Posts tagged “klein geaderd witje

Het macroseizoen is begonnen

8 mei 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Zo eind april begint voor mij het macroseizoen. En met name een specifiek vlindertje zorgt er bij mij voor dat de macrokriebels toenemen. Ik heb het over het oranjetipje. Eén van de vele lentebodes in de Nederlandse natuur. Natuurlijk heb je ook de bosanemonen, tulpenvelden en nog veel meer, maar voor mij begint de lente als de oranjetipjes rondfladderen. Alleen om te fotograferen wil je graag dat ze niet fladderen, maar dat ze rustig blijven zitten. En dus moet je vroeg je bed uit. Zo gezegd, zo gedaan. Tijdens familiebezoek in Drenthe vertrek ik ’s ochtends vroeg naar een voor mij bekend oranjetipjesgebied.

Vorig jaar duurde het een uur voordat ik er eentje vond (klik hier), maar nu is het na een paar passen al raak. Geen oranjetipje, maar zo’n bedauwd geaderd witje kan ik niet zomaar laten hangen.

Zoals je ziet zit alles lekker onder de dauw. En dat is dus ook precies de reden dat je zo vroeg moet opstaan. De natte vlinders kunnen nog niet vliegen en moeten wachten tot ze zijn opgedroogd. Tot die tijd heb je alle gelegenheid om ze te fotograferen.

Maar nu snel verder op zoek naar oranjetipjes. Vandaag ben ik samen op pad met mijn zus, dus twee paar ogen. En het duurt niet al te lang voordat we beet hebben.

De opkomende zon schijn door de bomen achter het vlindertje. De vleugels schijnen oranje door, dus dit is een mannetje.

Vandaag is blijkbaar een goede dag voor oranjetipjes, want binnen no-time hebben we nog twee mannetjes en een vrouwtje gevonden. Het vrouwtje was nog kletsnat.

Maar ik richt me toch weer op de mannentjes. Het oranje in hun vleugels geeft net dat beetje meer. Sorry dames!

Door met de witbalans van mijn camera te spelen krijg je ineens een heel andere sfeer. Niet echt natuurlijk, maar wel leuk om je tussendoor mee bezig te houden.

Dan kruip ik er wat meer bovenop. Eens kijken of ik een leuke close-up kan maken.

Best harig zo’n oranjetipje. Dat is dan ook één van de leuke dingen van macrofotografie: je kunt (laten) zien wat je normaal gesproken niet ziet. Maar meestal vink ik iets meer afstand fotografisch gezien mooier. Het beestje in zijn leefomgeving zogezegd.

Zoals je ziet gaat het opdrogen erg langzaam. En ik moet eigenlijk al weer stoppen. Tegen beter weten in blijf ik toch nog een kwartiertje, maar dan moet ik echt gaan. Had graag nog een foto gemaakt met de vleugels open. Op weg naar de auto kom ik weer langs het geaderd witje die we als eerste zagen vanmorgen. Ik had er een stok bij gezet, zodat ik hem makkelijk terug kon vinden.

Dus in dit blog over de oranjetipjes mag dit witje het verhaal openen én afsluiten.

Dank voor het lezen en tot de volgende keer.

 


Vlinders

7 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Naast de libellen in het vorige blog ben ik de afgelopen maanden ook een paar keer op vlinderjacht geweest. Zowel in Almere als op vakantie in Oostenrijk kwam ik deze vrolijke fladderaars tegen. In dit blog een impressie van deze ontmoetingen.

Als eerste de vlinders in het Oostvaardersbos. In de winter een schuilplaats voor edelherten en in de zomer een gewilde plek voor veel soorten vlinders. Op een open plek met veel distels vliegen heel wat soorten rond. Ik was op een warme dag  tegen het middaguur. Lastig, omdat de vlinders dan steeds rondvliegen en hard zonlicht. Ik maak er maar het beste van.

