Posts tagged “ijsvogel

April 2020

Een rare maand. Voor iedereen. En dat is een understatement. Ik ben zelf in een soort van fotoproject gerold. Ik werk in het ziekenhuis. En hoewel ik op het laboratorium niet direct met patiënten in contact kom, is er toch een heel andere sfeer. Daarom zocht ik een rustig plekje om in mijn eentje te kunnen gaan fotograferen en me even op te laden. Ik koos ervoor om naar een afgelegen ijsvogelplek te gaan. Een aantal jaren geleden heb ik daar al eens gefotografeerd, maar de laatste jaren ben ik er niet meer geweest.

Door de gunstige winter zijn er veel ijsvogels, dus grote kans dat ze er weer zijn. De eerste bezoekjes bestonden voornamelijk uit het observeren en het geschikt maken van de plek, zodat ik zonder verstoring de vogels kon bekijken en fotograferen. Tijdens die periode waren de ijsvogels al aanwezig. Ik zag twee mannetjes en één vrouwtje. De afgelopen weken ben ik 1 keer per week er naar toe geweest. Al veel mooie foto’s kunnen maken.

Tot nu toe vind ik dit de mooiste.

Tijdens het maken van deze foto was er nog een mannetje aanwezig. Dit exemplaar had een visje en nam een dreighouding aan tegenover de ander. Een prachtig moment en gelukkig heb ik er een foto van.

Op het moment dat ik dit schrijf zit het paartje te broeden. Ik ga ze zeker verder volgen de komende weken. Wie weet wat dat nog oplevert.

Het is in elk geval een ideaal corona-project: lekker helemaal alleen even ontsnappen aan al het gedoe en weer nieuwe energie opdoen tijdens het genieten van wat de natuur je voorschotelt. Misschien dat ik er nog een uitgebreid blog over ga schrijven als ik het afgesloten heb.

Blijf gezond iedereen!


Project ijsvogel

24 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik loop in Almere door een natuurgebied en geniet van de langzaam ontwakende natuur na een winter die nooit echt een winter is geweest. Ik voel de warme zonnestralen van het lentezonnetje op mijn gezicht. Naast het pad zie ik een omgewaaide wilg liggen langs het water. Ik denk: “Als ik een ijsvogel was, zou ik hier mijn nest maken”. Ik blijf op een afstandje kijken of de blauw/oranje gekleurde vliegende diamantjes er ook zo over denken. Ik weet dat ze hier zitten en misschien is dit mijn ‘lucky day’. En warempel: na een kwartiertje landt er een mannetjes ijsvogel bij de kluit. Kijk dat wilde ik even weten! ‘Project ijsvogel’ is gestart. Ik ben van plan het hele proces van nest uitgraven tot paring te volgen en natuurlijk te fotograferen. Geen idee of dat allemaal gaat lukken, maar een plek heb ik in ieder geval gevonden. Helaas wel vol in het zicht zo langs het redelijk drukke pad en geen mogelijkheid om je verdekt op te stellen. Ik zal mijn camo-netje moeten gebruiken. Het belangrijkste is natuurlijk om de boel niet te verstoren.

Een week later installeer ik mij achter het camouflagenet en wacht af wat er komen gaat. Een dikke stronk steekt uit boven het water en een stok ligt er dwars overheen. Niet de mooiste setting, maar op dit moment is het niet handig om iets te veranderen. De vogels moeten zich nog hechten aan het nest. Pas als ze jongen hebben zijn ze wat meer aan de plek gebonden.

Als ik zit duurt het niet al te lang voordat het mannetje langskomt. En hij gaat op het puntje van de stronk zitten. Een beter begin van ‘project ijsvogel’ kan ik me niet wensen!

Op de stronk

Regelmatig verdwijnt hij om even later, luidt roepend, weer op de stronk te landen. Zo lijkt hij wel heel klein. Eigenlijk valt dat nog wel mee. Een volwassen ijsvogel meet ongeveer 18 cm. Maar iets kleiner dan een bijvoorbeeld een spreeuw.

Klein ijsvogeltje op grote stronk

Dan komt hij ineens in beweging. Alsof hij plotseling een besluit heeft genomen. Hij duikt naar beneden om met een snavel vol zand weer terug te komen. Het is duidelijk: de nestbouw is begonnen. IJsvogels broeden in nestholtes, die ze uitgraven in een steile oever. Of, zoals hier, in de kluit van een omgevallen boom. Prachtig om dit van nabij mee te mogen maken.

Nestbouw

Op de tak slaat hij het zand weer van zijn snavel af. Dit gaat zo een tijdje door. Hij heeft het er maar druk mee. Mevrouw IJsvogel is in geen velden of wegen te bekennen.

Tussendoor heeft hij blijkbaar ook gegeten. Opeen begint hij met zijn kop te slaan en gaat de snavel wijd open. Ik kan nog net de wegschietende braakbal in beeld krijgen. Toch knap om het zo achterwaarts weg te gooien.

Braakbal

Het is voor het eerst dat ik een ijsvogel een braakbal zie produceren. Wat een oogst voor de eerste zit! Wel blijkt het nadeel van de plek langs het pad. Geregeld komen er fietsers, wandelaars en ook fotografen langs. En een aantal blijft staan kijken wat ik aan het doen ben. Ik hoop maar dat de vogels voldoende rust krijgt om het nest af te maken en hier gaan broeden. Eerlijk gezegd ben ik er niet al te optimistisch over. Het ligt gewoon te veel in het zicht.

Ik denk er deze keer ook aan om eens een filmpje te maken. Meestal vergeet ik dat ik ook kan filmen met mijn camera. Zo gefocust ben ik op het maken van een mooie foto. Maar deze keer denk ik er dus wel aan en het is een leuk clipje geworden. Wel even via het tandwieltje de kwaliteit op HD zetten.

Een week later zit ik weer verscholen achter mijn netje. Met mijn telefoon heb ik een paar foto’s gemaakt hoe dat er uit ziet. Misschien wel leuk om eens te laten zien.

Ik zit er nog maar net of het mannetje laat van zich horen en een paar tellen later zit hij vlak voor mijn neus. Op een dun takje.

IJsvogel

Hij laat ook nog even zijn prachtige azuurblauwe achterkant zien. Het is wel duidelijk dat mijn schuilplaats geen invloed heeft op zijn gedrag.

Blauwe rug

Dan vliegt hij op en scheert rakelings langs mijn schuilplek om achter me uit het zicht te verdwijnen. Wow, dat was genieten! Ik vind het eigenlijk wel tijd voor het vrouwtje om haar gezicht eens te laten zien. Na al het harde werken heeft het mannetje dat wel verdient.

Het blijft een hele tijd rustig rond het nest. Maar ik weet uit ervaring dat je geduld moet hebben. En ook nu is dat zo. Eindelijk hoor ik weer de schelle roep van een ijsvogel en zie er eentje verderop in een boom zitten. Door mijn telelens zie ik een oranje ondersnavel: het vrouwtje! Het mannetje volgt al snel en samen komen ze bij de nestplaats zitten. Vooraan het vrouwtje en in de achtergrond het mannetje.

IJsvogel stel

Opnieuw een primeur voor mij: man en vrouw in één beeld gevangen.

Natuurlijk hoop ik op meer. Een visoverdracht en/of een paring! Maar het is nog niet zo ver. Wel blijven beide vogels in de buurt. Het is grappig om te zien hoe het mannetje reageert als het vrouwtje voorbij vliegt. Hij strekt zich, alsof hij zijn bolle buik inhoudt om indruk te maken. Niets menselijks is een ijsvogelman vreemd 😉 .

strekoefening

Aan het eind van de ochtend breekt het zonnetje nog even door en valt precies op de rietkraag aan de andere kant van het kanaal. En met dit zonnige beeld sluit ik deze sessie af.

In het zonnetje

De volgende keer als ik naar het nest ga is het twee weken later. Ik ben benieuwd hoe het er bij staat. Als ik arriveer zie ik een andere fotograaf achter een camo-net aan de andere kant van de omgevallen boom zitten. Dat komt niet als een verrassing, maar ik zie ook dat er allerlei takken zijn geplaatst op en rond de kluit. Mijn regel is altijd om tijdens de nestbouw en het broeden niet te klooien rond het nest. Vóór alles wil ik verstoring voorkomen. Helaas denkt niet iedereen er zo over. Of hebben mensen minder kennis van hoe het er aan toe gaat bij de vogels en zo onbewust verkeerde dingen doen. Ik ga op mijn oude plekje zitten. Het duurt een tijdje voordat ik een ijsvogel voorbij zie komen. Maar op de nestplaats gaat ie niet zitten. Na een uur hou ik het voor gezien. Ik ben bang dat ze toch een rustiger plek hebben opgezocht voor hun nest. En mocht dat niet zo zijn is het misschien handiger om in ieder geval één fotograaf minder rond het nest te hebben. Ik vertrek dus en ga eens kijken of er nog actie is bij een andere nestplaats. Daar waar ik vorig jaar mooie foto’s heb kunnen maken. Dit jaar ben ik er nog niet geweest. En het ligt lekker verscholen. Slechts bekend bij een paar fotografen.

