Posts tagged “heide

Augustus 2020

Augustus is de maand van de bloeiende heidevelden. Nu hebben we hier in de Flevopolder weinig heidevelden. De kleine stukjes die er zijn kun je moeilijk een veld noemen. Het zijn meer perkjes. Dus voor mijn heidebeleving moet ik de polder uit naar de Veluwe of het Gooi.

Afgelopen weken ben ik twee keer de Stichtse Brug over gestoken naar de Gooische heidevelden. Eén keer bij Lage Vuursche en een keer naar de Tafelbergheide bij Blaricum. Helaas geen mooie zonsopkomsten met een laagje nevel. Maar wel fraaie wolkenluchten, stortbuien en regenbogen.

Voor de foto van de maand twijfelde ik tussen een foto van een regenboog boven de hei en onderstaande foto. Uiteindelijk is deze het geworden, omdat de lucht mij aanspreekt en de compositie sterker is dan de foto met de regenboog.

De foto is gemaakt op de Tafelbergheide. Het waren twee prachtige ochtenden op de hei. Waar ik erg van genoten heb. Helemaal omdat door de hitte van de weken ervoor het al weer even geleden was dat ik met mijn camera op pad was geweest. Ik kreeg denk ik last van ontwenningsverschijnselen.


Juli 2019

Meestal levert juli wel een goed gevulde map met foto’s op. Dit jaar is het echter wat minder. Het warme weer en gebrek aan tijd maakten dat ik niet zo vaak op pad ben geweest. Maar natuurlijk heb ik wel een foto van de maand uit kunnen kiezen.

Het is deze foto van een heideblauwtje geworden.

Een warme ochtend op het Dwingelderveld. We zagen eerst maar één vlindertje die zich aan het opwarmen was. Maar die vloog al snel weg. Een tijd later zagen we ze overal vliegen. Lastig dus op nog foto’s te maken. Maar dit vrouwtje werkte gelukkig wel mee.

 


Reeën 2017

24 september 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De afgelopen maanden ben ik opvallend vaak reeën tegengekomen op mijn foto-uitjes. Soms was ik speciaal voor ze op pad, maar vaker nog waren het toevallige ontmoetingen, terwijl ik op pad was voor iets anders. In dit blog wil ik jullie een aantal foto’s van die momenten laten zien.

In mei was ik op de Westerheide bij Hilversum om vlindertjes te fotograferen. Maar deze plek is ook erg bekend door de reeën. Ze zijn er niet erg schuw en vroeg op de ochtend zie je er altijd wel een paar. Zo ook deze keer. De zon was nog maar amper boven de horizon verschenen toen ik dit bokje tegen kwam.

De vroege ochtendzon geeft een mooi sfeertje. Ietsjes later is er iets meer licht.

Het is altijd genieten zo vroeg. Alleen jij, de natuur en de stilte! GENIETEN!!!!

Het bokje trok zich verder niet zoveel van me aan en wandelde rustig verder. Ik liet hem verder met rust en ging op zoek naar vlindertjes.

In juni had ik libellen gefotografeerd bij het Naardermeer. Ik besloot daarna nog even langs een kijkscherm te gaan. Ik kwam aangelopen en keek door één van de gaten. En stond plots oog-in-oog met een prachtige reegeit die vlak achter het scherm zat.

We bleven elkaar zo een paar minuten aanstaren. Toen had ze er genoeg van en ging er vandoor. Ik had het geluk dat ik van die sprint een aantal foto’s kon maken voordat ze in het struikgewas verdween. Een drietal van die foto’s heb ik in Photoshop aan elkaar geplakt tot één foto. Je krijgt dan een mooi beeld van een ree op volle snelheid.

Die onverwachte momenten zijn toch vaak het mooist!

Met de reeënstand in de Flevopolder is volgens mij niet veel mis. Je hoeft maar door de polder te rijden en vaak zie je wel een paar in de velden staan. Ook in de bossen kom ik ze regelmatig tegen. Vaak zien ze jou eerder dan jij hen en gaan ze er op volle snelheid vandoor. Zo ook dit bokje in het Horsterwold bij Zeewolde.

Soms heb je geluk en zie jij ze eerder. Dan kun je wat langer genieten van deze prachtige ranke dieren. Het volgende exemplaar kwam ik tegen in het Larserbos bij Lelystad.

In juli ging ik nog eens terug naar de Westerheide. Nu speciaal voor de reeën in het boekweitveldje. Elk jaar wordt een veldje ingezaaid met mooie witte bloemetjes. De reeën zijn er dol op en het levert leuke foto’s op. Het beste kun je ’s avonds gaan, maar dat is voor mij lastig. Dus ga ik maar weer ’s ochtends vroeg op pad. En het is gelijk bingo: een bokje staat tussen de bloemen. Het is nog vrij donker, maar toch kan ik een redelijke foto maken.

Hij heeft me in de gaten, maar gaat rustig door met waar ie mee bezig was. Langzaam loopt hij wat meer naar de zijkant, waardoor er wat meer van het dier te zien is.

Niet veel later verdwijnt hij rustig tussen de bomen. Ik blijf nog een tijd rondhangen, maar helaas komt ie niet meer terug. Wel komt er nog een verlegen dame even kijken. Ik had haar eerst niet eens in de gaten, zo gefocust was ik op het bloemenveld. Toen ik even opzij keek zag ik deze mooie meid vlak bij me staan.

Voor mijn doen dus veel reeën voor de lens gehad dit jaar. Helaas had ik geen mogelijkheid om me bezig te houden met de reeënbronst, maar dan heb ik nog wat te doen de komende jaren.


Op stap met de fotoclub

9 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma samen met de anderen van fotoclub VNF-Nijkerk. Een groep enthousiaste natuurfotografen met uiteenlopende interesses en niveaus. Gezellig en leerzaam. Eén keer in de maand komen we bij elkaar en een paar keer per jaar trekken we er samen op uit. En vandaag gaan we naar het verre Vledder, om bij Edo van Uchelen boomkikkers en ander moois te fotograferen.

Na een rondleiding door Edo over het terrein worden we losgelaten. Iedereen duikt op de braamstruiken af op zoek naar de kleine groene kikkertjes. Het is nu half 11 en de zon staat al volop te branden in de wolkenloze hemel. Het belooft weer een warmterecordbrekende warme septemberdag te worden. Niet het meest ideale fotoweer, maar we moeten het er maar mee doen. Natuurlijk willen we allemaal die foto van een boomkikker op een braam, maar ik zie ze alleen maar suf op een blad zitten. Dan maar door de bramen heen fotograferen.

Boomkikker tussen bramen

Het geeft wel een leuk sfeertje aan het geheel. Maar meestal zitten ze open en bloot op een blad op te warmen in de zon. Het is elke keer weer verrassend hoe klein ze eigenlijk zijn.

boomkikker op blad

Je ziet hoe de felle zon het lastig maakt om de kikker mooi in beeld te brengen. Het lijfje schittert al snel in het harde licht.

Ik laat de kikkertjes even voor wat ze zijn. Er zijn namelijk nog veel meer mooie bewoners van dit één hectare grote natuurgebiedje. Door deskundig beheer kunnen hier veel soorten overleven. Naast de boomkikkers zijn er hagedissen, slangen en verschillende amfibieën te zien. En daarnaast een heel scala aan insecten.

Op de strategisch neergelegde stapels keien heb je grote kans om hagedissen te zien. Bij benadering schieten ze snel weg, maar als je even blijft wachten komen ze na verloop van tijd weer terug.

Muurhagedis

Ik dacht eerst dat het een levendbarende hagedis was, maar het blijkt een muurhagedis te zijn. Een in Nederland zeldzame soort. Mij gaat het trouwens niet zo zeer om de soort en of die zeldzaam is, maar meer om het beeld dat ik kan vastleggen. Als deze hagedis dus een mooie pose aanneemt ben ik erg blij met de foto die ik daarvan kan maken.

pose muurhagedis

Na een snelle hap van de meegebrachte broodjes en een blik op de resultaten van de anderen stort ik mij na de korte lunch opnieuw op de boomkikkers. Toch zie ik er minder dan eerder op de dag. Het is waarschijnlijk te warm geworden in de zon. Maar her en der zitten er nog een paar diehards.

biinkikker tegen zwarte achtergrond

Door flink onder te belichten hou ik de schittering binnen de perken en krijg ik een bijna zwarte achtergrond. Heeft wel iets toch? Een ander exemplaar had een plekje uitgezocht in de schaduw. Dus minder schittering en daarom een minder donkere achtergrond. Iedereen mag zelf beslissen wat ie het mooist vindt.

Boomkikker op braamtak

Tijd om me weer op een ander onderwerp te richten. Op het terrein ligt een poeltje met een glazen wandje er voor. Daar zitten o.a. geelbuikvuurpadden in. Van boven een saai beest, maar met een fel geel gekleurde buik. Het zou mooi zijn om die onder water te kunnen fotograferen. Helaas willen de volwassen dieren niet naar het wandje komen. Maar een kleintje is wat minder verlegen. Nadeel voor mij is dat hij nog niet de gekleurde buik heeft, maar dat mag de pret niet drukken.

Geelnbuikvuurpad

Ik heb wel wat tijd moeten steken in achteraf het weghalen van allerlei vlekjes en rommeltjes die op het glas zaten of in het water dreven. Maar uiteindelijk levert het een mooi beeld op. Als hij dan bij het afscheid nog even naar me zwaait zie ik toch nog iets van de gele kleur waaraan hij zijn naam te danken heeft. Al is het niet op de buik.

Zwaaiende geelbuikvuurpad

Daar wordt een mens vrolijk van! Ik in ieder geval wel.

Had ik al gezegd dat er ook veel insecten rondvliegen? De meest opvallende is de hoornaar. De grootste wespensoort van Nederland zoemt tussen de heide door. Ze kunnen tot 3,5 cm groot worden. Omdat ze niet ergens gaan zitten, probeer ik er eentje vliegend te fotograferen. Dat is helaas niet gelukt. Dus verleg ik mijn aandacht naar de libellen en juffers. Mijn eerste slachtoffer is een tengere pantserjuffer. Hangend aan een bloeiend takje heide.

Tenger pantserjuffer

Even later zie ik dat er al weer hard wordt gewerkt om een volgende generatie tengere pantserjuffers op de wereld te zetten.

Paringswiel tenger pantserjuffer

Een heidelibel hoort je natuurlijk in de heide te fotograferen. Wel een beetje een drukke achtergrond, maar voor deze keer mag het. Welke heidelibel het is laat ik maar even in het midden: bloed-, steen- of bruinrode, wat mij betreft zouden ze het allemaal kunnen zijn.

Rode heidelibel

De dag loopt al op zijn einde. Ik heb weer genoten van de natuur en van het gezamenlijke uitje. Op het laatst leg ik nog snel even een gewone groene kikker vast. Tussen de waterplanten valt hij bijna niet op.

Groene kikker

Ik ben benieuwd wat mijn clubgenoten allemaal hebben gefotografeerd en vooral hoe. Het is altijd leuk om te zien dat iedereen weer een andere stijl van fotograferen heeft en een andere kijk op de natuur. Dat maakt het ook zo leuk om lid te zijn van een natuurfotoclub.

Ik sluit dit blog af met een laatste foto van een boomkikkertje. Omdat hij toch de hoofdrolspeler is in dit prachtige stukje natuur.

Boomkikker op blad


Een ochtend op het Dwingelderveld

31 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is al weer een tijd geleden, maar begin mei heb ik een ochtendje rond gedoold op het Dwingelderveld. Dit Nationale Park is een prachtig gebied in het mooie Drenthe en heeft een fraaie afwisseling van bos, heide en vennen. Ideaal dus voor een ochtendje natuurfotografie.

Ook vandaag ben ik weer vroeg op pad. Het mooiste moment van de dag, als de zon de nevel boven de vennen in vuur en vlam zet. Soms stop ik dan even met fotograferen en zit stil te genieten van al het moois dat zich voor mijn ogen afspeelt. Maar ik maak natuurlijk wel een foto zodat jullie mee kunnen genieten!

Nevelven in ochtendlicht

Ik moet mezelf er toe dwingen om niet als een gek te gaan rondrennen. Zoveel moois er er te zien. En het moment duurt maar zo kort. Als de zon hoger komt is de echt mooie sfeer snel verdwenen. Maar beter één of twee mooie foto’s dan twintig die het net niet zijn. Als de mist iets optrekt komen de bomen achter een ander ven langzaam tevoorschijn. Een heel andere sfeer als de eerste foto, maar minstens even mooi!

Ven op Dwingelderveld

Ik kan jullie vertellen dat deze foto nu bij ons in de huiskamer boven de bank hangt.

Een bijkomend voordeel van vroeg op pad gaan is dat je dit allemaal voor jezelf hebt. Heerlijk om tot rust te komen! Waarom was ik ook al weer vertrokken uit Drenthe? Misschien later als ik groot ben toch maar gaan Drenthenieren?

Ik wandel intussen rustig verder en zie in de verte de eerste schapen. Ook die horen hier thuis. Eerst maar even een foto van een deel van de kudde in het landschap. Voor deze keer omgezet in zwart-wit.

