Posts tagged “icarusblauwtje

Macro ratjetoe

2 augustus 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De afgelopen maanden ben ik regelmatig op pad geweest met mijn macrolens. Dat heeft natuurlijk een hele berg foto’s opgeleverd. In dit blog wil ik jullie een kleine selectie laten zien. Foto’s die ik mooi of bijzonder vind.

Als eerste een aantal foto’s vanaf de Westerheide bij Hilversum. Bekend van de reeën, maar ik had een ander doel: groentjes. Een klein vlindertje, die ondanks zijn naam, bij de blauwtjes hoort. Het duurde even maar dan vond ik er toch een flink aantal.

Een prachtig klein vlindertje. Omdat het al wat later op de ochtend was waren ze al erg vliegerig. Het was dus een uitdaging om foto’s te maken. Des te leuker is het als het dan lukt.

Naast het groentje had ik die ochtend nog een leuke bijvangst. Al zoekende naar de groentjes liep ik langs een groot mierennest. Bovenop lag een dikke tak. Waarschijnlijk daarop gegooid door een baldadige voorbijganger. Voor mij een buitenkansje, want de tak zat vol met mieren. Voorzichtig haalde ik de tak weg en zette hem tegen een boom. Dat gaf mij de gelegenheid om wat foto’s te maken.

Onderstaande mier was aan het oefenen voor de Highland Games, onderdeel boomstamwerpen. Wat een krachtpatsers zijn het!

Een ander miertje was bezig met een beestje, waarvan ik denk dat het een bladluis is. Ik weet dat mieren bladluizen melken voor de honingdauw. Maar of dat hier ook het geval is, is mij niet helemaal duidelijk. Voor hetzelfde geld wordt het beestje opgegeten door de mier.

Ik wil jullie nog één foto van de Westerheide laten zien: een mi-vlinder. Een dagactieve nachtvlinder die bij de spinneruilen hoort. Ik kende hem niet, maar hij is makkelijk te herkennen aan de heksenkop op zijn vleugels. Als je dat eenmaal gezien hebt vergeet je het nooit meer.

Tot zover de Westerheide.

Een ander gebiedje waar ik geweest ben ligt ook in het Gooi: Laegieskamp. Een klein terrein dat als overgangsgebied geldt tussen de Gooise heidevelden en het Naardermeer. Ik was er op een ochtend dat er veel dauw was. Ideaal voor de macrofotograaf. Deze sint-jansvlinder zat helemaal onder.

Als je er dan nog wat dichter op kruipt krijg je het volgende beeld. En echte waterdrager!

Ik zag ook een aantal bedauwde libellen, maar die laat ik in een ander blog nog wel eens zien. Wat ik nog wel wil tonen is een vliegje dat er precies zo uitziet als zijn naam doet vermoeden. Het is het roestbruin kromlijfje. Er is weinig verbeelding nodig om te zien waarom hij die naam gekregen heeft.

We verlaten nu het Gooi om ons op een andere zondag terug te vinden in de buurt van Amersfoort. Het eigenlijke doel van die dag waren de bandheidelibellen. Maar zoals wel vaker gebeurd kom je dan met heel andere foto’s thuis. Mij maakt het niet zoveel uit. Ik vind alles leuk! Zeker dit icarusblauwtje dat op de rolklaver zit.

Nog iets gewoner is het bont zandoogje. Ook te zien bij ons in de tuin. Hier vlogen er een paar rond tussen de margrieten.

Ook leuk. Maar de sterren van deze ochtend waren de tijgerspinnen. Ook wel bekend als wespenspin. Op een kort stukje van zo’n 50 meter langs het pad zag ik er zo al zes!

Het zig-zag patroon is kenmerken voor deze soort. Het is nog steeds niet precies bekend waar het voor dient. Deze spin is dus een beetje een mysterieus type. Maar wel één die erg fotogeniek is. Het volgende exemplaar is bevriend met een klein vliegje of zou het vliegje een adrenalinejunkie zijn en houden van een gevaarlijk leven? Zolang hij bovenop de grashalm blijft zitten is ie veilig volgens mij.

