Posts tagged “knobbelzwaan

De tien van 2019

Het begin van 2020 is natuurlijk het moment om weer even terug te kijken op 2019. Het jaar waarin ik gestopt ben met bloggen en ook weer voorzichtig ben begonnen. Fotografisch was het een goed jaar met mooie momenten. Hutbezoeken met collega-fotografen of in je eentje de rust van een zonsopkomst beleven. Ik heb er van genoten.

Vanaf mei heb ik natuurlijk al elke maand een foto laten zien, dus een maandoverzicht heeft niet zo veel zin. Daarom heb ik er voor gekozen om tien foto’s uit 2019 te laten zien, die mij dierbaar zijn en nog geen foto van de maand zijn geweest.

Het paard van Marken

Een koude winterochtend met een snijdende wind. Dit resultaat was het waard om de elementen voor te trotseren. Niet een erg originele foto, maar voor mij dierbaar.

Zaanse Schans

Een vergelijkbare foto als de eerste. Weer ’s ochtends vroeg op pad om de zonsopkomst vast te leggen. Dit keer bij de Zaanse Schans. Het was heerlijk om daar rond te struinen, voordat de toeristen de boel overspoelden.

Oranjetipjes

Een veld vol pinksterbloemen in de buurt van Lelystad. Dus het duurde even voordat twee paar ogen het eerste oranjetipje vonden. Maar de voldoening als je ze dan toch vindt is groot. Helemaal als je met zo’n foto thuiskomt.

Kikkertje

Als je naar de Oostvaarderplassen gaat, verwacht je terug te komen met foto’s van konikpaarden, heckrunderen, edelherten, vogels of vossen. Deze keer was het echter een klein kikkertje dat de show stal. Mooi dat onverwachte!

Havik

Mijn eerste keer dat ik een havik tijdens een hutbezoek voor de lens kreeg. Wat een beest van een vogel! Dit jaar zowel sperwer als havik vanuit een hut kunnen vastleggen. Kicken!!!

Zilveren maan

De vlinder met de mooiste naam van Nederland. Ik had hem al eens eerder kunnen fotograferen, maar niet zo mooi als dit jaar.

Het Atol

Een zonsopkomst, filters en lange sluitertijden. Dat is wat ik mooi vind om mee te spelen bij landschapsfotografie. Deze foto is gemaakt bij zwemsteiger ‘Het Atol’ in Zeewolde.

Parelstuifzwam

Al een aantal jaren had ik deze foto in mijn hoofd. Helemaal zelf uitgedokterd hoe je dit natuurverschijnsel fotografisch vast zou kunnen leggen. Als het dan gelijk de eerste keer lukt voelt dat geweldig. Komend jaar ga ik hier zeker verder mee.

Gouden zwaan

Deze knobbelzwaan kwam ik tegen in het Horsterwold. Het vroege ochtendlicht zorgde voor een gouden gloed.

Gebiedenboek

Als laatste niet een foto van mijzelf, maar de cover van het boek waar ik aan meegewerkt heb. Een aantal gebieden in Flevoland heb ik mogen beschrijven en de foto’s mogen leveren. Een mooie ervaring en leuk om de positieve reacties te horen.

Zoals ik al zei: een mooi fotojaar met weer nieuwe ervaringen. Zo blijft het elk jaar weer boeiend. Komend jaar staat mijn eerste buitenlandse fotoreis op het programma: wolven fotograferen in Polen. Ik heb er zin in! Ik dank jullie voor jullie ‘likes’ en commentaren.


Jonge zwanen

7 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik fiets eind april vanaf het station terug naar huis na een drukke werkdag. Soms neem ik, zoals ik het noem, de toeristische route. Die loopt langs de randen van de woonwijk, door het park en langs grachten. Altijd lekker om na zo’n dag even de natuur op te zoeken. Ook al duurt het ritje nog geen tien minuten. Vandaag zie ik iets wat ik hier nog niet eerder zag: een zwanennest! Vlak langs het fietspad, dus niet echt rustig gelegen. Ik neem me gelijk voor om de boel in de gaten te houden en om te proberen de jonge zwaantjes te fotograferen. Dus vanaf nu fiets ik dagelijks even langs het zwanenpaar.

Zwanennest

Het is altijd afwachten hoe zoiets verloopt. Helemaal als het nest zo open en bloot aan een druk fietspad ligt. De broedtijd duurt ca. vijf weken. In die tijd zie ik de hoeveelheid broodkorsten steeds verder toenemen bij het nest. Hopelijk wordt de aandacht de zwanen niet te veel. Op een dag ligt er een voetbal naast het nest. Blijkbaar van het trapveldje iets verderop. Ik snap wel dat je je bal laat liggen zo vlak bij het nest. Tijdens de broedperiode kunnen zwanen behoorlijk agressief zijn. Het mannetje patrouilleert dan ook oplettend bij het nest.

Op patrouille

Dit zijn de enige foto’s die ik heb genomen tijdens de broedperiode. Ook al zijn ze blijkbaar gewend aan de drukte om ze heen, wil ik ze verder niet te veel storen.