Het voelt vertrouwd aan als ik mij installeer. Lekker uit het zicht voor nieuwsgierige ogen. Je komt hier echt tot rust. Toch is er iets veranderd sinds vorig jaar. Aan de overkant is ook een boom omgevallen. Zo is een tweede nestmogelijkheid voor de ijsvogels ontstaan. Al snel zie ik de ijsvogels bij de nieuwe plek. Daar zit je dan. Aan de verkeerde kant van het water! Maar gelukkig is de oude plek niet helemaal uit beeld. Het mannetje komt even op de tak, die er al tijden ligt, zitten.

Op de oude tak

Toch is het duidelijk dat de meeste activiteit aan de overkant is. Als ik daar even ga kijken blijkt al snel dat de fotografische mogelijkheden daar een stuk minder zijn. Of je moet de boel gaan verbouwen. En dat is dus wat ik juist niet wil. Ik laat het dus hierbij en ga ietwat teleurgesteld naar huis. De plek waar ik het ijsvogel project ben begonnen is afgevallen door het gedoe rond het nest en de oude plek lijkt dit jaar wat minder actie op te leveren. Maar de volgende keer ga ik toch nog een keer hier kijken. Je weet immers maar nooit!

Zo gezegd, zo gedaan. Weer twee weken later installeer ik mij opnieuw bij het oude nest. En er is nu wat meer te beleven dan de vorige keer. Vooral het mannetje komt regelmatig even op de stok zitten.

IJsvogelman

Maar ook het vrouwtje komt regelmatig in de buurt van de nestkluit. Een nadeel van deze plek is dat je in de loop van de ochtend de zon recht tegen krijgt. En dat is lastig fotograferen. Na een tijdje verhuis ik dus naar een andere plek. Ik zit nu dichter bij, maar wel onder een mindere hoek ten opzichte van de tak. En dan gebeurt het. Het mannetje komt op de tak zitten met een soort van kever of larve in zijn snavel. Het vrouwtje komt er bij en krijgt de prooi aangeboden. Maar door de rare hoek krijg ik ze niet allebei scherp in beeld. Dus moet ik jullie het moment schuldig blijven. Maar voor mij was het wederom een topmoment tijdens mijn ijsvogel project!

Beide vogels blijven na dit moment in de buurt. En net als bij het andere nest strekt ook hier het mannetje zich als de het vrouwtje in de buurt komt. Het blijft een typisch gedrag.

strekoefening 2

Wat ook opvalt is dat bij dit paartje ook het vrouwtje helpt met graven. Vanaf de overkant komt ze aanvliegen met haar snavel onder het zand. Bij het andere paartje heb ik alleen het mannetje met een snavel vol modder gezien. Ik zit dichtbij genoeg voor een portretje.

Portret ijsvogelvrouw met zand

Ik ben nu zo’n anderhalve maand bezig met het project. De lente is nu volop aan de gang en mijn macrolens begint zich te roeren in mijn fototas. En ook bij mij begint het macrovirus te kriebelen. Ik besluit dan ook om het project na vandaag te beëindigen. Ook al omdat ik komende weken toch geen tijd heb. Ondanks dat het verhaal niet compleet is zonder visoverdracht en paring beschouw ik het als een succes. Ik heb veel mooie foto’s kunnen maken. En weer veel geleerd over het gedrag van de ijsvogels. Die laatste ontbrekende  puzzelstukjes van dit verhaal komen nog wel een keer. Nu is het tijd om weer wat anders te doen, hoewel ik vast nog wel een keertje ga zitten de komende maanden. En wie weet wat ik dan nog zie…..

 


Jaaroverzicht 2015

31 december 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De laatste dag van het jaar. Het traditionele moment om terug te kijken wat er het afgelopen jaar gebeurt is en je verwachtingen uit te spreken over het komende jaar. En om van elke maand van dit jaar een foto te kiezen die ik de mooiste vind. Eigenlijk een onmogelijke taak, omdat je dan foto’s en belevenissen moet wegstrepen die je dierbaar zijn.

In 2015 heb ik weer een aantal foto’s kunnen verkopen via mijn webshop bij werkaandemuur. Ook aan websites heb ik een aantal foto’s kunnen leveren. Heel leuk was het om een aantal foto’s in het magazine van het Flevolandschap te zien staan, waaronder de coverfoto. En ook de publicatie van mijn foto in het blad Roots was een hoogtepuntje. Helaas heb ik dit jaar ook de andere kant van de medaille leren kennen: het ongevraagd gebruiken van je foto’s op websites. En niet bij één of andere vage site, maar gewoon bij grote Nederlandse bedrijven. De reactie is vaak: sorry, had niet mogen gebeuren, is niet de bedoeling en we zullen de foto verwijderen. Het kost even wat moeite en tijd, maar toch heb ik een aantal keren een (kleine) vergoeding gekregen.

Wat natuurlijk ook niet onvermeld mag blijven is dat ik lid ben geworden van een fotoclub: VNF-Nijkerk. Een natuurfotografenclub met leuke en enthousiaste fotografen van allerlei niveau’s en interesses. Inspirerend en ik hoop er nog veel te leren de komende jaren. Tijdens de jaarlijkse fotowedstrijd mocht ik twee prijsjes naar huis nemen.

Al met al een heel leuk jaar met veel mooie fotomomenten die ik, zoals gezegd, niet allemaal in dit overzicht kwijt kan. Maar ik ben er toch in geslaagd om voor elke maand een winnende foto te kiezen. Hier komen ze:

januari

Wisent portret

Eén van de weinige dagen met sneeuw. In het natuurpark Lelystad kon ik dit portret van een wisent maken. Het kleine beetje sneeuw op zijn kop en de wat afwijkende uitsnede maken voor mij dit een favoriete foto.

februari

Roodborst OVP

Voordat ik naar de pestvogels in Lelystad ging, liep ik eerst nog even een rondje door de Oostvaardersplassen. Dit roodborstje huppelde steeds voor me uit. Plat op de grond liggend kon ik bovenstaande foto maken. Een mooi voorbeeld hoe een “gewone” soort een prachtige foto kan opleveren. En de pestvogels? Die waren gevlogen en lieten zich niet meer zien.

maart

Mooi op een tak

Maar een maand later was het wel raak. In Zandvoort was een groep pestvogels erg honkvast en ik zal mijn eerste ontmoeting met deze prachtige vogels niet snel vergeten. Het was even wennen om midden in een woonwijk te fotograferen, maar de resultaten waren prachtig.

april

Ochtendsfeer

Mijn eerste uitje met de fotoclub ging naar de kievitsbloemen. We waren er al vroeg en ik kon gebruik maken van de dauw en het vroege ochtendlicht om een aantal mooie sfeerbeelden te maken.

mei

Landing 2

Natuurlijk ben ik ook dit jaar een paar keer naar de ijsvogels geweest. Het plan om een landende ijsvogel te fotograferen lukte wonderwel en leverde onder andere bovenstaande foto op. Misschien wel mijn mooiste ijsvogelfoto tot nu toe. Ik ben er in ieder geval erg blij mee.

juni

Vlaamse eekhoorn

In juni stond het jaarlijkse foto-uitje met Dick op het programma. Deze keer gingen we naar één van de hutten van Glenn Vermeersch. Het aantal vogelsoorten viel wat tegen, maar het eekhoorntje maakte veel goed.

juli

Mijn eerste boomkikker

Hij stond al een tijd op mijn verlanglijstje: de boomkikker. In juli kwam ik dit exemplaar tegen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Het was een jonkie en lekker actief. Ik vind het mooi dat ie niet op een bramentak zit, maar aan een grasstengel hangt.

augustus

Zonsopkomst Ameland 6

Augustus is de vakantiemaand. Dit jaar waren we op Ameland. Een aantal keren ben ik vroeg opgestaan om de zonsopkomst vanaf het strand mee te maken. Elke keer was weer compleet anders. De mooiste foto vind ik deze. Minimalistisch en met mooie pasteltinten.

september

Ontmoeting

Deze foto heeft nog niet op mijn blog gestaan. Ik was met mijn dochter op bronstsafari in de Oostvaardersplassen. Eigenlijk viel het erg tegen: geen bronst nog en de herten bleven op grote afstand. Alleen de ontmoeting met de koniks leverden wat foto’s op. Maar daarvoor hoef je niet met een excursie mee. Dus geen blogje hierover gemaakt, maar deze foto verdient zeker een plek bij de mooiste foto’s van 2015.

oktober

Porseleinzwam van onderen

Oktober was voor mij, zoals elk jaar eigenlijk, paddenstoelenmaand. Ik heb veel foto’s van allerlei soorten gemaakt. Maar degene die er voor mij bovenuit steekt is deze detailopname van een porseleinzwam.

november

Mystiek bos

In november was de herfst op zijn hoogtepunt. Helaas had ik niet veel tijd en ben ik maar één keer op pad geweest met de camera. Maar dat was wel een prachtige ochtend in een mistig Leuvenumse Bos.

december

Aan de slootkant

Traditioneel is ook december een rustige maand voor wat betreft fotografie. Hoogtepunt was zeker mijn bezoek aan de velduilen bij Zevenbergen. Samen trouwens met de rest van de natuurfotografen in Nederland. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ondanks het ontbreken van vliegbeelden heb ik genoten van deze ochtend.

