Posts tagged “kijkhut

Balgzandpolder 3: de overige gasten

17 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hier is dan het derde en laatste deel over de dag in de hut bij de Balgzandpolder.

Naast de vaste gasten kwamen er natuurlijk ook nog wat toevallige voorbijgangers voor de hut. En nog een aantal soorten die meestal verder weg zaten. Eén van de eerste bezoekers ’s ochtends was dit witgatje. Hij gunde ons een paar foto’s en we hebben hem de rest van de dag niet weer gezien.

Hij wordt vaak verward met de oeverloper, maar bij de oeverloper loopt het wit aan de voorkant op de buik in een krul naar boven.

Op de plas zijn er ook verschillende eenden en ganzen aanwezig. Een aantal families van de wilde gans zwom gedurende de dag voor de hut langs. Ik heb daar geen interessante foto’s uit kunnen halen. Wel vond ik deze houding van de gans leuk toen hij even op het eilandje liep.

Nu ik toch bij de ganzen ben: ik had ook nog een primeur. Vandaag zag ik mijn eerste rotganzen. Een mooie soort, die één van de meest verkeerde namen heeft in de dierenwereld. Ver op de plas waren een aantal zich aan het wassen. Dat levert altijd leuke poses op.

Je moet toch met me eens zijn dat de naam rotgans totaal niet past bij deze mooie vogel.

Ook het visdiefje is maar een paar keer langs gekomen. Ik vind het een prachtige vogel. Ze waren steeds met z’n tweeën, dus ik neem aan man en vrouw. Eén keer had hij een soort van visje in zijn snavel. Google leerde mij dat het een zeenaald is. Verwant aan het zeepaardje. Al heel snel waren ze weer vertrokken om de rest van de dag ook niet meer terug te keren helaas.

Wie wel wat vaker terugkwamen waren de wintertalingen. Meestal lekker slobberend in de modder.

En dat is natuurlijk veel gezelliger als je het met zijn tweeën doet.

Zoals je ziet hebben we het erg getroffen met al die vogels voor de hut. Maar ook op het land kon je wel eens wat zien. Doordat er geen glas voor de opening van de hut zit kun je je lens naar buiten steken en ook naar de zijkant fotograferen. Zodoende kon ik deze bergeend in het gras vastleggen. Dit was op het eind van de middag toen het zonnetje er even door kwam.

Dit blog wordt een beetje een opsomming van de vogels die voorbij kwamen. Er valt ook niet veel te vertellen. Zo’n dag in een hut is vooral stilzitten, wachten en gezellig kletsen. En zo af en toe actie als er vogels vlak voor de hut verschijnen. En dat laatste gebeurde ook toen deze groenpootruiter zich liet zien.

Ook weer een prachtige soort om voor de lens te krijgen. Herkenbaar aan zijn iets omhoog gebogen snavel en, uiteraard, zijn groenige poten.

Steenlopers heb ik al vaker gezien, maar nog nooit in het zomerkleed. Het was dan ook leuk dat dit exemplaar ons even liet zien hoe mooi hij in de zomer is.

En zo liep de dag weer op zin eind. Het was een goed gevuld fotodagje met mooie resultaten. Heel anders dan de boshutten die Dick en ik tot nu toe bezochten, maar minstens zo leuk. Het feit dat ik drie blogjes nodig had om alles te laten zien zegt genoeg denk ik.

Laat ik nu bijna een heel belangrijk hoofdpersoon van de dag vergeten! De enige vogel die van mij een naam gekregen heeft. De hele dag zwom er een krakeend voor de hut op en neer. Kwam ie weer aanzwemmen en om de vijf seconden: kwek. Niet verrassend dat dit eendje Kwek genoemd werd. Dus als afsluiter van deze prachtige dag: KWEK!