En dan is het eindelijk zo ver! Op een vrijdag hoor ik van een buurtgenoot dat de zwanen jongen hebben. Dat is nog eens een goede timing zo vlak voor het weekend. Nu heb ik tenminste tijd om in het weekend de jonkies te fotograferen. Als ik zaterdag met mijn camera bij het nest arriveer is er echter niets meer te zien. Blijkbaar zijn alle eieren uit gekomen en is er geen reden meer om bij het nest te blijven. Een fietsster ziet mij lopen met mijn camera en vraagt of ik op zoek ben naar de zwanen. Kijk, dat is nog eens aardig. Op haar aanwijzingen heb ik ze zo gevonden. Ze zijn even een blokje om gezwommen.

Ik wist nog niet hoeveel eieren er waren, maar nu zie ik dat er vijf kleine pluizenbolletjes achter de gracieuze ouders zwemmen. Ik ben gelijk in de lentestemming. Voorzichtig benader ik het prille gezinnetje. Ik heb veel ontzag voor deze grote vogels. Het zijn zelfs de grootste vogels van Nederland! Tot een bepaalde afstand accepteren ze mijn aanwezigheid. Als ik te dicht bij kom, laten ze dat sissend weten. Nu de grenzen bekend zijn kan ik gaan fotograferen.

Jong

Wat een prachtig beestje! En daar zijn er dan vijf van!

Alle vijf  zijn het kleine charmeurs. Ze doen gelijk al hun ouders na, die slobberend hun kostje bij elkaar scharrelen. En zo af en toe is het tijd voor een kleine poetsbeurt. Dat levert leuke houdingen op.

Kleine charmeur

Alsof hij mij verlegen aankijkt.

Ik hoop eigenlijk dat de kleintjes een ritje gaan maken op de rug van paps of mams. Maar vandaag zit dat er niet in. Wel kan ik nog een foto maken als ze naast één van de ouders drijven. Dat geeft een mooie witte achtergrond.

Langszij bij papa

Het is de eerste keer dat ik zo een zwanenfamilie hebt gevolgd tijdens de broedperiode. Het worden dan vanzelf een beetje je eigen zwanen. Maar al snel blijkt dat die gevoelens niet wederzijds zijn. Ik zie ze nog een aantal dagen in de gracht op een paar honderd meter van het nest. Maar op een gegeven moment zijn ze verder getrokken. Geen behoeft om nog langer bij mij in de buurt te blijven. Ik zou ze natuurlijk kunnen gaan zoeken, maar dat gaat me net even te ver. Het is goed zo. Ik vond het prachtig om dit de afgelopen weken te volgen en toe te leven naar het uitkomen van de eieren. Als je dan die kleintjes voor het eerst ziet zwemmen is dat een prachtig moment.

En gelukkig hebben we de foto’s nog! Ik sluit af met mijn persoonlijke favoriet. En ook nu blijkt dat je niet ver van huis hoeft om te genieten van de natuur.

pluizenbol

En wie ze nu nog lelijke eendjes durft te noemen, krijgt het met mij aan de stok!


Gevederde poldervrienden

15 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Nu het weer wat warmer wordt zijn de eerste grutto’s en tureluren teruggekeerd in de Arkemheen polder. Een onmiskenbaar teken dat we de winter achter ons laten en dat de lente voor de deur staat. Toch heb ik me (nog) niet met de weidevogels bezig gehouden. Ik ging voor de andere gevederde bewoners van de polder. En die zijn er genoeg!

Zoekende zilverreiger

De zilverreiger zie je tegenwoordig bijna net zo vaak als zijn blauwe neef. Waarschijnlijk ook omdat ie wat meer opvalt met zijn witte veren. Ze zijn een stukje schuwer en dus lastiger te fotograferen. Dit exemplaar was zo geconcentreerd aan het vissen dat ie mij niet zag. Of niets van mij aantrok. Dat kan natuurlijk ook. Een eindje verderop zag ik nog vissende zilverreiger. En deze had beet!

Beet

Natuurlijk laat ik ook de blauwe reiger even zien in dit blog. Geen polder zonder reiger langs de sloot toch? Alleen sloop dit exemplaar door het weiland. Op jacht naar muizen en mollen denk ik.

Blauwe reiger

Helaas voor hem (en voor mij) bleven zijn pogingen vruchteloos. Daar keek ie wel even van op. Waarschijnlijk is hij zoveel ongeluk niet gewend.

Omkijkend

Tot zover de reigers. In de polder woont ook een steenuiltje. Ik ga bijna elke keer als ik er kom wel even bij hem kijken. Maar de afgelopen vijf jaar was hij nooit thuis als ik op visite kwam. Tot nu toe dan. Eindelijk trof ik hem op de bekende locatie.

Steenuiltje

Zo blij als een kind was ik. Eindelijk mijn eerste steenuil kunnen fotograferen! Verder heb je hier niet zo veel mogelijkheden om te fotograferen. Een hoge heg maakt het lastig. Ik vond nog één andere hoek waarvan uit ik hem kon vastleggen. Klik even op de rondjes om de foto’s groter te zien.

Niet nodig om te zeggen dat ik ontzettend blij ben met deze foto’s.

Maar we gaan nog even door met het vogelgeweld. Ik reed in de auto langs een brede sloot en zag vanuit mijn ooghoek een aalscholver druk met iets. Meestal vliegen ze gelijk op als je dichtbij komt. Maar deze had iets anders aan zijn hoofd. Of aan zijn snavel. Een enorme vis! En zoals wel vaker gebeurd is het oog groter dan de maag. Of in dit geval de keel. Hij kreeg hem niet naar binnen.

grote vangst

Al die drukte staat in schril contrast met de volgende foto. Een statige zwaan die rustig weg zwemt terwijl hij nog even achterom kijkt. Een goed moment om bij te komen van het spektakel met de aalscholver.

statige zwaan

Met recht een koninklijke vogel.