Atalanta

Hierboven de gehakkelde Aurelia. Eén van de mooiste vlinders van Nederland.

Ik weet niet of het door de vele distels komt, maar de distelvlinder is hier de meest voorkomende soort. Ik probeer er wat dichter op te kruipen voor een portretje.

distelvlinder

En ook vanaf de andere kant is het een lust voor het oog. Ondanks dat het al een wat ouder exemplaar is. Afgevlogen noemen ze dat in de lepidopterologie. Ja, dat woord moest je nog eens nalezen hè! Het is de studie van de vlinders. En iemand die dat gestudeerd heeft is dus een lepidopteroloog. Niet dat ik daar in de verste verte ook maar in de buurt kom, maar vlinders vind ik wel heel mooi om te fotograferen.

Distelvlinder

Een andere vlinder die je hier veel ziet is de atalanta. Bij deze moest ik recht tegen de zon in fotograferen. Maar dat is niet erg. Het levert een sfeervol plaatje op.

Atalanta

Tot zo ver even de vlinders in Almere.

Tijdens de zomervakantie stonden we twee weken op een camping in Oostenrijk. Het weer was erg wisselvallig: van 30° C tot sneeuw en onweersbuien. En een nachttemperatuur van enkele graden boven nul. Niet echt ideaal vlinderweer. Toch heb ik op mijn wandeltochtjes nog wel wat vlinders gezien. Niet veel soorten, maar wel een paar hele mooie!

Zo beleefde ik de primeur: een ontmoeting met de Grote Parelmoervlinder. Niet dat ik hem ter plekke al kon benoemen, maar dat maakt niet uit. Er waren er twee, waarvan ééntje wel even wilde gaan zitten voor een foto.

Grote parelmoervlinder

Ik dacht in eerste instantie te maken te hebben met een Keizersmantel. Dus niet. Maar die kwam ik een aantal dagen later toch nog tegen.

keizersmantel

Een lastig individu: hij bleef maar rondfladderen en het stilzitten duurde steeds maar heel kort. Veel foto’s dus van lege bloemen. Maar toch heb ik hem nog een keer te pakken.

keizersmantel

Ik vind het mooi hoe het zonlicht door zijn vleugels schijnt. Veel meer leverde de vakantie niet op wat vlinders betreft.

Terug in Almere ben ik nog een keer naar de Oostvaardersbos geweest. Nog steeds vlogen er veel vlinders. Opvallend veel Witjes en Atalanta’s. Geen grote aantal foto’s die dag gemaakt, maar wel één waar ik erg blij mee ben. Deze foto zat al een tijdje in mijn hoofd: een vliegende vlinder!

vliegend witje

Het is trouwens een Klein Geaderd Witje. Natuurlijk kun je heel veel foto’s weggooien als je hier mee bezig bent, maar de voldoening als er eentje wel scherp is vergoed veel.

Eén ding valt me op: alle vlinders, op één na, zitten op een distel. Een heel belangrijke plant dus voor de vlinderpopulatie! Tot zo ver mijn vlinderfoto’s van de zomer van 2016. Een wisselvallige zomer, die al aardig op haar laatste benen loopt. Dus op naar de herfst en nieuwe fotokansen en onderwerpen.


Vlinderexcursie

29 augustus 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma van natuurfotografenclub VNF-Nijkerk. Sinds begin dit jaar ben ik lid en dat bevalt me prima. Op de clubavonden is het leuk om met elkaar over foto’s te praten, kennis op te doen en mensen met dezelfde interesse te ontmoeten. En de clubuitjes brengen je op plekken waar je zelf niet zo snel naar toe zou gaan. Deze keer staan de vlinders centraal en gaat de excursie naar een gebied bij Ede. Al vroeg wordt er verzameld om bij zonsopkomst in het gebied te zijn en te kunnen profiteren van het vroege ochtendlicht.

En vroeg is het! Zelfs zo vroeg dat deze wants zijn pyjama nog aan heeft.