 

 

 

 

Advertenties

Blue Diamonds

2 november 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Om iedereen gelijk maar gerust te stellen: dit blog gaat niet over een Nederlands zangduo uit het verleden die jarenlang Ramona in de spotlights zette. Nee, ik heb nog wat ijsvogelfoto’s op de plank liggen die ik jullie niet wil onthouden. De afgelopen maanden was ik door een medisch rijverbod beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Gelukkig is er in Almere en omgeving altijd wel een ijsvogel te vinden die mee wil werken aan een fotoshoot.

De wellicht meest bekende stek is de hut bij de Lepelaarplassen. Meestal mijd ik die vanwege de drukte, maar nu was het een mooie uitkomst. Al snel komt er even een ijsvogel op één van de stokken zitten.

IJsvogel Lepelaarhut 1

Het is donker weer en dat zie je terug in de foto. Voordeel is wel dat het met dit weer niet druk is in de hut. Het donkere weer wordt helemaal duidelijk als het jonge mannetje de schaduwkant van de hut opzoekt.

IJsvogel Lepelaarhut 2

Gelukkig klaart het iets op in de loop van de ochtend en komen de kleuren wat meer naar voren. Deze keer eens niet op een tak, maar op een rietstengel. Wel iets verder weg, maar het heeft wel iets vind ik.

IJsvogel Lepelaarhut 3

Als hij dan nog eens op dezelfde tak als eerder gaat zitten en er toch een straaltje zonlicht op valt, zie je gelijk het verschil met de tweede foto.

IJsvogel lepelaarhut 4

Een andere plek op fietsafstand is het Oostvaardersveld. Hier heb ik ooit in 2011 mijn eerste ijsvogel gefotografeerd. Vanuit kijkhut de Poelruiter en op het toen meest gefotografeerde takje van Nederland. En wat was ik er blij mee! Het was nog voor de tijd dat ik een blog had en eigenlijk zou ik het niet moeten doen, maar hier is ie dan, uit de donkere krochten van mijn fotoarchief: mijn eerste ijsvogelfoto.

Eerste ijsvogel

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik stond aan het begin van mijn carrière als hobbyfotograaf en dat is te zien. Maar nog steeds ben ik er blij mee. Mijn eerste ontmoeting met een ijsvogel zal ik nooit vergeten. Voor het eerst in een hut, vier uur lang en dertig seconden ijsvogel. Ik was op slag verliefd en ben dat tot op de dag van vandaag.

Inmiddels heeft het Oostvaardersveld een grondige renovatie achter de rug. Wat het einde betekende aan de Poelruiter als ijsvogelstek. Maar inmiddels zijn ze teruggekeerd op het Oostvaardersveld en vanuit de nieuwe hut ‘De Oeverloper’ zijn er weer regelmatig ijsvogels te zien en te fotograferen. Dus op een vroege zondagochtend pakte ik mijn fiets en peddelde de 12 kilometer naar Lelystad. En niet voor niets!

IJsvogel Oostvaardersveld 1

In tegenstelling tot de vorige serie scheen de zon nu volop. Hard licht dus, maar ook felle kleuren. Af en toe dook de ijsvogel het water in en één keer kwam hij tevoorschijn met de larve van een libel.

IJsvogel Oostvaardersveld 2

Een ijsvogel met prooi is altijd een mooi resultaat.

Hoe later op de ochtend, hoe harder het licht. De foto’s worden dan al snel minder mooi. Maar gelukkig heeft ook deze hut een schaduwkant. En als hij daar dan gaat zitten levert dat prachtige pasteltinten op.

IJsvogel Oostvaardersveld 3

Een iets andere belichting levert nog zachtere kleuren op.

IJsvogel Oostvaardersveld 4

Voor mij is dit de mooiste foto van deze serie. Samen met mijn eerste ijsvogelfoto!


