Posts tagged “grasmot

Allemaal beestjes

30 juni 2013

Op facebook en fotoblogs vliegen de vlinders en libellen me om de oren. Maar zelf zie ik ze gewoon heel weinig. Tijd voor actie!! Ik ga vandaag op jacht naar onze gevleugelde insectenvrienden. Dus ik pak mijn spullen en ga vol enthousiasme op pad.

Op de één of andere manier kom ik heel weinig vlinders en libellen tegen. Het zal wel aan mij liggen, maar een plas met tientallen rondvliegend libellen ben ik nog niet tegen gekomen. En dat terwijl ze er wel zijn als ik mijn collega fotografen mag geloven. Ook nu is de start niet veelbelovend. Na een uurtje heb ik nog geen insect gezien! Niet dat ik me verveel hoor. Ik kom een kudde konikpaarden tegen en zie voor het eerst in mijn leven een zomertortel. Een vogel waar het erg slecht mee gaat. Onder andere door verlies van het juiste leefgebied en door jacht op de trek naar Afrika.

Ik wandel nog eens een half uurtje en dan vind ik het genoeg. Als de mooie modellen niet zo makkelijk naar je toekomen moet je er voor werken. Ik spreek me zelf dus streng toe: “Aan de slag man! Fotografeer gewoon het eerste beestje wat je ziet!” En dat eerste beestje is een grasmot. Lekker dan. Ze zitten altijd laag in het gras, dat wordt dus plat op mijn buik.

Grasmotje

Grasmotje

Kijk het begin is er! Ik vind het eigenlijk best leuke beestjes. Ze hebben zo’n grappig oogje.

Nu de kop eraf is, is de spirit weer terug. Ik loop nu door een veld met veel distels. Op de bloemen zitten vooral hommels. Ook die moeten er dus aan geloven. Best nog lastig op ze te fotograferen, want ze zijn continue in beweging. op zoek naar nectar. Deze kwam net vanaf de achterkant de bloem opgeklommen.

Hommel

Hommel

Een hommel doet me altijd een beetje denken aan zo’n iets te dikke, gezellige oom, die altijd alles goed vind.

Ondertussen heb ik al een eind gelopen als ik op een soort van open plek kom. En ineens wemelt het van juffers. Bizar! In het afgelopen anderhalf uur heb ik er geen één gezien en nu zie ik ze overal. Ik moet zelfs even nadenken welke ik zal vastleggen. Mijn keuze valt op deze prachtige metaalgroene juffer.

Zwervende pantserjuffer

Zwervende pantserjuffer

Ik vind dit een hele mooie soort, vooral als het zonlicht er op valt. Dan glanzen ze echt.

Het volgende slachtoffer is een nog niet uitgekleurde juffer. Uiteindelijk zal die blauw worden. Zoals zoveel waterjuffers.

Watersnuffel

Watersnuffel

Een beetje vreemde naam vind ik, maar zo heet ie nu eenmaal. Ik loop nu door het hoge gras en er vliegen continue juffers voor mijn voeten op. Het rare is dat alle blauwe juffers steeds net op de verkeerde plekken gaan zitten, zodat ik ze niet mooi kan fotograferen. De jufferjeugd werkt gelukkig wel mee, want ik kan nog een jonkie vastleggen.

Jong lantaarntje

Jong lantaarntje

Het  achterlijf van een volwassen mannetje is zwart, op het één na laatste segment na. Die is felblauw. En zo fel gekleurd dat het wel licht lijkt te geven, vandaar zijn naam. De juffers zijn leuk natuurlijk, maar nu wil ook ook een ‘echte’ libel. Dus ik zoek nog even verder.

Dan valt mijn oog op een ander mooi insect. Een vlieg deze keer. Om precies te zijn: een schorpioenvlieg. Dat klinkt gevaarlijker dan het is hoor. Giftig is ie niet, maar de uiteinde van zijn lijfje lijkt op de staart van een schorpioen. Vandaar zijn naam.

Schorpioenvlieg

Schorpioenvlieg

Toch wel één van de mooiste vliegen die ik ken.

Een eindje verder zie ik weer een schorpioenvlieg. Net als ik wil gaan kijken of ik er een foto van kan maken valt mijn oog op iets anderswat tussen de brandnetels hangt: een grote keizerlibel! Een van de grootste libellen van Nederland. De schorpioenvlieg laat ik natuurlijk voor wat ie is en ik richt me op de libel. Hij zit een beetje lastig, maar een profielfoto kan ik wel maken.