Zwart-wit landschap met schapen

Als ik dichterbij kom zie ik dat er een behoorlijk aantal lammetjes ronddartelen. Altijd goed voor een paar leuke plaatjes. En grappig om te zien hoe verschillend ze zijn. Van standaard wit tot bruin gevlekt.

Maar ik ben hier in de eerste plaats gekomen voor het landschap. Ik heb het idee dat het fotograferen van landschappen me steeds beter af gaat. Eerder was het nog wel eens een worsteling om het landschap om te zetten in een foto die weergaf hoe ik het landschap beleefde. Maar dat begint nu langzamerhand te komen. Schouderklopje voor mezelf!

Spiegelven Dwingelderveld

Even verderop kom ik bij een gedeelte dat het Holtveen heet. Daar staan een aantal dode bomen in het water die erg fotogeniek zijn. En hoewel de lucht wat interessanter zou mogen zijn, levert het toch een mooi plaatje op.

Holtveen

Nu lijkt het op al deze foto’s dat het water een oase van rust is, maar niets is minder waar. Veel eenden en ganzen vertoeven hier tussen het riet. Om dat te bewijzen even een paar foto’s van enkele bewoners van deze prachtige vennen.

Helaas loopt de ochtend al weer op zijn eind en is het tijd om terug te gaan. Als ik bijna bij de parkeerplaats ben kijk ik nog één keer achterom. Ik zie deze twee bomen in het veld staan. De eerste bladeren komen net te voorschijn. Als de zon er op schijnt is het net alsof ze licht geven.

Tweeling bomen

Een mooi beeld om de ochtend mee te eindigen.

Leuk dat je even met mij mee bent gewandeld en ik hoop dat je genoten hebt van het prachtige Drentse land.


Vlinderexcursie

29 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma van natuurfotografenclub VNF-Nijkerk. Sinds begin dit jaar ben ik lid en dat bevalt me prima. Op de clubavonden is het leuk om met elkaar over foto’s te praten, kennis op te doen en mensen met dezelfde interesse te ontmoeten. En de clubuitjes brengen je op plekken waar je zelf niet zo snel naar toe zou gaan. Deze keer staan de vlinders centraal en gaat de excursie naar een gebied bij Ede. Al vroeg wordt er verzameld om bij zonsopkomst in het gebied te zijn en te kunnen profiteren van het vroege ochtendlicht.

En vroeg is het! Zelfs zo vroeg dat deze wants zijn pyjama nog aan heeft.

Pyjmawants

Even ter info voor de mensen die niet zo thuis zijn in de wantsenwereld: dit diertje heet een pyjamawants. Om het licht van de ochtendzon te pakken hoef ik maar een klein beetje op te schuiven. Het levert gelijk een heel ander beeld op.

Ochtendwants

Zie ik daar nu een klein spinnetje zitten?

Met de groep struinen we het natte gras en de begroeiing af. Maar de vlinders laten zich (nog) niet zien. Welgeteld één vlinder wordt er gevonden. Een klein geaderd witje hangt te drogen aan een takje. Ik denk dat we zo ongeveer allemaal dit model op de foto hebben gezet.

Klein geaderd witje

Dit schiet niet echt op zo. Gelukkig zijn er in zo’n groep altijd mensen met specifieke kennis. Als die als verkenners een ander veldje opzoeken komt al snel het bericht dat het daar een stuk drukker is met onze gevleugelde vriendjes. Dus springen we met zijn allen in de auto en verkassen we naar een veldje een stuk verder op. Het is een prachtig veldje met bloemen, heide, grassen en struiken. Onze voorhoede ligt al gebogen op het veld om een heideblauwtje te fotograferen. Wat is die klein zeg!

Heideblauwtje

Ik zou er ongetwijfeld zo aan voorbij zijn gelopen. Maar er fladdert meer rond. Voor mij werkt het het beste om rustig rond te lopen en als ik een vlinder zie vliegen deze goed in de gaten houden waar hij landt. En dan er naar toe sluipen. Er goed op letten dat je schaduw niet over de vlinder valt. Dan zijn ze gelijk weer gevlogen.

Nog zijn kleintje is de muntvlinder. Hij kleurt mooi met de paarse heide op de achtergrond.

Muntvlinder

Gelukkig zijn er ook wat makkelijker (lees grotere) soorten te vinden. Meestal heb ik een paar pogingen nodig om dichtbij genoeg te komen, maar de aanhouder wint. Zo kan ik deze kleine vuurvlinder fotograferen terwijl hij op een heidetakje zit.

Kleine vuurvlinder

Dat is toch wel het mooist zo op de bloeiende heide. Het is tenslotte nog augustus: de heidemaand bij uitstek. Ik concentreer me nu dan ook op de bloeiende heidepollen. En als je zo gericht aan het zoeken bent zie je steeds meer. Ik zie meerdere hooibeestjes rondfladderen. Gelukkig houden ze niet alleen van hooi, maar ook van heide.

Hooibeestje op heide

Wat mij betreft is de vlinderexcursie een succes. Inmiddels staat de zon al een stuk hoger aan de hemel en wordt het licht erg hard. Het nadeel van een mooie zonnige dag. Het zal dan ook niet lang meer duren voordat we het boeltje bij elkaar gaan pakken. Maar ik ga nog even achter een klein vlindertje aan. Het is een bruin blauwtje. Een wat afgevlogen exemplaar, maar dat mag de pret niet drukken. Hij gaat mooi zitten op het topje van de heide.

Bruin blauwtje

Langzamerhand verzamelt de groep zich weer. Iedereen was uitgespreid over het veld. Ik ben erg benieuwd wat voor foto’s we te zien krijgen op de eerstvolgende clubavond. En hoe iedereen zijn eigen kijk en visie heeft losgelaten op dit onderwerp. Ik maak nog een laatste foto. Een hooibeestje zit voor een mooie achtergrond. Het halfwazige bloemetje geeft voor mij net wat extra’s aan deze foto.

Hooibeestje met bloem

En hiermee eindigt de excursie. Jammer dat we niet echt gebruik konden maken van de dauw, maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed. Over een maand is het volgende uitstapje: het Waterloopbos met zijn paddenstoelen. Maar eerst nog even nagenieten van de vlinders!


Reeën

14 juni 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Een aantal jaren geleden heb ik mooie foto’s kunnen maken van reeën in een bloemenveld: Reeën en andere heidebewoners. Al weer drie jaar geleden dus. Ik ben daarna nog wel een paar keer daar geweest, maar nooit meer als de bloemen in bloei staan. Als ik op internet een foto zie van een ree tussen de bloemen is de keus snel gemaakt. Op naar de Westerheide!

Als ik me bij het veld aankom zie ik nog weinig bloemen. Dat is even balen! Was het dan toch een oude foto die ik zag? Ik installeer me aan de rand van het veld. Net als ik zit hoor ik luid geritsel in de struiken. Het moet iets groot zijn. En dan hoor ik verderop een soort van hard, schor geblaf: het geluid van een ree! Ik neem aan dat het betekend dat ze me gehoord, gezien of geroken hebben. Ik besluit me even terug te trekken en loop een grote ronde over de hei. Misschien zie ik daar reeën. Als ik na een klein uurtje nog niets gezien heb loop ik terug naar het veldje. Ik kom nu vanaf de andere kant en zie daar een gedeelte dat wel bedekt is met witte bloemetjes. Niet zo hoog als drie jaar geleden, maar toch leuk. En er staat warempel een reegeit! Een goede beslissing dus om even weg te gaan.

Reegeit

Bij deze foto heb ik een vage prikkeldraad weg moeten werken die net boven de ree liep. Meestal onbegonnen werk voor mij, maar ik ben nu wel tevreden met het resultaat. Tips zijn altijd welkom. De reeën zijn erg alert vandaag, want ook zij merkt me op en wandelt rustig het veld af en verdwijnt tussen de bomen. Ik baal hier altijd erg van, omdat het betekent dat ik iets verstoor. En dat wil ik natuurlijk niet. Toch zijn de dieren het hier gewend. Het is namelijk een druk gebruikt stukje natuur met veel wandelaars, mountainbikers en hondenuitlaters.

Als de reegeit verdwenen is kijk ik nog eens goed om me heen en zie achter op het veldje nog een ree staan. Een reebok deze keer.

Reebok

Zoals je ziet heeft ie mij ook gespot. Maar in tegenstelling tot het vrouwtje gaat hij niet op de loop. Hij gaat zelfs rustig door met grazen. Dat is dan echt genieten voor me! Af en toe kijkt hij even op om te checken wat ik doe. Nou, ik doe niet meer dan niet bewegen, stil zijn en af en toe op de ontspanknop van mijn camera drukken.

Smakelijk eten

Eet smakelijk!

Ondanks het vroege uur geen mooi ochtendlicht. De zon zit verscholen achter de grijze wolken. Af en toe motregent het zelfs. Al etend belandt de ree achter op het veld. Er komt steeds meer van het opgeschoten gras tussen mij en de ree. Het is dus scherpstellen tussen het gras door. Lastig, maar levert wel een leuke foto op.

Van achteren

Het wordt wat drukker op de hei en mijn vriend vindt het tijd om zich terug te trekken. Hij verlaat het bloemenveld en komt dan op het gedeelte wat niet in bloei staat. Geen idee of het spul wat hier groeit nog gaat bloeien. Ik zal binnenkort nog eens gaan kijken en ondertussen de verschillende fotografiesites in de gaten houden. De reebok neemt nog een paar hapjes van het één of ander voordat hij in het bos verdwijnt.

Trek in een groen blaadje

Dus hoewel ik een wat moeizame start had vandaag is het toch een mooie ochtend geworden. Ik heb weer een aantal leuke foto’s van de reeën kunnen maken en weer genoten van de natuur en de dieren.


Macrofotografie

17 mei 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik ben dit jaar voornamelijk bezig geweest met vogelfotografie. Op een paar pogingen met bloemetjes na. Erg leuk om te doen natuurlijk en ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. Maar nu het voorjaar op gang is gekomen begint het macrovirus weer de kop op te steken. Niets is zo ontspannend om met de macrolens kleine kriebelbeestjes te fotograferen. Geen lange uren wachten, geen lange wandelingen, maar gewoon ergens in een veld gaan zitten en goed om je heen kijken. Je vindt altijd wel wat! Natuurlijk heb ik zo mijn wensen: de eerste libellen vliegen weer rond, net als de dagvlinders. Vandaag ga ik proberen deze vliegende kunstwerkjes op de kiek te krijgen.

Het is altijd weer wennen de eerste keer. Maar al snel zie ik een eerste model. Een vrij grote rups kruipt door een heidestruikje. Het lijkt niet zo moeilijk, maar hij is continue in beweging. Uiteindelijk kan ik hem recht van voren goed fotograferen.

Rupsie

Ik ben er nog niet achter om welke soort het hier gaat. Dus als je een suggestie hebt hoor ik het graag.

Als ik twee stappen verder loop zie ik aan de andere kant van het pad iets anders tussen de struikjes hangen. Het blijkt een gedemonteerde langpootmug te zijn. Even later komt de dader tevoorschijn: een Gewone Strekspin.

Strekspin met prooi Het leven in de natuur is hard, maar eerlijk. Als de spin even niet oplet kan hij het volgende hapje van één of ander vogeltje zijn. Zo gaat dat al sinds het ontstaan van het leven en zo hoort het ook.

Allemaal leuk en aardig, maar ik heb nog geen libel of vlinder gezien! En dat is waar ik voor kwam. Maar de ervaring leert me dat je gewoon lekker door moet gaan en dat het vanzelf wel komt. En heel soms niet, maar ook dan heb ik een leuke ochtend in de natuur gehad. Het duurt niet lang en dan zie ik een kleine blauwe juffer tussen het gras zitten. De eerste van dit jaar. Ik probeer een foto door het gras heen te maken. Dan zie ik vlak voor me opeens een ander beestje zitten. De kriebels lopen gelijk langs mijn ruggengraat. Het is namelijk één van de gevaarlijkst dieren in de Nederlandse natuur! En de nachtmerrie van vele natuurfotografen en -liefhebbers. Het gaat namelijk om een teek! Brrrr……

Ondanks dit alles maakt ik toch een foto van dit beest.

Schapenteek

Het is niet verrassend dat het met de foto van het juffertje niets geworden is. Snel verlaat ik de plek, nog eens omkijkend of de teek achtergebleven is. Ik neem me voor om me thuis nog beter te controleren op teken dan anders.

Gelukkig kan ik even later de gedachte aan de teek verdringen: een libel stijgt op uit de heidestuiken! Ik volg hem en zie hem even verderop weer landen. Ik erachteraan natuurlijk. Maar net als ik mezelf gepositioneerd heb vertrekt ie weer. Nu zit hij in een klein boompje. Wel mooi op ooghoogte moet ik zeggen. En dus kan ik de eerste foto van een libel in 2015 maken.

Viervlek

Het licht valt heel mooi op zijn glazen vleugels. Ik denk dat het een Viervlek is. Als ik wil omlopen om van de andere kant nog een poging te wagen vindt hij dat hij genoeg meegewerkt heeft en verdwijnt het veld in. Het is niet veel, maar die eerste foto is dan toch binnen. Hopelijk volgen er nog vele dit jaar, want het zijn geweldig mooie diertjes!