Delta Schuitenbeek

26 januari 2014

Een nieuwe dag, nieuwe kansen en een nieuw gebied waar ik foto’s ga nemen. Delta Schuitenbeek heet het en het is de kuststrook van de Putterpolder. In die polder ben ik wel eens vaker geweest, maar eigenlijk alleen in de auto. Op jacht naar vogeltjes op paaltjes. Nu parkeer ik de auto bij de dijk en ga te voet verder. Er zijn een aantal strekdammen aangelegd en tussen die dammen en de dijk is een mooi gebied ontstaan voor de vele watervogels die hier overwinteren.

De soort die hier met z’n honderden tegelijk aanwezig zijn is de brandgans. Nu het ochtend wordt verlaten ze het water om te gaan ontbijten in de weilanden. Kleine en grote groepen vliegen over me heen. Een prachtig gezicht en vooral het geluid erbij maakt het tot een heerlijke natuurbelevenis.

Brandganzen

Brandganzen

Ik heb de mazzel dat de zon net tussen de wolken door piept.

Even verderop zie ik de soort waarvoor ik eigenlijk deze kant opgekomen ben: de kleine zwaan. Die lijkt veel op zijn grotere neef de wilde zwaan, maar is (hoe kan het ook anders) een stuk kleiner. Verder heeft hij minder geel op zijn snavel. Na een aantal foto’s vanaf de dijk ben ik nog niet tevreden. Foto’s die je van boven neemt leveren vaak geen mooie achtergronden op. Ik loop dus de dijk af naar de waterkant. Het valt niet mee om daar een plekje te vinden waar geen riet voor staat en waar ik mijn statief neer kan zetten tussen de basaltblokken. Uiteindelijk lukt het me, maar erg comfortabel lig ik er niet bij. Het resultaat zie je hier onder.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ook nu vind ik het licht weer erg mooi. Om de andere twee zwanen van deze groep ook in de foto te krijgen heb ik er nog ééntje in een panorama-uitsnede gemaakt.

Zwanenpanorama

Zwanenpanorama

Ook een mooi beeld toch? Ik maak nog een aantal foto’s, maar veel variatie zit er niet in. Ik hou het dus maar bij deze twee.

Helemaal aan het eind, bij Strand Nulde ligt een kijkhut. Al met al een hele wandeling. Als ik later op google earth kijkt hoever het is kom ik op 4km. En dan moet ik ook nog weer terug lopen!

In de kijkhut zelf zie ik ook weer een groep kleine zwanen, maar op grotere afstand. Ook de andere watervogels wagen zich niet dicht bij de hut. Een grote zilverreiger staat vlak naast de zwanen zijn veren te poetsen. Op een gegeven ogenblik irriteert hij zich ergens aan en begint hij te schreeuwen. Op de foto lijkt het net of hij aan het lachen is.

De lachende reiger

De lachende reiger

Om je een beeld te geven van het uitzicht vanuit de hut hier even een overzichtsfoto.

Delta Schuitenbeek

Delta Schuitenbeek

Op de achtergrond zie je de oude zeedijk van de Putterpolder. Via die route ben ik komen lopen. Er zijn slechtere plekken te bedenken toch?

Dan komt er een vogel wat dichter bij de hut: een vrouwtje van de grote zaagbek. Ze land vlak voor de hut, maar zwemt er gelijk weer vandoor. Ik kan toch nog deze foto maken.

Grote zaagbek

Grote zaagbek

Gelukkig kijkt ze net nog even om.

Dan is het ook voor mij tijd om te vertrekken. Ik moet nog een uur teruglopen naar de auto! Dus statief op de nek en een flinke pas erin. Als ik zo langs een slootje loop zie ik opeens een blauwe schicht voorbij schieten: een ijsvogeltje! Als een volleerd coureur scheurt ie over het water en verdwijnt uit het zicht. Toch altijd weer gaaf om er één te zien, ook al is het maar in een flits. Even later loop ik weer op de dijk en kijk of ik nog wat leuks in het water zie. En deze pijlstaart is zeker leuk!