En profil

En profil

Wat is de natuur prachtig hè, dat ze zo’n levende machine kan voortbrengen? Daar kunnen de menselijke ingenieurs nog heel wat van leren. Vanuit een andere hoek zie je weer heel andere details.

Rugzijde

Rugzijde

Meestal zie je deze soort alleen maar onvermoeibaar heen en weer vliegen. Jagend op vlinders en andere libellen en juffers. Deze is blijkbaar nog niet goed opgewarmd. Toch kiest ook hij het luchtruim, maar tot mijn geluk gaat ie een eindje verder weer zitten. En nu op een veel vrijere plek. Dit buitenkansje laat ik mij niet ontgaan.

Grote keizerlibel

Grote keizerlibel

En zo sluit ik deze ochtend heel tevreden af. Na een trage en moeizame start is het toch nog goed gekomen. En eigenlijk is dat altijd wel zo. Want er is genoeg moois te zien als je je ogen goed de kost geeft.

Advertenties

Van de bloemetjes en de bijtjes

10/11 juni 2012

Zoals de titel al verraad gaat deze blog voornamelijk over bloemetjes en insecten. Ik ben dit weekend twee keer er op uit geweest onder wisselende weersomstandigheden. Zaterdag harde wind en miezerregen en zondag gelukkig wat minder onstuimig en zelfs de zon kwam nog tevoorschijn. Ondanks de titel toch ook nog wat andere foto’s, want een aantal leuke andere ontmoetingen moest ik natuurlijk ook vastleggen.

Omdat het zaterdag zo hard waaide was echte macro niet mogelijk. Wel heb ik geprobeerd om de beweging van het golvende gras vast te leggen. Door een wat langere sluitertijd (1/30 sec) te kiezen krijg je een ietwat abstracte foto met de suggestie van beweging.

Wuivende halmen

Geen macroweer dus, maar het is goed te doen om een aantal bloemen aan de slootkant vast te leggen. De eerste is de gele lis. Ik vind die altijd wel wat weghebben van een iris. Een mooie opvallende verschijning aan de Hollandse waterkant.

Gele lis

Bij dezelfde sloot staat ook deze plant. Kleine tere bloemetjes op een stevige stengel. Ik heb geen idee hoe die heet, maar gelukkig zijn er genoeg fora op internet te vinden.

Zwanenbloem

Navraag op het forum van vroege vogels leverde de naam op. Ik vind het wel een passende naam, want niet ver van dit plantje vandaan zwom deze familie.

Familie Zwaan

Blijft toch altijd wel weer leuk, dat jonge spul.

Na een beetje gemiezer begint het nu wat serieuzer te regenen en ik besluit er mee op te houden. Onderweg naar huis zie ik deze haas in een weiland zitten. Daar stop ik natuurlijk nog wel even voor. Hij probeert zich nog te verstoppen achter een grassprietje, maar mijn fotografenogen zien alles. 😉 En dus moet hij eraan geloven en wordt ie op de gevoelige plaat vastgelegd. Eigenlijk moet je tegenwoordig zeggen: “op de gevoelige sensor”. Maar ja, dat klink toch niet zo lekker.

Haas

Op zondag tref ik het beter met het weer. Uiteindelijk komt het zonnetje tevoorschijn en de wind is gaan liggen. Dus mijn macrolens kan uit de tas en ik kan het gras induiken. Mijn eerste slachtoffer is een klein motje. Als ik het goed heb een grasmot. Het lijken van die onooglijke fladderaartjes, maar van dichtbij vind ik ze prachtig.

Motje

Terwijl ik bezig ben met dit motje, komt er ineens een vliegje in beeld. Via dezelfde grashalm klimt hijj omhoog. Kennelijk een beetje jaloers op de aandacht die zijn vriendje krijgt. Om hem niet teleur te stellen wil ik hem ook best op de foto zetten. Maar dan moet hij wel even mooi gaan zitten. En dat doet hij dan ook, dus vandaar onderstaande foto.

Ieniemini vliegje

In het gebied waar ik ben staan veel wilde rozenstruiken in bloei. Ze kleuren van wit tot hard roze. Het is toch altijd lastig om net die tak uit te kiezen waarmee je een mooi compositie kunt maken. Deze is het uiteindelijk geworden.

