Posts tagged “kluut

Balgzandpolder 2: De vaste gasten

6 juni 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In mijn vorige blog heb ik jullie alles laten zien van de tureluurs die, begin mei, de hele dag voor de fotohut in de Balgzandpolder rondhingen. Daarnaast waren er nog meer vaste gasten. Die wil ik jullie in dit blog laten zien.

De eerste vogel die ik fotografeerde was een kluut.

Meestal bleven ze wat verder weg, maar zo af en toe kwamen ze het strandje op. Wat zijn het toch sierlijke vogels! Maar wel lastig belichten met dat zwart en wit. Later op de dag kon ik ook nog een ‘mooie’ actiefoto van hem of haar maken.

Maar zoals gezegd: meestal bleven ze wat verder weg. En foerageerden ze in het ondiepe water.

Veel klutenfoto’s van deze dag lijken dan ook op elkaar, dus laat ik het hierbij.

Een andere vaste klant was de oeverloper. Die deed zijn naam echt eer aan. De hele dag liep ie heen en weer langs het water. Onvermoeibaar zoekend naar iets eetbaars.

Dit was één van de weinige momenten dat hij even stil stond. Wat een zenuwenlijder is het zeg! Continue in beweging. Maar wel erg leuk om dan net dat ene moment te pakken met je camera. De volgende foto vind ik leuk omdat hij recht op me af komt lopen en door het windje in de rug waardoor zijn veren opwaaien.

Even later loopt hij nog even over het hogere gedeelte van het eilandje dat voor de hut ligt. Door de begroeiing krijg je een net wat andere foto.

Ik vind het een prachtig vogeltje.

De minst verlegen vogel van de dag was de witte kwikstaart. Net als de oeverloper de hele dag door aan het scharrelen voor de hut. En bij verschillende gelegenheden te dichtbij om nog te kunnen scherpstellen.

Zo af en toe vloog hij op om van het ene eilandje naar het andere te vliegen. Een afstandje van een paar meter. Dick en ik gaven onszelf de opdracht om hem vliegend vast te leggen. En dat bleek net zo lastig als gedacht. Vaak zag je nog net een  stukje staart of poten in het hoekje van de foto, en minstens net zo vaak alleen lucht en water. En als je al op tijd reageerde en de hele vogel in beeld kreeg was die niet scherp. Maar tussen al die prullenbakwaardige foto’s zat één lucky shot. In het hoekje van de foto een min of meer scherpe witte kwik. Door dat stukje uit de foto te snijden kreeg ik toch nog een acceptabele foto.

Een vogel die je veel ziet in de weilanden en bekend staat als weidevogel komt ook veel voor bij het wad. Ik heb het over de kievit. Hij gaf ons een mooi uitzicht op het badritueel.

Na het bad moet je natuurlijk even je veren uitschudden.

Aan het eind van de dag kon ik de kievit nog fotograferen in een omgeving die, in ieder geval voor mij, meer overeenkomt met de habitat die we van hem gewend zijn: in het gras.

Hiermee sluit ik blog 2 van deze prachtige huttendag af. In het volgende blog laat ik nog wat incidentele gasten zien en de eenden en ganzen.

 

 

Advertenties

De Waverhoek

23 juni 2013

Regenbuien en een grijze lucht. Tel daar een stevige bries bij op en je hebt nou niet echt de meest ideale foto-omstandigheden. Toch besluit ik er op uit te gaan. Ik wil een voor mij nieuw gebied ontdekken: De Waverhoek. Een stukje nieuwe natuur van Natuurmonumenten in de polder Groot-Mijdrecht. Het natuurgebied (2007) bestaat uit een gedeeltelijk afgegraven polder die voor een groot deel onder water staat. Ondanks het korte bestaan zijn er veel vogels te vinden.

Als ik de auto parkeer komt er net een regenbui over. Ik blijf dus nog even zitten tot het droog wordt. Dan trek ik de laarzen aan en loop het gebied in. Het is een mooi compact en overzichtelijk stukje. Vooraan zie ik gelijk al een aantal kluten naar eten zoeken in het ondiepe water.

foeragerende kluut

foeragerende kluut

Kijk, dat is nog eens een mooi begin van een foto-ochtend!

Alleen jammer dat de jonge kluten snel wegrennen als ik een beetje in de buurt kom. Er is weinig beschutting, dus ze zien me al van ver aankomen. Ze zijn al aardig uit de kluiten gewassen, of moet ik zeggen: “uit de kluten gewassen”.

Dan hoor ik opeens een bekend deuntje: het gezang van de blauwborst. Boven in het riet zingt deze man zijn lied. Vrij ver van het pad, maar een beetje omgeving erbij op de foto vind ik niet erg. Vaak geeft dat juist een mooi beeld.

Blauwborst

Blauwborst

Dat is genieten van de zangkunst van deze prachtige rietbewoner.

Helaas is nu de volgende bui gearriveerd. Snel loop ik richting de auto, die honderd meter verderop staat. Toch wel een voordeel dat het gebied klein is. Vooral met dit wisselvallige weer. Als ik bij de parkeerplaats kom zit er op het hek een vogel met de meest suffe vogelnaam die ik ken: kneu. Zeg het maar eens een paar keer hard op na elkaar. Dat klinkt niet erg opwindend toch?