Pijlstaart

Pijlstaart

Een prachtige eend en ik zie ze niet al te vaak. Daarom ben ik best blij met deze foto, ook al is het fotografisch nou niet echt een hoogstandje. Ik vervolg mijn weg en als ik vlak bij de auto ben zie ik nog een eendje zitten. Niet in het water deze keer, maar op een basaltblok onder aan de dijk. Het is even zoeken naar een opening tussen het riet, maar uiteindelijk kan ik deze foto maken.

Smient vrouwtje

Smient vrouwtje

Ze houdt me goed in de gaten, maar blijft gelukkig rustig staan.

En zo kom ik weer bij de auto. Een fikse wandeling, maar het was het zeker waard. En een beetje beweging is voor niemand verkeerd!


De Oostvaardersplassen vervelen nooit

17 augustus 2013

Als Flevolander ben ik maar wat trots op dat prachtige gebied tussen Lelystad en Almere. Ik ben er dan ook regelmatig te vinden en natuurlijk neem ik dan mijn camera mee. Eigenlijk kom ik altijd wel met iets moois op het SD-kaartje thuis. Ik hoop dat vandaag geen uitzondering daarop is. Het doel is kijkhut de ‘Krakeend’ bij Lelystad. Het voordeel van deze hut is dat het eigenlijk altijd rustig is. Na een aantal bezoekjes aan de hut in de Lepelaarplassen heb ik wel weer even genoeg van de drukte.

Onderweg van de auto naar de hut zie ik ineens een ree in het veld staan. Natuurlijk maak ik snel wat foto’s. Dan zie ik dat zich nog twee reeën zich bij de eerste voegen. Die willen natuurlijk ook op de foto! Ik ben de beroerdste niet en leg het trio vast op de gevoelig plaat.

Het trio

Het trio

Zoals je ziet hebben ze mij ook al lang gezien en snel maken ze zich uit de voeten. Reeën in de Oostvaardersplassen zijn een stuk schuwer dan hun soortgenoten op bijvoorbeeld de Westerheide bij Hilversum.

In de hut wordt ik verwelkomd door vrolijk kwetterende boerenzwaluwen. Die nestelen in de hut en zijn altijd erg aanwezig. Ik vind het wel gezellig. Verder heb ik de hut voor mij alleen. Precies zoals ik al verwachtte. Op de plas komt het de dag langzaam op gang. Eenden, ganzen en verschillende steltlopers zwemmen en scharrelen heen en weer. Zo zie ik o.a. voor de eerste keer een koppeltje wulpen en  twee watersnippen. Te ver weg voor goede foto’s, maar wel prachtig om te zien. Terwijl ik zo bezig ben met al het leven rondom de hut valt mijn oog op een takje langs de waterkant. Nee… het is niet waar: een ijsvogel! Het lijkt wel of ze me stalken 😉 Ik kom hier toch regelmatig en heb ooit één keer eerder hier een ijsvogel gezien.  Ik moet wel recht tegen de zon in fotograferen, maar dat biedt ook de mogelijkheid om eens een andere foto van deze prachtige vogel te maken: een silhouet.

IJsvogelsilhouet

IJsvogelsilhouet

Ik ben altijd blij als ik een foto kan maken die anders is dan wat je normaal gesproken voorbij ziet komen. Voor mij past deze in die categorie. Als hij nog even op een ander takje gaat zitten maak ik nog even een wat meer standaard foto. Ook leuk toch?

Op het takje

Op het takje

Dan verdwijnt mijn kleine blauwe vriend weer over het water. Mijn dag kan nu al niet meer stuk!

Ik had het al over de zwaluwen en na een tijdje hebben ze blijkbaar genoeg vliegjes gevangen om even uit te rusten in een boom naast de hut. Tijd voor een poetsbeurt.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Het kopje verdwijnt steeds weer tussen de veren en elk plekje wordt even onder handen genomen. Het valt me op dat deze vogel veel witte veren heeft. Een pigment afwijking (leucisme) of zou dit nog een jonge vogel zijn die zijn definitieve kleur nog moet krijgen?