Prachtig beestje toch? En helemaal niet eng!

De laatste foto van dit blog is misschien fototechnisch geen hoogstandje, maar ik vind het wel een hele intrigerende foto. En dat komt door het diertje dat erop staat.

Tijdens een fietsrondje door Almere stapte ik even af om bij de waterkant te kijken. Misschien kon ik nog wat libellen of juffers vinden. Plots zag ik dit uit het water de rietstengel in klimmen. Ik dacht gelijk aan een libellenlarve die klaar was om te transformeren naar een prachtige libel. Maar ik kon het uitsteeksel aan de achterkant niet plaatsen. Ik had geen tijd om lang te blijven en eenmaal thuis ging ik op internet op zoek naar wat ik nou precies gezien had. En wat bleek? Het is een waterschorpioen! Een insect die tot de wantsen behoord. De twee voorste poten gebruikt hij om zijn prooi te vangen. Het uitsteeksel aan zijn achterlijf is in werkelijkheid een holle buis die hij gebruikt om door te ademen als ie onder water zit. Eigenlijk is dit insect dus een snorkelende wants.

Hiermee eindigt mijn ratjetoe aan macrofoto’s. Ik hoop dat je er weer van genoten hebt. Ik in ieder geval wel bij het maken er van.

Advertenties

Een rondje om de plas

7 september 2014

Ik zat al een tijdje te denken om weer eens naar het Kuinderbos te gaan. En dan niet voor de libellen die daar in grote getale rondvliegen, maar voor de ringslangen. Regelmatig worden ze waargenomen. En ik heb nog geen reptielen in mijn portfolio, op een Italiaans muurhagedisje na. Nadeel is dat ik alleen ’s ochtends op pad kan als het dan nog niet zo warm is en de reptielen meestal nog niet actief zijn. Maar niet geschoten is altijd mis en er is altijd wel wat anders om te fotograferen.

Als de zon net opgekomen is en door de dunne wolkenlaag heen probeert te breken zie ik een juffer in het riet zitten. Een mooie kans om eens een andere soort foto van dit diertje te maken.

Juffersilhouet

Juffersilhouet

Kijk dat noem ik nou een goed begin van de dag!

Op een aantal plekken zie ik hopen gras en takken. Dat lijken mij goede plaatsen voor een ringslang om de nacht door te brengen. Die zal ik dus vanmorgen in de gaten houden. Voor nu is het nog rustig. Ik loop door en zie, net als vorige week, vooral langpootmuggen. Als ze zich dan toch zo opdringen zal ik er ook maar even wat tijd in steken. Dat blijkt ook wel nodig, want echt meewerken doen ze niet. Erg snel vliegen ze weer op of ze zitten op de meest onmogelijke plaatsen. Maar de aanhouder wint!

Langpootmug

Langpootmug

Voor mij het Nederlandse diertje dat het meest in de buut komt van een alien. Even later zie ik ook waarom ze in zulke aantallen hier rondvliegen. Er sneuvelen namelijk veel in een web van de plaatselijke spinnenpopulatie.

Lunchpakketje

Lunchpakketje

Ik zag hem vast komen te zitten en binnen 30 seconden was hij ingepakt. Game over.

De ringslangen slapen uit vandaag en ik besluit om mijn rondje rond de plas af te maken. Misschien zijn er nog wat libellen die graag op de foto willen of ander klein spul. Het wordt eerst ander klein spul. Een sprinkhaan springt weg voor mijn voeten en land een meter verder tussen het gras. Een mooie gelegenheid om eens te oefenen met het door de begroeiing heen fotograferen. Je krijgt dan wat “zachtere” foto’s. En meestal meer sfeer. Ik laat aan jullie over of dat geslaagd is.

Tussen het gras

Tussen het gras

Ben er zelf eigenlijk best wel tevreden over.

Na eerst een stukje bos te hebben meegepikt, kom ik op een stukje grasland. En daar vliegen de libellen rond waar dit gebied zo bekend om staat. Rondvliegen is het juiste woord vandaag, want stilzitten doen ze niet. Best frustrerend als je net bezig bent met scherpstellen en ze vliegen weer weg. Ook als ik het van een afstandje probeer met de telelens wil het niet lukken. Terwijl ik zo aan het klungelen ben voel ik opeens dat er naar me gekeken wordt. Ik kijk om me heen en zie dan wiens ogen er op mij gericht zijn.