Vrouwtjes kneu

Vrouwtjes kneu

Ondanks de naam is het toch een leuk vogeltje. Helaas zie ik het mannetje, dat nog mooier is, niet deze keer.

Gelukkig blijft de bui beperkt tot wat gemiezer en ik besluit het wandelpad te nemen die rond het gebied loopt. Een tochtje van ca. 2,5 km. Onderweg hoor en zie ik rietgorzen, een overvliegende lepelaar en een stelletje bergeenden met een hele schoolklas jongen. Zouden ze net als grauwe ganzen de jongen verzamelen in een soort van crèche? Geen idee, maar zoveel jongen kunnen nooit van één koppeltje zijn volgens mij.

Dan hoor ik opeens kabaal boven een weiland. Ik zie een roofvogel, achterna gezeten door scholeksters en kieviten. Het is ver weg, maar toch maak ik een paar foto’s van de vluchtende rover. Als ik later de foto’s op mijn pc bekijk. zie ik waar alle opwinding door veroorzaakt werd: deze bruine kiekendief heeft een jonge scholekster te pakken. Zijn eerste vlucht is gelijk zijn laatste.

Kiekendief man met jonge scholekster

Kiekendief man met jonge scholekster

Zo gaat dat. Waarschijnlijk even niet alert genoeg en dan is het gelijk ‘game over’. Het jong van de kiekendief  moet natuurlijk ook eten en zal er blij mee zijn.

De kieviten en tureluurs zijn, misschien mede door dit moment, niet blij dat ik over het dijkje loop. Steeds weer komen ze luid roepend over vliegen. Dat geeft mij de gelegenheid om eens een kievit in de lucht vast te leggen.

Kievit laat zich horen

Kievit laat zich horen

Zo dichtbij heb ik ze nog niet voorbij zien vliegen. Wel een mooi gezicht hoor! Om ze niet langer lastig te vallen loop ik toch maar snel door. Ik heb mijn rondje voltooid en ben weer bij de parkeerplaats aangekomen.

Het is, ondanks het niet zo mooie weer, toch een prachtige ochtend geworden.


Fotoworkshop deel 1: De Kluut

24 mei 2013

Eindelijk is het zo ver: vandaag is mijn fotoworkshop van Steven Ruiter. In de omschrijving van de workshop staat dat we naar een prachtige, nog geheime locatie gaan. Daar zullen de vogels zo’n beetje over je voeten lopen is de wervende tekst. Grutto’s, Kievieten, Tureluren, Kluten en verschillende eenden zijn allemaal aanwezig. Een Eldorado voor de vogelfotograaf dus.

Al carpoolend komen we aan bij een boerderij. Vraag me niet waar we precies zijn. Ergens in Friesland bij Nijland en dan nog een paar keer links en rechts over landweggetjes. Ons einddoel blijkt een boerderij te zijn waarvan de boer een vogelliefhebber is. Achter op zijn land heeft hij twee grote ondiepe gaten gegraven ter grootte van een voetbalveldje. Met bij beide plassen een kijkhut.

Om de vogels niet te veel te verstoren gaan we het laatste stukje met een fluisterboot. We worden welkom geheten door de grutto’s die hun kenmerkende geroep laten horen. In de plas voor de hut zijn ook verschillende eilandjes waar de vogels op kunnen uitrusten en zelfs kunnen broeden. Er zijn inderdaad al verschillende soorten te zien. Om het een beetje overzichtelijk te houden zal ik in dit blog alleen de foto’s van de kluten laten  zien. In de volgende blog komen de andere vogels aan bod. De kluut krijgt een eigen blog , omdat ik het prachtige vogels vind en omdat ze vandaag heel mooi meewerken.

Kluut

Kluut

Verspreid over de plas zijn er een aantal koppeltjes aan het foerageren. En ze komen inderdaad, zoals beloofd, heel dicht bij de hut. Dichtbij genoeg om een portretje te maken.

Portret

Portret

Echt gaaf om zo dicht bij de vogels te zijn. En waar we met zijn allen op hoopten gebeurt : kleine kluutjes komen met hun papa en mama de plas ingelopen. Op sommige plekken is het water wel wat diep, maar mama moedigt ze aan.

Kom maar

Doorlopen!

Als deze hindernis overwonnen is, is het tijd om op zoek te gaan naar iets eetbaars. Papa doet wel even voor hoe het moet. Maar of ze allemaal even goed opletten is de vraag.

Papa doet het voor

Papa doet het voor

Wat zijn het toch heerlijke pluizenbolletjes. Een genot om naar te kijken. Zo af en toe leg ik de camera even weg om  gewoon even van dat kleine grut te genieten. Dapper stappen ze door het water dat soms tot hun kopje komt. Op andere plekken is het bijna drooggevallen. Dan kun je ook hun grote voeten goed zien.

Dappere stapper

Dappere stapper

En na het eten is het natuurlijk tijd om het verenpak schoon te maken. Onderstaande foto is vanuit de tweede hut gemaakt. Daar is ook de mogelijkheid om foto’s vanuit een laag standpunt te maken.

Poetsen

Poetsen

En zo zie je tijdens zo’n dag de dagelijkse beslommeringen van de familie Kluut. Prachtig om mee te maken. En dan te bedenken dat er hier nog veel meer soorten aanwezig zijn. Maar die laat ik in een volgend blog zien.