Posts tagged “huismus

Restanten

2 maart 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Tijdens mijn fototochten maak ik heel veel foto’s die niet in mijn blogs terecht komen. Ze zijn niet goed/mooi genoeg en soms passen ze niet in het verhaal dat ik wil vertellen. Zonde van de foto’s die om de tweede reden buiten de boot vallen. En het kan ook zijn dat ik te weinig foto’s heb om een blog te vullen Dus vandaag een blogje met foto’s die het in de eerste ronde net niet haalden.

Als eerste een aantal foto’s uit natuurpark Lelystad. Ik heb toen een prachtige serie van de badderende wilde zwanen kunnen maken. Maar er zijn natuurlijk nog meer bewoners van dit prachtige park. In eerste instantie ging ik voor de wisenten in de sneeuw, maar die lagen alleen een beetje lui tegen het hek aan. Dit is de enige wisentfoto die door de keuring is gekomen.

Wisent portret

Wisent portret

Ik kwam ook een groepje huismusjes tegen.

Huismus

Huismus

Toen scheen net even het zonnetje. Even verderop kwam ik bij de wilde zwijnen.

Wild Zwijn

Wild Zwijn

Wroeten in de sneeuw

Wroeten in de sneeuw

Een aantal weken later was ik in de Arkemheenpolder. Het torenvalkvrouwtje stal toen de show en vulde het hele blog. Hieronder een aantal andere foto’s van die dag.

Arkervaart

Arkervaart

Een groepje van vier Indische ganzen liep in een weiland langs het water te grazen. Eéntje had dorst en dronk wat uit de sloot.

Indische Gans

Indische Gans

Het lijkt net of er een hap uit zijn nek is genomen. Iemand een idee wat dat kan zijn?

Dorst

Dorst

Op een woensdagmiddag heb ik een wandeling met mijn zoon gemaakt in de Oostvaardersplassen bij Almere. Dat is vlak bij ons huis en een heerlijk uitje als het mooi weer is. Vanaf het fietspad zagen we dit hert in het afgesloten gebied staan.

Edelhert OVP

Edelhert OVP

Een paar dagen later ben ik nog eens teruggegaan en in mijn eentje een heerlijk wandeling gemaakt. Ook nu zag ik een hert staan, alleen veel verder weg. Toch maar even een foto gemaakt.

Tussen het riet

Tussen het riet

Eigenlijk te ver weg voor een goede foto, maar ik vind het een mooi beeld zo in zijn leefomgeving. Hierna nog geprobeerd wat vluchtopnames van de ganzen te maken.

Grauwe ganzen

Grauwe ganzen

Een ander koppel vloog wat hoger en kon ik tegen de blauwe lucht fotograferen.

Volg de leider

Volg de leider

En zo krijgen deze “vergeten” foto’s toch nog hun plekje op mijn blog.

 


Bos-Vogelhut Hoenderloo

1 april 2014

Op 1 april, en dat is geen grap, was ik door mijn oudcollega en mede fotoblogger Dick uitgenodigd om een dagje in Bos-Vogelhut Hoenderloo te fotograferen. Het zou voor ons beide de eerste keer in een fotohut worden. We hadden natuurlijk een hele lijst met droomsoorten opgesteld: sperwer, groene specht, eekhoorn, kuifmees en zo ging het nog wel even door. Vol verwachting klopte ons hart!

We hadden een mooie dag uitgekozen: vrij zonnig en een lekkere temperatuur. Om half tien zaten we in de comfortabele hut en kon de show beginnen. Soms was het doodstil en op andere momenten was het een komen en gaan van verschillende soorten. Dan ratelden de Nikon en Canon gebroederlijk naast elkaar.

Ik heb lang nagedacht hoe ik al die foto’s in een blogje moet persen. Ik denk dat ik eerst maar even een overzicht ga geven van de soorten die we gezien hebben. In latere blogs zal ik nog eens wat nader ingaan op een bepaalde soort of leuke momenten.

De eerste die ons kwam begroeten was een boomklever. Een soort die ik nog nooit had kunnen fotograferen.

Boomklever

Boomklever

Deze is een aantal keren langs gekomen, maar hierna heb ik hem niet meer zo mooi kunnen vastleggen. Een andere regelmatige bezoeker was de Grote Bonte Specht. Deze kwam zelfs zo dichtbij dat ik niet meer kon scherpstellen!