Pottekijker

Pottekijker

Een klein sprinkhaantje gebruikt mijn fototas als uitkijkpunt en houdt me goed in de gaten. Ik vind het echt een leuk beestje en omdat het met de libellen toch niet lukt ben ik maar wat blij met deze vrolijke springer. Hier nog een foto vanaf de zijkant.

Spring-in-het-veld

Spring-in-het-veld

Voorzichtig help ik hem van mijn tas af als ik weer verder wil en bedank hem voor het geduldig poseren.

Net als de libellen zijn ook de vlinders tevoorschijn gekomen. En ik heb de mazzel dat één van de mooiste vlindertjes hier ook aanwezig is. En, in tegenstelling van de libellen, is hij goed benaderbaar. Kijk, zo moet een goed model zich gedragen.

Icarusblauwtje

Icarusblauwtje

Hij laat de mooie blauwe bovenkant van zijn vleugels niet zien, maar hier ben ik ook heel tevreden mee hoor!

Helaas moet ik afsluiten met een droevige foto. Een geaderd witje heeft niet goed uitgekeken en is in een spinnenweb beland. Het rare is dat ze niet is ingesponnen. Ze is al wel dood, dus mijn komst is te laat om haar nog te redden.

Gevangen

Gevangen

MIjn foto-ochtend eindigt dus zonder ringslangen en libellen. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Ik geniet gewoon van de dingen en dieren die er wel zijn. En genoten heb ik en ik hoop jullie ook van de foto’s en het verslag.


De Oostvaardersplassen vervelen nooit

17 augustus 2013

Als Flevolander ben ik maar wat trots op dat prachtige gebied tussen Lelystad en Almere. Ik ben er dan ook regelmatig te vinden en natuurlijk neem ik dan mijn camera mee. Eigenlijk kom ik altijd wel met iets moois op het SD-kaartje thuis. Ik hoop dat vandaag geen uitzondering daarop is. Het doel is kijkhut de ‘Krakeend’ bij Lelystad. Het voordeel van deze hut is dat het eigenlijk altijd rustig is. Na een aantal bezoekjes aan de hut in de Lepelaarplassen heb ik wel weer even genoeg van de drukte.

Onderweg van de auto naar de hut zie ik ineens een ree in het veld staan. Natuurlijk maak ik snel wat foto’s. Dan zie ik dat zich nog twee reeën zich bij de eerste voegen. Die willen natuurlijk ook op de foto! Ik ben de beroerdste niet en leg het trio vast op de gevoelig plaat.

Het trio

Het trio

Zoals je ziet hebben ze mij ook al lang gezien en snel maken ze zich uit de voeten. Reeën in de Oostvaardersplassen zijn een stuk schuwer dan hun soortgenoten op bijvoorbeeld de Westerheide bij Hilversum.

In de hut wordt ik verwelkomd door vrolijk kwetterende boerenzwaluwen. Die nestelen in de hut en zijn altijd erg aanwezig. Ik vind het wel gezellig. Verder heb ik de hut voor mij alleen. Precies zoals ik al verwachtte. Op de plas komt het de dag langzaam op gang. Eenden, ganzen en verschillende steltlopers zwemmen en scharrelen heen en weer. Zo zie ik o.a. voor de eerste keer een koppeltje wulpen en  twee watersnippen. Te ver weg voor goede foto’s, maar wel prachtig om te zien. Terwijl ik zo bezig ben met al het leven rondom de hut valt mijn oog op een takje langs de waterkant. Nee… het is niet waar: een ijsvogel! Het lijkt wel of ze me stalken 😉 Ik kom hier toch regelmatig en heb ooit één keer eerder hier een ijsvogel gezien.  Ik moet wel recht tegen de zon in fotograferen, maar dat biedt ook de mogelijkheid om eens een andere foto van deze prachtige vogel te maken: een silhouet.