Pyjmawants

Even ter info voor de mensen die niet zo thuis zijn in de wantsenwereld: dit diertje heet een pyjamawants. Om het licht van de ochtendzon te pakken hoef ik maar een klein beetje op te schuiven. Het levert gelijk een heel ander beeld op.

Ochtendwants

Zie ik daar nu een klein spinnetje zitten?

Met de groep struinen we het natte gras en de begroeiing af. Maar de vlinders laten zich (nog) niet zien. Welgeteld één vlinder wordt er gevonden. Een klein geaderd witje hangt te drogen aan een takje. Ik denk dat we zo ongeveer allemaal dit model op de foto hebben gezet.

Klein geaderd witje

Dit schiet niet echt op zo. Gelukkig zijn er in zo’n groep altijd mensen met specifieke kennis. Als die als verkenners een ander veldje opzoeken komt al snel het bericht dat het daar een stuk drukker is met onze gevleugelde vriendjes. Dus springen we met zijn allen in de auto en verkassen we naar een veldje een stuk verder op. Het is een prachtig veldje met bloemen, heide, grassen en struiken. Onze voorhoede ligt al gebogen op het veld om een heideblauwtje te fotograferen. Wat is die klein zeg!

Heideblauwtje

Ik zou er ongetwijfeld zo aan voorbij zijn gelopen. Maar er fladdert meer rond. Voor mij werkt het het beste om rustig rond te lopen en als ik een vlinder zie vliegen deze goed in de gaten houden waar hij landt. En dan er naar toe sluipen. Er goed op letten dat je schaduw niet over de vlinder valt. Dan zijn ze gelijk weer gevlogen.

Nog zijn kleintje is de muntvlinder. Hij kleurt mooi met de paarse heide op de achtergrond.

Muntvlinder

Gelukkig zijn er ook wat makkelijker (lees grotere) soorten te vinden. Meestal heb ik een paar pogingen nodig om dichtbij genoeg te komen, maar de aanhouder wint. Zo kan ik deze kleine vuurvlinder fotograferen terwijl hij op een heidetakje zit.

Kleine vuurvlinder

Dat is toch wel het mooist zo op de bloeiende heide. Het is tenslotte nog augustus: de heidemaand bij uitstek. Ik concentreer me nu dan ook op de bloeiende heidepollen. En als je zo gericht aan het zoeken bent zie je steeds meer. Ik zie meerdere hooibeestjes rondfladderen. Gelukkig houden ze niet alleen van hooi, maar ook van heide.

Hooibeestje op heide

Wat mij betreft is de vlinderexcursie een succes. Inmiddels staat de zon al een stuk hoger aan de hemel en wordt het licht erg hard. Het nadeel van een mooie zonnige dag. Het zal dan ook niet lang meer duren voordat we het boeltje bij elkaar gaan pakken. Maar ik ga nog even achter een klein vlindertje aan. Het is een bruin blauwtje. Een wat afgevlogen exemplaar, maar dat mag de pret niet drukken. Hij gaat mooi zitten op het topje van de heide.

Bruin blauwtje

Langzamerhand verzamelt de groep zich weer. Iedereen was uitgespreid over het veld. Ik ben erg benieuwd wat voor foto’s we te zien krijgen op de eerstvolgende clubavond. En hoe iedereen zijn eigen kijk en visie heeft losgelaten op dit onderwerp. Ik maak nog een laatste foto. Een hooibeestje zit voor een mooie achtergrond. Het halfwazige bloemetje geeft voor mij net wat extra’s aan deze foto.

Hooibeestje met bloem

En hiermee eindigt de excursie. Jammer dat we niet echt gebruik konden maken van de dauw, maar uiteindelijk kwam alles toch nog goed. Over een maand is het volgende uitstapje: het Waterloopbos met zijn paddenstoelen. Maar eerst nog even nagenieten van de vlinders!