In de polder neem ik veel foto’s vanuit de auto. Maar het is ook heerlijk om de auto te verlaten en langs de dijk te lopen. In het riet beginnen de kleine vogeltjes zich weer te roeren. Een rietgors was druk bezig met het voorjaarsgezang. Prachtig om te horen en ik krijg er een echt lentegevoel van.

zingende rietgors

Ik heb een hele reeks foto’s van deze kleine vriend kunnen maken. Hieronder een aantal er van.

Ik sluit dit blog af met een soort die de laatste weken in het nieuws is geweest. En niet positief helaas. Het aantal wilde eenden is vanaf 2000 met 20% afgenomen. In de Arkemheen zie je ze nog genoeg. Een paartje zwom in de sloot langzaam naar me toe. Ik heb geprobeerd er een wat artistieker plaatje van te maken.

wilde eend

Ook het vrouwtje mag natuurlijk niet ontbreken. Hierbij ben ik nog wat verder gegaan met de bewerking en ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vind het wel wat hebben.

wilde eend tekening

Hiermee eindigt mijn tweede blog over de Arkemheen polder. Het is tijd voor een nieuw projectje. Wat dat is? Dat zien jullie over een paar weken wel weer. In de tussentijd wens ik jullie veel mooie natuurmomenten toe. Het wordt steeds lekkerder buiten, dus ga er op uit!


Het jaar begint in de polder

4 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Een nieuw jaar, lege mappen op mijn computer en de wil om er weer iets moois van te maken. Ik ben benieuwd wat ik dit jaar allemaal voor mijn lens krijg. Allemaal ideetjes en plannen in mijn hoofd. Maar wat daar van terecht komt? De tijd zal het leren!

Mijn eerste trip van dit jaar gaat naar een bekend gebied: De Arkemheen polder bij Nijkerk. In het voorjaar en de zomer een walhalla voor weidevogels als de grutto en de tureluur. In de winter pleisterplaats voor o.a. ganzen en zwanen. Maar mijn doel vandaag zijn de buizerds en de torenvalkjes. Roofvogels heben een speciale aantrekkingskracht op me. Maar ze vaak lastig te fotograferen. Je moet net de mazzel hebben dat je een minder schuw exemplaar treft, die niet op de vleugels gaat als je in de buurt komt.

Maar voordat ik daar aan toe kom geniet ik eerst van de zonsopkomst bij het stoomgemaal Hertog Reijnout. Dit zie ik achter het gemaal voordat de zon opkomt.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Hierna loop ik snel naar de dijk om de zonsopkomst boven het gemaal te kunnen fotograferen. Maar oeps wat is het glad zeg! Ga ik toch bijna onderuit met mijn statief op de nek. Voorzichtig aan dan maar. Gelukkig ben ik op tijd om de ze foto te maken.

Zonsopkomst boven het gemaal

Zonsopkomst achter het gemaal

Altijd weer mooi om de zachte kleuren te zien intensiveren als de zon steeds hoger komt. Verder is de zonsopkomst niet heel erg spectaculair vandaag. Daarvoor heb je toch wat meer wolken nodig. Of laaghangende nevel. Ik hou het dus voor gezien hier en stap in de auto voor een rondje over de polderweggetjes. Ondertussen de paaltjes afspeurend naar de door mij gezochte roofvogels.

Maar vandaag hebben ze afgesproken om mij eens flink dwars te zitten. Zonder uitzondering vliegen alle valkjes en buizerds op, voordat ik ook maar in de buurt ben. Laat staan dat ik ze op de foto kan zetten. Vanuit de verte kan ik wel genieten van deze blonde buizerd die aan het ontbijt zit. De kraaien wachten als aasgieren op hun beurt. Te ver weg voor een echt goede foto, maar het moment is wel erg mooi!

Ontbijt met toeschouwers

Ontbijt met toeschouwers

En deze keer heb ik er ook eens aan gedacht om er een filmpje van te maken.

Meestal vergeet ik dat mijn camera behalve foto’s ook filmpjes kan maken. Maar als ik het doe vind ik het altijd iets toevoegen. Het eerste goede voornemen voor 2015 is dus geboren: meer filmen!

Omdat de doelgroep niet mee wil werken verleg ik mijn focus naar de andere vogels in de polder. En dat zijn er genoeg! Zo zit er een grote groep kleine zwanen in de polder. Ze hebben een vaste hangplek en zijn dus makkelijk op te sporen.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ze delen hun veldje met een aantal families knobbelzwanen. Veel gebeurt er niet. De zwanen liggen wat in het gras en eten zo nu en dan zonder van hun plek te komen.

Knobbelzwanen

Knobbelzwanen

Ondanks dat dit veldje erg in trek is bij vogelaars vind ik het maar een saaie bedoening. Ik zie ze liever in het water of, nog mooier, in de lucht. Vooral de knobbelzwanen maken een heerlijk geluid als ze voorbij komen vliegen met hun zoevende vleugelslag. Ik laat de zwanen dus voor wat ze zijn en rij naar de andere kant van de polder. Even de benen strekken op de dijk van de Putterpolder. Ook dat hoort trouwens bij het Arkemheen gebied. Vanaf de dijk heb je uitzicht op het kustgebied, wat Delta Schuitenbeek wordt genoemd. Maar vlak voordat ik de auto wil parkeren kom ik nog een prachtige zilverreiger tegen. Die moet ik natuurlijk even meenemen. Net als de roofvogels kom je niet zo snel eentje tegen die gewoon zijn gang blijft gaan als je in de buurt bent. Deze trok zich niets van mij aan!