Ik verlaat het heideveld om langzaam richting auto te gaan. Ik loop langs een weiland en zie daar nog best veel pinksterbloemen staan. Ik dacht dat die al uitgebloeid waren. Blijkbaar niet dus en als ik pinksterbloemen zie denk ik aan die prachtige vlinder die deze bloem als waardplant heeft: het Oranjetipje. Vorig jaar heb ik er een hele zoektocht van gemaakt en uiteindelijk één exemplaar gevonden. Dit jaar is het er niet van gekomen, maar als je zo maar tegen een veldje pinksterbloemen aanloopt moet ik wel even kijken natuurlijk!

En warempel vliegt er een vrouwtje van bloem tot bloem. Het is inmiddels aan het eind van de ochtend en ze is al lekker opgewarmd. Stil zitten doet ze dan ook amper. Maar toch ga ik een poging wagen! Niet geschoten is altijd mis. De jacht begint. Een volwassen kerel met een telelens achter een klein wit vlindertje aan. Als je het zo opschrijft klinkt het belachelijk en misschien ziet het er ook wel zo uit. Ik ben blij dat ik mijn eigen capriolen nooit zie! Het is het allemaal waard als ik er een geslaagde foto aan overhoud.

Oranjetipje vrouw

En mijn geluk is nog niet op: ik zie naast dit vrouwtje ook een mannetje rondfladderen en even verderop nog een tweede vrouwtje. Maar ik concentreer me nu op het mannetje. Die naamgevende oranje topjes van de vleugels maken hem toch wat fotogenieker. De jacht wordt dus voortgezet! En ook nu wint de aanhouder. De meeste foto’s kunnen rechtstreeks de digitale prullenbak in, maar een paar zijn dan toch gelukt.

Oranjetipje man

Dat zijn van die mooie momenten die je meemaakt als je in de natuur bent. Onverwacht zie je dan toch iets speciaals en is het genieten geblazen. Met een voldaan gevoel sluit ik dan ook deze foto-ochtend af. Net als dit blog, maar niet voordat ik jullie nog één foto laat zien van dit prachtige vlindertje. Voor mij persoonlijk de mooiste foto van de dag.

Pinksterbloem met Oranjetipje


Grijs in het Paradijs

18 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De derde maandag in januari wordt ook wel “blue monday” genoemd. Bedacht door een Britse psycholoog en volgens hem de meest deprimerende dag van het jaar. De goede voornemens mislukt, het geld is opgegaan aan de feestdagen en de vakantie lijkt oneindig ver weg. Maar vandaag is het de dag er voor. En ik noem hem vanaf nu “grey sunday”. Na een heerlijk zonnige zaterdag sta ik op en zie een druilige regen uit de grauwgrijze hemel komen. Je zou er depressief van worden. Maar ja, dat mag morgen pas! Er was sneeuw voorspelt, maar dat kan ik wel vergeten. Wat te doen? Ik besluit om eens te gaan kijken in een nieuw gebied. Voor mij tenminste. Een soort verkenningstocht. Waarschijnlijk kan ik toch geen mooie foto’s maken met dit weer, dus dan kan ik net zo goed ergens zonder doel gaan rondkijken. En plannen maken voor de komende tijd. Het doel: Het Paradijs bij Barneveld, ook wel bekend als Klein Bylaer. Maar het Paradijs klinkt me toch wat aantrekkelijker in de oren.

Als ik met de auto de parkeerplaats op rij miezert het nog steeds. De camera krijgt zijn regenjasje aan en ik ga op pad. En ik kan met recht zeggen: “het is grijs in het paradijs!”

50 tinten grijs?

50 tinten grijs?

Wat je hier ziet is wel kenmerkend voor dit gebied: water, gras, heide en dennen. Een laag sneeuw zou nu wel erg mooi geweest zijn. Door het weer is het lekker rustig. Op een paar eenden in een plas na, zie ik weinig leven. Ik lijk wel gek om hier in mijn eentje rond te banjeren. Maar toch geniet ik ook nu van de natuur. En heel langzaam verminderd de regen wat en komt er wat kleur op de wangen van deze zondag.

bosven

De druppel

Ik vind de kringen van de vallende druppel linksonder een leuk detail in deze foto.

Zo rondlopend zie ik al een aantal mooie mogelijkheden. Ik denk dan vooral aan macrofotografie van libellen en vlinders en daarnaast kikkers en misschien wel hagedissen. Verder zullen er ook genoeg vogels rondfladderen als het wat mooier weer is. Op een akker zie ik een sprong reeën, een stuk of zes. Die zitten er dus ook! Nu kan ik ze helaas niet goed fotograferen.

Een ander voordeel is dat het een klein gebiedje is. Ik heb altijd de neiging (te) grote afstanden te wandelen. Daardoor mis ik wel eens de rust om te fotograferen. Dat probleem zal ik hier niet zo snel hebben. Lekker overzichtelijk! Ik ben nu dan ook al weer bijna terug bij het begin. Maar ik loop nog even een smal pad op, achter het water langs. En dat is geen verkeerde beslissing.

Bespiegelingen

Bespiegelingen

Ik ben benieuwd of dit ven open blijft in de zomer of dat het helemaal is dichtgegroeid met gras. Ik ben bang dat het laatste het geval is. Een klein stukje verder is het water iets minder begroeid en krijg je dus ook een nog mooiere spiegeling. Ook de vormen van de bomen werken goed mee.

Het Paradijs

Het Paradijs

En zo eindigt deze grijze ochtend. Ondanks het slechte weer heb ik toch nog wat aardige foto’s kunnen maken. En ik weet zeker dat ik hier vaker terug ga komen! En of het dan wit, geel, groen of paars is? Het zou allemaal kunnen hier in het Paradijs!

 


Reptielen

 10 september 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag is het tijd voor mijn jaarlijkse fotoworkshop. Ik probeer elk jaar een dag in te plannen. Ik kijk dan vooral naar de locatie en natuurlijk het onderwerp. Soms wil je meer leren over een bepaalde techniek en de andere keer wil je graag bepaalde soorten tegenkomen die je normaal gesproken niet zo snel ziet. En omdat mijn fotomapje met Nederlandse reptielen nog maagdelijk leeg is besloot ik een workshop slangenfotografie te boeken.

In Nederland leven drie verschillende soorten slangen: de ringslang, de gladde slang en de giftige adder. Geen van die soorten heb ik ooit gezien, laat staan gefotografeerd. Dat wordt dus een spannende dag en het feit dat de adder een giftig dier is verhoogt de spanning en het enthousiasme nog eens. Op weg naar Drenthe dus!

Na de voorbespreking, waarbij ons gegarandeerd wordt dat we slangen gaan zien, gaan we het veld in. Naast slangen kijken we ook nog uit naar hagedisjes en de hazelworm. Onze gids weet natuurlijk de plekjes en verteld ondertussen allerlei wetenswaardigheden over de levenswijze van deze toch wel mysterieuze dieren. Het duurt even, maar uiteindelijk is dan toch de eerste slang gevonden.

Ringslang

Ringslang

Een ringslang dus.

Een slang die houdt van een natte omgeving en ook goed kan zwemmen. Op zijn menu staan dan ook voornamelijk kikkers, padden en salemanders. Ze zijn gemakkelijk te herkennen aan de gele markeringen op en achter zijn kop. Net als alle slangen oriënteert de ringslang zich voornamelijk op de reuk; door de tong regelmatig uit de bek te steken (tongelen) worden geurdeeltjes opgenomen die naar het orgaan van Jacobsen worden geleid. Door de gevorkte tong kan hij in stereo ruiken en daardoor bepalen waar de geur vandaan komt.

Omhoog komend

Omhoog komend

Als je heel rustig bent kun je heel dicht bij de slang komen, tot op wel dertig centimeter. Een geweldige ervaring!

Natuurlijk is mijn dag al geslaagd met deze ontmoeting, maar de dag is nog lang niet afgelopen. Na een tijdje dient zich een tweede model zich aan: een hazelworm. De hazelworm is geen worm en ook geen slang. Het is een pootloze hagedis. Ons exemplaar was een centimeter of twintig, maar ze worden uiteindelijk ongeveer 40 centimeter. Het was best nog wel een uitdaging om er een redelijke foto van te maken. Echt fotogeniek zijn ze niet vind ik.

Hazelworm

Hazelworm

Zou je er één in je tuin aantreffen laat hem dan vooral lekker rondkruipen. Ze eten namelijk slakken! Een nuttig dier in je tuin dus.

Terwijl we zo bezig zijn met de hazelworm roept ineens één van de deelnemers: “hagedis!” En warempel zit er bovenin een heidestruik een hagedisje. Vertrouwend op zijn schudkleur houdt hij zich stil. Maar hij is ontdekt en wordt zodoende ons volgende model.

Levendbarende hagedis

Levendbarende hagedis

De naam heeft hij door zijn voortplantingstechniek. Er worden wel eieren geproduceerd maar de jonkies ontwikkelen zich volledig in de moeder. De eierschaal bestaat bij de geboorte uit een doorzichtig vliesje. Ze bevinden zich soms al buiten het ‘ei’ als ze ter wereld komen of verlaten het vlies spoedig na de geboorte. Vandaar dus levendbarend.

Erg leuk natuurlijk deze hagedissensoorten, maar het is niet voor niets een workshop slangenfotografie. We gaan dus op weg naar een ander heideveldje, waar we bijna zeker de adder moeten kunnen vinden. Onze gids stelt ons niet teleur: al snel heeft hij een adder gevonden. Een pracht exemplaar! Voorzichtig en langzaam bewegend maken we onze foto’s. Mijn hart klopt toch wel wat sneller dan eerder bij de niet giftige ringslang. Maar wat een topmoment!

Adder

Adder

De adder houdt zich verder stil. Ik duik, zo voor ver als dat gaat nog dichter tegen de grond aan. Ik lig gewoon oog in oog met een adder! GAAF!!!!!!!!!!!!!!!

Oogcontact

Plat tegen de grond

Maar ook vanuit een ander perspectief kun je dit dier mooi vastleggen. Als je vanaf boven kijkt zie je goed het prachtige zig-zag-patroon op zijn rug, waaraan je een adder kunt herkennen. Zoals gezegd is de adder de enige giftige slang in Nederland. Toch worden er maar weinig mensen gebeten. Omdat de adder meestal de mens al eerder waarneemt dan andersom is hij meestal al verdwenen voordat we in de buurt komen.

Vogelperspectief

Vogelperspectief

Ik duik al weer snel naar beneden voor een tweede close-encounter met de slang. Zo vaak zal ik dat niet meer meemaken, dus ik moet zoveel mogelijk genieten en profiteren van dit moment. En genieten doe ik zeker!

Klaar om toe te slaan

Klaar om toe te slaan

Je kunt op deze foto goed zijn roodbruine oog zien, met de verticale pupil.

Dan laten we de slang met rust. We zien nog een aantal adders, maar het loopt al tegen het eind van de middag. We gaan dus weer richting de auto’s. Onder het genot van een drankje wordt de dag nog even doorgesproken. Iedereen vond het een prachtige dag en allemaal hebben we de foto’s kunnen maken waarop we van te voren gehoopt hebben. Een topdag dus!


Klein spul op de hei

31 augustus 2014

Een andere naam voor augustus is oogstmaand. Maar ik heb dit jaar een andere naam aan deze maand gegeven: heidemaand. En dus ga ik weer op pad naar een heideveld. Na de reeën in het Gooi en de heidevelden van de Veluwe gaat mijn aandacht vandaag uit naar het kleine spul dat op de heide leeft. Dan bedoel ik vooral vlinders en libellen. Ik blijf wat dichter bij huis deze keer en ga naar De Oostermeent tussen Blaricum en Huizen. Een klein heideveld met een aantal plassen. Volgens mij moet daar wel wat rondfladderen wat ik kan fotograferen.

Natuurlijk ben ik weer vroeg aanwezig. Een mooie zonsopkomst laat ik niet lopen. Helaas komen de opklaringen vandaag te laat om de zon boven de horizon te zien verschijnen. Ik kan me dus volledig concentreren op de zoektocht naar mijn fladderende en vliegende vriendjes. Maar vandaag slapen ze blijkbaar uit, want ik zie helemaal niets. Op een enkele langpootmug na. Maar ook die willen niet meewerken. Als dan ook nog een regenbui overtrekt vlucht ik de auto weer in. Ik wacht tot de bui is overgetrokken. Daarna zie ik de lucht openbreken, dus ik heb goede hoop dat na deze valse start het toch nog een mooie foto-ochtend wordt.

En dat blijkt, want opeens zie ik een aantal kleine vlindertjes tussen het gras zitten. Het zijn hooibeestjes. Een onopvallend vlindertje als hij met gesloten vleugels stil zit, maar als ze wegvliegen zie je de mooie oranje bovenkant verschijnen. Natuurlijk zoek ik er eentje die op een heidestruikje zit. En ik heb mazzel.