Leucisme?

Leucisme?

Op dezelfde tak zat ook een nog jonger exemplaar. Dat is te zien aan de rode kleur. Die is bij jonge vogels een stuk fletser. Waarschijnlijk was hij een beetje doof, want zo te zien kon hij niet goed horen wat voor geluid er uit de hut kwam.

Wat hoor ik toch?

Wat hoor ik toch?

Nadat de zwaluwen weer verder gaan met foerageren boven het water blijft het even rustig. Maar naar een tijdje komt een grote witte vogel aangevlogen. Een zilverreiger? Nee, het is een lepelaar! Naast de hut landt hij en begint gelijk met die kenmerkende beweging te zoeken naar eten in het water. En niet zonder succes! Helaas weer met tegenlicht, maar ik vind het wel een prachtig moment.

Lepelaar heeft beet

Lepelaar heeft beet

Het lijkt net of het visje zo zijn bek in springt!

Ik vermaak me prima in de hut, die ik nog steeds als privéhut kan gebruiken. Toch wordt het tijd om weer richting de auto te gaan. Ik vervang mijn tele- door de macrolens en hoop op de terugweg nog wat libellen en vlinders tegen te komen. Als ik bijna bij de auto ben zie ik wat blauws: icarusblauwtjes! Een stuk of vijf hebben een klein veldje uitgekozen om rond te fladderen. Ik blij, want dit prachtige vlindertje heb ik nog niet eerder kunnen fotograferen. Het blijkt lastig om een foto te maken, want ze zijn erg schrikachtig. Dus eerst maar eens van wat meer afstand proberen.

Icarusman

Icarusman

Voorzichtig kruip ik dichterbij, maar het vlindertje vliegt weg. Zo blijf ik een tijdje achter de vlindertjes aan zitten. Steeds gaan ze weer zitten, maar als ik te dichtbij kom vertrekken ze weer. Als ik zo tussen de bloemen en het gras aan het struinen ben kom ik opeens een andere schoonheid tegen: een wespenspin. De mooiste spin van ons land en tegenwoordig vrij algemeen.

Wespenspin

Wespenspin

Die zigzag-draden zijn kenmerkend voor deze soort. Het is niet precies bekend wat de functie daarvan is.

Ik richt me weer op de blauwtjes en besluip opnieuw een exemplaar. Blijkbaar maak ik vorderingen met mijn sluiptechniek, want hij blijft warempel zitten! Centimeter voor centimeter kom ik dichterbij, totdat ik deze close-up kan maken.

Close-up icarusblauwtje

Close-up icarusblauwtje

Is al die moeite niet voor niets geweest. Maar als ik eerlijk ben vind ik een foto met meer ruimte fotografisch vaak een mooier beeld opleveren. Ik neem dus weer wat meer afstand. En gelukkig werkt deze mee door mooi bovenop het bloempje te zitten.

Op een mooi plekje

Op een mooi plekje

En zo eindigt deze mooie ochtend. Eigenlijk niet te geloven wat ik allemaal gezien heb in die vijf uurtjes. Er zijn natuurlijk meer mooie natuurgebieden in Nederland, maar de Oostvaardersplassen blijven mijn favoriet!


IJsvogels

8 augustus 2013

De afgelopen weken ben ik twee keer naar de Lepelaarhut geweest voor de ijsvogels. Een inmiddels overbekende plek. Helaas zou ik bijna zeggen. Waar je eerst nog rustig een ochtendje met zijn tweeën of zelfs alleen kon genieten, staan er nu om half 7 al een man of 6 zich te verdringen voor de kijkgaten. Maar ja, ik kan ze ook geen ongelijk geven. Het is een fantastische plek en zo dicht bij mijn huis.

Op mijn eerste bezoekje was het nog redelijk rustig. Misschien ook omdat het vrij donker en bewolkt weer was. Gelukkig lieten de ijsvogels mij niet in de steek.