Als ik deze serie zo bekijk zie ik veel heldere, kleurrijke beelden. Mijn eigen stijl? Ik ben er niet zo mee bezig tijdens het fotograferen, maar het valt me nu op. En dat het lekker divers is: landschap, vogels, zoogdieren en macro. En dat is ook wat ik zo leuk vind. Die afwisseling zal zeker blijven. Al met al ben ik erg tevreden over het afgelopen jaar. Ik heb een aantal dingen/soorten voor het eerst mogen zien en fotograferen en, dat is het belangrijkste, heb genoten van het in de natuur zijn.

Vooruitkijkend naar 2016 ben ik van plan het iets anders aan te pakken. Ik ga proberen per maand een onderwerp of gebied te kiezen om daar een aantal keren naar toe te gaan. Tot nu toe waren het steeds korte uitjes en je moet dan maar net het moment tegenkomen. En het geeft een zekere rust om niet elke week iets nieuws te moeten bedenken. Gevolg is wel dat ik wat minder blogs zal schrijven. Maar de speciale uitjes zullen niet helemaal verdwijnen. De fotoclub zal weer een aantal excursies plannen, het uitje met Dick staat al weer in de agenda en tijdens de vakantie zal er ongetwijfeld ook gefotografeerd worden.

Tot slot wil ik iedereen bedanken voor de belangstelling voor mijn blog en de reacties, kritieken en tips. Dat wordt zeer gewaardeerd!


Plan B

9 mei 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Je hebt een plan. En een plan moet je uitvoeren toch? Alleen loopt het soms anders dan gepland. Zo ook dit weekend.

Omdat het zondag Moederdag is ga ik dit weekend zaterdag op stap. Het plan: blauwborsten in de Groene Jonker. Er is alleen één probleempje, het stormt. Geen weer om rietvogeltjes te fotograferen. Wat nu? Ik kan weer terug mijn bed induiken. En dat doe ik dan ook. Dan bedenk ik me dat de ijsvogelstek wel geschikt is met het weer van vandaag. Het waait weliswaar hard, maar het is droog. En misschien hebben ze al jonkies. Dat betekent aanvoer van visjes. Altijd leuk om te fotograferen! Dus na een half uurtje wikken en wegen besluit ik om toch op te staan en dit plan B uit te voeren.

Op de plek aangekomen heb ik net genoeg tijd om me achter het camouflagenet te installeren. Binnen vijf minuten zit de eerste vogel op de stok.

IJsvogelman

Ze hebben best een groot hoofd in vergelijking met het lijfje.

Niet veel later arriveert ook het vrouwtje. En in tegenstelling tot de vorige keren geeft ze mij vandaag iets meer tijd. Ik ben dan ook erg blij met deze foto.

IJsvogelvrouw

Als de vogels gevlogen zijn begint het grote wachten. Mijn geduld wordt aardig op de proef gesteld vandaag. Ik vermaak me met een grote groep aalscholvers die even neerstrijkt op de plas. Het zijn er zo tegen de honderd schat ik! Maar binnen vijf minuten zijn ze weer verdwenen. Opnieuw start het staren naar de ijsvogelstok.

Ik wil vandaag proberen om het moment van landen te fotograferen. Geen idee of dat gaat lukken. Het is vrij donker, dus het is de vraag of ik de sluitertijd snel genoeg kan krijgen. En dan moet je ook nog snel reageren. De vogels komen meestal van onder af naar de stok gevlogen. Je ziet ze pas heel laat, dus het gaat lastig worden. En de vogel moet ook nog op het juiste stuk van de tak landen. Maar niet geschoten is altijd mis.

En mis gaat het ook. Als na twee uur het mannetje weer verschijnt ben ik veel te laat met mijn reactie. Maar ik blijf het proberen. Ik heb handmatig scherpgesteld op de tak. Als ik de blauw-oranje flits zie druk ik snel de ontspanknop in. Daarbij zorg ik voor een voldoende snelle sluitertijd. En ja hoor, na een aantal pogingen heb ik hem!

Landing

Hij landt aan de rechterkant. Maar met een uitsnede kan ik hem nog in het midden van het beeld plaatsen. Het feit dat ie een visje in zijn snavel heeft is een mooie bonus!

Omdat hij een paar keer heen en weer vliegt naar de nestgang krijg ik nog een paar kansen. En warempel: het lukt nog een keer. Dit keer land hij precies op de goede plek.

Landing 2

Het is denk ik niet nodig om te zeggen dat ik inwendig zit te juichen als ik deze foto’s op het display van de camera zie verschijnen. YESSS!!!!!

Het mannetje blijft nog even rondhangen met het visje in de snavel.

IJsvogel met visje

Ik weet niet of ze al jongen hebben, maar uiteindelijk eet hij het visje zelf op. Nu ik de gewenste foto’s heb kan ik niet wachten om ze op de computer te bekijken. Dan zal ik pas echt weten of ze geslaagd zijn. Ik heb dan ook niet meer de rust om langer te blijven zitten. En echt comfortabel is het ook niet zo vlak aan het water met deze harde wind.

Ook het verenpak van de ijsvogel raakt er van in de war!

het verwaaide veertje

En met deze foto sluit ik snel deze ochtend af. Een uur eerder dan gepland ben ik weer thuis, waar ik achter de pc duik. Als ik de resultaten op het scherm zie kan mijn dag niet meer stuk! En ben ik heel blij dat ik plan B toch heb uitgevoerd.


Terug naar de ijsvogels

22 maart 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het was in juni vorig jaar dat ik voor het laatst bij de ijsvogels was. Hoog tijd dus om weer eens langs te gaan! Best wel spannend: zouden ze er nog zijn? Als ik op de plek kom zie ik dat er al een collega fotograaf aanwezig is. Ik kende hem al via Facebook. Leuk om nu persoonlijk kennis te maken. Gelukkig kunnen we beide een plekje vinden. Dan is het wachten op de vogels. Na ongeveer drie kwartier komt het mannetje op de tak zitten.

Op de stok

Ik weet natuurlijk niet of dit hetzelfde mannetje is als vorig jaar, maar zijn gedrag doet me daar wel aan denken. Relaxed blijft hij op de tak zitten. Dat geeft genoeg mogelijkheden om foto’s te maken.

Relaxed

Dan duikt ie opeens naar beneden en komt met een stekelbaarsje in de snavel weer terug. De eerste keer dat ik hem vanaf deze plek zie vissen. Het visje zet zijn stekels op, maar dat mag niet baten. Een paar ferme tikken op de stok zijn genoeg om hem knock-out te slaan en voor mijn ogen verdwijnt hij in de keel van de ijsvogel.

Ochtendsnack

Hierna verdwijnt ie en begint het grote wachten. Ik vermaak me ondertussen met de vogeltjes die om me heen in de bomen en struiken aan het zingen en kwetteren zijn. Twee staartmeesjes komen zelfs even op de tak naast me zitten. Prachtig om mee te maken.

De zon is intussen zo gedraaid dat ik direct tegenlicht heb. Eerst was het nog bewolkt, maar nu schijnt hij volop vanuit de helder blauwe hemel. Ik verhuis naar een ander plekje. Nog steeds wat tegenlicht, maar niet zo direct als op de eerste plek. En ik zit hier wat verder weg, dus dat levert weer andere foto’s op. Een beetje afwisseling is nooit verkeerd!

Zo af en toe hoor en zie ik een ijsvogel langs schieten. En zo nu en dan ook het nest in. Al met al duurt het twee uur voordat het mannetje weer mooi in beeld verschijnt.

Van een afstandje

Het harde zonlicht maakt het lastig om goede foto’s te maken. Maar ideale omstandigheden bestaan niet en je moet er maar het beste van maken. Het vogeltje maakt het allemaal niet uit en begint aan een uitgebreide poetsbeurt. Dat is altijd leuk om mee te maken. Onderstaande foto vind ik wel een leuke. Niet helemaal scherp, maar vond hem mooi genoeg voor dit blog.

Wingman

Na de poetsen verdwijnt hij weer. Gelukkig duurt het nu minder lang voordat ie terugkomt. Het blijft mooie momentjes opleveren. Ook al zie je dat niet altijd direct. Zo zag ik pas op de computer dat er een insect op zijn snavel zit.

Met insect

Wel een heel apart gezicht vind ik.

Het water wordt natuurlijk goed in de gaten gehouden. Misschien zwemt er wel een lekker hapje onder je door.