Hooibeestje

Hooibeestje

Je ziet nog net een randje van het oranje op zijn vleugel. Soms heb je het gevoel dat de eerste foto die je maakt gelijk de mooiste van de dag is. Vandaag heb ik dat idee ook. Maar natuurlijk ga ik nog even door. Je weet maar nooit! Een stukje verder zie ik weer een hooibeestje op een heidestruikje zitten. Alleen is het nu een andere heidesoort, namelijk dopheide in plaats van struikheide.

Op de dopheide

Op de dopheide

Al met al ben ik toch zo’n half uurtje met deze vlindertjes bezig. Time flies when your having fun!

Ik zie helemaal geen libellen. Misschien zitten die dichter bij het water? Ik speur dus de oevers af, maar ik zie geen libellen. Wel juffers en die zijn ook best fotogeniek. Door de knieën dus, want ze zitten vrij laag bij de grond. Mijn eerste model is een beetje verlegen. Zoals zo veel juffertjes draait ie steeds achter de grasstengel, mij ondertussen goed in de gaten houdend met zijn bolle oogjes. Deze foto is recht tegen het zonlicht in genomen. In de nabewerking heb ik het geheel donkerder gemaakt. Ik vind het wel mooi hoe de libel afsteekt tegen de donkergroene omgeving.

Verstopt

Verstopt

Het grappige is dat als je vanuit een andere hoek gaat fotograferen je een heel ander beeld krijgt. Zachte, lichte tinten voeren dan de boventoon. Je merkt dan dat je camera toch heel anders met het licht omgaat dan je eigen ogen. Soms zie je met je ogen iets heel anders dan wat er op je display verschijnt. De kunst is om te kijken als je camera en zo de mooiste beelden om je heen vast te leggen.

Fragiel

Fragiel

Dit is dus dezelfde juffer, op hetzelfde plekje, alleen genomen vanuit een andere hoek. Twee totaal verschillende foto’s! Mijn voorkeur? Ik denk dat ik toch ga voor de tweede. En jullie?

Ik laat hem verder met rust en kijk nog even in het riet bij de andere plas. Daar zie ik een hele mooie juffer rondvliegen: een pantserjuffer. Prachtige, metaalachtige juffers. Je hebt daar meerdere soorten van. Ik denk dat deze een tengere pantserjuffer is.

Pantserjuffer

Pantserjuffer

Bij deze foto blijkt maar weer eens hoe bepalend e de achtergrond is voor een foto. De strepen van het gras achter de juffer zorgt voor een sfeervolle omgeving. Als de achtergrond helemaal egaal gekleurd was, had je een veel saaiere foto gehad.

Nog steeds geen libelle gezien. Maakt niet uit. Ik vermaak me wel met hun kleinere neefjes. Bij dit plasje wemelt het van de juffertjes. Ik zie zelfs een parend paartje. Dan volgt er een soort van jacht op ze op de foto te krijgen. Elke keer als ik ze net goed in beeld heb vliegen ze weer op. Elkaar ondertussen goed vasthoudend. Dit kat en muis spelletje tussen juffers en fotograaf duurt een tijdje, maar uiteindelijk lukt het me dan toch.

Paringswiel

Paringswiel

Een waardige afsluiter van mijn fototripje. Maar ik denk dat mijn gevoel van eerder op de ochtend toch goed was: de eerste foto was gelijk de mooiste! Bij deze sluit ik de heidemaand af. Ik ben van plan om vaker gedurende een periode met een bepaald thema te werken. Welke dat wordt voor september? Ik heb wel wat ideetjes, maar die hou ik nog even voor me. Misschien wordt dat wel duidelijk in mijn volgende blog!


Paarse pracht

24 augustus 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nadat ik vorige week met eigen ogen gezien heb dat ook dit jaar de heidevelden in het Gooi verre van paars kleuren is het tijd voor plan B. Ik moet en zal dit jaar de paarse pracht fotograferen! Dus dat betekent surfen op internet, facebookfoto’s bekijken en fotosites bezoeken. Conclusie: de mooiste heidevelden vind je op dit moment op de Posbank en omgeving. Maar dat is ruim een uur rijden van mijn woonplaats Almere. En dan blijft nog de vraag: “waar moet ik precies zijn?” Maar gelukkig hebben we tegenwoordig google maps en streetview. En verder “The Photographer’s Ephemeris”. Een website en app waarmee je precies kunt zien waar de zon opkomt en hoe laat. Ideaal om ’s ochtends vroeg je plek te bepalen waar je een goed zicht hebt op de zonsopkomst. Dus de beslissing is genomen: ik ga op pad naar het Nationaal Park Veluwezoom!

Nadat ik de snelweg heb verlaten beland ik al snel op kleine, kronkelende bosweggetjes. Er zitten zelfs haarspeldbochten in! Het vakantiegevoel komt helemaal terug. Als ik dan ook nog een hert de weg over zie steken, is de zondag in ieder geval goed begonnen. Ik ben ongeveer een kwartier voor zonsopkomst op de plek van bestemming. Samen met nog een handjevol collega fotografen. Vanaf hier heb je een prachtig overzicht op de met heide bedekte heuvels. De zon kleurt de lucht langzaam oranje, ondanks dat de zonsopkomst gehinderd wordt door wolken.

Nationaal Park Veluwezoom

Nationaal Park Veluwezoom

En ondanks het ontbreken van nevel en de wolken is het genieten. Dit maakt het vroege opstaan dubbel en dwars waard! Om wat afwisseling te krijgen verander ik van plaats of laat ik de camera wat verder zakken. Vanuit een lager standpunt krijg je weer een heel ander perspectief.

Paarse pracht

Paarse pracht

De vrijstaande pol heide werkt hierbij mooi als blikvanger in de voorgrond.

Op dit plekje kun je natuurlijk een heel kaartje vol fotograferen. Kunst is om zo te experimenteren met compositie en standpunten dat je het juiste gevoel in je foto overbrengt. Dat is juist wat ik moeilijk vind bij landschapsfotografie. Als je er staat is het uitzicht overweldigend, maar tegelijkertijd zo lastig om dat in een foto te vangen. Door onder een eik te gaan staan creëer ik een natuurlijk kader boven in de foto en tegelijkertijd diepte.

Vanonder de eik

Vanonder de eik

Om het groen in de bladeren te behouden flits ik deze in. Gewoon met de flitser op de camera. Anders zie je, door het tegenlicht, de kleuren niet en worden ze zwart.

Dan wordt het tijd om echt op pad te gaan. De rugzak gaat op en ik volg het zandpad de heide op. Naast de landschapsfoto’s hoop ik ook nog wat met mijn macrolens aan het werk te kunnen. Ik zeg werk, maar het is natuurlijk pure ontspanning en relaxen! Maar eerst nog even een landschapje.

Heideweg

Heideweg

Zoals je ziet is het heerlijk wandelen hier. De zon klimt nu snel hoger. De kleur verdwijnt uit de lucht en daarmee ook de sfeer in het landschap. Ik probeer het nog wel, maar de foto’s die ik nu maak missen de charme van de eerdere foto’s. Een goed moment om over te stappen op macrofotografie. Het valt me op dat ik helemaal geen libellen en vlinders rond zie fladderen. Misschien is het nog te vroeg in de ochtend? Ondertussen trekt de bewolking weg naar het zuiden en de lucht wordt prachtig blauw. De zon schijn dus volop en een zoemend geluid zwelt aan. Overal zie je opeens bijen rond de heideplanten vliegen. Ik moet zeggen: best een lekker geluidje.

Ik probeer wat van de bijen te fotograferen, maar erg veel succes heb ik niet. Dan maar alleen de bloemetjes. Op de één of ander manier ga ik met bloemen altijd tegen het licht in fotograferen. Weet niet of het een afwijking van mij is, maar het is een soort van automatisme. Dat levert dan deze foto op.

Hei van dichtbij

Hei van dichtbij

Maar de bijen blijven me bezig houden. Ik moet en zal tenminste één gelukte foto in dit blog plaatsen. Gewoon omdat ze er bij horen op deze zondagochtend. Ik zak dus weer door de knieën en probeer me te focussen om één exemplaar. Ze blijft maar heel kort op een bloempje zitten en is voortdurend in beweging. Lastig! Ik probeer een andere tactiek: Ik neem een takje in beeld en wacht tot er een bij op dit takje komt zitten. Eigenlijk precies hetzelfde als ijsvogels fotograferen 😉 . Alleen heb je dan meestal maar één tak en nu heb je er duizenden. Daarom probeer ik een patroon te ontdekken in hoe de bijen een struik afwerken als ze op zoek zijn naar nectar. Het valt dan op dat er een takje is die vaker dan de anderen bezocht wordt. Dat wordt dus mijn doelwit. En denk nu niet dat het dan een eitje is. Daarvoor gaat het allemaal te snel. Maar toch kan ik op die manier wat bijen in beeld vangen. Onderstaande foto is de beste daarvan.

Vlak voor de landing

De landing

Ik durf het geen vluchtfoto te noemen, want de voorpootjes hebben de bloem al vast. Maar het is wel de beste poging die ik tot nu toe heb gedaan. Zal ongetwijfeld nog eens vervolgd worden.

Wel leuk natuurlijk om zo met de bloemetjes en de bijtjes bezig te zijn, maar toch blijft het landschap trekken. De paarse deken wordt nu volop verlicht door de zon. De sfeer is er minder door geworden, maar de kleuren komen nu veel intenser over. Daarom terug naar de landschapsfotografie. In de volgende foto kun je goed zien dat het helemaal is opgeklaard ten opzichte van eerder op de morgen.

Het pad naar boven

Het pad naar boven

Tijdens de weg nar boven begin ik het zelfs warm te krijgen! Het moet niet gekker worden.  Ik ben bijna weer terug op het punt waar ik de ochtend begon. Ik kijk weer uit op het dal en de heuvels er om heen.

The color purple

The color purple

En zo heb ik dan eindelijk de Paarse Pracht vast kunnen leggen. Een lekker gevoel als je kunt fotograferen wat je van te voren bedacht hebt. Want dat is zeker niet altijd het geval. Maar in dit geval heeft het uitzoekwerk op de computer zeker gewerkt. Ik werp nog een laatste blik op het veld. Een prachtig gezicht hoe de paarse deken zich over de heuvels drapeert.

Vijftig tinten paars

Een paarse deken

Met een voldaan gevoel rij ik terug naar huis: missie volbracht!


Mevrouw ree en Schotse hooglanders

17 augustus 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Augustus is de maand van de bloeiende heide. Tot nu toe heb ik weinig foto’s van bloeiende heide. Ik bezoek meestal de heidevelden in het Gooi. En die zijn de laatste jaren erg aangetast door het heidehaantje. Een klein torretje die er voor zorgt dat de heide bruin wordt en niet in bloei komt. Vandaag ga ik eens kijken of dat dit jaar ook nog zo is. En ik misschien kan ik nog wat reeën vastleggen.

Als ik de heide op loop zie ik al snel dat het overgrote deel van het veld ook dit jaar weer dor en bruin is.  Ik zal eens navragen hoe lang het duurt voordat een gebied zich hersteld heeft. Geen mooie paarse plaatjes dus vandaag. Dan maar op zoek naar de reeën. Eigenlijk zie ik altijd wel één of meerdere van deze prachtige dieren als ik hier vroeg genoeg  ben. En ook vandaag heb ik het voorrecht van een ontmoeting. Een hinde deze keer. Ze loopt tussen de bomen langs de zandweg. Als ze me hoort kijk ze stiekem om de boom heen.

Kiekeboe

Kiekeboe

Grappig hè? Ik blijf rustig staan en mevrouw ree kiest er voor om door te gaan met eten van het gras tussen de bomen. Tot er een vroege fietser aan komt. Dan loopt ze een stukje het veld in. Ik maak daar gebruik van door mij tussen de bomen te installeren met uitzicht op het veld.

In het veld

In het veld

Tussen het grazen door kijkt de ree af en toe op om te kijken of alles nog veilig is, maar verder maakt ze geen nerveuze indruk. Zo kan ik haar een tijdlang observeren. Dat zijn van die kostbare natuumomenten, waardoor het fotograferen even op het tweede plan komt. Ze blijft al die tijd rustig door eten. Maar ze heeft me zeker wel in de gaten.

Alert

Alert

Stel je nou eens voor dat die heide vol in bloei zou staan. Dat zou toch een prachtig plaatje opleveren? Maar ik ben bang dat het op deze plek de komende jaren niet gaat gebeuren 😦 Het is zoals het is en dus maak ik her het beste van. En mevrouw ree werkt lekker mee.

Lekker

Lekker

Toch wel een beetje brutaal om je tong uit te steken naar de fotograaf.

Zo langzamerhand wordt het wat drukker op de heide. De ree besluit wat verder het veld in te gaan. Ik besluit om niet achter haar aan te gaan. Dan kan ze rustig verder eten voordat het al te druk wordt. Ze kijkt nog één keer om.

Verder het veld in

Verder het veld in

Natuurlijk ben ik weer erg blij met deze serie. Ik vind het nog steeds voorrecht dat ik zulke mooie dieren kan/mag fotograferen.

