Posts tagged “kneu

Dagje AWD

24 april 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Afgelopen week was ik zomaar een weekje vrij. Ik had (bijna) geen afspraken en dus had ik een dagje voor mezelf ingepland om te fotograferen. Waar naar toe was toen de vraag. Ik besloot dat het hoog tijd was om weer eens naar de Amsterdamse Waterleidingduinen te gaan. Een blik in mijn archief leerde me dat ik voor het laatst in juli 2015 er geweest was. Natuurlijk veel te lang geleden. En dus toog ik ’s ochtends vroeg op weg naar de duinen voor een dagje struinen. Ik zou wel zien wat ik tegenkwam, hoewel een fotogeniek vosje wel leuk zou zijn. Maar het ging me voornamelijk om, na een druk en soms heftig jaar, een dagje voor mezelf te hebben en te genieten van de natuur.

Zoals verwacht werd ik opgewacht door de damherten. Altijd lastig om daar een interessante foto van te maken. Zo tussen de bomen vond ik wel wat hebben.

Mooi meegenomen dat de kop van het achterste hert precies tussen de poten te zien is.

De rest van de ochtend was het vooral veel wandelen en weinig fotograferen. Maar heerlijk om mijn hoofd zo leeg te maken. Het waren voornamelijk de herten die ik ’s ochtends te zien kreeg. En niet allemaal bleven ze rustig staan. Deze hinde ging er in een rotvaart vandoor.

Dan hoorde ik opeens de kenmerkende lach van een groene specht. Ik op zoek. Langzaam kwam ik steeds dichterbij tot ik bijna onder de boom stond waar de specht bleef roepen. Kijken, kijken, kijken, maar zien deed ik hem niet. En de specht maar lachen! Tot het moment dat ik hem weg zag vliegen. Oh, daar zat ie dus.

Na deze speurtocht liep ik verder de strandweg af richting het strand. Het was heerlijk weer en een kopje koffie in een strandtentje leek me een heerlijk vooruitzicht. Onderweg zag ik nog deze mannen op een duintop staan.

Ik heb ze de ‘drie musketiers’ genoemd.

Na de koffie terug het gebied in. Ik ben nu bij de vossenplek, maar die laten zich niet zien. Misschien later vanmiddag. Ik wandel dus door en richt me op de vele vogeltjes die hier rondvliegen. Je hoort overal het vrolijke gefluit in de struiken. Op en top lentegevoel! Foto’s maken is nog niet zo makkelijk, want ze vliegen snel op als je wat dichterbij kom. Maar dit kneutje kon ik toch te pakken nemen.

Even later zie ik in een boom een vogel zitten die ik niet gelijk thuis kan brengen. Als ik dichterbij kom zie ik wat het is: een gekraagde roodstaart. Niet een soort die ik veel zie, dus ben ik blij met deze foto.

Dan is het tijd om terug te gaan om te kijken of de vossen nog willen meewerken. Maar na twee uur rondhangen op de plek waar ze vaak gezien worden is er geen vos te bekennen. En zo langzamerhand wordt het tijd om me naar de uitgang te begeven. Het was een fantastische dag, maar een lichte teleurstelling kan ik toch niet onderdrukken. Het zij zo. Heb ik nog een excuus om snel nog eens terug te komen.

Rustig wandel ik richting de parkeerplaats als ik plots een vos zie lopen langs één van de vele waterstromen. Dus toch nog! Even observeert hij mij.

Dan besluit hij dat ik verder niet interessant ben en negeert me verder. Hij gaat verder waar ie mee bezig was: op zoek naar muizen in het gras.

Ik vind het altijd prachtig als ze gewoon lekker hun gang gaan. Dat heeft wel als gevolg dat ik mijn best moet doen om hem bij te houden. Soms blijft hij even rondsnuffelen op een plek en geeft mij de gelegenheid om met een omtrekkende beweging weer voor hem te komen. Als hij dan op de verwachte plek weer uit de struiken komt kan ik deze foto maken.

Ik blijf liggen waar ik lig en dan loopt hij, één en al focus, vlak langs me. Wat een prachtige natuurbeleving!

Na dit moment is het echt tijd om me naar de auto te begeven. Met gezwinde spoed loop ik naar de uitgang. Nog één momentje is het vermelden waard. Een eekhoorntje schiet over de grond een boom in. Een klein moment neemt hij om even om te kijken. Dat kan ik nog net vastleggen.