Loerend naar het water

En zo is mijn eerste bezoek dit jaar aan de ijsvogels een succes geworden. Hopelijk kan ik de volgende keer ook het vrouwtje vastleggen. Ik weet namelijk dat ze er wel is. Ze is alleen een beetje cameraschuw. Het mannetje heeft daar geen last van en zit heerlijk te genieten in het lentezonnetje.

In't zonnetje

En dat is wat ik ook gedaan heb: genieten!

 


De ijsvogels: het vervolg

15 juni 2014

Een paar weken geleden was ik bij de voor mij nieuwe ijsvogelplek, zie: Een nieuwe stek. Ik sprak toen de hoop uit dat ze zouden gaan broeden. Hoog tijd dus om weer eens poolshoogte te gaan nemen. Dus vertrek ik weer naar het plekje en installeer mij tussen de struiken. Ik ben nog niet eens klaar met het opzetten van de camera of het mannetje zit al weer op de tak. Het gaat erg snel, maar had hij niet een visje in zijn snavel? Vol spanning wacht ik af op zijn terugkeer. Na een minuut of twintig land ie weer op de stok. En inderdaad met een visje!

Met een visje

Met een visje

Voor mij de eerste keer dat ik zo’n duidelijke foto heb van een ijsvogel met een prooi.

Vanaf de tak vliegt hij naar de kluit van de omgevallen boom. Ik heb daar geen zicht op, maar ik denk dat hij het nest in gaat. Zouden er kleintjes in zitten? Al snel is hij al weer terug. En nog steeds met het visje in zijn snavel.

Babyvoer?

Babyvoer?

Zouden de kleintjes geen honger hebben? Het herhaalt zich een paar keer en steeds komt hij terug met de vis. Hmm…., ik weet niet goed wat ik er van moet denken. Als hij daar zo zit kijkt hij af en toe omhoog. Iets wat ik de vorige keer ook al een paar keer zag. Blijkbaar komt er toch ook gevaar vanuit de lucht. Het lijkt net alsof hij even zijn vangst aan mij laat zien.

Kijk eens wat een mooie vangst!

Kijk eens wat een mooie vangst!

Uiteindelijk eet hij het maar zelf op. Hopelijk gaat alles goed daar binnen in het nest.

Als hij weer vertrokken is verhuis ik naar een ander plekje. Daar zit ik nog wat dichter bij de stok en heb minder tegenlicht. Het duurt nu wat langer, maar het mannetje laat me niet in de steek. Weer komt hij op de stok zitten met een visje. Ook het vrouwtje komt één keer langs, maar net als de vorige keer is ze binnen een paar seconden weer verdwenen. Het mannetje werkt gelukkig wat beter mee.

De volgende vis

Het volgende visje

Maar net als de vorige keer komt hij keer op keer terug op de stok met het visje nog bij zich. Blijkbaar kan hij het visje niet kwijt aan de jongen, als die er zijn tenminste. Maar ik zou niet weten waarom hij anders steeds naar de kluit vliegt met een visje in z’n bek. Ook nu geeft hij het op na een aantal pogingen en eet het visje zelf op. Ik kon nog net een foto maken van het visje dat in zijn keel verdwijnt.

Eet smakelijk

Eet smakelijk

Ik vind dit zelf wel een bijzondere foto.

Wat een mazzel dat ik dit plekje ontdekt heb. Misschien de volgende keer een aantal jongen op de tak? Wie zal het zeggen, maar ik blijf deze ijsvogelfamilie de komende tijd volgen.

 


Een nieuwe stek

29 mei 2014 Na jarenlang onderzoek en ouderwets recherchewerk heb ik het dan eindelijk gevonden: een mogelijke nestplaats van een ijsvogelpaartje.De eerste keer ben ik zonder camera gaan kijken. Een omgevallen boom levert een mooie kluit op die gebruikt kan worden om de nestholte in uit te graven. Al snel zie ik de bekende blauwe schicht over het water schieten. YESSS!!!!! Vlak bij de nestplaats is een tak geplaatst en een geïmproviseerd kijkschermpje. Ik ben dus niet de eerste die deze plek ontdekt heeft. Maar dat maakt niet uit. Degene die hier geweest is heeft in ieder geval de boel netjes ingericht om de ijsvogels zonder verstoring te kunnen bekijken. Ik maak daar graag gebruik van. Hopelijk komen we elkaar nog eens tegen om kennis te maken. Na een paar weken ga ik terug en dit keer met mijn camera. Na een tijdje landt er een ijsvogelman op de stok.

IJsvogelman

IJsvogelman

Wat is het toch een prachtig vogeltje! Ik kijk nog even om me heen en zie dat ik ook vanuit een andere plek nog een goed uitzicht op de stok heb. Als het vogeltje weer vertrokken is verhuis ik naar de andere plaats. Nu is het wachten op de terugkeer van de ijsvogel. Gelukkig duurt dat niet al te lang. Hij blijft een paar minuten rustig zitten, ondertussen om zich heen kijken.

Alert omhoog kijkend

Alert omhoog kijkend

Ik blijf, nadat hij weer vertrokken is, nog een tijd zitten. Helaas komt ie nu niet meer terug. Een vrouwtje heb ik helemaal niet gezien. Hopelijk is er wel ééntje in de buurt. Om de boel niet te verstoren wacht ik weer een paar weken om nog eens langs te gaan. Ik zit nog maar een paar minuten met mijn camera in de aanslag als het mannetje weer langs komt.

Daar is ie weer!

Daar is ie weer!

Ik neem voor het gemak maar even aan dat dit dezelfde is als van een paar weken geleden. En na een tijdje komt waar ik al op hoopte: het ijsvogelvrouwtje! Man + vrouw geeft ……….

Het vrouwtje

Het vrouwtje

Voor degene die het verschil tussen man en vrouw ijsvogel nog niet weet: het mannetje heeft een geheel zwarte snavel, terwijl het vrouwtje een oranje ondersnavel heeft.

Maar het vrouwtje is veel schuwer dan het mannetje. Een paar seconden op de tak en weg is ze weer. Twee keer in de vier uur dat ik er zit vereert ze me met zo’n bliksembezoek. Het mannetje komt eigenlijk elk half uur wel even langs.

Recht voor z'n raap

Recht voor z’n raap

Zoals je ziet zit ie onder de spinrag. Zou hij druk bezig zijn in de nestholte? Dat zou mooi zijn, want misschien gaan ze dan nog wel broeden! Ik zie de paring en het aanvoeren van visjes voor de jongen al voor me. Hij heeft zelf ook door dat ie smerig is, want hij begint aan een uitgebreide poetsbeurt.

Poetsen

Poetsen

Niet alleen de voorkant, maar ook de achterkant komt aan de beurt. Het is best lastig om alle plekjes te bereiken. Soms moet je je daarvoor in allerlei rare bochten wringen.

Verlegen?

Verlegen?

Het lijkt net of hij verlegen over zijn schouder kijkt. Hij onderbreekt het poetsen af en toe om zich even lekker uit te rekken. Hierbij laat ie even mooi zijn vleugel zien.

Vleugel uitstrekken

Vleugel uitstrekken

En als laatste schudt ie zich even lekker uit. Ook dat ziet er soms een beetje raar uit.

Uitschudden

Uitschudden

 Je ziet aan de laatste foto’s dat de zon nu echt te fel wordt. Extra lastig is dat ik op deze plek nu alleen maar tegen de zon in kan fotograferen. Moet dus nog eens terugkomen op een ander tijdstip. Voor nu ben ik natuurlijk dik tevreden! En wie weet wat er allemaal nog volgt. Toch zal ik niet iedere week hier gaan zitten. Aan de ene kant om niet te veel te verstoren en aan de andere kant omdat er nog zo veel meer mooie dingen te fotograferen zijn.

Ik sluit af met een kort filmpje van de poetsende ijsvogel. Meestal denk ik er niet aan dat de moderne camera ook kan filmen, maar vandaag dus wel. Dank voor je aandacht en tot een volgend blog.


De Oostvaardersplassen vervelen nooit

17 augustus 2013

Als Flevolander ben ik maar wat trots op dat prachtige gebied tussen Lelystad en Almere. Ik ben er dan ook regelmatig te vinden en natuurlijk neem ik dan mijn camera mee. Eigenlijk kom ik altijd wel met iets moois op het SD-kaartje thuis. Ik hoop dat vandaag geen uitzondering daarop is. Het doel is kijkhut de ‘Krakeend’ bij Lelystad. Het voordeel van deze hut is dat het eigenlijk altijd rustig is. Na een aantal bezoekjes aan de hut in de Lepelaarplassen heb ik wel weer even genoeg van de drukte.

Onderweg van de auto naar de hut zie ik ineens een ree in het veld staan. Natuurlijk maak ik snel wat foto’s. Dan zie ik dat zich nog twee reeën zich bij de eerste voegen. Die willen natuurlijk ook op de foto! Ik ben de beroerdste niet en leg het trio vast op de gevoelig plaat.

