinksterbloem

Pinksterbloem

De dauwdruppels zorgen voor het mooie achtergrondeffect, ook wel bekend als bokeh. Bokeh is afgeleid van het Jpanse woord bokeaji, wat ‘onscherp’ betekent. Bokeh wordt in de fotografie gebruikt om de esthetische kwaliteit van onscherpte uit aan te geven.

Nu ik hier toch lig kan ik net zo goed die dauwdruppels nog even op de foto zetten.

Dauw

Dauw

Het zijn kleine druppeltjes, maar met zijn allen kunnen ze je een behoorlijk nat pak bezorgen. Daarom heb ik altijd een vuilniszak in de fototas om op te liggen.

Het is heerlijk om zo met het licht en de camera te spelen. Maar ik was op zoek naar oranjetipjes, dus ik ga verder. Ik bekijk alle bloemen om te zien of er een vlindertje op zit. Maar volgens mij hebben ze dit veld nog niet ontdekt. Geen vlinder te zien! Dus verleg ik mijn aandacht maar volledig naar de bloemen en het andere groen wat hier groeit.

Warm licht

Warm licht

Het is altijd lastig om een bloem te vinden die mooi uitkomt tussen het gras en de andere bloemen. Het wordt al snel te druk. Dit exemplaar stak net iets verder boven het gras uit en kwam dus mooi vrij te staan.

Maar niet alleen de bloemen waren fotogeniek. Dit plantje, waarvan ik de naam niet weet, was een echte druppelvanger. Dat zijn van die dingen waar je normaal gesproken al snel aan voorbij loopt. Maar met een camera, en een goed oog worden het juweeltjes.

Druppelvanger

Druppelvanger

Tot nu toe heb ik mij steeds geconcentreerd op één plantje en op de achtergrond. Maar je kunt natuurlijk ook meerdere bloemen in je foto betrekken. Het grappige is dat ik niet meer weet of het tweede bloempje nu voor of achter de grote staat. Voor het beeld maakt dat niet uit.

Herhaling

Herhaling

Ik kan me voorstellen dat je nu vlekken voor je ogen begint te zien van al die bokehcirkels. Daarom als afsluiting nog een foto die niet met tegenlicht is genomen. Het licht is dan volkomen anders en de cirkels zijn er dan niet.

Dauwbloempje

Dauwbloempje

De zon is inmiddels al een stuk hoger komen te staan en het gras droogt snel op. Ik blijf nog even door fotograferen, maar de sfeer is weg en ik besluit dat het mooi geweest is. De oranjetipjes blijven dus nog even op mijn to-do-lijstje staan. Maar het was weer genieten om met macrofotografie bezig te zijn geweest.

 

 


Van de bloemetjes en de bijtjes

10/11 juni 2012

Zoals de titel al verraad gaat deze blog voornamelijk over bloemetjes en insecten. Ik ben dit weekend twee keer er op uit geweest onder wisselende weersomstandigheden. Zaterdag harde wind en miezerregen en zondag gelukkig wat minder onstuimig en zelfs de zon kwam nog tevoorschijn. Ondanks de titel toch ook nog wat andere foto’s, want een aantal leuke andere ontmoetingen moest ik natuurlijk ook vastleggen.

Omdat het zaterdag zo hard waaide was echte macro niet mogelijk. Wel heb ik geprobeerd om de beweging van het golvende gras vast te leggen. Door een wat langere sluitertijd (1/30 sec) te kiezen krijg je een ietwat abstracte foto met de suggestie van beweging.

Wuivende halmen

Geen macroweer dus, maar het is goed te doen om een aantal bloemen aan de slootkant vast te leggen. De eerste is de gele lis. Ik vind die altijd wel wat weghebben van een iris. Een mooie opvallende verschijning aan de Hollandse waterkant.

Gele lis

Bij dezelfde sloot staat ook deze plant. Kleine tere bloemetjes op een stevige stengel. Ik heb geen idee hoe die heet, maar gelukkig zijn er genoeg fora op internet te vinden.