Grote Bonte Specht

Grote Bonte Specht

Het roodborstje mag natuurlijk niet ontbreken. Deze was ook de hele dag aanwezig.

Roodborstje

Roodborstje

Vinkjes hebben we ook gezien. Vaak wat verder naar achteren, maar deze kwam even wat dichterbij. Ik had mijn vaste 300mm lens mee. Een prachtige lens, maar het nadeel is dat je niet kunt uitzoomen. Soms zaten de vogels te dichtbij om een mooie compositie te maken.

Mannetjes vink

Mannetjes vink

De mussen huisden in de haag aan de zijkant. Hun gekwetter kon je de hele tijd horen. Ook deze “gewone” vogel mag natuurlijk niet ontbreken in dit overzicht. Onderstaand het vrouwtje, dat er even mooi voor ging zitten.

Huismus dame

Huismus dame

Kwamen de vorige soorten min of meer regelmatig even langs, deze tjiftjaf hebben we één keer langs zien komen. Maar hij had dan wel weer een lekker hapje bij zich!

Fitis met bromvlieg

Tjiftjaf met bromvlieg

Hij zat wel ver naar achteren, dus moest wel even flink croppen.

Deze heggenmus scharrelde zo af en toe over de bodem.  Dat levert meestal niet de spannendste foto’s op. Ik was dus blij dat ie even op het mos ging zitten.

Heggenmus

Heggenmus

De grootste vogel die we zagen was de houtduif. Vanwege de afstand was een portretje de enig mogelijke optie.

Houtduif

Houtduif

Ook kwam er een paartje groenlingen langs. Een mooi vogeltje, waarvan hieronder het vrouwtje is gefotografeerd.

Groenling

Groenling

Eén van de leukste tuinvogels is natuurlijk de pimpelmees. Erg beweeglijk, dus lastig vast te leggen. Deze ging net even goed zitten, zodat ik een mooi lenteplaatje met de katjes kon maken.

Pimpelmees

Pimpelmees in lentestemming

De appelvink stond natuurlijk hoog op ons lijstje met wenssoorten. En we werden niet teleurgesteld. Regelmatig kwamen ze langs. Prachtig om te zien hoe ze de zonnebloempitten kraken met hun grote snavel. Toch heb ik geprobeerd om het voer zo veel mogelijk buiten beeld te houden. Wat bij deze soort wel eens lastig was omdat ze continue aan het smikkelen waren. Vaak zag je op de foto’s een stukje voer in de snavel.

Appelvink

Appelvink

De gaai is een schuwe vogel. Je ziet ze bijna dagelijks, maar ze zijn zo moeilijk benaderbaar dat het maken van een foto, normaal gesproken, lastig is. Vanuit deze hut was het geen probleem!

Gaai

Gaai

Later op de dag kwam er nog een meer verrassender gast langs: een zanglijster. Een prachtige slanke zangvogel, die zich mooi liet zien.

Zanglijster

Zanglijster

Ook zijn neefje de merel komt regelmatig even langs. Meestal zie je het mannetje op de foto’s voorbijkomen, vandaar dat ik voor deze serie gekozen heb voor het vrouwtje.

Merelvrouw

Merelvrouw

Als laatste nog een typische tuinvogel: de koolmees. En dan kan ik gelijk een tipje van de sluier oplichten van een volgend blog over deze dag. De vijver speelt natuurlijk een belangrijke rol bij de vogelhut en zorgde voor veel mooie momenten.

Spiegeling in de vijver

Al met al een hele leuke dag met een berg aan foto’s.

Wordt vervolgd . . . . .

Oops, vergeet ik bijna het lieve veldmuisje dat in de houtstapel woont. Ik kan je zeggen: die zijn snel! Rits, rats even iets te eten pakken en weg zijn ze weer. Ik heb hem een keer te pakken, maar je moet even bij Dick kijken voor een echt mooie foto.

Veldmuisje

Veldmuisje

 


Natuurpark Lelystad

7 en 18 juli 2013

In mijn vorige blog liet ik jullie al de ooievaars zien van het Natuurpark Lelystad. Maar dat is natuurlijk niet het enige wat er te zien is. Er is zelfs zo veel dat ik er nog een dagje heb rondgewandeld. De foto’s in dit blog zijn dus van twee verschillende dagen.