Het trio

Het trio

Zoals je ziet hebben ze mij ook al lang gezien en snel maken ze zich uit de voeten. Reeën in de Oostvaardersplassen zijn een stuk schuwer dan hun soortgenoten op bijvoorbeeld de Westerheide bij Hilversum.

In de hut wordt ik verwelkomd door vrolijk kwetterende boerenzwaluwen. Die nestelen in de hut en zijn altijd erg aanwezig. Ik vind het wel gezellig. Verder heb ik de hut voor mij alleen. Precies zoals ik al verwachtte. Op de plas komt het de dag langzaam op gang. Eenden, ganzen en verschillende steltlopers zwemmen en scharrelen heen en weer. Zo zie ik o.a. voor de eerste keer een koppeltje wulpen en  twee watersnippen. Te ver weg voor goede foto’s, maar wel prachtig om te zien. Terwijl ik zo bezig ben met al het leven rondom de hut valt mijn oog op een takje langs de waterkant. Nee… het is niet waar: een ijsvogel! Het lijkt wel of ze me stalken 😉 Ik kom hier toch regelmatig en heb ooit één keer eerder hier een ijsvogel gezien.  Ik moet wel recht tegen de zon in fotograferen, maar dat biedt ook de mogelijkheid om eens een andere foto van deze prachtige vogel te maken: een silhouet.

IJsvogelsilhouet

IJsvogelsilhouet

Ik ben altijd blij als ik een foto kan maken die anders is dan wat je normaal gesproken voorbij ziet komen. Voor mij past deze in die categorie. Als hij nog even op een ander takje gaat zitten maak ik nog even een wat meer standaard foto. Ook leuk toch?

Op het takje

Op het takje

Dan verdwijnt mijn kleine blauwe vriend weer over het water. Mijn dag kan nu al niet meer stuk!

Ik had het al over de zwaluwen en na een tijdje hebben ze blijkbaar genoeg vliegjes gevangen om even uit te rusten in een boom naast de hut. Tijd voor een poetsbeurt.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Het kopje verdwijnt steeds weer tussen de veren en elk plekje wordt even onder handen genomen. Het valt me op dat deze vogel veel witte veren heeft. Een pigment afwijking (leucisme) of zou dit nog een jonge vogel zijn die zijn definitieve kleur nog moet krijgen?

Leucisme?

Leucisme?

Op dezelfde tak zat ook een nog jonger exemplaar. Dat is te zien aan de rode kleur. Die is bij jonge vogels een stuk fletser. Waarschijnlijk was hij een beetje doof, want zo te zien kon hij niet goed horen wat voor geluid er uit de hut kwam.

Wat hoor ik toch?

Wat hoor ik toch?

Nadat de zwaluwen weer verder gaan met foerageren boven het water blijft het even rustig. Maar naar een tijdje komt een grote witte vogel aangevlogen. Een zilverreiger? Nee, het is een lepelaar! Naast de hut landt hij en begint gelijk met die kenmerkende beweging te zoeken naar eten in het water. En niet zonder succes! Helaas weer met tegenlicht, maar ik vind het wel een prachtig moment.

Lepelaar heeft beet

Lepelaar heeft beet

Het lijkt net of het visje zo zijn bek in springt!

Ik vermaak me prima in de hut, die ik nog steeds als privéhut kan gebruiken. Toch wordt het tijd om weer richting de auto te gaan. Ik vervang mijn tele- door de macrolens en hoop op de terugweg nog wat libellen en vlinders tegen te komen. Als ik bijna bij de auto ben zie ik wat blauws: icarusblauwtjes! Een stuk of vijf hebben een klein veldje uitgekozen om rond te fladderen. Ik blij, want dit prachtige vlindertje heb ik nog niet eerder kunnen fotograferen. Het blijkt lastig om een foto te maken, want ze zijn erg schrikachtig. Dus eerst maar eens van wat meer afstand proberen.

Icarusman

Icarusman

Voorzichtig kruip ik dichterbij, maar het vlindertje vliegt weg. Zo blijf ik een tijdje achter de vlindertjes aan zitten. Steeds gaan ze weer zitten, maar als ik te dichtbij kom vertrekken ze weer. Als ik zo tussen de bloemen en het gras aan het struinen ben kom ik opeens een andere schoonheid tegen: een wespenspin. De mooiste spin van ons land en tegenwoordig vrij algemeen.

Wespenspin

Wespenspin

Die zigzag-draden zijn kenmerkend voor deze soort. Het is niet precies bekend wat de functie daarvan is.

Ik richt me weer op de blauwtjes en besluip opnieuw een exemplaar. Blijkbaar maak ik vorderingen met mijn sluiptechniek, want hij blijft warempel zitten! Centimeter voor centimeter kom ik dichterbij, totdat ik deze close-up kan maken.

Close-up icarusblauwtje

Close-up icarusblauwtje

Is al die moeite niet voor niets geweest. Maar als ik eerlijk ben vind ik een foto met meer ruimte fotografisch vaak een mooier beeld opleveren. Ik neem dus weer wat meer afstand. En gelukkig werkt deze mee door mooi bovenop het bloempje te zitten.

Op een mooi plekje

Op een mooi plekje

En zo eindigt deze mooie ochtend. Eigenlijk niet te geloven wat ik allemaal gezien heb in die vijf uurtjes. Er zijn natuurlijk meer mooie natuurgebieden in Nederland, maar de Oostvaardersplassen blijven mijn favoriet!


IJsvogels

8 augustus 2013

De afgelopen weken ben ik twee keer naar de Lepelaarhut geweest voor de ijsvogels. Een inmiddels overbekende plek. Helaas zou ik bijna zeggen. Waar je eerst nog rustig een ochtendje met zijn tweeën of zelfs alleen kon genieten, staan er nu om half 7 al een man of 6 zich te verdringen voor de kijkgaten. Maar ja, ik kan ze ook geen ongelijk geven. Het is een fantastische plek en zo dicht bij mijn huis.

Op mijn eerste bezoekje was het nog redelijk rustig. Misschien ook omdat het vrij donker en bewolkt weer was. Gelukkig lieten de ijsvogels mij niet in de steek.

Jong mannetje

Jong mannetje

Onder andere aan de pootjes kun je zien dat dit een jong exemplaar is. Bij een volwassen vogel zijn die helder rood. De takken met het spinnenrag zijn kenmerkend voor de Lepelaarplassen.

Omdat ik inmiddels genoeg foto’s van ijsvogels heb ben je altijd op zoek naar iets anders dan een simpel vogeltje op een tak. Maar dan moeten de diertjes en de omstandigheden natuurlijk nog meewerken.

Loerend naar een visje

Loerend naar een visje

Het mooiste is natuurlijk een ijsvogel met een vis in zijn snavel, of duikend of vliegend. Maar dat zit er nu niet in. Door de donkere omstandigheden zijn de ISO-waarden hoog en de sluitertijden te lang voor actiefoto’s. Op onderstaande foto verliest hij bijna zijn evenwicht, waardoor hij even moet corrigeren met zijn vleugels.

Uit balans

Uit balans

Tot nu toe toch ‘gewoon’ vogels op takjes dus. Maar gelukkig komt er nog een toegift. Even later landt er eentje in de wilg naast de hut. Een beetje verscholen tussen de takken. Maar dat levert wel een mooie onscherpe omgeving op, waardoor er een bijna surrealistisch plaatje ontstaat.

In de wilg

In de wilg

De onscherpte wordt zowel door takken op de voorgrond als op de achtergrond gevormd. Een mooie afsluiting van deze ochtend.

Als ik op een andere dag nog eens terug ga is het heel ander weer: een strakblauwe hemel kondigt een prachtige zomerdag aan. En dat is te merken in de hut: het is er erg druk. Gelukkig kan ik nog een plekje vinden en dan begint het wachten. Ik zit aan de kant waar het eerst de zon op de takken valt en dat is geen ongelukkige plek.

In het zonnetje

In het zonnetje

Je ziet gelijk wat een verschil een beetje zon maakt. De kleuren zijn nu veel helderder en mooier. Ook aan de schaduwkant van de hut ratelen de camera’s. IJsvogel nummer twee is ook gearriveerd. Maar ik concentreer me op de paar stokjes die in het zonlicht staan.

Door een haperende autofocus mis ik de foto van een ijsvogel met vis. Balen natuurlijk. Een niet werkende AF gebeurt me vaker de laatste tijd als ik de extender er tussen heb. Heb al geprobeerd de contacten schoon  te maken, maar dat heeft niet geholpen. Even de camera van de lens en er weer op verhelpt het probleem tijdelijk, maar het moment is dan natuurlijk verdwenen 😦 .

Dus heb ik weer een foto van een vogeltje op een takje. Maar ik vind de compositie wel mooi van deze.

Na de gegeten vis

Na de gegeten vis

En eigenlijk mag ik natuurlijk niet klagen. Er zijn hele hordes fotografen die maar wat graag bovenstaande foto zouden willen maken.