Grote Zilverreger

Grote Zilverreiger

Dan verlaat ik de auto en maak een wandelingetje over de dijk. Dat is toch wel een stuk leuker dan in de auto te zitten. De geluiden om je heen en het frisse winterzonnetje op je kop: Genieten met een hoofdletter G!

Het aantal watervogels op het water valt wat tegen. Een paar groepjes eenden is alles wat ik zie. Waarbij ik de wilde eend het vaakst tel. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze “doodgewone” eend is prachtig, vooral het mannetje met dit zonnetje erop.

Spiegeleend

Spiegeleend

Dan hoor ik opeens een bekend geluid: vliegende knobbelzwanen! Boven het Nuldernauw komt een formatie van drie aanvliegen. Het is altijd weer een beetje geluk hebben om er een scherpe foto van te maken, maar eentje is er goed genoeg om in dit blog te komen.

KLM reclame

KLM reclame

Zeg nu eerlijk: veel mooier dan die suffe exemplaren in het weiland toch?

Het is tijd om weer terug te gaan. Als ik weer langs het groepje wilde eenden loop besluiten er twee om aan een wasbeurt te beginnen. Een mooi gezicht die spetterende en spartelende vogels. Soms liggen ze zelfs op hun rug in het water en zie je alleen de twee oranje pootjes omhoog steken. Als het wassen dan achter de rug is moeten nog wel de vleugels even worden droog gewapperd. Dat zie je dus hieronder.

Even met de vleugels slaan

Even met de vleugels slaan

Dit is trouwens niet helemaal een raszuivere wilde eend. Daarvoor is de witte ring om de nek te groot en te onregelmatig. Vergelijk het maar eens met de spiegeleend. Een wilde eend dus, maar wel met tam bloed.

En zo eindigt mijn eerste fotouitje van 2015. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar de natuur laat zich niet dwingen. En die roofvogels komen heus nog wel aan de beurt dit jaar. En wat er voor in de plaatst kwam is ook mooi. Mijn persoonlijke favoriet? Dan ga ik voor foto 2. Bedankt voor je aandacht en tot een volgende keer!


Afscheid van de zomer

22 september 2013

Het is eind september. Dagen worden korter, temperaturen worden lager en buien trekken over het land. Het is onmiskenbaar: de zomer is voorbij en de natuur ondergaat de subtiele transformatie naar de herfst. Alleen was ik er nog niet klaar voor! Tot nu toe verzet ik mij tegen deze overgang en weiger ik het onvermijdelijke onder ogen te zien. Nog geen paddenstoelen voor mijn lens!

Tot nu toe zeg ik, want vandaag heb ik me overgegeven. Ik ben om en heb besloten mijn ogen niet meer sluiten voor de toch altijd fotogenieke paddenstoelen en andere herfsttaferelen. En natuurlijk is de herfst een prachtig seizoen om te fotograferen.

Ik ben weer eens bij het infocentrum van de Oostvaardersplassen in Lelystad en dan kijk ik altijd eerst even of er wat te zien is vanuit de vogelkijkhut. Vandaag zijn het groepjes grauwe ganzen.

Grauwe ganzen

Grauwe ganzen

In het grijze ochtendlicht staan ze toilet te maken.

Dan loop ik het gebied in en zie al snel de eerste paddenstoelen. Een zwavelzwam in dit geval. Onder aan de grote plakken hangen allemaal druppels. Dat vraagt natuurlijk om een close-up!

Zwavelzwam

Zwavelzwam

Ik denk eerst dat het dauw is, maar verder zie ik helemaal geen dauwdruppel. Alleen aan de onderkant van deze zwam. Als ik later op de pc dit ga uitzoeken blijkt het om zogenaamde guttatiedruppels te gaan. Dit verschijnsel ontstaat als een paddenstoel in de groei grote hoeveelheden vocht opzuigt en het overschot aan water kwijt moet. Het resultaat zijn dan grote druppels vocht aan de rand van de groeiende zwam. Weer wat geleerd! En zo is de eerste paddenstoelenfoto van deze herfst gelijk een heel bijzondere.

Ik loop verder tussen de bomen, maar echt veel interessants zie ik niet. Het is een beetje net niet allemaal. De paddenstoelen zijn nog niet echt talrijk en de bloemetjes zijn over de top van hun schoonheid heen. Een goed voorbeeld daarvan zijn deze bloemetjes van de kamille.

Op zijn retour

Op zijn retour

Ik besluit weer richting auto te gaan en wil nog even langs het koppeltje zwanen gaan. Die zitten er altijd in de kleine plas naast het wandelpad. Zolang ik mij herinner woont er een stel. Ik weet niet of het altijd dezelfde zijn, maar ik denk maar dat het zo is. Is wel een soort van geruststellende gedachte.

Omdat ze gewend zijn aan mensen zijn ze niet schuw. Dat brengt mij op de gedachte om eens de groothoeklens te gebruiken. Dat geeft dan gelijk een heel ander beeld.