Wilde roos

Als ik verder loop over het graspad zie ik plotseling iets onder mijn voeten bewegen. Geschrokken blijf ik staan. Nu zie ik wat het is: een klein vogeltje! Daar stond ik toch bijna met mijn maat 42 bovenop. Onbeholpen probeert hij zich uit de voeten te maken. Blijkbaar kan hij nog niet vliegen. Uiteindelijk lukt het hem om de zijkant van het pad te bereiken en tussen het riet te verdwijnen.

Jonge rietgors

Ik hoop dat ie snel zijn vleugels weet te gebruiken. Zo op de grond is hij natuurlijk een makkelijk prooi voor rovers.

Na deze onverwachte ontmoeting concentreer ik mij weer op het kleine. Dan zie ik een spinnetje boven in een grasprietje zitten. Het lijkt me wel een mooie compositie, dus ga ik plat op mijn buik. Het zonlicht valt mooi op het spinnetje, die daardoor mooi oplicht.

Spinnetje

Het valt me nu pas op hoe mooi gekleurd dit beestje eigenlijk is. Dat is ook het mooie van macrofotografie: het onzichtbare zichtbaar maken.

Heb nu al een aantal mooie foto’s, maar mijn favoriete insecten ben ik nog niet tegen gekomen: libellen en juffers. Omdat ik een mooi plekje weet bij het water besluit ik daar maar eens te gaan kijken. Daar aangekomen valt het mij weer op hoe mooi de omgeving hier eigenlijk is. Een door mensenhanden gecreëerde gebied, zoals zoveel in de flevopolder, maar daarom niet minder natuurlijk. Hierbij een overzicht van het gebied.

Kromslootpark

Een heerlijk plekje zo aan het water en in het zonnetje. Ik speur de omgeving af naar libellen en heel kort zie ik er één voorbij schieten. Verder helemaal niets. Maar lang blijf ik daar niet over treuren. Die libellen komen dan wel een andere keer. Ik loop weer richting auto en zie nog een laatste mogelijkheid voor een foto: een zweefvliegje op een paardebloem. Een hele gewone bloem met een heel gewoon vliegje, maar ook dat kan een mooi beeld opleveren.

Zweefvlieg op paardenbloem

En met deze afsluiter kom ik weer aan het eind van mijn verhaal. Als ik het zo nalees een heel gevarieerde blog. Veel macro, bloemen, vogels, één zoogdier en zelfs een landschapje. Eigenlijk alle categorieën die ik op deze site heb staan, behalve dan de paddenstoelen. En dat is ook het mooie van natuurfotografie: die afwisseling. Elke tijd van het jaar geeft weer andere mogelijkheden. De vogels zijn nu wat minder zichtbaar, maar de vele insecten leveren nu mogelijkheden voor macrofotografie. Ik denk niet dat ik mij ooit zal kunnen beperken tot één van de genoemde categorieën. Hoewel sommigen zeggen dat je je moet specialiseren om echt goed te worden. Dan maar iets minder goed denk ik dan. Hoewel ik altijd blijf streven naar de perfecte foto. Die zal ik wel nooit maken, maar ik blijf het proberen.


Insecten en vogels

16 juli 2011

Omdat de weersvoorspelling op zijn zachts gezegd niet erg gunstig was voor de zondag heb ik dit weekend mijn fotorondje op zaterdagochtend gedaan. Doel was vandaag “De Stille Kern” in het Horsterwold. Een mooi gebied met plassen en bossen. Genoeg te zien dus wat vogels en insecten betreft. Omdat ik dit jaar nog geen libellen heb gefotografeerd zou het mooi zijn als ik er vandaag een paar tegen zou komen.

Als ik aankom op de uitkijkheuvel zie ik gelijk een groepje van een stuk of 10 lepelaars. Mijn eerste target was dus gevonden. Benaderen was echter moeilijk: een open weide die ik moest oversteken om dichterbij te komen. Het lukte dus ook niet om zo dichtbij te komen dat ik ze kon vastleggen. Ze vlogen weg en ik zag ze weer dalen bij de tweede plas. Voor mij een tweede kans en ik maakte uit voorzorg mijn foto’s van een grotere afstand. Dat geeft dan wel minder details, maar je hebt wel meer van de leefomgeving op je foto staan.