Maar toch zit ik nog te wachten op die actiefoto. En het moment komt ook! Als een vogel na een tijdje te hebben gezeten wegvliegt, blijft hij een fractie van een seconde “hangen” boven de tak. Net lang genoeg voor deze foto.

In de lucht!

In de lucht!

Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij ik met deze foto ben. Natuurlijk kan er nog van alles beter, maar ik zal die laatste zijn die daarover gaat zeuren. Wat is het toch een lekker gevoel als je weet dat je een foto hebt gemaakt die al zo lang in je hoofd zit.

Dank voor je belangstelling en tot mijn volgende blog!


Lepelaarplassen

02 september 2012

Na een heerlijke vakantie, met weinig foto’s, heb ik weer tijd om er een ochtend op uit te trekken. Ik blijf deze keer in Almere en ga eens kijken of ik de bevers van de Lepelaarplassen weer eens kan zien. Dat is al weer een hele tijd geleden. En daarna naar de hut voor de ijsvogels.

Omdat bevers schemerdieren zijn is het nog half donker als ik mij installeer langs de kant van het water. Omdat er nog zo weinig licht is staat de ISO op 1600 en het diafragma maximaal open op f/4. Gelukkig kunnen de moderne camera’s ook onder deze omstandigheden nog acceptabele foto’s maken. Alleen laten de bevers het afweten. Dat zijn van die dingen die je niet in de hand hebt. Gelukkig kreeg ik wel een alternatief voorgeschoteld: een poetsende zwaan. Dat klinkt niet erg spectaculair, maar toch ben ik heel tevreden over onderstaande foto’s.

Poetsende zwaan

Elk plekje wordt gereinigd

Lenig

Niet zo bijzonder als een bever, maar fotografisch goed geslaagd denk ik.

Ondertussen wordt ik zo’n beetje opgegeten door de muggen. Het is inmiddels al aardig licht geworden en de bevers zullen wel niet meer komen. Ik vind dat altijd een lastig moment. Wanneer ga je verder kijken? Misschien mis je dan net het moment, maar ik neem de beslissing om nu naar de hut te gaan.

Daar aangekomen zie ik tot mijn grote vreugde een ijsvogel op één van de takken zitten! Wat ben ik blij dat ik naar de hut gegaan ben! Maar dan slaat mijn vreugde om in teleurstelling. Net als ik mij goed heb gepositioneerd vertrekt de ijsvogel. Geen foto kunnen maken! Damn! Het zal toch niet zo’n dag worden van net niet?

Er zit niets anders op dan te wachten en hopen dat ie nog weer even langs komt. Ondertussen vermaak ik me met de vele eenden op de pas. Het zijn er echt honderden: kuifeenden, tafeleenden, en slobeenden. In de verte, op het eiland, zitten de takken vol met aalscholvers en helemaal achter op de plas zwemt zelfs een wilde zwaan. Goed herkenbaar aan zijn gele snavel. Wel erg vroeg om deze wintergast nu al te zien.

Dit kleine kuifeendje volgt het voorbeeld van de knobbelzwaan en begint aan een ochtendpoetsbeurt.

Kuifeendje

De Slobeenden leggen een vast parcours af en blijven heen en weer zwemmen. Ik vind die snavel toch echt niet passen bij de rest van het lichaam, maar het zal wel praktisch zijn.

Slobeend

Het valt me op dat de kleur van het water steeds weer anders is. Afhankelijk van de lichtval, de wind, de zonneschijn en de begroeiing op de kant. Fascinerend om te zien. Maar niet alleen op het water is er van alles te zien. Ook in de struiken naast de hut is er genoeg te beleven. Dit pimpelmeesje kwam ook even langs om wat van de zaadjes van de uitgebloeide bloemen te snoepen.

Pimpeltje

Ik verleg mijn aandacht weer naar de plas en dan zie ik een ijsvogeltje aan de overkant in het riet zitten. Te ver weg voor een foto, maar hij is weer in de buurt! Hij duikt zo af en toe in het water, maar vangt, zover ik kan zien, niets. Dan vliegt hij vlak boven het water richting de takken voor de hut en gaat zitten! Snel kan ik een aantal foto’s maken voor hij weer wegvliegt en uit beeld verdwijnt. Als ik de foto’s op mijn display bekijk zie ik het al: net niet scherp. Hij zat net even te ver weg en ik had ook iets te weinig licht. Maar niet getreurd: als hij één keer terug komt, kan hij ook een tweede keer verschijnen.

Inmiddels zit ik nu al een uur in de hut en ik verveel me geen moment. Als de ijsvogel weg is zie ik opeens een klein vogeltje aan komen zwemmen. Ik denk eerst aan een jonge kuifeend, maar dan zie ik het: een dodaars. Het leukste watervogeltje van Nederland. Deze kleine futensoort zie ik niet heel vaak en heb hem ook nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze kleine pluizenbol werkt even goed mee en zwemt voor de hut langs.

Dodaars

Is het geen schatje?

Eén van de vele soorten, ik zie er zo wel circa twaalf als ik om me heen kijk, is de aalscholver. In de Lepelaarsplassen huist een behoorlijke kolonie. Er komen op dit moment steeds weer groepjes binnen vliegen vanuit de richting van het Markermeer. Misschien om hier bij te komen van de visvangst? De meesten zit ver weg op één van de eilandjes, maar een eigenwijs exemplaar kiest een tak voor de hut uit. En blijkbaar is de zondagochtend een prima moment voor vogels om je verenpak op orde te brengen. Ook hij begint zich uitgebreid te poetsen.

zondagochtendpoetser

Zoals je ziet is er genoeg te beleven en de tijd vliegt dan ook voorbij. Nog steeds hoop ik dat de ijsvogel terugkomt, maar de tijd dat ik weer op huis aan moet begint wel steeds dichterbij te komen. Maar of het nu geluk is of dat het zo moet zijn: vlak voordat ik weg wil gaan zie ik de bekende blauwe schicht over het donkere water schieten. Niet één keer, maar twee keer vlak na elkaar! Twee ijsvogeltjes zitten binnen fotografeerafstand op de takken. YESSSSSS! De eerste keer dat ik twee tegelijkertijd zie. Ik krijg ze helaas niet tegelijk in beeld, maar dat mag de pret niet drukken.

Mannetje

Vrouwtje

Volgens mij zijn het twee jonkies. Dit is te zien aan de witte punt van de snavel en de geschubde borst. Bij de volwassen vogels is dat meer egaal heb ik mij laten vertellen.

Het heeft even geduurd, maar ik heb toch waar ik voor kwam. Ik ben er erg blij mee, want dit is de eerste keer in drie bezoekjes aan de hut dat ik zulke foto’s heb kunnen maken. Al met al heeft het in totaal zo’n tien uur gekost, maar het is het waard! En ik heb mij vandaag geen seconde verveelt door de vele andere soorten die er te zien zijn. Een topochtend dus!


Nog meer leuks……….

11 maart 2011

Nu het vervolg om mijn vorig blog: Balts van de futen. Nadat het futenfestijn afgelopen was heb ik nog een heerlijke wandeling gemaakt. Het gebied tussen de Noorder- en Lepelaarplassen is een afwisselend stukje. Veel water natuurlijk, maar ook bosachtige stukken, open stukken met braamstruiken en grasland. Daarbij is het vrij rustig.

Aan de waterkant staan natuurlijk ook bomen en die leveren interessante spiegelingen op. In het kader van mijn project  “De abstracte natuur” de volgende opname.

Spiegeling

De foto is door mij omgezet naar zwart/wit, de oranje tint toegevoegd en daarna 180° gedraaid.

De zon is nu echt goed doorgebroken en het licht wordt harder. Dat zie je bijvoorbeeld ook bij de foto van deze putter. Voordeel is weer dat de kleur er wel mooi uitspringt. Het was al weer even geleden dat ik dit mooie vogeltje gezien had. Moet hem ooit nog eens in de distels zien vast te leggen. Zijn andere naam is namelijk distelvink. Voor nu moet ik het nog even doen met dit exemplaar op een takje. Ook mooi toch?

Putter

Net als ik klaar ben met dit vogeltje zie ik boven in de boom ernaast een felgeel vogeltje. Ik had niet gelijk door wat voor soort het is en ik gebruik mijn telelens om hem van dichterbij te kunnen bekijken. Het blijkt een groenling man te zijn. Maar in het felle zonlicht komt hij erg geel over. Net als zoveel zangvogeltjes laat hij duidelijk merken dat hij er is.

Groenling

Ook zie ik nog een vrouwtje van deze soort, maar die kan ik niet mooi op de foto krijgen. Verkeerde plek  t.o.v. de zon en veel takken maken dat onmogelijk.