Groothoekzwaan

Groothoekzwaan

Jammer dat de lucht zo grijs is, maar ik vind het wel wat hebben. Om deze foto te maken hou ik mijn camera vlak boven het water en druk blind af. Ik heb geen kantelbaar scherm en heb ook geen zin om op mijn buik in de modder te gaan liggen.

Niet snel hierna komt ook zwaan nummer twee in beeld en samen gaan ze lekker snorkelen.

Synchroonzwemmen

Synchroonzwemmen

Het blijven prachtige sierlijke vogels.

Maar de tijd tikt door en ik moet weer verder. Net had ik het over bloemen die niet zo mooi meer zijn, maar toch is er nog een soort in dit gebied die nog volop in bloei staat: haagwinde. Onkruid als je het in je tuin hebt, maar hier mogen ze lekker woekeren.

Haagwinde

Haagwinde

Toch nog een vleugje zomer!

Maar ik eindig dit blog toch met een herfstfoto. Deze kleine zwammetjes groeiden op een boomstam. Door vanaf een laag standpunt te fotograferen kreeg ik het bladerdak als achtergrond, waardoor het licht naar beneden valt.

Kleine stoeltjes

Ik let er dan goed op dat het zwammetje mooi in de lichte plek op de achtergrond valt.

En zo is de overgang van zomer naar herfst voltooid. Ik ben er nu klaar voor! Laat de kleurenpracht, de mist en de paddenstoelen maar komen. Dus vanaf nu kunnen jullie veel herfsttaferelen verwachten op mijn blog. Hopelijk wordt het een prachtige tijd met veel fotomogelijkheden.

Bedankt voor de interesse en tot een volgend blog!


Winter in de Oostvaardersplassen

10 februari 2013

Ik dacht dat de winter was afgelopen, maar als ik opsta zie ik 15 cm sneeuw liggen! Op de radio wordt geadviseerd niet de weg op te gaan, als het niet echt nodig is. Vooral in Flevoland en op de Veluwe is er veel sneeuw gevallen. Maar voor mij is het juist wel echt nodig. Ik MOET foto’s maken met dit weer! Dus vertrek ik naar de Oostvaardersplassen en rij door een prachtig poollandschap in een sneeuwbui richting Lelystad.

Ik ben de eerste die bij het infocentrum van Staatbosbeheer zijn auto parkeert. Een maagdelijk wit landschap ligt dus voor me. Vol goede moed en met een ingepakte camera (tegen de nog steeds neerdwarrelende sneeuwvlokken) ga ik op pad. Al snel zie ik een grote groep edelherten. Tussen de bomen door probeer ik een shot te maken. Lukt niet echt. Maar dan moeten ze een pad oversteken en kan ik ze wat beter zien. Deze kijkt eerst even voorzichtig om het hoekje of de kust veilig is.

Altijd je hoofd koel houden

Altijd je hoofd koel houden

Dat krijg je er van als je door het struikgewas ruist.  Zou het moeder en dochter zijn?

Uiteindelijk steekt de hele groep van zo’n 30 hindes over en verdwijnt verder in het bos. Alleen vrouwtjes dus. Omdat ik het gebied ken denk ik te weten waar ze heen gaan. Rustig volg ik het spoor en even verder zie ik de hele groep terug op de plek die ik verwacht. Ze gaan het gebied in wat op dit moment afgesloten is voor publiek om de dieren rust te gunnen in deze barre tijden. Als ze verder trekken kan ik nog een paar foto’s maken. Het leuke aan deze foto is het ene hert dat mij nog eens doordringend aankijkt. Anders was het een typische kontenfoto geweest.

De hele groep

De hele groep

Een prachtig begin van de dag dus! Eigenlijk ben ik nu al tevreden. Als je met deze twee foto’s thuiskomt kun je zeggen dat het de moeite waard is geweest. Maar ik heb nog een uur of twee. Dus loop ik verder richting kijkhut ‘De Schollevaar’. Deze hut is normaal gesproken niet toegankelijk. Maar omdat het andere gebied afgesloten is het nu voor het publiek open. Op weg er naar toe hoor ik opeens een bekend geluid. Het gonzende geluid van vliegende knobbelzwanen. Eigenlijk ben ik net wat te laat en zijn de vogels mij al gepasseerd. Maar ik vind het beeld van de witte zwanen tegen de witte lucht wel mooi.

Formatievliegen

Formatievliegen

Ik moet altijd denken aan de KLM als ik foto’s van vliegende zwanen zie. Hebben ze toch goed gedaan die reclame jongens.

Als ik bij de hut aan kom begint het wat op te klaren en zie ik de eerste blauwe stukken in de lucht. Na een tijdje in de hut is er nog steeds weinig te zien. Je zit vlak bij een Aalscholverkolonie, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Enkele eenzame eenden zwemmen op afstand voorbij. Toch is het uitzicht wel mooi. Vooral de overkant van de plas valt op, nu de zon schijnt. Het is wel ver weg, maar met mijn telelens kan ik volgende foto maken.

De overkant

De overkant

Omdat er weinig gebeurt besluit ik om langzaam weer richting auto te lopen. Onderweg natuurlijk rustig rondkijkend naar interessante fotomogelijkheden. Ik hoop op baardmannetjes en ‘baardvrouwtjes’, maar die kom ik helaas niet tegen. Wel rietgorzen en die zijn natuurlijk ook leuk! Het is alleen lastig om met al dat riet een vrijzittend exemplaar te vinden en dan ook nog te fotograferen. Eigenlijk zit er altijd wel iets voor en de wind helpt ook niet echt mee met al de wuivende stengels voor mijn lens. Onderstaande is de beste van de reeks. Niet helemaal vrijzittend, maar vooruit… deze mag in dit blog.

rietgros

rietgors

Voor wie het interesseert: dit is een mannetje.