Zo vaak lukt het niet om in de vrije natuur een eekhoorn vast te leggen, dus deze foto is wel erg leuk om te hebben.

En zo eindigt een prachtige dag in de duinen. Ik neem me voor niet weer bijna drie jaar te wachten voordat ik terug kom.


De Waverhoek

23 juni 2013

Regenbuien en een grijze lucht. Tel daar een stevige bries bij op en je hebt nou niet echt de meest ideale foto-omstandigheden. Toch besluit ik er op uit te gaan. Ik wil een voor mij nieuw gebied ontdekken: De Waverhoek. Een stukje nieuwe natuur van Natuurmonumenten in de polder Groot-Mijdrecht. Het natuurgebied (2007) bestaat uit een gedeeltelijk afgegraven polder die voor een groot deel onder water staat. Ondanks het korte bestaan zijn er veel vogels te vinden.

Als ik de auto parkeer komt er net een regenbui over. Ik blijf dus nog even zitten tot het droog wordt. Dan trek ik de laarzen aan en loop het gebied in. Het is een mooi compact en overzichtelijk stukje. Vooraan zie ik gelijk al een aantal kluten naar eten zoeken in het ondiepe water.

foeragerende kluut

foeragerende kluut

Kijk, dat is nog eens een mooi begin van een foto-ochtend!

Alleen jammer dat de jonge kluten snel wegrennen als ik een beetje in de buurt kom. Er is weinig beschutting, dus ze zien me al van ver aankomen. Ze zijn al aardig uit de kluiten gewassen, of moet ik zeggen: “uit de kluten gewassen”.

Dan hoor ik opeens een bekend deuntje: het gezang van de blauwborst. Boven in het riet zingt deze man zijn lied. Vrij ver van het pad, maar een beetje omgeving erbij op de foto vind ik niet erg. Vaak geeft dat juist een mooi beeld.

Blauwborst

Blauwborst

Dat is genieten van de zangkunst van deze prachtige rietbewoner.

Helaas is nu de volgende bui gearriveerd. Snel loop ik richting de auto, die honderd meter verderop staat. Toch wel een voordeel dat het gebied klein is. Vooral met dit wisselvallige weer. Als ik bij de parkeerplaats kom zit er op het hek een vogel met de meest suffe vogelnaam die ik ken: kneu. Zeg het maar eens een paar keer hard op na elkaar. Dat klinkt niet erg opwindend toch?

Vrouwtjes kneu

Vrouwtjes kneu

Ondanks de naam is het toch een leuk vogeltje. Helaas zie ik het mannetje, dat nog mooier is, niet deze keer.

Gelukkig blijft de bui beperkt tot wat gemiezer en ik besluit het wandelpad te nemen die rond het gebied loopt. Een tochtje van ca. 2,5 km. Onderweg hoor en zie ik rietgorzen, een overvliegende lepelaar en een stelletje bergeenden met een hele schoolklas jongen. Zouden ze net als grauwe ganzen de jongen verzamelen in een soort van crèche? Geen idee, maar zoveel jongen kunnen nooit van één koppeltje zijn volgens mij.

Dan hoor ik opeens kabaal boven een weiland. Ik zie een roofvogel, achterna gezeten door scholeksters en kieviten. Het is ver weg, maar toch maak ik een paar foto’s van de vluchtende rover. Als ik later de foto’s op mijn pc bekijk. zie ik waar alle opwinding door veroorzaakt werd: deze bruine kiekendief heeft een jonge scholekster te pakken. Zijn eerste vlucht is gelijk zijn laatste.

Kiekendief man met jonge scholekster

Kiekendief man met jonge scholekster

Zo gaat dat. Waarschijnlijk even niet alert genoeg en dan is het gelijk ‘game over’. Het jong van de kiekendief  moet natuurlijk ook eten en zal er blij mee zijn.

De kieviten en tureluurs zijn, misschien mede door dit moment, niet blij dat ik over het dijkje loop. Steeds weer komen ze luid roepend over vliegen. Dat geeft mij de gelegenheid om eens een kievit in de lucht vast te leggen.

Kievit laat zich horen

Kievit laat zich horen

Zo dichtbij heb ik ze nog niet voorbij zien vliegen. Wel een mooi gezicht hoor! Om ze niet langer lastig te vallen loop ik toch maar snel door. Ik heb mijn rondje voltooid en ben weer bij de parkeerplaats aangekomen.

Het is, ondanks het niet zo mooie weer, toch een prachtige ochtend geworden.