Ik wandel verder om te kijken of er toch nog niet een aantal stukken zijn die meer in bloei staan. Maar het valt ook dit jaar weer erg tegen. Ik zal dit jaar maar eens serieus werk maken van het vinden van bloeiende heide. Ik denk dat ik dan toch op de Veluwe moet zijn. Ondertussen zie ik in de verte een kleine kudde Schotse hooglanders. Deze runderen zie je in heel veel natuurgebieden. Ik loop hun kant op, want het zijn best fotogenieke dieren. Alleen is het lastig scherpstellen op de ogen 😉

Harig

Harig

Zo heel af en toe vind ik zwart/wit een toegevoegde waarde hebben. En bij deze foto is dat ook zo. Maar ook in kleur zijn het prachtige dieren. En imposant met die grote horens. Daar wil je geen optater van krijgen.

Vervaarlijk

Vervaarlijk

En ik zie zowaar een oog. Een unicum voor wat mijzelf betreft. Er komen nog wat andere exemplaren bij. zo wordt het een gezellige boel op de heide. Dan zie ik plotseling dat deze kudde onlangs wat groter is geworden. Er loopt namelijk een klein kalf mee. Nu ben ik niet snel bang, maar met dieren die jongen hebben neem ik geen risico’s. Ook al hebben ze een zachtaardige karakter, als er kleintjes in het spel zijn weet je het nooit. Ik neem dus ietsjes meer afstand, maar sta nog dichtbij genoeg om een portret te maken van het kalf. En toch nog een beetje paars!

Kalfje

Kalfje

Wel jammer natuurlijk van die grote gele oormerken, maar ik kies er bewust voor om ze niet weg te poetsen. Ze zitten er nu eenmaal en horen er bij. Het maakt het beestje niet minder schattig. De kudde trekt rustig verder. Ik blijf achter met een “big smile”.

Trio

Trio

Ik heb weer eens een prachtige start van de zondag, het is droog gebleven en ik heb leuke ontmoetingen gehad met mevrouw ree en met de kudde Schotse hooglanders. Wat wil een mens nog meer?


Drenthe

27 april 2014

Ik woon al jaren tot grote tevredenheid in Almere, maar ik kom als geboren Drent nog regelmatig in mijn geboorteprovincie. Meestal blijft dat beperkt tot familiebezoek en is er geen tijd om er op uit te trekken met mijn camera. Dit weekend kan ik zondagochtend wel even op pad. Ik besluit naar de Gasterse Duinen te gaan. Een klein gebied met heide en omgeven door velden met kleine beken.

Helaas is het grauw en grijs weer vanmorgen. Geen mooie landschapsfoto’s dus deze keer. Alleen dit hunebed moet ik natuurlijk wel even vastleggen.

Hunebed

Hunebed

Van de 54 hunebedden in Nederland staan er 52 in Drenthe. De andere twee vind je in Groningen.

Net als hunebedden is ook het Drentse heideschaap onlosmakelijk verbonden met deze provincie. En laten die nu vlak achter het hunebed liggen!

Drents Heideschaap

Drents Heideschaap

Wist je dat dit het oudste schapenras van West-Europa is? Ik niet, maar lees het net op Wikipedia 😉

Ik loop verder de hei op. Omdat door het grijze weer de landschapsfoto’s niet mooi worden, speur ik naar kleine beestjes. Ik zie een mooie behaarde rups, maar deze zit zo verstopt tussen de heidestruiken, dat ik hem maar laat zitten. Wel zie ik een klein vlindertje. Deze zit mooi hoog en hier kan ik dus even lekker mee aan de gang. uiteindelijk is dit het resultaat.

Gewone Heidespanner

Gewone Heispanner

Het is het vrouwtje van de Gewone Heispanner, met dank aan het forum van Vroege Vogels voor de naam.

Ik loop verder en verlaat het heideveld en kom terecht in een stukje bos. Daar groeien een heleboel kleine witte bloemetjes:  bosanemoontjes? Het blijkt Grote Muur te zijn (met dank aan Luuk). Het is even zoeken om er een mooie foto van te maken. Daar heb ik wel vaker last van met bloemen. Gelukkig lukt het na een tijdje wel.

Bosanemoontje

Grote Muur

Ik blijf nog even in het plantenrijk. Mijn oog valt op een jonge varen, die een wel hele mooie vorm heeft: ❤

 

Hart voor de natuur

Hart voor de natuur

Ik loop het bos uit en kom in de open velden. Een stroompje klatert gezellig er door heen. Ik moet zeker nog eens terug als het weer wat beter is. Dan zullen de bloemen open staan en zich in een explosie van kleur laten bewonderen. Een Grote Canadese Gans heeft daar geen oog voor. Die is op zoek naar iets eetbaars tussen de paardebloemen.

Grote Canadese Gans

Grote Canadese Gans

Zo wandel ik een tijdje over de velden en geniet van de omgeving. Even later kom ik terug op de hei, waar een tweetal konijntjes mij in de gaten houdt.

Heidekonijn

Heidekonijn

Als ik verder loop verdwijnen ze snel in hun hol.

Ik ben nu weer terug bij het hunebed. De schapen liggen nog steeds rustig onder de bomen en trekken zich weinig van mij aan.  

Luieren

Luieren

Het leven is zo slecht nog niet!

Mijn rondje van vandaag zit er weer op. Ik hoop toch vaker in deze mooie provincie op pad te kunnen gaan. Maar er zijn nog zo veel gebieden waar ik nog naar toe moet om te fotograferen. Voorlopig ben ik dus nog wel even bezig met deze prachtige hobby.


Groeve Oostermeent e.o.

2 maart 2014

Ik had deze week even geen inspiratie en twijfelde waar ik heen moest gaan dit weekend. Een oproepje op facebook leverde een klein gebiedje bij Blaricum op: Groeve Oosterbeek. Een klein stukje heide met vennen en berkenbomen. Dus dat is mijn doel voor vandaag. Ik ben er voordat de zon opkomt en zie al snel een rijtje bomen langs een ven staan. Als de zon net opgekomen is sta ik op de juiste plek om deze foto te maken.

Blauwe spiegeling

Blauwe spiegeling

En weer beleef ik de verstilde rust van de zonsopkomst.

Ik blijf nog even op deze plek rondhangen en hoop dat de zon nog wat kleur in de lucht schildert. Het houdt niet over, maar toch is er wel wat oranje te zien.

Berkenrij

Berkenrij

Omdat dit stukje natuur niet groot is besluit ik nog even in de omgeving rond te kijken. Ik ben hier niet bekend, dus loop ik op goed geluk een kant op. Ik wandel een stuk bos in en kom dan bij kleine akkers omzoomt door houtwallen. Tussen die struiken staan ook enkele sleedoorns. En die staan na een aantal warmere dagen nu in bloei! En dus haal ik voor het eerst dit jaar de macrolens te voorschijn om de bloesems vast te leggen. Het is weer wennen, maar als ik even bezig ben kom ik er weer een beetje in.

Sleedoornbloesem

Sleedoornbloesem

Op de achtergrond zie je andere bloesems, nog nat door de regen van de afgelopen nacht. Ik ga nog even door op deze manier en dat levert nog een foto op met de bekende reflecties op de achtergrond.

Lentesfeer

Lentesfeer

Wel grappig om te zien dat in één van de cirkels een soort van schaduw zit van de meeldraden van de bloesem. Ik weet nog niet wanneer en hoe dat ontstaat. Moet ik me nog maar eens in gaan verdiepen, zodat ik het bewust kan toepassen. Dit was dus een toevalstreffer.

Ik loop nu verder langs de akker en hoor in het bosje ernaast het bekende geklop van een specht. Het is niet moeilijk om hem te vinden, maar een foto maken is een ander verhaal. Vaak zitten er allerlei takken in de weg, maar deze keer vind ik een gaatje.

Grote bonte specht

Grote bonte specht

Zo mooi heb ik hem nog niet eerder vast kunnen leggen, dus ik ben wel blij met deze foto.

Even verderop zie ik een bordje staan: “Gooise Heemtuin”. Klinkt interessant, dus maar eens even kijken. Het blijkt een kleine tuin te zijn, waar nu nog niet veel te zien is. Alleen een aantal pollen sneeuwklokjes geven wat kleur aan de tuin, die er verder nog wat troosteloos bij ligt. Maar voor de meeste bloemen is het natuurlijk nog veel te vroeg. Wel iets om te onthouden en misschien nog eens terug te komen. Nu dus alleen een foto van een nat sneeuwklokje tussen het gras.

Sneeuwklokje

Sneeuwklokje

Na dit uitstapje kom ik weer terug om de heide waar het vanmorgen allemaal begonnen is. Dat geeft mij de mogelijkheid om nog wat foto’s van het landschap te maken.

Heidestenen

Heidestenen

Het rijtje berken zijn dezelfde als die ik bij zonsopkomst heb gefotografeerd. Aan de andere kant van het veld liggen ook nog een aantal plassen. Water geeft altijd wat extra’s aan een landschapsfoto en ik maak er dan ook dankbaar gebruik van.

Plas

Plas

Ik ben nu weer vlak bij de auto en denk erover om weer naar huis te gaan. Maar dan zie ik midden op de hei twee witte vlekken die er eerst niet waren. Ik kan niet goed zien wat het is, dus ik monteer mijn telelens op de camera en kijk door de zoeker. Dan zie ik wat het is: het zijn reeën!

Die kan ik natuurlijk niet zomaar laten lopen. En dus maak ik een omtrekkende beweging om dichterbij te komen. Maar deze beestjes zijn erg alert en ze hebben mij direct in de gaten. Ik blijf dus op afstand en maak wat foto’s van de reeën in hun leefomgeving .

Reeën op de hei

Reeën op de hei

Zoals je ziet houden ze me goed in de gaten. Langzaam lopen ze nog verder naar de andere kant van het veld. Daarbij staan ze af en toe stil om te kijken of ik ook achter ze aan kom.

Alert

Alert

Ik laat de dieren verder maar met rust. Ik heb mijn foto’s en wil ze niet opjagen. De dieren blijven precies midden op het veld waar ze het meeste rust hebben en waar ook geen wandelpaden lopen.

En met deze prachtige toegift sluit ik deze foto-ochtend af. Het was weer een heerlijke ochtend in de natuur en met een afwisselende serie foto’s als opbrengst.


Hulshorsterzand, worstelen met het landschap

15 september 2013

Vandaag is het Hulshorsterzand mijn bestemming. Een zandverstuiving op de Veluwe. Ik hoop op een beetje nevel en een mooie zonsopkomst. Ik ga me weer wagen aan één van de moeilijkste disciplines in de natuurfotografie: landschappen. Ik vind dat in ieder geval wel. Hoe vaak sta je niet in een prachtige omgeving, maar zie je dat op de foto’s niet terug? Ik heb dat in ieder geval regelmatig.

Maar vandaag ga ik weer oefenen! Helaas is de zonsopkomst niet zo spectaculair als ik gehoopt had en ook de nevel laat het afweten. Natuurlijk ga ik wel aan de slag en als de zon achter de horizon vandaan gekropen is kleuren de wolken flets oranje.

Fletse zonsopkomst

Fletse zonsopkomst

Wel aardig, maar de wow-factor ontbreekt. Daar heb je, denk ik, toch betere (lees sfeervollere) omstandigheden voor nodig.

De lucht trekt nog verder dicht en de zon verdwijnt achter de wolken. Ik wandel verder en probeer lijnen in het landschap te zien. Die kun je dan gebruiken om perspectief en diepte in je foto te krijgen. In dit heideveld gebruik ik het pad hiervoor.

Heidepaadje

Heidepaadje

De omstandigheden worden nog iets slechter en het begint zelfs iets te miezeren. Maar ook zie ik dat vanuit het westen de blauwe lucht zich langzaam aan het uitbreiden is. Ik ga verder met het maken van foto’s, maar het is het allemaal net niet.

Als ik wel een mooie compositie kan maken besluit ik te wachten tot de zon gaat schijnen. Het duurt ongeveer 20 minuten, maar dan komt de zon ineens vol te voorschijn. Wat een verschil maakt dat zeg! Direct ga ik weer vol goede moed aan de slag.

Zonnig!

Zonnig!

Ongelooflijk dat het een half uur geleden nog zo grijs was! Zo te zien blijft de zon de rest van de ochtend volop schijnen. Maar ondanks dat blijf ik worstelen. Ik krijg steeds meer bewondering voor de echte landschapsfotografen.

Om even in een betere mood te komen vervang ik de groothoek door de telelens en ga ik even op vogeltjesjacht. Het is altijd weer spannend om deze mooie beestjes te kieken. Dit piepertje zat op een stronkje tussen het gras. Het is niet voor niets een graspieper!

graspieper

graspieper

Hoewel het ook geen topfoto is geeft mij dit dan toch meer voldoening dan de landschapsfoto’s van vandaag.

Maar ik wissel toch weer van objectief en ga verder op zoek naar de juiste composities in het landschap. Het is een prachtig gebied, dus ze zullen er zeker zijn. Ik moet ze alleen zien te vinden! En het is natuurlijk ook heerlijk wandelen zo in het zonnetje. Je ziet dat de kleur van de heide al weer op zijn retour is. Toch lijkt het of het hier paarser is geweest dan op andere plekken die ik gezien heb dit jaar.