Zwanenbloem

Navraag op het forum van vroege vogels leverde de naam op. Ik vind het wel een passende naam, want niet ver van dit plantje vandaan zwom deze familie.

Familie Zwaan

Blijft toch altijd wel weer leuk, dat jonge spul.

Na een beetje gemiezer begint het nu wat serieuzer te regenen en ik besluit er mee op te houden. Onderweg naar huis zie ik deze haas in een weiland zitten. Daar stop ik natuurlijk nog wel even voor. Hij probeert zich nog te verstoppen achter een grassprietje, maar mijn fotografenogen zien alles. 😉 En dus moet hij eraan geloven en wordt ie op de gevoelige plaat vastgelegd. Eigenlijk moet je tegenwoordig zeggen: “op de gevoelige sensor”. Maar ja, dat klink toch niet zo lekker.

Haas

Op zondag tref ik het beter met het weer. Uiteindelijk komt het zonnetje tevoorschijn en de wind is gaan liggen. Dus mijn macrolens kan uit de tas en ik kan het gras induiken. Mijn eerste slachtoffer is een klein motje. Als ik het goed heb een grasmot. Het lijken van die onooglijke fladderaartjes, maar van dichtbij vind ik ze prachtig.

Motje

Terwijl ik bezig ben met dit motje, komt er ineens een vliegje in beeld. Via dezelfde grashalm klimt hijj omhoog. Kennelijk een beetje jaloers op de aandacht die zijn vriendje krijgt. Om hem niet teleur te stellen wil ik hem ook best op de foto zetten. Maar dan moet hij wel even mooi gaan zitten. En dat doet hij dan ook, dus vandaar onderstaande foto.

Ieniemini vliegje

In het gebied waar ik ben staan veel wilde rozenstruiken in bloei. Ze kleuren van wit tot hard roze. Het is toch altijd lastig om net die tak uit te kiezen waarmee je een mooi compositie kunt maken. Deze is het uiteindelijk geworden.

Wilde roos

Als ik verder loop over het graspad zie ik plotseling iets onder mijn voeten bewegen. Geschrokken blijf ik staan. Nu zie ik wat het is: een klein vogeltje! Daar stond ik toch bijna met mijn maat 42 bovenop. Onbeholpen probeert hij zich uit de voeten te maken. Blijkbaar kan hij nog niet vliegen. Uiteindelijk lukt het hem om de zijkant van het pad te bereiken en tussen het riet te verdwijnen.

Jonge rietgors

Ik hoop dat ie snel zijn vleugels weet te gebruiken. Zo op de grond is hij natuurlijk een makkelijk prooi voor rovers.

Na deze onverwachte ontmoeting concentreer ik mij weer op het kleine. Dan zie ik een spinnetje boven in een grasprietje zitten. Het lijkt me wel een mooie compositie, dus ga ik plat op mijn buik. Het zonlicht valt mooi op het spinnetje, die daardoor mooi oplicht.

Spinnetje

Het valt me nu pas op hoe mooi gekleurd dit beestje eigenlijk is. Dat is ook het mooie van macrofotografie: het onzichtbare zichtbaar maken.

Heb nu al een aantal mooie foto’s, maar mijn favoriete insecten ben ik nog niet tegen gekomen: libellen en juffers. Omdat ik een mooi plekje weet bij het water besluit ik daar maar eens te gaan kijken. Daar aangekomen valt het mij weer op hoe mooi de omgeving hier eigenlijk is. Een door mensenhanden gecreëerde gebied, zoals zoveel in de flevopolder, maar daarom niet minder natuurlijk. Hierbij een overzicht van het gebied.

Kromslootpark

Een heerlijk plekje zo aan het water en in het zonnetje. Ik speur de omgeving af naar libellen en heel kort zie ik er één voorbij schieten. Verder helemaal niets. Maar lang blijf ik daar niet over treuren. Die libellen komen dan wel een andere keer. Ik loop weer richting auto en zie nog een laatste mogelijkheid voor een foto: een zweefvliegje op een paardebloem. Een hele gewone bloem met een heel gewoon vliegje, maar ook dat kan een mooi beeld opleveren.