Jong mannetje

Jong mannetje

Onder andere aan de pootjes kun je zien dat dit een jong exemplaar is. Bij een volwassen vogel zijn die helder rood. De takken met het spinnenrag zijn kenmerkend voor de Lepelaarplassen.

Omdat ik inmiddels genoeg foto’s van ijsvogels heb ben je altijd op zoek naar iets anders dan een simpel vogeltje op een tak. Maar dan moeten de diertjes en de omstandigheden natuurlijk nog meewerken.

Loerend naar een visje

Loerend naar een visje

Het mooiste is natuurlijk een ijsvogel met een vis in zijn snavel, of duikend of vliegend. Maar dat zit er nu niet in. Door de donkere omstandigheden zijn de ISO-waarden hoog en de sluitertijden te lang voor actiefoto’s. Op onderstaande foto verliest hij bijna zijn evenwicht, waardoor hij even moet corrigeren met zijn vleugels.

Uit balans

Uit balans

Tot nu toe toch ‘gewoon’ vogels op takjes dus. Maar gelukkig komt er nog een toegift. Even later landt er eentje in de wilg naast de hut. Een beetje verscholen tussen de takken. Maar dat levert wel een mooie onscherpe omgeving op, waardoor er een bijna surrealistisch plaatje ontstaat.

In de wilg

In de wilg

De onscherpte wordt zowel door takken op de voorgrond als op de achtergrond gevormd. Een mooie afsluiting van deze ochtend.

Als ik op een andere dag nog eens terug ga is het heel ander weer: een strakblauwe hemel kondigt een prachtige zomerdag aan. En dat is te merken in de hut: het is er erg druk. Gelukkig kan ik nog een plekje vinden en dan begint het wachten. Ik zit aan de kant waar het eerst de zon op de takken valt en dat is geen ongelukkige plek.

In het zonnetje

In het zonnetje

Je ziet gelijk wat een verschil een beetje zon maakt. De kleuren zijn nu veel helderder en mooier. Ook aan de schaduwkant van de hut ratelen de camera’s. IJsvogel nummer twee is ook gearriveerd. Maar ik concentreer me op de paar stokjes die in het zonlicht staan.

Door een haperende autofocus mis ik de foto van een ijsvogel met vis. Balen natuurlijk. Een niet werkende AF gebeurt me vaker de laatste tijd als ik de extender er tussen heb. Heb al geprobeerd de contacten schoon  te maken, maar dat heeft niet geholpen. Even de camera van de lens en er weer op verhelpt het probleem tijdelijk, maar het moment is dan natuurlijk verdwenen 😦 .

Dus heb ik weer een foto van een vogeltje op een takje. Maar ik vind de compositie wel mooi van deze.

Na de gegeten vis

Na de gegeten vis

En eigenlijk mag ik natuurlijk niet klagen. Er zijn hele hordes fotografen die maar wat graag bovenstaande foto zouden willen maken.

Maar toch zit ik nog te wachten op die actiefoto. En het moment komt ook! Als een vogel na een tijdje te hebben gezeten wegvliegt, blijft hij een fractie van een seconde “hangen” boven de tak. Net lang genoeg voor deze foto.

In de lucht!

In de lucht!

Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij ik met deze foto ben. Natuurlijk kan er nog van alles beter, maar ik zal die laatste zijn die daarover gaat zeuren. Wat is het toch een lekker gevoel als je weet dat je een foto hebt gemaakt die al zo lang in je hoofd zit.

Dank voor je belangstelling en tot mijn volgende blog!