Heidelandschap

Heidelandschap

Deze foto vind ik het meest geslaagd deze ochtend. Die paar wolkjes maken toch wel het verschil! Vergelijk maar eens met bovenstaande foto “zonnig”.

Al met al was het behoorlijk worstelen vandaag om er een paar mooie landschapsfoto’s uit te persen. Ik denk ook dat de omstandigheden niet echt meewerkten: geen mooie zonsopkomst, daarna grijs en toen ineens keihard zonlicht. Eigenlijk moet je dan zeggen: “vandaag geen landschappen”. Maar ja, dat is ook weer zo drastisch.

Nu lijkt het wel of ik de hele tijd heb lopen mokken, maar dat is echt niet zo hoor! Ik geniet erg van het buiten zijn en de natuur om me heen. Alleen de foto’s zijn niet helemaal naar mijn zin. Er zijn ergere dingen op de wereld toch? Misschien moet ik maar eens een workshop landschapsfotografie volgen. Of ben ik gewoon geen landschapsfotograaf en haal ik meer voldoening uit de jacht op grote en kleine beestjes? De tijd zal het leren.

Als ik door het bos terug loop naar de auto zie ik het zonlicht op de nog groene beukenbladeren vallen. Die komen dan mooi uit tegen de donkere achtergrond.

Nog geen herfst

Nog geen herfst

De herfstkleuren moeten duidelijk nog komen. Maar ook nu zijn beukenbladeren fotogeniek.

Met gemengde gevoelens stap ik in de auto. Opnieuw heb ik ervaren hoe moeilijk het is om een goede landschapsfoto te maken. Maar toch heb ik een heerlijke ochtend in de buitenlucht gehad. En dat laatste maakt dan toch dat ik met een tevreden gevoel naar huis rij. Een paar uur lekker buiten spelen, dat wil toch iedereen?


Op zoek naar paars

1 september 2013

Wees maar niet bang, dit wordt geen pleidooi voor een nieuw kabinet van VVD, PvdA en D66. Deze zogenaamde paarse coalitie heeft haar kans al eens gehad. Nee, ik ben op zoek naar paarse heide. Nu de heidevelden in het Gooi er bruin bij staan door het heidehaantje moet ik kijken naar alternatieven. Vandaag is eigenlijk mijn enige kans om nog wat mee te pakken van de bloeiende heide en ik kies de Elspeetsche Heide uit.

Ik ben er al vroeg om de zonsopkomst mee te maken. Het is even zoeken naar een mooie plek, omdat ik nog nooit hier geweest ben. Maar gelukkig kun je thuis wel wat dingen van te voren uitzoeken. Google Earth is natuurlijk bekent en ik gebruik zelf vaak nog The Photographer’s Ephemeris. Een programma waarmee je van elke plek op aarde kunt zien waar en hoe laat de zon opkomt en onder gaat. Ik weet dus precies in welke hoek van de hei ik moet zijn om de zon boven het veld te zien opkomen.

Er zijn wel wolken, maar er is net genoeg ruimte voor de zon om bij opkomst er even onderdoor te piepen. Alleen jammer dat het niet nevelig is.

Zonsopkomst boven de Elspeetsche Heide

Zonsopkomst boven de Elspeetsche Heide

Misschien is het nog leuk om te vermelden dat ik de voorgrond ingeflitst heb.

Al snel verdwijnt de zon achter de wolken. Ik wandel verder de heide op. Op zoek naar libellen, vlinders en ander klein grut. Helaas is er geen dauw vandaag. Toch zie ik een rups met een paar druppeltjes, maar veel stelt het niet voor.

Heiderups

Heiderups

Geen idee welke soort dit is. Mocht je het weten, dan hoor ik het graag! (Inmiddels heeft Nathalie de naam genoemd: Goudhaaruil).

Ik loop verder, maar er is eigenlijk weinig te beleven. Je kunt dit met recht de grote stille heide noemen. Geen enkel vlindertje of libel te zien.  Waarschijnlijk is het nog te koud en zitten ze nog verstopt in de begroeiing. Ik besluit een stukje bos mee te pakken en al snel zie ik een hert op het pad staan. Ze ziet mij ook en gaat er gelijk vandoor. Met in haar spoor een kleintje. Met een soort van rauwe blaf laat ze weten dat er gevaar dreigt. Dan verdwijnen ze tussen de bomen. Geen foto’s,  maar wel een mooi moment .

Als ik op goed geluk een zijpad in sla, sta ik plots voor dit bord.

Prikkelbaar

Prikkelbaar

Ik vind de omzetting naar zwart/wit wel passen bij deze foto. Ook heb ik nog een ietsje ruis toegevoegd.

Zo’n bordje respecteer je natuurlijk en ik keer weer om. Dan hoor ik opeens een hoop geritsel een twintigtal meters voor me. Een wild zwijn kiest het hazenpad! En ook nu zie ik weer een kleintje er achteraan rennen. Dat was even schrikken!

Ik loop het bos uit en ben weer op de hei. Bij gebrek aan modellen stort ik mij maar op de heideplantjes zelf. Ik moet zeggen dat de bloei mij behoorlijk tegen valt. De droogte van deze zomer heeft de hei geen goed gedaan. De meeste stukken zijn bruin in plaats van paars 😦 Maar als je inzoomt valt dat natuurlijk niet op.

Bloeiende hei

Bloeiende hei

Natuurlijk maak ik ook nog een aantal landschapsfoto’s, maar ik mis het mooie paars. In onderstaande foto lijkt het nog wel wat door het struikje op de voorgrond.

Toch een beetje paars

Toch een beetje paars

Ondanks het bewolkte weer wordt het toch wat warmer en de insecten komen tevoorschijn. Ik zie veel hommels en bijen, En ook een klein groen vliegje. Ongeveer een centimeter groot.

Groen vliegje

Groen vliegje

Het blijven altijd fascinerende beelden als je vliegen van zo dichtbij ziet. Ik weet hier geen naam aan te koppelen, maar het forum van waarneming.nl biedt uitkomst. Het is een dood ordinaire strontvlieg! Laat ik nu altijd gedacht hebben dat die geel zijn. Blijkbaar dus niet! Maar deze groene variant is wel mooi, dus nog een foto, Nu wat meer van de zijkant.

Strontvlieg

Strontvlieg

Ondanks dat het niet moeders mooiste is, toch een leuk insect. Toch???

Ook zie ik nu aan aantal vlinders rond fladderen. Meestal gaan ze op het zand zitten, maar eentje houdt even rekening met deze fotograaf en landt op een heidestruikje.

Hooibeestje

Hooibeestje

Ik had de vleugel ook graag scherp willen hebben, maar je hebt maar één kans. Gelukkig is het oogje wel mooi scherp!

En hiermee komt mijn zoektocht naar paars ten einde. Heb ik het gevonden? Een beetje, maar zo is het nu eenmaal. Misschien dat volgend jaar een beter heidejaar is. En gelukkig kan ik ook genieten zonder paars!


Afwisselende ochtend op de hei

19 mei 2013

Een gunstige weersvoorspelling doet mij besluiten om vanochtend naar de heidevelden van het Gooi te gaan. Er is ons een zonnige dag belooft en daar ben ik wel weer eens aan toe. Als ik op de heide kom ligt er nog een mooie deken van mist over het landschap. De zon komt bijna op, dus dat kan mooie beelden opleveren. Ik zoek een mooi plekje op en wacht op het juiste licht.

Zonsopkomst

Zonsopkomst

Maar dan trekken er opeens wolken voor de zon. Hé, dat was niet voorspeld!! Het mooie licht verdwijnt even snel als dat het kwam. Precies één foto kunnen maken 😦 .

De groothoeklens verdwijnt dus in de tas en ik ga op zoek naar kleine en grote beestjes. Je kunt hier van alles tegenkomen: reeën, konijnen, vlinders, libellen en natuurlijk vogels. De eerste die ik tegenkom zijn rupsen. Kleddernat van de mist en dauw zitten ze te wachten tot ze opgedroogd zijn.

Druppelrups

Druppelrups

Navraag op een forum levert de naam op: Lasiocampa trifolii. Ja handig, dat zegt me nog niets. Even googelen en ik heb de Nederlandse naam: Kleine Hageheld. Niet dat mij dat iets meer zegt, maar toch leuk om te weten. Het is een soort nachtvlinder.

Van het kleine rupsje ga ik gelijk over naar de grootste bewoner van dit gebied. Een ree houdt me vanuit de hei in de gaten. Die belangstelling is natuurlijk wederzijds. Een pracht dier!

Reebok

Reebok

Als je zelf rustig blijft staan zullen de reeën hier gewoon hun gang blijven gaan en zijn ze goed te fotograferen. De laatste jaren was er ook een met wilde radijs ingezaaid veld. Een prachtig gezicht hoe de reeën tussen de bloemen aan het eten waren. Helaas lijkt het er op dat dit jaar het stukje land braak blijft liggen. Het is nog helemaal kaal.

Een andere soort die je hier veel ziet is de roodborsttapuit. Typisch een vogeltje dat je veel ziet in heidegebieden. Ook zie en hoor je veel graspiepers. Na een aantal mislukte pogingen lukt het mij om een roodborsttapuit mooi op de foto te zetten. Hij zat even niet op de hei, maar op een takje aan de bosrand. Er viel net even een straaltje zonlicht op hem en doordat het bos nog in de schaduw lag krijg je een donkere achtergrond.

Roodborsttapuit

Roodborsttapuit

Ik vind mijzelf niet een echte vogelfotograaf, maar over deze foto ben ik wel erg tevreden.

Terug naar de reeën. Een andere bok heeft mij ook opgemerkt. Hij staat er zeker niet op zijn voordeligst op. Zijn wintervacht is nog niet helemaal verdwenen en de bast van zijn gewei hangt er in vellen bij.

Beetje slordig

Beetje slordig

Zal nog een paar weken duren voordat hij er weer pico bello uit ziet. Op tijd voor de bronst in juli/augustus. Want hoewel de jongen nog maar net zijn geboren, beginnen de voorbereidingen voor die van volgend jaar al weer langzaam op gang te komen.

Ik weet niet of het een oude bok is, maar blijkbaar heeft ie wel zin in een groen blaadje.

Groen blaadje

Groen blaadje

Ik besluit dan nog even verder te wandelen. Het is inmiddels aardig druk geworden met wandelaars en mountainbikers. Ik maak even een uitstapje van de hei naar een nabij gelegen vijver. Hier is weinig te zien, totdat ik opeens een libel in het riet zie zitten. Vrij ver het rietveld in, dus moeilijk vrij in beeld te krijgen. Steeds zit er wel een rietstengel voor. En de zachte bries maakt het er ook niet makkelijker op. Toch vind ik een klein gaatje. Tussen de windvlagen door kan ik net deze foto maken.

Viervlek

Viervlek

Een viervlek dus, te herkennen aan de vlekken op zijn vleugels. De eerste libel voor mij dit jaar. Ik vind zelf de achtergrond mooi, met die vage strepen.

Als ik de foto’s zo terugkijk is het een erg afwisselend foto-ochtendje geweest. Een landschapje, macro’s, wildfoto’s en ook nog een vogeltje. Dat zijn zo’n beetje alle categorieën waar ik mij mee bezig hou. En juist die afwisseling houdt het leuk vind ik. En ondanks dat het weer tegen viel, is het een geslaagde pinksterochtend geworden!


Winterochtend

13 januari 2013

Eindelijk weer eens een dag zonder mist, regen en wolken. Weg met het grijze en grauwe en lekker in de vrieskou de zon op zien komen! Heerlijk!!

Iets te enthousiast misschien, maar ik ben het grijze weer zooo zat. Ik trek er deze zondag dan ook voor zonsopkomst op uit, om zo lang mogelijk te genieten. De Tafelbergheide bij Laren is deze keer de bestemming. Het vriest nog en ik hoop dan ook een paar mooie foto’s te maken waarbij je de kou kan voelen.

Maar eerst is het wachten op de zon. Ik kies vast een plek uit en dan is het geduld hebben. Ook op dit ‘vroege’ tijdstip is er al  bedrijvigheid. Wandelaars, vaak met hond, trekken er al op uit. Het is dan ook al bijna 9 uur, dus zo vroeg is het nu ook weer niet. Nu ze er toch zijn kan ik er net zo goed gebruik van maken. Meestal probeer ik mensen buiten beeld te houden bij mijn natuurfoto’s, maar bij deze foto geeft het net wat extra’s.

Ochtendwandeling

Ochtendwandeling

Ondertussen sta ik te wachten tot de geel/oranje bol eindelijk verschijnt. Het stilstaan op de open hei,  in de wind is toch wel een beetje koud als het vriest. Maar het is het wachten waard als de zon achter de boom tevoorschijn komt.

Sunrise tree

Sunrise tree

Missie volbracht en ik begin, net als de hondenbezitters, aan mijn wandeling. De heideplantjes zijn bevroren en ik zoek een mooi takje, die op de goede plek staat. En ook nog mooi door de zon in het ochtendlicht wordt gezet. Je bent dan even aan het zoeken, maar uiteindelijk toch ééntje gevonden.