Zweefvlieg op paardenbloem

En met deze afsluiter kom ik weer aan het eind van mijn verhaal. Als ik het zo nalees een heel gevarieerde blog. Veel macro, bloemen, vogels, één zoogdier en zelfs een landschapje. Eigenlijk alle categorieën die ik op deze site heb staan, behalve dan de paddenstoelen. En dat is ook het mooie van natuurfotografie: die afwisseling. Elke tijd van het jaar geeft weer andere mogelijkheden. De vogels zijn nu wat minder zichtbaar, maar de vele insecten leveren nu mogelijkheden voor macrofotografie. Ik denk niet dat ik mij ooit zal kunnen beperken tot één van de genoemde categorieën. Hoewel sommigen zeggen dat je je moet specialiseren om echt goed te worden. Dan maar iets minder goed denk ik dan. Hoewel ik altijd blijf streven naar de perfecte foto. Die zal ik wel nooit maken, maar ik blijf het proberen.


Op een mooie pinksterdag……

27 mei 2012

Deze eerste pinksterdag beloofde een zonovergoten dag te worden. Nadeel is dat het licht dan keihard wordt, waardoor je foto’s vaak minder mooi worden. Ik ging er dus weer vroeg op uit, om zoveel mogelijk van het zachtere ochtendlicht te profiteren.

Doel van vandaag het lepelaarpad tussen de Noorder- en Lepelaarplassen in Almere. Een gebied met veel vogels en als je geluk hebt kun je er bevers tegen komen. Ook veel afwisseling in landschap: waterplassen, wilgenbossen, rietvelden en natte graslanden. En niet een gebied dat erg druk is, vooral niet ’s ochtends vroeg. De volgende foto geeft een detail weer van het gebied. Heeft zo wel een beetje weg van een tropisch oerwoud. De lichte vlekjes zijn de vele dansmuggen die er rondzwerven. Echt irritante beestjes als je ergens zit of ligt te wachten op een fotomoment.

Almeers oerwoud

Het eerste vogeltje dat ik mooi voor de camera krijg is een fitis. Gezien de insecten in zijn snavel heeft hij of zij jongen in de buurt. Ondanks het vroege uur zie je toch al dat het licht vrij hard is.

Fitis

De achtergrond is niet de blauwe lucht, maar het water wat achter de rietkraag ligt. In dat water zwemt een koppeltje futen. En ja hoor, als ik goed kijk zie ik kleintjes op de rug van de ene. Ik denk dan altijd automatisch dat  dit dan het vrouwtje moet zijn, maar eigenlijk weet ik helemaal niet of dat zo is. Helaas zijn ze net te ver weg om goede foto’s te maken. In mijn hoofd moedig ik ze aan om dichterbij te komen, maar mijn telepathie werkt helaas niet.

Na een half uurtje loop ik verder en intussen hoor ik de bekende roep van een koekoek. Een erg lastige vogel om te fotograferen. Je hoort hem vaak, maar zien is een ander verhaal. En zien binnen het bereik van je camera komt al helemaal weinig voor. Ik ben dan ook erg blij als ik hem zie zitten. Wel ver weg, maar toch beter dan ik hem ooit in beeld heb gehad. Na een serie foto’s komt er plotseling een tweede exemplaar aangevlogen. Wat volgt is een luchtgevecht tussen de twee. Het gaat er best heftig aan toe en ik ben al weer getuige van een prachtig natuurmoment. Later blijkt ook nog dat de foto’s best redelijk gelukt te zijn.

Luchtgevecht

Ik ga ervan uit dat het een territoriumgevecht is. Na het gevecht gaan beide kemphanen uit elkaar. Daarna hoor ik nog van twee kanten het bekende “koekoek” klinken.