Al met al is het weer een prachtige foto-ochtend. Na de futenbalts kom ik dus ook nog al dit mooist tegen. Eigenlijk zie ik steeds wel weer dingen die interessant zijn om te fotograferen. Zo groeit op een ongevallen boom een zwam. Door het weer is deze donkerbruin gekleurd. Erachter staat ook een omgewaaide boom en het blanke hout, dat daarvan zichtbaar is, vormt dan weer een mooie achtergrond voor de donkere zwam.

Zwam

Ondertussen wandel ik al fotograferend weer richting auto. Opeens schiet er een lichtblauwe flits voorbij: een ijsvogel! Niet te fotograferen natuurlijk, maar het is goed om te weten dat dit exemplaar de winterperiode overleefd heeft. Binnenkort maar weer eens naar de hut. Nu met mijn extender moet ik ze toch nog wat beter in beeld kunnen krijgen.

Aan alle kanten hoor ik nu vogeltjes fluiten. Ik ben niet zo’n kenner dat ik aan het fluitje hoor welke vogel het is. Maar het is wel een heerlijk geluid, die het lentegevoel nog eens versterkt. Als laatste kom ik een groepje putters tegen. Ze zitten tussen de takken van de els en eten de zaadjes uit de katjes.

In de els

Helaas loopt ook deze ochtend weer ten einde en is het tijd om huiswaarts te gaan. Maar met een zeer goed gevoel. Echt heel veel gezien en het was lekker weer. Wat wil je nog meer?


Van exotisch tot doodgewoon

22 oktober 2011

Vandaag was mijn foto-ochtend één van de tegenstelling. Naast het meest exotische vogeltje van Nederland kon ik ook een aantal leuke foto’s maken van het meest gewone vogeltje. Maar beide soorten zijn op hun eigen manier prachtig om te zien.

Om met de meest exotische te beginnen: de ijsvogel! Weer had ik het voorrecht dit vogeltje te zien. Met zijn helder blauwe en oranje kleuren een tropische verschijning in ons lage landje. Deze keer niet op een stok, maar in een boom die naast de kijkhut stond. Best wel dichtbij. Ze leek zich ook weinig aan te trekken van de ratelende camera’s.

IJsvogelvrouwtje

Een beetje tussen de takken en de andere fotografen door. Eerst vanuit de hand, maar toen toch maar op statief. Dat geeft toch scherpere beelden. Ik denk dat dit mijn mooiste ijsvogelfoto is tot nu toe.

Hierna ging ze op een andere tak zitten, waar we beter zicht hadden. Ze ging alleen met haar rug naar de hut toe zitten, dus was het wachten op de momenten dat ze omkeek. Gelukkig deed ze dat regelmatig.

In de wilg

Wat is het toch een prachtige verschijning. Je voelde het ook in de hut. Een vreemde opwinding maakte zich meester van iedereen en je voelt je gelijk met elkaar verbonden als je met anderen dit vogeltje hebt kunnen zien. Over de andere mensen in de hut is ook nog wel wat te vertellen. Ik moet altijd een beetje lachen als ik iemand in volledige camouflage uitrusting zie zitten. In een hut, dus niet te zien van buiten. Wat zou de functie van die outfit dan toch zijn?

Toen het tijd was om naar huis te gaan, heb ik nog even een klein rondje gelopen door het bos. Wel een paar vogels gezien (roodborstjes, grote bonte specht) maar geen leuke foto’s kunnen maken.

Aangekomen bij de auto zag ik twee huismusjes in de bramenstruik ernaast zitten. Ze lieten zich het goed smaken zo te zien.

Huismusje in de bramen

Weer zo’n moment wat je eigenlijk niet meer verwacht. Dat maak ik bijna altijd wel een keer mee op mijn fototochtjes. Naast mevrouw mus, was ook meneer lekker aan het smullen.

Meneer Huismus

Een doodgewone soort, maar zo’n momentje is heerlijk. Dan maakt het niet uit of het een ijsvogel is of een mus. Twee soorten dus vandaag, die erg van elkaar verschillen. Maar allebei prachtig op hun eigen manier!


Vogelaar of fotograaf

18 september 2011

Vandaag had ik wat meer tijd om op pad te gaan. Hoewel de weersvoorspelling niet echt bemoedigend was, had ik er zin in. Omdat er buien voorspeld waren leek het mij slim om in een kijkhut te gaan zitten. Dan hou ik het in ieder geval droog.

Na een snel bezoekje aan de, voor mij nieuwe, hut in de Kamperhoek bij de Stichtse Brug, ben ik toch weer naar de Oostvaardersplassen gegaan. Ik ken daar een mooie hut, die niet al te druk is. Daar aangekomen lag de plas en de oevers vol met verschillende soorten eenden. Nu kun je je misschien voorstellen dat die nu niet de meest spannende foto’s opleveren. Een dobberende of slapende eend is eigenlijk best saai. Omdat er toch niet veel gebeurde heb ik toen maar geprobeerd om zoveel mogelijk verschillende soorten vast te leggen. Leuk om mijn lijst op waarneming.nl weer eens uit te breiden. In totaal kwam ik tot zo’n 17 verschillende vogelsoorten.  Variërend van gaai tot knobbelzwaan. Ik was dus eigenlijk van fotograaf veranderd in een vogelaar. Maar natuurlijk kwamen er ook een paar fotogenieke soorten voorbij.

Naast de hut waren twee lepelaars aan het rusten. Helaas gedeeltelijk afgedekt door het riet. Na verloop van tijd gingen de vogels op zoek naar eten en kon ik het typerende “lepelen” bekijken.

Lepelende lepelaar

De vogel op de foto liep erg mank, maar dat scheen hem of haar niet te hinderen bij het zoeken naar eten.

Naast deze witte waadvogel, was er nog een bekende witte vogel aanwezig bij de plas: de grote zilverreiger. Eerst te ver weg voor een mooie foto. Toen ie besloot om een ander plekje te zoeken vloog hij voor de hut langs en kon ik proberen hem in de vlucht te vangen. Onderstaand is het resultaat te zien. Vliegende vogels fotograferen is toch wel een hele leuke, maar niet altijd makkelijke, bezigheid.

Vliegende zilverreiger

Na dit succesje een tijdje gepraat met een collega fotograaf. Die had zich erg vermaakt met een groepje vogelaars. Blijkbaar was er een zeldzame valk in de buurt gesignaleerd. Hij vertelde dat na een berichtje al die mensen naar hun auto’s sprintten, om met z’n allen weg te scheuren naar de nieuwe plek waar hij gezien was. Lijkt me wel een komisch gezicht.

Daarna kreeg ik nog een tweede kans om een vliegende vogel vast te leggen. Een aantal nijlganzen vloog op en kwamen binnen het bereik van mijn camera langs. Veel van deze foto’s mislukken, maar soms zit er dan toch een mooie tussen.

Nijlgans

Ik ging verder met het spotten van vogels vanuit de hut. En waar ik al op hoopte gebeurde ook nog: de ijsvogel kwam langs. Hoewel ik hem nu al een paar keer op verschillende plekken gezien heb, blijft het toch een prachtig gezicht. Zo’n tropisch uitziend vogeltje in de grijze, regenachtige Hollandse polder. Omdat het even wat opklaarde was het licht ook nog redelijk mooi, wat een paar leuke plaatjes opleverde.

Wipstaartje

Ondanks de buien heb ik weer een hele leuke dag gehad. Een echte vogelaar zal ik wel niet worden, maar vogels zijn toch wel heel leuk om te fotograferen.

Meer foto’s op de vogel-pagina. (zie menu)


Avondrondje

23 augustus 2011

Deze avond ben ik even kort naar de lepelaarplassen geweest. Er zit daar een zeearend en natuurlijk mijn favoriet: de ijsvogel. Gelukkig scheen eindelijk de zon weer eens. Lopend vanaf de parkeerplaats bij het gemaal ‘De Blocq van Kuffeler’ aan de oostvaardersdijk, zag ik een gaai op het fietspad zitten. Dit is één van de soorten die hoog op mijn lijstje staan om nog eens te fotograferen. Maar degene die ik tot nu toe tegenkwam waren redelijk schuw en vlogen altijd snel weg. Deze was echter wat meer bereid om mee te werken en ging even tussen de takken van de bomen zitten. Daarvan kon ik deze foto maken:

Gaai

 

Poetsende ijsvogel

Aangekomen bij de hut hoorde ik de aanwezige camera’s als geweersalvo’s te keer gaan. Een ijsvogel zat op één van de takken voor de hut. Snel mijn camera van het statief gehaald en ook ik kon beginnen met schieten. Het vogeltje bleef rustig onder al dat geweld en bleef wel ongeveer 20 minuten op verschillende plekken voor de hut zitten. Een paar leuke plaatjes kunnen maken.

 

Tijdens die 20 minuten was er één moment die ik niet snel meer zal vergeten. Vlak langs de ijsvogel vloog een juffer voorbij. De ijsvogel kijk een beetje verstoord op, maar deed geen poging het insect te pakken te krijgen. Met mijn camera op de all servo mode, wat bij mijn Nikon D40 3 foto’s snel achter elkaar betekent, heb ik dit moment in één foto vast kunnen leggen. Je kunt begrijpen dat ik daar héél erg blij mee ben. Zo’n foto maak je maar één keer in je leven!