De eerste dag begint in ieder geval goed. De zomerzon is volop aanwezig en laat zijn stralen vallen door het bladerdak.

Goedemorgen

Goedemorgen

Een mooi begin van de dag dacht ik zo.

Als ik bij de Pater-Davidsherten aankom valt deze heer meteen op. Met zijn gewei vol gras en onkruid loopt ie rond te paraderen. Misschien al het begin van de bronst? Hij was niet per ongeluk met zijn gewei vast komen te zitten in de begroeiing. want ik zag hem met zijn kop door het hoge gras vegen. Het gras vloog in het rond.

Hert met pruik

Hert met pruik

Toen hij dichter bij kwam kon ik dit prachtige portret maken.

Commando

Commando

Ik denk dat hij auditie doet voor de nieuwste Rambo-film 😉

Dit hert was in het wild uitgestorven en op een gegeven moment waren er in gevangenschap nog 16 dieren over. Door fokprogramma’s, o.a. hier in Lelystad, is de soort gered en inmiddels ook weer in het wild uitgezet. Het hert komt aan zijn naam door de Franse missionaris en natuuronderzoeker pater Armand David, die het dier ontdekte in China. Het is een moerasbewoner en houdt erg van water en kan goed zwemmen.

Hierna loop ik naar het edelherten gebied. Helaas zie ik geen enkel hert. Het gebied is dan ook aardig groot en de garantie dat je de dieren ziet is er niet. Een heel verschil dus met een dierentuin, waar alles is ingesteld om de mensen de dieren te laten zien. Hier is uitgegaan van het dier en de ruimte die hij nodig heeft. Ja, en soms zie je ze dan dus niet. Maar niet getreurd, want ook een doodgewone huismus kan een mooie foto opleveren.

Grasmus?

Grasmus?

De mussen zijn ook aanwezig als ik aan het eind van de ochtend een kopje cappuccino drink op het terras. Maar op de voorstelling die ik toen kreeg had ik niet gerekend.

18+

18+

En dat gewoon op de balustrade langs het terras! Het moet niet gekker worden! Ik kreeg ze er nog net op, zo dichtbij zaten ze. En zo eindigt mijn eerste dag in het natuurpark met een hoogtepunt.

Op dag numero 2 richt ik mij wat meer op het kleine beestenspul. En al snel kom ik de eerste vlinder tegen. Het is een geaderd witje.

Klein geaderd witje

Klein geaderd witje

Rusteloos fladderend van distel naar distel verzameld hij zijn nectar. Gelukkig bleef hij net lang genoeg zitten voor bovenstaande foto.

Een meter van het koolwitje vandaan zie ik opeens een andere vlinder zitten. Veel rustiger en daardoor heb ik hem eerst ook niet gezien. Maar als hij zijn vleugels spreidt is ie, met zijn oranje kleur, bijna niet te missen.

Gehakkelde aurelia

Gehakkelde aurelia

Misschien wel de mooiste vlinder die ik tot nu toe heb gefotografeerd! En dus eindelijk een dag waarop ik veel vlinders zie. De laatste twee jaren was mijn vlinderoogst erg mager.

Vol goede moed loop ik verder, ondertussen speurend tussen het struikgewas en de bloemen. Maar ik zie verder niets interessants meer, of het zit op een ongelukkige c.q. onbereikbare plek. Ik besluit dat het tijd is voor een kleine pauze en ga zitten op een bankje. Dit deel van het park is erg rustig en ik geniet van de stilte aan de waterkant. Vlak boven het water scheert een blauwe libel heen en weer. Na een korte vlucht gaat hij steeds even aan de kant op het zand zitten. Het is een gewone oeverlibel.

Omdat ie steeds op hetzelfde plekje gaat zitten kan ik mooi mijn positie innemen als hij weer vertrekt voor een vluchtje. Plat op de buik lig ik te wachten tot hij terug komt. Het zal wel humor zijn als hij net nu ergens anders gaat zitten. Gelukkig doet hij dat niet. Sterker nog: hij kiest juist een fantastisch plekje uit! Niet op het zand, maar op een klein stokje.