Na deze spannende gebeurtenis vervolg ik mijn weg. Ondertussen zie ik in de verte een bruine kiekendief jagen boven het riet en hoog in de lucht cirkelt een buizerd, loerend naar een prooi op de grond. Je moet toch wel een exceptioneel gezichtsvermogen hebben om van die hoogte (ik schat zo’n 200 meter) iets eetbaars op de grond te kunnen waarnemen. Dit zijn toch wel de momenten dat ik erg kan genieten van het in de natuur zijn, ondanks dat ik dan geen foto’s kan maken.

Dan blijkt dat mijn telepathie met de futen toch, met enige vertraging en met een ander paartje, heeft gewerkt. Rustig komt een futengezin mijn kant op zwemmen. Twee kleintjes zitten lekker veilig op de rug. Ik laat me op de hurken zakken en kan na een aantal minuten leuke foto’s maken.

futengezinnetje

In dit gebied heb ik ook in maart de futenbalts mogen meemaken (balts van de futen). Geen idee natuurlijk of dit hetzelfde paartje is, maar dit is wel een mooi vervolg op die gebeurtenis. Helemaal leuk wordt het als de kleintjes een waterslakje krijgen gevoerd.

Kleutervoer

Deze ochtend dreigt toch wel weer een memorabele te worden :-D!

Ik ben ondertussen begonnen aan de terugweg. Via hetzelfde pad loop ik weer richting auto. Ik kom langs een grote bramenstruik, waar ik op de heenweg een staartmeesje in zag duiken. Ik besluit even te wachten om te kijken of hij nog steeds aanwezig is. Al na een minuut of vijf komt er inderdaad ééntje aangevlogen. Met zijn snavel vol spinnen en insecten duikt hij weer de struik in. Ongetwijfeld heeft hij daar een nest met jongen. Een minuutje later volgt de andere ouder. Opvallend genoeg heeft deze staartmees zijn staart verloren! Een gek gezicht. Het valt me op dat ze steeds via dezelfde route aan komen vliegen en op dezelfde takjes gaan zitten voordat ze naar het nest gaan. Dat geeft mij de mogelijkheid om me goed en verdekt op te stellen. Ik hou één takje in beeld en als ouder 1 terugkomt kan ik dan ook onderstaande foto maken.

Staartmeesje

Om de paar minuten komt één van de ouders langs met zo’n portie krachtvoer. Ik denk dat deze jonkies het wel gaan redden zo. Al die tijd hou ik mijn camera gefocust op het takje. Dan opeens landt er een ander vogeltje. Snel kan ik een paar foto’s maken en ook deze duikt de struik in.

Braamsluiper

Deze braamsluiper doet zijn naam eer aan, door als buren van het staartmezenstel, ook in de braamstruik een nest met jongen te hebben. De eerlijkheid gebied me wel te vertellen dat ik pas thuis, na enig zoekwerk, de naam van dit vogeltje heb gevonden.

Een ochtend dus vol prachtige momenten, snelle reacties en mooie ontmoetingen. Om even tot rust te komen laat ik de vogeltjes voor wat ze zijn en concentreer mee meer op het kleine om me heen. Overal zie ik bloeiend gras en ik geef mezelf de opdracht daar een interessante foto van te maken. Dus veel kijken, composities bedenken en rekening houden met het felle zonlicht, of er juist gebruik van maken. Een heerlijke rustige tak van fotografie, die welkom is na al het vogelgeweld, waarbij je vaak snel moet reageren en het adrenalinegehalte soms oploopt. Ideaal dus om een foto-ochtendje mee af te sluiten.

Trekkracht

Als laatste van dit, toch wel weer lange blog (excuses daarvoor), nog een plaatje van het alom aanwezige fluitenkruid. Het miertje geeft deze foto net dat beetje extra vind ik zelf. Voor mijzelf weer een topochtend en ik hoop dat jullie door dit verhaal een beetje met me mee hebben kunnen genieten.

Fluitenkruid met mier