Lepelaars

Rechts van deze groep (niet op de foto) was een rietkraag. Ik dacht: “Met een omtrekkende beweging kan ik achter die rietkraag ongezien dichterbij komen.” Dit betekende wel dat ik door het zeer natte gras moest lopen, waarbij de muggen mij van alle kanten aanvielen. Het grasland veranderde in een ondiepe plas van een aantal centimeters water, waar ik doorheen liep. Leve Gore-tex®!

Bloedrode heidelibel

Terwijl ik zo aan het ploeteren was en ondertussen de muggen van me afsloeg, viel mijn oog op een libel die in het gras zat. Het diertje was kletsnat en hield zich vast aan een grashalm. Het is een bloedrode heidelibel. Een libel die algemeen voorkomt in Nederland. Doordat het zo nat was kon het niet wegvliegen en had ik alle tijd om mijn foto’s te maken. Ik had nog steeds mijn telelens (300mm) gemonteerd en wou midden in het water niet van lens wisselen. De foto is dus niet met een macrolens gemaakt, maar met een telelens.

Hierna weer verder met mijn omtrekkende beweging om dichterbij de lepelaars te komen. Dat ging goed totdat ik een blik wou werpen om het laatste riet heen. Net voordat ik wou kijken vlogen ze weg. Waarschijnlijk hebben ze me toch gehoord. Ik zag ze een eind verderop weer landen, maar besloot niet verder het gebied in te trekken om ze niet nog een keer op te jagen. Ook leek het er op dat het toch zou gaan regenen en dus verlegde ik mijn route om weer richting het beginpunt te gaan.

Plotseling schrik ik van een geluid voor me. Een ree hoorde me aankomen en koos het hazenpad, dwars door het ondiepte water. Een prachtig gezicht, maar het ging te snel om er een foto van te maken. Intussen was mijn beslissing om terug te gaan de goede gebleken: het begint zachtjes te regenen. Gelukkig zet de regen niet echt door. Als ik terug kom bij de uitkijheuvel is het al weer bijna droog.

Rups van de sint-jacobsvlinder

Langs het pad naar de parkeerplaats staat veel jacobskruiskruid. Een plant die giftig is voor de meeste zoogdieren, omdat het alkaloïden bevat, die de lever kunnen aantasten. Bekend is dat als dit plantje in het kuilvoer terechtkomt paarden en runderen hier erg ziek van kunnen worden. Op insecten echter oefent dit plantje een grote aantrekkingskracht uit. Het is de waardplant van de sint-jacobsvlinder en dus zie je de prachtige rups van deze vlinder in grote getale op dit bloemetje. Ook andere insecten zijn ruim vertegenwoordigd: het rode soldaatje is druk in de weer om voor nageslacht te zorgen en kleine motjes vliegen van plant naar plant.

Motjes zijn niet zo bekend als de meer kleurige dagvlinders, maar van dichtbij zeer zeker de moeite van het bekijken waard. Het was best nogal lastig om er een goed vast te leggen. Ik ervaar dat ze wat schrikachtiger zijn dan de dagvlinders en een stuk kleiner. Ook verschuilen ze zich nogal eens tussen de bladeren of het gras. Toch ben ik er in geslaagd om er ééntje mooi op de foto te zetten.

Bleke grasmot op jakobskruiskruid

Bij de auto aangekomen besluit ik nog even een rondje te rijden door de polder. Het is nog redelijk vroeg en wie weet kom ik nog wat leuks tegen. Zo heb ik een tijdje stil gestaan bij een boerderij, waar een tiental zwaluwen rond vloog. Ik had voor ze al een mooi plekje in gedachten waar ze zouden kunnen gaan zitten, maar helaas bleek dat ze het daar niet mee eens waren: ze bleven rondvliegen zonder even uit te rusten. Verder gereden via Overgooi bij Almere-Haven en dan nog even via De Kemphaan. Dat laatste bleek een voltreffer. Aan de rand van het bos zat een, volgens mij jonge, buizerd op een boomstronk. Niet geschrokken van de auto die voor zijn neus parkeerde, bleef hij roepen. Ik denk om de ouders, die hem nog misschien nog bijvoeren? Het leverde mij in ieder geval  een aantal prachtige foto’s op.

Buizerd

Dit was natuurlijk een prachtige afsluiting van deze foto-ochtend.

Meer foto’s op de verschillende foto-pagina’s (vogels en macro).