Fotoworkshop deel 2: Vogelparadijs

24 mei 2013

In mijn vorige blog liet ik je al de kluten zien (Fotoworkshop deel 1: De Kluut). Maar er was natuurlijk nog veel meer te zien. Eén van die andere soorten is het visdiefje. Een kleine stern, die veel voorkomt in Nederland. Op een eilandje vlak naast de hut zitten een aantal paartjes. Ik kan niet zien of ze ook nesten hebben, maar dat zal zo maar kunnen. Zo af en toe komt er een vogel met een visje aanvliegen. Soms wordt die aan de partner gegeven. Die neemt dit cadeautje dankbaar in ontvangst.

Kadootje

Cadeautje

Soms is de vis wat aan de grote kant. Het kost dan behoorlijk wat gehannes om de buit naar binnen te werken. Op een gegeven moment was er een vis die zo groot was, dat die niet op te eten was door een visdiefje. Uiteindelijk belandde die in de maag van een kokmeeuw. Onderstaand visje past wel en gleed zonder moeite naar binnen.

Met uitjes?

Met uitjes?

Zijn trouwens wel schreeuwlelijkerds die visdiefjes. Maar zelfs dat levert een foto op.

Luidruchtig

Luidruchtig

We laten de visdiefjes verder met rust, want er is nog veel meer te zien. Scholeksters bijvoorbeeld. Een mooi moment was toen een scholekster een klein kluutje even pakje, maar gelukkig weer losliet. Helaas zat ik toen niet aan de goede kant van de hut, dus geen foto’s daarvan. Maar wel een foto van een ander interessant moment. Ineens vlogen van alle kanten vogels de plas in. Volgens Steven, die de workshop gaf, was er een roofvogel in de lucht. Deze scholekster houdt de lucht nauwlettend in de gaten.

Gevaar vanuit de lucht?

Gevaar vanuit de lucht?

Na een poosje keert de rust terug. Kust veilig!

Dan verschijnt er nog een ander vogeltje ten tonele. Eentje die ik nog nooit gezien had: de kleine plevier. Een prachtig vogeltje, die even komt buurten op het visdiefjes-eiland.

Kleine Plevier

Kleine Plevier

Opvallend bij dit vogeltje is de gele ring om het oog. Een goed herkenningskenmerk. Het bezoek duurt een paar minuten en dan vertrekt ie weer. Mij blij achterlatend.

In deel 1 had ik al geschreven dat er twee hutten zijn. In twee groepen gaan we ook die een bezoekje brengen. Daarvoor moeten we eerst weer een stukje terug varen. En weer vliegen de grutto’s boven ons hoofd. Ik heb mijn extender er nog op zitten, maar eigenlijk komen de vogels te dichtbij. Dat is weer eens iets anders. Normaal gesproken zitten vogels altijd te ver weg. Toch lukt het me een redelijk scherpe opname te maken van een vliegende grutto.

Grutto

Grutto

Ik vind mezelf niet zo goed in het fotograferen van vliegende vogels, maar deze is goed gelukt, al zeg ik het zelf.

In de tweede hut zijn ook twee plaatsen waarbij je vlak over het wateroppervlakte kijkt. Dat levert dan een mooie hoek t.o.v. de vogels op. De eerste die ik zo kan fotograferen is deze kieviet.

Kieviet

Kieviet

Het blijven toch mooie vogels met die prachtige kleuren in hun veren. Ondanks dat de zon hier niet schijnt komen die kleuren prachtig naar voren. Verder is er in deze plas ook een slobeend aanwezig. Een mannetje.

Slobeend

Slobeend

Deze soort komt altijd een beetje komisch op mij over met die rare grote snavel. Ik zie geen vrouwtje, maar misschien zit die wel ergens op het nest. Verder zie ik mijn eerste zomertaling. Helaas is die te ver weg voor een mooie foto. Gelukkig voor mij komt een paartje scholeksters wel binnen schootsafstand.