Door al die leuke dieren vergeet ik bijna dat ik ook nog een groothoek lens in de tas heb. Hoogste tijd dus voor wat landschapsopnames. Omdat ik een tijdje geleden ook een grijsfilter heb gekocht lijkt het me wel leuk om daar eens iets mee te doen. Eigenlijk gekocht om bewegend water vast te leggen of voortjagende wolkenluchten. Nu is er wel wat wind maar zowel het water als de wolken zijn vrij rustig. Maar oefenen kan altijd. Ik merk al snel dat het nog niet zo simpel is. Het is een draaiend filter die verschillende standen heeft met een groter mate van doorlaatbaarheid bij de verschillende standen. Theoretisch kun je tot 5 stops minder licht gaan. Sorry als het wat al te technisch wordt, maar voor de fotografen onder ons is dit misschien wel leuk om te weten. Ondanks die 5 stops hou ik nog een redelijk snelle sluitertijd over. Maar aan het water kun je toch wel zien dat de golfjes zijn gladgestreken.

Winter in de OVP

Winter in de OVP

Exif gegevens:

  • sluitertijd 1,3 sec
  • diafragma f/13
  • ISO 100

Ik ben toch wel even bezig om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Als iemand tips heeft: ik hoor het graag! Uiteindelijk ben ik voor nu wel tevreden met dit resultaat.

Ik loop verder en het volgende moment dient zich al weer aan. Een eenzame hinde loopt op het brede pad. Het is inmiddels wat drukker geworden in het gebied en een groepje fotografen komt haar tegemoet. Ze is nu ingesloten tussen mij en de andere mensen. Heel langzaam loopt ze door en gelukkig geven de mensen haar de ruimte om te passeren. Om enkele meters loopt het hert ze voorbij. Omdat ik dezelfde kant op moet loop ik achter haar aan. Ik wil haar niet opjagen, dus doe ik het rustig aan. Zo af en toe staat ze stil en op één van die momenten kan ik onderstaande foto maken.

Edelhert - hinde

Edelhert – hinde

Als we aan het eind van het pad zijn is er voor haar weer ruimte om het bos in te duiken en de rust op te zoeken.

Voor mij zit deze ochtend er op. Een prachtige ochtend die begon met sneeuw en nu eindigt met de zon. Wat wil je nog meer? Ik besluit om ondanks de besneeuwde wegen binnendoor naar huis te rijden. Ik kom dan langs de Praambult. Een uitkijkheuvel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de Oostvaardersplassen. Alleen jammer dat er nog een spoorlijn tussen ligt. Die draden verpesten veel goede fotomogelijkheden. Gelukkig kan ik een aantal herten vastleggen zonder dat de draden in beeld komen.

Sneeuwherten

Sneeuwherten

Een typisch beeld van de Oostvaardersplassen in de winter.

Een aantal weken geleden kon ik de vossen in de AWD fotograferen in de sneeuw. En nu de edelherten van de OVP. De winter is mij erg goed gezind geweest deze keer. Zal dit mijn laatste winterse blog zijn? Zal de lente nu snel zijn intrede doen? Ik weet het niet, maar alle seizoenen hebben hun charmes en de winter van 2012-2013 heeft zich van haar beste kant laten zien.


Een rondje Arkemheen

3 februari 2013

Arkemheen bij Nijkerk is één van de oudste polders van Nederland en dateert uit de 14-de eeuw. Het is nu een vogelrijk landschap en beschermt natuurgebied. Tot 1983 werd de polder droog gehouden door het stoomgemaal “hertog Reijnout”. Een markant gebouw in de vlakke polder.

Ik trek er in mijn auto op uit om te proberen de vogels in dit gebied te fotograferen en wat ik verder nog tegenkom natuurlijk. Met het raam omlaag en de rijstzak op het portier gebruik ik de auto als mobiele schuilhut. Ik hoop vandaag eindelijk een buizerd op een paaltje vast te kunnen leggen. En als het heel erg meezit een paar rammelende hazen. Zo wordt het genoemd als de mannetjes met elkaar op de vuist gaan om met de vrouwtjes te mogen paren. Zo vanaf  eind januari kun je dit schouwspel weer zien in de weilanden.

Na een bewolkte start van de dag breek dan toch de zon door. In het begin is er niet veel spannends te zien. Wel grote groepen goudplevieren en kieviten. Ik dacht altijd dat kieviten in de winter naar het zuiden trokken, maar velen blijven gewoon. En worden nog eens aangevuld met soortgenoten uit het noorden van Europa. Helaas willen ze niet echt dichtbij komen, dus onderstaande foto is een behoorlijke crop.

Kievit

Kievit

Mooie kleuren hebben ze als de zon er op schijnt!

Een stukje verder zie ik een andere bekende bewoner van deze polder: de grote zilverreiger. Mijn ervaring is dat ze erg schuw zijn en moeilijk te benaderen. Dit exemplaar landt gelukkig niet te ver weg en dus kan ik deze foto maken. Een mooi plaatje van hoe deze vogel de slootjes van de polder afstruint naar iets eetbaars.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

Jammer genoeg vangt hij of zij niets in de tijd dat ik toekijk.