Bevroren heide

Bevroren heide

Ben wel blij met deze foto. Het geeft mooi de kou weer van een zonnige wintermorgen. Dit in tegenstelling tot de volgende foto. Als je niet beter zou weten lijkt het eerder een warme zomer ochtend. Leuk toch hoe je als fotograaf de sfeer kan beïnvloeden. Door recht tegen de zon in te fotograferen krijg je natuurlijk weinig tekening in de vacht, maar wel een mooie lichtrand om de koe.

Beetje tegenlicht

Beetje tegenlicht

Ik had graag nog wat meer de damp van de adem terug willen zien, maar hier moet ik het mee doen.

Ik keer terug naar het koude en richt me op de bevroren blaadjes. Die zijn er in overvloed, dus keus genoeg. Ik kies voor een eikenblad met gaten erin.

IJsblad

IJsblad

Als ik een stuk verder inzoom op de rand van een ander blad, komen met mijn macrolens de ijskristallen groot in beeld. Samen met de zon levert dat een sprankelend resultaat op. Net glas! Prachtig toch dat de natuur zulke mooie dingen kan maken.

IJskristallen

IJskristallen

Vanuit een andere hoek krijg je weer een heel ander beeld. Nu scherp gesteld op de voorste rand met ijskristallen. De kristallen op de achterrand zorgen voor een lichtspektakel op de achtergrond.

Cristal clear

Cristal clear

Ik vind het altijd weer verbazingwekkend hoe je met macrofotografie het onzichtbare zichtbaar kunt maken. En dat is natuurlijk ook de reden waarom ik zo’n fan ben van macrofoto’s.

Het was een heerlijke ochtend. Alleen al het buiten zijn met mooi weer heeft me goed gedaan. Dat was al veel te lang geleden. Maar hier kan ik weer een tijdje op teren.


Dwingelderveld

2 december 2012

Dit weekend ben ik op familiebezoek in Drenthe. Back to my roots als het ware. Misschien sneeuw en vorst! Ik moet dus ’s ochtends vroeg er even op uit met mijn camera. Doel deze keer: Nationaal park Dwingelderveld. Op de grote stille heide is hier echt nog van toepassing, maar ook bossen en vennen zijn volop aanwezig. Een prachtig gebied dat laat zien hoe Drenthe er vroeger uitzag.

Maar als ik aan kom rijden slaat de schrik om mijn hart: grote gele graafmachines staan her en der in het veld. De grond wordt afgegraven en grote modderige vlakken bepalen het landschap. Niet echt fotogeniek. Ik rij nog een stukje door en kom bij een fietspad dat de heide op gaat. Hier wordt gelukkig niet gewerkt en dus parkeer ik de auto en ga op pad. Helaas is de voorspelde sneeuw en vorst uitgebleven, maar dat mag de pret niet drukken.

De zon is nog niet opgekomen en de maan staat nog fier aan de hemel. Een zwerfkei staat pontificaal in het veld en dat vraagt natuurlijk om een eerste foto.

Zwerfkei

Zwerfkei

Deze jongens werden dus gebruikt voor het bouwen van de beroemde hunebedden. Meegenomen door het landijs in de voorlaatste ijstijd vanuit Scandinavië.

De zon doet nu zijn uiterste best om ook een woordje mee te spreken en piept zo af en toe door de wolken heen. Dat levert een prachtig gekleurde wolken op die vanuit het westen binnen komen waaien.

Kleurrijk

Kleurrijk

Deze kleurenpracht duurt helaas niet lang, want de zon heeft het moeilijk. De blauwtinten nemen het weer over, maar ook dat levert mooie plaatjes op.

Dwingelderveld

Dwingelderveld – Holtveen

Dit stuk, met plassen, vennen, rietstukken en moerasjes wordt dus het Holtveen genoemd. Er staat ook een kijkscherm, maar er is weinig te zien. Wat wilde ganzen en eenden in de verte. Het geluid van de vogels is wel weer mooi en accentueert de stilte van de vroege ochtend.

Genietend van de sfeer loop ik door. Een stukje verder staan er een aantal dode bomen in het water. Een mooi foto-onderwerp, maar lastig in beeld te brengen. Een brede rietkraag verstoord het beeld. Dan maar het water in denk ik. Zo hou ik het riet, min of meer, uit beeld en kan ik ook de spiegeling meenemen.

Spiegelboom

Spiegelboom

Dezelfde boom nog eens, maar dan met zijn vrienden erbij.

Dode-bomen-ven

Dode-bomen-ven

Je kunt bij de laatste foto goed zien dat ik in het schaduw gebied sta, terwijl in de achtergrond de zon volop schijnt. Ik had graag de rechtse boom wat meer in beeld willen krijgen, maar dat was niet mogelijk met mijn minimale brandpuntsafstand van 18mm. Achteruit stappen had geen zin door de rietkraag. Toch maar eens serieus nadenken over een “echte” groothoeklens.

Om van dit blog een echt landschapsblog te maken nog een laatste foto van een andere plas. Op de kaarten staat deze benoemd als Moddergat. Vandaag zeker geen toepasselijke naam. Omdat het nog steeds windstil is krijg ik ook hier een mooie spiegeling voorgeschoteld.

Moddergat

Moddergat

Volgens mij is dit mijn eerste blog met alleen maar landschapsfoto’s. En dit smaakt zeker naar meer. Ik hoop dat jullie daar hetzelfde over denken.


Koude start en kleurrijk bos

4 november 2012

De weersverwachting voorspelde een koude nacht met kans op nevel in de ochtend. Ideale omstandigheden om landschappen te fotograferen. Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer in de ban raak van landschapsfotografie. Ik vind het een moeilijke tak van fotografie, maar daardoor des te mooier als het lukt. Het vangen van een landschap in een foto is lastig. Je moet echt goed kijken naar de verschillende lijnen in het landschap en dingen die in het landschap staan om een pakkende foto te maken. En nog meer dan bij andere vormen van natuurfotografie speelt het (zon)licht een grote rol.

Vandaag ga ik naar het Hulshorsterzand en ben van plan om ook nog een stukje van Leuvenumse bos mee te nemen. De weersvoorspelling lijkt uit te komen, want ik moet eerst de voorruit van mijn auto ijsvrij maken als ik ’s ochtends vroeg vertrek. Net voor zonsopkomst kom ik aan op de plaats van bestemming en ook hier kun je goed zien dat het koud is.

Koude ochtend

Op de beschutte plekken is duidelijk de grondvorst te zien. Graag had ik nog wat meer nevel gezien, maar ook met dit resultaat ben ik wel tevreden hoor. Op dit tijdstip is het nog heerlijk rustig en ik geniet van de omgeving en de stilte.

Verder lopend door het gebied valt me de mooie kleur van het gras op. Vooral als het, inmiddels volop aanwezige, zonlicht er op valt.

Grasvlakte

Het lichte gras gecontrasteerd mooi met de donker dennen. Ik had de verzadiging misschien nog wel wat kunnen optrekken om nog meer kleur in de foto te krijgen, maar zo komt  het gevoel van een koude herfstochtend beter over vind ik. Ik zie al snel dat dit een prachtig gebied is, met ook nog een stuk stuifzand. Omdat ik vandaag ook nog naar het naastgelegen Leuvenumse bos wil laat ik dat deze keer links liggen. Maar het is zeker dat ik hier vaker terug kom!

Ik loop nu richting bos en kom al snel in een stuk dennenbos. Niet echt mooi voor herfstfoto’s zou je denken, maar als je goed zoekt zie je ook hier herfsttafereeltjes. Zoals dit kleine zwammetje dat op een dennenkegel groeit. Met op de achtergrond de kleuren van afgevallen blad van een eenzame eik, geeft dit een kleurrijk geheel.

Dennenkegelzwam

Die naam heb ik niet zelf verzonnen hoor, die bestaat echt. Soms is het zo simpel om de juiste naam aan een paddenstoel te hangen 😉 .

Na niet al te lange tijd loop ik door een prachtig beukenbos. Dat is toch wel de boom die de mooiste kleuren laat zien in de herfst. Een prachtig palet van geel, bruin, oranje en groen vult het bos met de prachtigste  kleuren. Omdat het zonlicht gefilterd door het bladerdak tussen de bomen door schijn en omdat het toch nog wat nevelig is zie ik mooie lichtbanen. Altijd een dankbaar verschijnsel om vast te leggen.

Spotlights

Zulke lichtbanen worden ook wel een zonneharp genoemd, hoewel je dan eigenlijk langere banen moet zien. Al met al geeft het een feeërieke sfeer in het bos, die zo kenmerkend is voor deze tijd van het jaar. De volgende foto geeft dat nog het beste weer vind ik zelf.

Feeënbos

Ik heb er voor gekozen om de zon nog net in beeld te brengen. Door de instelling van een klein diafragma krijg je de stervorm. Ben erg blij met dit resultaat!

Door het bos stroomt de Hierdense beek. In een vorig blog De herfst  is begonnen! heb ik deze al eens vastgelegd, maar toen was het nog een stuk groener dan nu.

Herfstbeek

Een heerlijk stuk bos. Ik blijft foto’s maken. Daarom nog één van dit fotogenieke beekje.

Hierdense beek

Mijn laarzen komen nu goed van pas. Daardoor kan ik midden in het water gaan staan voor het beste standpunt. Ik zou nog wel tien foto’s hier neer kunnen zetten, maar dat wordt toch te veel van het goede. Jullie moeten het dus doen met deze twee.

Je merkt trouwens wel dat het wat paddenstoelen betreft wat minder is geworden ten opzichte van een paar weken geleden. Ik denk dat de nachtvorst zijn sporen heeft nagelaten. Ik zie veel boomstammen die onder een bruinzwarte smurrie zitten van wat ooit paddenstoelen zijn geweest. Toch zijn er nog wel wat exemplaren te vinden hoor.

Op het randje

Voor mezelf geldt dat ik na een maand paddenstoelen fotograferen er wel een beetje klaar mee ben. Het is wel een goed paddenstoelen jaar geweest en ik heb een aantal mooie platen kunnen maken. Meer dan vorig jaar in ieder geval. Om het af te leren stort ik me nog even op dit mooie groepje. Omdat ik de belichting niet goed krijg probeer ik het met een flits en belicht daarbij een paar stappen onder om uitgebeten wit te voorkomen.

Takkestoelen

Aan al het goede komt een eind en dus is het tijd om naar huis te gaan. Maar voordat ik dit blog afsluit wil ik jullie toch nog één foto voorleggen. De laatste tijd ben ik bezig geweest met photoshop om een aantal foto’s te bewerken en ze een meer artistieke waarde mee te geven. Ook een foto van vandaag heb ik op die manier bewerkt. Zelf vind ik het wel mooi en ik probeer de foto’s door de bewerking extra zeggingskracht en/of sfeer mee te geven.  Ben benieuwd wat jullie er van vinden. En als je het afschuwelijk vind mag je dat ook gewoon zeggen natuurlijk!

Panorama Hulshorsterzand

Leuk dat je weer de moeite hebt genomen om mijn verhaal te lezen en tot een volgende keer.


Veluwe

19 september 2012

Voor het eerst sinds tijden heb ik een hele dag om er op uit te trekken met mijn camera. Vraag is dan: waar ga ik naar toe? De Amsterdamse Waterleidingduinen, de Veluwe of De Groene Jonker, een natuurgebiedje met veel bijzondere vogels. Omdat de weersverwachting niet denderend is en de kans op buien in het kustgebied het grootst, kies ik voor de Veluwe.

Ik hoop natuurlijk edelherten en wilde zwijnen tegen te komen. Maar omdat je zoiets niet van te voren kunt plannen, tenzij je naar de Wildbaan in het park De Hoge Veluwe gaat, ga ik met de instelling op pad dat ik wel zie wat ik tegen kom en met het voornemen vooral te genieten van mijn fotodagje.

Ondanks de kans op buien begint de dag redelijk zonnig. Ik zie een eenzame den op de hei staan die wordt belicht door de ochtendzon. Een mooi beeld vind ik, vooral ook door de dreigende lucht op de achtergrond.

In het zonnetje

Gelukkig trekt de bui in de verte niet over de heide en ik besluit een wandelroute te volgen. Een afstand van zo’n zes kilometer. Goed te doen dus en voldoende tijd om onderweg alle tijd te nemen voor de foto’s.

De bloei van de heide is eigenlijk al over zijn hoogtepunt heen. De meeste struikjes zijn al weer wat fletser van kleur geworden, maar her en der staan nog wat struikjes vol in bloei. Een dagje op de veluwe is natuurlijk niet compleet zonder foto van een bloeiend heidestruikje. Ik experimenteer wat met tegenlicht en uiteindelijk is dit het resultaat.

bloeiende hei

Het leuke van zo’n dagje is dat je wat meer tijd hebt om van alles uit te proberen. Meestal heb ik maar een paar uurtjes en dan voel ik toch op de één of andere manier een tijdsdruk. Dom natuurlijk, maar ik wil vaak te veel in die korte tijd. Moet de rust zien te vinden. Beter één onderwerp helemaal goed uitwerken dan veel verschillende onderwerpen snel schieten.