Scholeksters

Scholeksters

Wat veel soorten heb je hier zeg. Dit kun je met recht een vogelparadijs noemen. Zo zie je dat één man (de boer dus) het verschil kan maken. En het is geweldig om hier een workshop te volgen en de nuttige tips van een professional te krijgen. Tot slot nog een foto van een soort die ik nog niet genoemd heb, maar hier ook regelmatig voor mijn lens komt: de tureluur. Terwijl ik met met hoofd vlak boven het water zit, komt ie al zoekend naar eten dichterbij gescharreld. Op een gegeven moment zelfs te dichtbij voor een foto. Maar wel heel gaaf zo close!

Foeragerende Tureluur

Foeragerende Tureluur

Ik moet zeggen dat ik nog nooit zoveel foto’s op één dag heb gemaakt. Aan het eind van de dag is mijn kaartje vol en mijn batterij leeg. Een heerlijke dag in het vogelparadijs.


Fotoworkshop deel 1: De Kluut

24 mei 2013

Eindelijk is het zo ver: vandaag is mijn fotoworkshop van Steven Ruiter. In de omschrijving van de workshop staat dat we naar een prachtige, nog geheime locatie gaan. Daar zullen de vogels zo’n beetje over je voeten lopen is de wervende tekst. Grutto’s, Kievieten, Tureluren, Kluten en verschillende eenden zijn allemaal aanwezig. Een Eldorado voor de vogelfotograaf dus.

Al carpoolend komen we aan bij een boerderij. Vraag me niet waar we precies zijn. Ergens in Friesland bij Nijland en dan nog een paar keer links en rechts over landweggetjes. Ons einddoel blijkt een boerderij te zijn waarvan de boer een vogelliefhebber is. Achter op zijn land heeft hij twee grote ondiepe gaten gegraven ter grootte van een voetbalveldje. Met bij beide plassen een kijkhut.

Om de vogels niet te veel te verstoren gaan we het laatste stukje met een fluisterboot. We worden welkom geheten door de grutto’s die hun kenmerkende geroep laten horen. In de plas voor de hut zijn ook verschillende eilandjes waar de vogels op kunnen uitrusten en zelfs kunnen broeden. Er zijn inderdaad al verschillende soorten te zien. Om het een beetje overzichtelijk te houden zal ik in dit blog alleen de foto’s van de kluten laten  zien. In de volgende blog komen de andere vogels aan bod. De kluut krijgt een eigen blog , omdat ik het prachtige vogels vind en omdat ze vandaag heel mooi meewerken.

Kluut

Kluut

Verspreid over de plas zijn er een aantal koppeltjes aan het foerageren. En ze komen inderdaad, zoals beloofd, heel dicht bij de hut. Dichtbij genoeg om een portretje te maken.

Portret

Portret

Echt gaaf om zo dicht bij de vogels te zijn. En waar we met zijn allen op hoopten gebeurt : kleine kluutjes komen met hun papa en mama de plas ingelopen. Op sommige plekken is het water wel wat diep, maar mama moedigt ze aan.

Kom maar

Doorlopen!

Als deze hindernis overwonnen is, is het tijd om op zoek te gaan naar iets eetbaars. Papa doet wel even voor hoe het moet. Maar of ze allemaal even goed opletten is de vraag.

Papa doet het voor

Papa doet het voor

Wat zijn het toch heerlijke pluizenbolletjes. Een genot om naar te kijken. Zo af en toe leg ik de camera even weg om  gewoon even van dat kleine grut te genieten. Dapper stappen ze door het water dat soms tot hun kopje komt. Op andere plekken is het bijna drooggevallen. Dan kun je ook hun grote voeten goed zien.

Dappere stapper

Dappere stapper

En na het eten is het natuurlijk tijd om het verenpak schoon te maken. Onderstaande foto is vanuit de tweede hut gemaakt. Daar is ook de mogelijkheid om foto’s vanuit een laag standpunt te maken.

Poetsen

Poetsen

En zo zie je tijdens zo’n dag de dagelijkse beslommeringen van de familie Kluut. Prachtig om mee te maken. En dan te bedenken dat er hier nog veel meer soorten aanwezig zijn. Maar die laat ik in een volgend blog zien.