Ik rij weer verder. Eigenlijk vind ik deze manier van natuurfotografie maar niets. Je mist toch het lekker buiten zijn als je in je auto rondrijdt. Hoewel ik wel de wind door mijn haar voel. Het raampje staat open en er waait een koude bries. Ik krijg het zelfs een beetje koud. Kun je beter lopen, wordt je ook nog warm van! Maar er is geen andere manier om dichter bij de vogels in de kale polder te komen. Als je dat lopend of fietsend doet, zijn ze al gevlogen voordat ze binnen “schietafstand” zijn.

Dan trekt een andere witte watervogel mijn aandacht. En dat is er één die wel vrij makkelijk te benaderen is: de knobbelzwaan. Genieten van het malse gras ligt er een koppeltje in de wei naast de weg. Veel trekken ze zich niet aan van de auto die voor hun neus parkeert. Daarom kan ik dit portretje maken.

Knobbelzwaan

Knobbelzwaan

Werkten al mijn modellen maar zo goed mee. Dat zou het leven van een natuurfotograaf een stuk eenvoudiger maken!

Ondertussen ben ik recht tegenover het stoomgemaal beland. Het kanaal zit vol met smienten. Niet tientallen, maar honderden. Ze maken een heel grappig geluidje. Een soort van fluiten is het. De smient broed in zeer kleine aantallen in Nederland, maar ’s winters komen grote groepen uit Scandinavië hier overwinteren. Onder ander in de Arkemheen polder dus.

Een paar smienten

Een paar smienten

Als iemand ze even voor me telt, dan zet ik het precieze aantal er wel even bij 😉

Ondertussen is de ochtend al weer aardig op weg om middag te worden en heb ik nog geen buizerd of haas gezien. Ik besluit daarom een ander stuk van de polder te proberen. Deze ligt aan de oostelijke kant van de Nijkerkerweg die vanuit de Flevopolder komt. Hier kom ik een hele leuke vogel tegen: een zogenaamde soepgans, ook bekend als parkgans. Dat zijn van oorsprong tamme ganzen, die verwilderd zijn en zich eventueel kruizen met wilde ganzen. Zo heb ik ooit een koppeltje gezien van een boerderijgans met een grote Canadese gans. Deze gans heeft echter genen van de grauwe gans in zijn bloed.

Soepgans

Soepgans

Wat een mooi blauw oog heeft ie hè?

Ter vergelijking is dit een grauwe gans. Deze twee staan dus gezellig samen te grazen. Ik weet niet of dit nu zijn of haar partner is of één van de ouders.

Grauwe gans

Grauwe gans

Hoe mooi dit alles ook is, nog steeds geen buizerd op een paaltje!

Dan zie ik eindelijk een buizerd, alleen zit die niet op een paaltje, maar op de grond. En ook nog eens te ver weg. Een vogelaar vind hem wel interessant en observeert hem met een telescoop. Ik rij door en ik zie een einde verder een auto in de berm staan. Vaak zit er dan een fotograaf in die iets gezien heeft. Als er nog een auto zich bij de eerste voegt weet ik het zeker: daar is iets te zien. Rustig rij ik ook die kant op en dan zie ik waar ik op hoopte: mijn buizerd op een paaltje. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat zo graag wil, maar het is een foto die je gewoon in je bestand moet hebben. Als één van de auto’s verder rijdt neem ik zijn plaats in en kan ik mijn foto’s maken.

Buizerd op een paaltje

Buizerd op een paaltje

De zon is inmiddels verdwenen en dat is mijn geluk, want anders had ik behoorlijk tegenlicht gehad. Door de harde wind waait zijn verenkleed zo nu en dan op. Als hij op zo’n moment ook nog eens recht in de camera kijkt, krijg je zo’n plaatje.

Zijwind

Zijwind

Staat er zo niet op zijn mooist op, maar ik vind het wel een grappige foto. Lijkt een beetje op een soepkip als ik eerlijk ben. Maar wel een hele mooie hoor!

Op de valreep is dan toch nog één van mijn wensen uitgekomen! Het is weer een leuke ochtend geworden. Ik heb veel soorten gezien en een aantal mooie foto’s kunnen maken, waaronder dus degene die ik van te voren in mijn hoofd had.


Ondanks de regen

14 oktober 2012

Het eerste wat ik doe als ik vanochtend uit mijn bed kom is kijken op de buienradar. Helaas veel buien, die allemaal over Flevoland trekken. Het heeft geen zin om er lopend op uit te trekken, tenzij ik kletsnat wil worden. Laten we dat dus maar niet doen! Wat dan? Een aanlokkelijke gedachte is om terug mijn bed in te duiken en heerlijk uit te slapen tot een uur of tien. Maar ik schud die gedachte van mij af en besluit om naar de Lepelaarhut te gaan. Zit ik lekker droog en er is altijd wel wat te zien.

Als ik bij de hut kom, zie ik dat de schermen afgebrand zijn! Wat een vandalisme is dat nu weer!  Kan iemand mij uitleggen wat het nut van zo’n idiote actie is? Gelukkig is de hut gespaard gebleven, maar het heeft niet veel gescheeld  Ik installeer mij en wacht op de dingen die komen gaan.