Gewone oeverlibel

Gewone oeverlibel

Soms moet je net even die mazzel hebben. Het is trouwens een mannetje. De vrouwtjes van de gewone oeverlibelle  zijn namelijk geel. Om het makkelijk te maken zijn de mannetjes ook geel als ze net zijn uitgevlogen. Later krijgen ze de blauwe kleur.

Blij met deze foto ga ik weer op pad. Zoekend naar het volgende beestje. En die is makkelijk te vinden, want hij fladdert over het pad naar mij toe. Het moeilijkste is nog het geduld op te brengen tot hij gaat zitten. Het is een bruin zandoogje. Een veel voorkomende soort, maar lastig te fotograferen. Meestal zit hij tussen het lage gras. Maar vandaag werken ze allemaal goed mee.

Bruin zandoogje

Bruin zandoogje

Ik heb nu wel wat last van het harde licht door de felle zon, maar dat is dan jammer. Ik ben al lang blij dat het zulk lekker weer is.

Ondertussen ben ik weer terug bij de ingang van het park, waar een kleine vijver is aangelegd. Boven het water zie ik een grote keizerlibel heen en weer vliegen. Zo af en toe landt ze even op de vijverbegroeiing in het water en steekt haar achterlijf in het water: ze is bezig eitjes af te zetten! Dat vraagt natuurlijk om een foto, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ze vliegt razendsnel heen en weer en land steeds voor een korte tijd. En meestal aan de verkeerde kant van de vijver natuurlijk. Uiteindelijk lukt het dan toch, wel met een berg tegenlicht, om dit mooie moment te fotograferen.

Ei afzetting

Ei afzetting

En met deze plaat neem ik afscheid van het natuurpark. Het waren twee leuke bezoekjes en heel afwisselend. Ik hoop dat ik jullie wat beter heb laten kennismaken met dit prachtige park. Echt een aanrader!


Van exotisch tot doodgewoon

22 oktober 2011

Vandaag was mijn foto-ochtend één van de tegenstelling. Naast het meest exotische vogeltje van Nederland kon ik ook een aantal leuke foto’s maken van het meest gewone vogeltje. Maar beide soorten zijn op hun eigen manier prachtig om te zien.

Om met de meest exotische te beginnen: de ijsvogel! Weer had ik het voorrecht dit vogeltje te zien. Met zijn helder blauwe en oranje kleuren een tropische verschijning in ons lage landje. Deze keer niet op een stok, maar in een boom die naast de kijkhut stond. Best wel dichtbij. Ze leek zich ook weinig aan te trekken van de ratelende camera’s.

IJsvogelvrouwtje

Een beetje tussen de takken en de andere fotografen door. Eerst vanuit de hand, maar toen toch maar op statief. Dat geeft toch scherpere beelden. Ik denk dat dit mijn mooiste ijsvogelfoto is tot nu toe.

Hierna ging ze op een andere tak zitten, waar we beter zicht hadden. Ze ging alleen met haar rug naar de hut toe zitten, dus was het wachten op de momenten dat ze omkeek. Gelukkig deed ze dat regelmatig.

In de wilg

Wat is het toch een prachtige verschijning. Je voelde het ook in de hut. Een vreemde opwinding maakte zich meester van iedereen en je voelt je gelijk met elkaar verbonden als je met anderen dit vogeltje hebt kunnen zien. Over de andere mensen in de hut is ook nog wel wat te vertellen. Ik moet altijd een beetje lachen als ik iemand in volledige camouflage uitrusting zie zitten. In een hut, dus niet te zien van buiten. Wat zou de functie van die outfit dan toch zijn?

Toen het tijd was om naar huis te gaan, heb ik nog even een klein rondje gelopen door het bos. Wel een paar vogels gezien (roodborstjes, grote bonte specht) maar geen leuke foto’s kunnen maken.

Aangekomen bij de auto zag ik twee huismusjes in de bramenstruik ernaast zitten. Ze lieten zich het goed smaken zo te zien.

Huismusje in de bramen

Weer zo’n moment wat je eigenlijk niet meer verwacht. Dat maak ik bijna altijd wel een keer mee op mijn fototochtjes. Naast mevrouw mus, was ook meneer lekker aan het smullen.

Meneer Huismus

Een doodgewone soort, maar zo’n momentje is heerlijk. Dan maakt het niet uit of het een ijsvogel is of een mus. Twee soorten dus vandaag, die erg van elkaar verschillen. Maar allebei prachtig op hun eigen manier!