IJsvogelsilhouet

IJsvogelsilhouet

Ik ben altijd blij als ik een foto kan maken die anders is dan wat je normaal gesproken voorbij ziet komen. Voor mij past deze in die categorie. Als hij nog even op een ander takje gaat zitten maak ik nog even een wat meer standaard foto. Ook leuk toch?

Op het takje

Op het takje

Dan verdwijnt mijn kleine blauwe vriend weer over het water. Mijn dag kan nu al niet meer stuk!

Ik had het al over de zwaluwen en na een tijdje hebben ze blijkbaar genoeg vliegjes gevangen om even uit te rusten in een boom naast de hut. Tijd voor een poetsbeurt.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Het kopje verdwijnt steeds weer tussen de veren en elk plekje wordt even onder handen genomen. Het valt me op dat deze vogel veel witte veren heeft. Een pigment afwijking (leucisme) of zou dit nog een jonge vogel zijn die zijn definitieve kleur nog moet krijgen?

Leucisme?

Leucisme?

Op dezelfde tak zat ook een nog jonger exemplaar. Dat is te zien aan de rode kleur. Die is bij jonge vogels een stuk fletser. Waarschijnlijk was hij een beetje doof, want zo te zien kon hij niet goed horen wat voor geluid er uit de hut kwam.

Wat hoor ik toch?

Wat hoor ik toch?

Nadat de zwaluwen weer verder gaan met foerageren boven het water blijft het even rustig. Maar naar een tijdje komt een grote witte vogel aangevlogen. Een zilverreiger? Nee, het is een lepelaar! Naast de hut landt hij en begint gelijk met die kenmerkende beweging te zoeken naar eten in het water. En niet zonder succes! Helaas weer met tegenlicht, maar ik vind het wel een prachtig moment.

Lepelaar heeft beet

Lepelaar heeft beet

Het lijkt net of het visje zo zijn bek in springt!

Ik vermaak me prima in de hut, die ik nog steeds als privéhut kan gebruiken. Toch wordt het tijd om weer richting de auto te gaan. Ik vervang mijn tele- door de macrolens en hoop op de terugweg nog wat libellen en vlinders tegen te komen. Als ik bijna bij de auto ben zie ik wat blauws: icarusblauwtjes! Een stuk of vijf hebben een klein veldje uitgekozen om rond te fladderen. Ik blij, want dit prachtige vlindertje heb ik nog niet eerder kunnen fotograferen. Het blijkt lastig om een foto te maken, want ze zijn erg schrikachtig. Dus eerst maar eens van wat meer afstand proberen.

Icarusman

Icarusman

Voorzichtig kruip ik dichterbij, maar het vlindertje vliegt weg. Zo blijf ik een tijdje achter de vlindertjes aan zitten. Steeds gaan ze weer zitten, maar als ik te dichtbij kom vertrekken ze weer. Als ik zo tussen de bloemen en het gras aan het struinen ben kom ik opeens een andere schoonheid tegen: een wespenspin. De mooiste spin van ons land en tegenwoordig vrij algemeen.

Wespenspin

Wespenspin

Die zigzag-draden zijn kenmerkend voor deze soort. Het is niet precies bekend wat de functie daarvan is.

Ik richt me weer op de blauwtjes en besluip opnieuw een exemplaar. Blijkbaar maak ik vorderingen met mijn sluiptechniek, want hij blijft warempel zitten! Centimeter voor centimeter kom ik dichterbij, totdat ik deze close-up kan maken.

Close-up icarusblauwtje

Close-up icarusblauwtje

Is al die moeite niet voor niets geweest. Maar als ik eerlijk ben vind ik een foto met meer ruimte fotografisch vaak een mooier beeld opleveren. Ik neem dus weer wat meer afstand. En gelukkig werkt deze mee door mooi bovenop het bloempje te zitten.

Op een mooi plekje

Op een mooi plekje

En zo eindigt deze mooie ochtend. Eigenlijk niet te geloven wat ik allemaal gezien heb in die vijf uurtjes. Er zijn natuurlijk meer mooie natuurgebieden in Nederland, maar de Oostvaardersplassen blijven mijn favoriet!