Uniek moment

 

Jonge waterhoentjes

Uiteindelijk vloog de ijsvogel weg en was het feest afgelopen. Ook de zon was nu weer achter de wolken verdwenen waardoor het licht een stuk minder werd. Toch heb ik nog deze jonge waterhoentjes vast kunnen leggen, die met z’n tweeën zonder oudervogels rondzwommen.  Af en toe klommen ze op de takken, wat wel een mooie compositie opleverde.

 

En de zeearend zullen jullie denken. Ook die was aanwezig, maar zat erg ver weg. Of je moet, zoals één van de ander fotografen in de hut, een 500mm lens hebben met een 2.0 converter. Ja, dan kan ik het ook! Natuurlijk heb ik wel een foto gemaakt, maar het is eigenlijk gewoon te ver weg. Maar ik zal hem toch hier even laten zien. Misschien zal ik ooit ook eens zo’n grote toeter bezitten en een mooie close-up kunnen maken van deze fantastische vogel.

Zeearend

 

Omdat het licht nu echt te slecht was ben ik weer naar huis gegaan. Het was kort maar krachtig en het ijsvogel – juffer moment neemt niemand me meer af!


Vogelhut: verrassingen te over!

27 juli 2011

Vandaag had ik tijd om een ochtendje naar de Oostvaardersplassen te gaan. Ik had me voorgenomen om me te verschansen in een vogelhut en daar dan ook te blijven. Dat zit niet echt in mijn natuur, maar ik wil nog een keer kijken of het iets is. Meestal ga ik aan de wandel en kijk dan wat er op mijn pad komt. Afwachten in een hutje met beperkt zicht is niet iets wat ik aantrekkelijk vind, maar laten we het nog eens proberen. De vorige keer, in een andere hut, leverde mij dat toch de ijsvogel op. (zie https://renevosfotografie.wordpress.com/2011/07/10/de-ijsvogel/)

Weer vroeg op pad en om ca. 6:15 uur zat ik in de hut. Mooi uitzicht over de eendenplas, met nog een beetje nevel boven het water.

Uitzicht vanuit de kijkhut

In de hut nestelen boerenzwaluwen. Dat gaf veel leven in de brouwerij. Het in- en uitvliegen ging continue door. Soms had je het idee dat er binnen meer vogels waren dan buiten. Er zaten eerst nog 4 jonkies in het nest, maar het was te donker om te fotograferen. En flitsen bij een nest doe ik niet. Wel kwamen de zwaluwen zo af en toe even naast me op de planken voor de kijkgaten zitten: Gezellig!

Op de kijkplank

 

Ook buiten de hut was er, naast de zwaluwen, nu genoeg te zien. Een kleine karekiet laat zich zien in het riet en een vrouwtje tafeleend laat zien hoe ze duikt en met een kop vol modder weer bovenkomt. Verder kiest een matkop de boom naast de hut uit om op spinnenjacht te gaan. Dat levert een leuke tegenlichtfoto op.

Dan, terwijl ik met de matkop bezig was, valt mijn oog op iets blauws in de boom erachter. Het zal toch niet? Maar jawel hoor: daar zit gewoon een ijsvogel tussen de bladeren. Deze verrassing had ik echt niet verwacht. Voor de tweede keer binnen een paar weken een ijsvogel op fotografeer afstand. Dat buitenkansje laat ik me natuurlijk niet afnemen. Iets verder weg dan de vorige keer, maar nog best te doen.

verrassing 1: ijsvogel

Daar moet ik wel even van bijkomen. Buiten (en binnen) vliegen de zwaluwen me nog steeds om de oren. Veel foto’s gemaakt van de jonge vogels die in de bomen zitten, maar ééntje springt er uit. Op de juiste tak op de juiste plek. Heerlijk om zo’n foto te mogen maken. Want ik zie het nog steeds als een voorrecht om al die beestjes te fotograferen.

Perfecte plek

 

Toen was het tijd voor de tweede verrassing: een moeder ree met kalf liep voorzichtig de weide op. Voor mij lastig om vast te leggen, want ik keek recht tegen de zon in. Maar alleen het kijken was al een belevenis op zich. Het kleintje liet zich even lekker gaan en maakte grote bokkensprongen. Natuurlijk heb ik wel foto’s gemaakt en deze foto geeft wel een goed beeld van hoe ik het beleefd heb.

Verrassing 2: reegeit met kalf

 

Ik vermaak me al met al prima in de hut, die ik de hele tijd voor mij alleen heb. Als uitsmijter komt er nog even een jonge witte kwikstaart buurten. Ook die gaat er echt even voor zitten en poseert als een volleerd model. Een prachtige slanke vogel!

Supermodel

Conclusie aan het eind van deze ochtend: een kijkhut is zo gek nog niet!

(meer foto’s op de fotopagina’s, zie menu)


De ijsvogel

10 juli 2011

Het plan voor vandaag: naar de vogelhut waar een ijsvogel gezien was. Ben eigenlijk niet zo van het stilzitten en afwachten. Weinig geduld en meestal ben ik het na 15 minuten al weer zat. Maar soms moet je wel eens wat en als ik die ijsvogel op de foto wil zetten heb ik geen keus.  Ben dus vroeg vertrokken, je weet nooit hoe druk het wordt. Nadat ik de auto geparkeerd heb loop ik naar de hut en kom onderweg een vos tegen. Geen foto kunnen maken, maar het lijkt een veelbelovend begin. Even voor zessen heb ik me geïnstalleerd voor het kijkgat. Koek en water mee, want het kan een lange zit worden. Behalve de opgaande zon en wat eenden in de verte is er niet zo veel te beleven. De eerste “opwinding” is er als een tweede fotograaf verschijnt.

Vlak voor de kijkhut zijn twee kuifeendjes aan het duiken naar voedsel en rondom hoor je allerlei gefluit en gestjilp. En dan………….., na ongeveer een uur: van over het water komt ie laag aangevlogen: een ijsvogel! Hij land op de stok, blijft even zitten, duikt in het water en vliegt naar de overkant, waar hij kort in het riet blijft zitten. Daarna vliegt hij verder weg en verdwijnt uit het zicht. Al met al duurde het nog geen twee minuten! Maar ik heb hem op de foto. Weliswaar is het het licht heel slecht, waardoor de kleuren niet mooi uitkomen, maar dat maakt me nu even niets uit.

IJsvogel

Mijn missie is geslaagd! Ik had al gehoord dat mensen tot drie keer toe in de hut waren geweest en niets hadden gezien. En ik, bofkont die ik ben, zie hem al na een uur.

Maar nu is de hoop natuurlijk dat hij nog weer terug komt als het licht wat beter is. Inmiddels zijn we met zijn vieren en praten wat over de ijsvogel en natuurfotografie. Je kunt altijd veel opsteken van meer ervaren fotografen en hoort soms ook waar de leuke plekjes zijn. We blijven die stok in de gaten houden en het volgende bezoek dient zich aan: een witte kwikstaart. Ook nu weer ratelen de camera’s, waarbij me opvalt dat die van mij erg traag is vergeleken met de rest. Volgens mij maak ik 1 foto in de tijd dat de anderen er 2 maken. Maakt niet uit, ik geniet nog na van de ijsvogel.

witte kwikstaart

De kwikstaart doet zijn naam eer aan en beweegt zenuwachtig zijn staart op en neer. Ook deze gast blijft niet lang bij ons en verdwijnt weer uit zicht.

Er is nu niet alleen aktie op de stok, maar ook in de rietkraag naast de hut is veel activiteit te bespeuren. Veel, voornamelijk onopvallende bruinige vogeltjes scharrelen rond in het riet. Erg lastig om op de foto te zetten, zo tussen het riet.

Even later is de stok weer bezet: een boerenzwaluw kiest de stok uit om even uit te rusten. Ik kan hem vastleggen net op het moment dat ie land. Ik vind het zelf een hele mooie foto.

geland

Daarna zorgen de rietvogeltjes voor de afleiding. Ondertussen is er altijd die spanning: zou de ijsvogel nog terugkomen? Maar na vier uur hou ik het voor gezien. Het is mooi geweest! Nooit gedacht dat ik vier uur in een hutje zou kunnen zitten, wachtend op dingen die misschien niet gaan komen. Toch is de tijd omgevlogen en het is zeker voor herhaling vatbaar.

parende soldaatjes

Onderweg naar de auto nog even een klein ommetje gemaakt om nog wat macro’s te schieten. Een leuk moment was het fotograferen van parende soldaatjes, een klein kevertje.

Een erg tevreden fotograaf gaat weer naar huis. Eigenlijk kon het niet beter gegaan zijn. Het zal thuis nog de nodige tijd kosten om alles weer uit te zoeken en te bewerken, maar ook dat doe ik graag.

Meer foto’s op de verschillende fotopagina’s!