Ik loop verder en probeer ondertussen wat landschapsfoto’s te maken. Maar ik ervaar dat het nog niet zo gemakkelijk is het heidelandschap mooi vast te leggen. Landschapsfotografie is weer een heel aparte tak van sport en het maken van een goede compositie is lastig. Vaak vind ik mijn eigen landschapsfoto’s een beetje saai. Of het komt niet overeen met het gevoel wat ik heb als ik om me heen kijk. Nog geen landschapsfoto dus, maar ik blijf het proberen.

Wel zie ik veel kleine vuurvlindertjes rondfladderen. Helaas gaan die vaak op de grond van het pad zitten. Het is op die manier bijna niet te doen om een mooie compositie te maken. Gelukkig vind ik er eentje die op een heidestruikje zit.

Kleine vuurvlinder

Een prachtig vlindertje en erg klein: zo’n 2 cm.

Omdat de landschappen nog niet erg lukken  en de beesten zich niet laten zien, ga ik weer een beetje experimenteren. Ik zie aan de rand van de hei een bosje berken staan. De witte bast steekt mooi af tegen de donkere achtergrond. Een trucje dat veel wordt toegepast is het bewegen van de camera terwijl je afdrukt. Er kunnen dan mooie wat abstracte beelden ontstaan. Veel van deze foto’s gaan in de prullenbak, maar deze vind ik wel erg mooi.

Experiment

Komt een beetje over als een schilderij vind ik. Ik heb hierbij de camera verticaal bewogen, terwijl ik een langere sluitertijd heb ingesteld (1/10 sec).

Ondertussen zijn er twee buitjes overgetrokken. Gelukkig valt de hoeveelheid regen mee en kan ik schuilen onder een boom zonder echt nat te worden. Een meegenomen vuilniszak gaat dan over de camera. Terwijl ik zo sta te wachten zie ik een mierenheuvel. Het krioelt er van de rode bosmieren. Een leuke uitdaging om daar een interessante foto van te maken! Op het nest rent alles door elkaar en geen enkel miertje staat meer dan een seconde stil. Ik besluit enige manipulatie toe te passen en enkele mieren uit het nest te halen en op een stokje te brengen. Dan is het nog de kunst een scherpe foto te maken van deze snelle rakkers.

Rode bosmier

Ik ben héééél erg blij met deze foto. Uitdaging volbracht! Ook nu weer heb ik alle tijd genomen en verschillende dingen uitgeprobeerd.

Aan het eind van de wandeling probeer ik nog eens het landschap mooi vast te leggen. Blijft lastig, maar deze vind ik nog wel aardig.

Heidelandschap

En zo loopt ook deze dag weer op zijn einde. Een heerlijke dag en het weer viel reuze mee. Helaas geen wild gezien en maar heel weinig vogels. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb me heerlijk vermaakt met o.a. het heidestruikje en de bosmier.

Bedankt dat je met me mee bent gelopen op mijn wandeling.


Reeën en andere heidebewoners

23 juni 2012

Nu we rond de langste dag van het jaar leven moet je wel erg vroeg op voor het eerste ochtendlicht. Dus ging om 5 uur de wekker. Je moet wat voor je hobby over hebben! Gelukkig ben ik geen uitslaper. De reis ging dit keer naar het Goois heidegebied. Een bekende plek om reeën te fotograferen. Ook hoopte ik nog wat vlinders en libellen tegen te komen. Maar de harde wind die buiten waaide maakt de kans daarop wel een stuk kleiner. Ter plekke aangekomen zie ik na een paar honderd meter al de eerste ree. Niet op een geschikt plek om een foto te maken, maar ze zijn in ieder geval weer in de buurt.

Ik ga naar een met bloemen ingezaaid veld. Ik dacht eerst dat het boekweit was, maar iemand wees me er op dat het wilde radijs is, ook wel bekend als knopherik.  Dat staat nu in bloei en als de reeën daar tussen staan kan dat mooie beelden opleveren. Al snel zie ik twee paar oortjes er bovenuit steken. De bloemen zijn best hoog, dus nu wordt het afwachten of ze een paar keer de kop omhoog willen steken, zodat ik een mooie foto kan maken. Gelukkig voor mij doen ze dat zo af en toe.

Ree in bloemenveld

Mooi hè? Opnieuw heb ik de foto kunnen maken die ik in mijn hoofd had. En dat al binnen een half uurtje! Klaar is Kees en inpakken maar? Nee natuurlijk niet! Van dit soort plaatjes kan ik geen genoeg krijgen. En hoewel ik de meeste tijd alleen oren zie, of soms helemaal niets, zijn er toch een paar momenten waarop ze wat beter zichtbaar zijn.

Even omkijken

Ik heb niet kunnen ontdekken of ze nu de bloemen opeten of de andere grassen die er tussen staan. Maakt ook niet zo veel uit eigenlijk. Het gaat mij om het plaatje. Als de reeën zich steeds minder laten zien is het voor mij tijd om verder te gaan. Even een rondje over de hei en kijken wat ik tegen kom.

Ik loop nog geen vijf minuten of ik stuit al op de volgende ree. Alert als hij is houdt hij mij in de gaten. Ik maak een paar foto’s en dan vind hij het genoeg en wandelt hij rustig verder en verdwijnt tussen de struiken. Een leuk detail van deze foto vind ik het vogeltje links op de tak.

Alert

Volgens mij is dat vogeltje een roodborsttapuit. Een veel voorkomend vogeltje hier. Je ziet ze vaak van een afstand en het is lastig om in het open heideveld dichtbij te komen. Dit jonkie was iets minder bang en kon ik mooi vastleggen in het tegenlicht. Dat geeft altijd wel een mooie vroege ochtendsfeer aan je foto.

Jonge roodborsttapuit

Ik vervolg mijn weg en even later krijg ik bijna een hartverzakking! Vlak voor mij, naast het pad, springt een reebok op. Die had ik even niet gezien, maar hij mij wel. Dan slaat je hart wel even een paar slagen sneller. Gelukkig voor mij blijft hij na een paar meter staan en kijkt hij mij nieuwsgierig aan. Of misschien wel verwijtend, omdat ik hem gestoord heb. Hij staat trouwens wel prachtig in het licht, vind je niet?

Reebok in ochtendlicht

Ik blijf nu heel stil staan en kijk de andere kant op. Blijkbaar geeft dat genoeg vertrouwen bij hem om verder te gaan met grazen. Het is mij al vaker opgevallen dat reeën je best snel accepteren als je heel rustig bent. Ik weet niet of dat overal zo is, maar op de Gooise heidevelden in ieder geval wel. En zo te zien smaakt het hem wel.

Lekker?

Deze dag kan nu helemaal niet meer stuk natuurlijk! Prachtig al die ontmoetingen met één van de “big five” van Nederland. De “big five” is bekend vanuit Afrika en bestaat uit de olifant, de neushoorn, de leeuw, de luipaard en de buffel. Minder bekend is de Nederlandse grote vijf: het edelhert, het wilde zwijn, de ree, de das en de vos. Ook een mooi rijtje dacht ik zo.

Maar voor mij houdt het nog niet op vandaag. Even later heb ik een ontmoeting met een soort die ik hier niet verwacht: een haas. Een dier dat ik associeer met weilanden en polders en niet met heide en bos. Maar dit exemplaar zat heerlijk in het zonnetje op de hei. Twee foto’s en toen ging ie er vandoor.

Heidehaas

Als ik deze foto zie heb ik nog steeds het idee dat er een konijntje zou moeten zitten, maar het is toch echt een haas. Zo blijf je steeds weer wat bijleren en blijf ik steeds weer verrast worden door de natuur en de dieren.

Ook zonder dieren te zien is de hei een prachtig gebied om te wandelen. Ook al staat de heide nog niet in bloei. Onderstaande foto geeft een overzicht van het gebied.

Bussummerheide

De afwisseling tussen heide en dennenbosjes geeft dit gebied een prettige uitstraling.

Als laatste van deze prachtige foto-ochtend kan ik nog dit vrouwtje van de roodborsttapuit vastleggen. Een karakteristiek beeld van dit heidevogeltje: zittend bovenop een heidestruikje.

Roodborsttapuit vrouw

Bedankt dat je even met me mee heb willen wandelen op deze vroege ochtend. Voor mij een topochtend, vooral door de reeën natuurlijk. Maar ook van de andere heidebewoners heb ik erg genoten. Tot een volgende keer.


Reeën op de hei

15 april 2011

Meestal ga ik op pad met mijn camera en kijk ik wel wat ik tegenkom. Dat vind ik altijd een heel relaxte manier van fotograferen. Maar zo heel af en toe stel ik mijzelf een doel en ga er dan ook echt voor. Zo ook deze zondag. Het doel is reeën fotograferen op de hei. Dat levert altijd mooie plaatjes op vind ik en ik heb het zelf nog nooit gedaan. De reeën die ik tot nu toe gefotografeerd heb waren toevallige voorbijgangers in de Oostvaardersplassen.

Ook als je op de hei gaat fotograferen moet je er vroeg bij zijn. Niet alleen voor het mooie licht, maar na een uur of negen komt er altijd een heel peloton aan mountainbikers en wandelaars tevoorschijn. Wild fotograferen kun je dan wel vergeten.

Ter plaatse zie ik eigenlijk  gelijk al een paar reeën, maar het was nog te donker voor goede foto’s. Ik stel mij verdekt op en wacht tot het wat lichter werd. Eigenlijk zijn de reeën niet echt op de heide, want ze grazen op een klein akkerlandje wat tussen de heide ligt.

grazende reegeit

Ook het bokje liet zich goed zien. Ik heb met opzet deze foto tussen de takken van een struik door genomen, zodat de randen van de foto wazig worden en er een soort intiem doorkijkje ontstaat.

Reebokje

Ik ben al erg blij met deze foto’s, maar ze zijn nog niet het beeld dat ik in mijn hoofd had: een ree, half verscholen tussen de hei. Ik laat dus deze twee verder met rust en ga op zoek naar nog meer kandidaten. In eerste instantie heb ik weinig geluk. Geen ree meer te zien en het begint ook nog eens zachtjes te regenen. Hoewel er wel wat zon voorspeld was valt dat erg tegen. Het is zwaar bewolkt en zo heel af en toe piept de zon een aantal seconden door een klein gaatje. Als je net op het goede moment klaar staat levert dat wel mooie landschapsfoto’s op.

De bosrand

De verlichte bomen steken fraai af tegen de donkere, dreigende lucht. Een leuk extraatje zijn de bloeiende krentenbomen.

Maar nu laat ik me afleiden van mijn oorspronkelijke doel, dus ga ik weer op zoek naar een ree die zich wil laten fotograferen. Opeens zie ik iets wit midden in het heideveld. Toch wel makkelijk zo’n wit kontje. Dit is waar ik naar op zoek was! Voorzichtig probeer ik een beetje dichterbij te komen. De reebok eet ondertussen rustig door en verdwijnt zo af en toe met zijn kop tussen de heidestruiken. Die momenten benut ik om de afstand tussen ons nog wat te verkleinen. Nu ben ik dichtbij genoeg voor een foto.

Tussen de hei

Zo sta ik een tijdje te genieten van dit moment. Uiteindelijk heeft hij mij ook gespot en kijkt mij recht aan. Veel lijkt het hem niet te deren, want hij eet verder rustig door.

Betrapt

Het geeft toch altijd weer een goed gevoel als je de foto hebt kunnen maken, die je van te voren bedacht had. Zo heel vaak gebeurd dat ook weer niet. Ik bedankt het dier voor zijn medewerking en trek mij langzaam terug.

Ik heb nog even de tijd en wandel nog even verder het heideveld op. Daar kom ik ook een groepje van deze jongens tegen. Ze zien er altijd vervaarlijk uit, maar blijven rustig door grazen als ik vlak langs ze loop.

Imposante kop

Meestal probeer je het oog zo scherp mogelijk te hebben, maar dat is hier ietwat lastig!

Omdat het weer tijd is om naar huis te gaan loop ik weer richting auto. Al lopend hoor ik opeens het karakteristiek geklop van een specht. Al snel zie ik een paartje grote bonte spechten in een berk zitten. Onderstaande foto is misschien niet mijn mooiste of beste foto, maar ik vind het zo leuk dat de tong van de specht te zien is. Daarmee pakt hij insecten uit gaatjes en holtes in de boom.

Grote bonte specht

Na deze specht is het tijd voor nog een toegift: weer een reebokje. Deze staat aan de rand van een bosje en komt daardoor mooi uit tegen de donker achtergrond.

Toegift

Weer krijg ik het blije gevoel als je een mooie foto mag maken. Deze ree is wat schuwer dan zijn soortgenoot en verdwijnt al snel tussen de bomen. Maar dat maakt mij dan niets meer uit. Ik heb een heerlijke ochtend gehad en de foto’s gemaakt waar ik voor kwam. Wat wil een mens nog meer? Met een voldaan gevoel verlaat ik de hei……..