Het verrast mij dat er bijna geen eend te zien is. Normaal gesproken zitten er altijd tientallen, of soms wel, honderden eenden op de plas. Nu alleen een groepje wilde eenden en daar houdt het dan ook mee op. Gelukkig hoef ik niet heel lang te wachten op de eerste actie. Achter op de plas zie ik een aantal zilverreigers en één daarvan besluit mijn kant op te komen. Hij land zo dicht bij de hut, dat ik hem ternauwernood nog volledig in beeld kan krijgen.

Landing

Tot aan zijn dijen staat hij in het water en ook van boven beginnen nu de eerste druppels neer te vallen. Jammer genoeg blijft hij niet lang en vertrekt hij weer naar de andere kant. Maar ik heb hem er mooi op staan.

Grote zilverreiger

Bijna niet te geloven dat deze mooie vogel voor 1980 eigenlijk niet voorkwam in Nederland. Maar door het ontstaan van de Oostvaardersplassen vonden ze een prachtig broedgebied, van waaruit ze heel het land gekolonialiseerd hebben. Nu is het een vrij algemeen voorkomende vogel.

Hoewel de eenden het laten afweten, zijn de aalscholvers natuurlijk wel present. Op de twee eilandjes zitten er tientallen. Dan gaat er een groepje van een stuk of twintig gezamenlijk op visjacht. Als groep werken ze de hele plas af. Dat heb ik nog niet eerder gezien en het is fascinerend om te zien. Nooit geweten dat deze vogels samenwerken bij het zoeken van voedsel. Weer wat geleerd!

Samen op jacht

Ik kon niet zien of ze erg succesvol waren, daarvoor zaten ze te ver weg. Deze foto was eigenlijk het enige moment dat ze binnen ‘schietafstand’ waren.

Wie wel succesvol is bij de jacht is een aalscholver die er op zijn eentje op uittrekt. En hoe!!! Hij heeft een enorme joekel van een vis te pakken gekregen. Dat levert dan weer een ander probleem op: hoe krijg ik die naar binnen? Voor mij een herkenbaar beeld: een vogel die een (te) grote prooi te pakken heeft. Zie: De reiger en de haas.

Grote vangst

Technisch gezien misschien geen topfoto, maar het moment is wel top! Zo af en toe verliest hij zijn grip en laat hij de de vis glippen bij het positioneren. Snel duikt hij hem dan weer op en doet een nieuwe poging. Uiteindelijk is de uitkomst hetzelfde als bij de reiger met de haas: de ogen zijn groter dan de keel. De aalscholver geeft het op en vertrekt met een lege maag.

Zo’n moment maakt het meer dan de moeite waard dat ik toch op pad ben gegaan en de verleiding om terug te gaan in mijn bed heb weerstaan. Maar ook hierna is er nog genoeg te zien. Zo komen twee knobbelzwanen langzaam richting de hut. De eerste besluit dat een regenbuitje een prima moment is om de veren te poetsen.

Poetsende knobbelzwaan

Ik vind het persoonlijk altijd wel mooi om bij witte vogels de omgeving wat donkerder te houden. Dan komt het onderwerp mooi naar voren. Zijn kompaan is niet zo poetserig, maar deze zwemt wel heel dicht voor de hut langs. Dat komt mooi uit, want nu kan ik, ondanks het donkere weer en de regen, een mooi portret van hem of haar maken.

Portret knobbelzwaan

Ik vind het altijd weer een beetje raar dat je zo dwars door de snavel heen kunt kijken.

Ik ging met niet al te veel verwachtingen op pad, maar ik heb me weer erg vermaakt vandaag. En ondanks de regen toch een paar mooie foto’s kunnen maken. Ik zit nu te wachten op een droge periode, zodat ik naar de auto kan lopen. Dat is toch iets van tien minuten, dus dat doe je ook niet zo maar in de stromende regen. Gelukkig klaart het even op en ik wil vertrekken. Maar dan komt er nog een keer een zilverreiger bij de hut. Net als bij de zwaan kan ik ook van deze vogel een portret maken.

Portret grote zilverreiger

Een mooie afsluiter van deze zondagochtend. Inmiddels is het toch weer gaan regenen en kom ik toch nat, maar tevreden, bij de auto. Ook een verregende ochtend kan dus nog genoeg moois opleveren.


Lepelaarplassen

02 september 2012

Na een heerlijke vakantie, met weinig foto’s, heb ik weer tijd om er een ochtend op uit te trekken. Ik blijf deze keer in Almere en ga eens kijken of ik de bevers van de Lepelaarplassen weer eens kan zien. Dat is al weer een hele tijd geleden. En daarna naar de hut voor de ijsvogels.

Omdat bevers schemerdieren zijn is het nog half donker als ik mij installeer langs de kant van het water. Omdat er nog zo weinig licht is staat de ISO op 1600 en het diafragma maximaal open op f/4. Gelukkig kunnen de moderne camera’s ook onder deze omstandigheden nog acceptabele foto’s maken. Alleen laten de bevers het afweten. Dat zijn van die dingen die je niet in de hand hebt. Gelukkig kreeg ik wel een alternatief voorgeschoteld: een poetsende zwaan. Dat klinkt niet erg spectaculair, maar toch ben ik heel tevreden over onderstaande foto’s.

Poetsende zwaan

Elk plekje wordt gereinigd

Lenig

Niet zo bijzonder als een bever, maar fotografisch goed geslaagd denk ik.

Ondertussen wordt ik zo’n beetje opgegeten door de muggen. Het is inmiddels al aardig licht geworden en de bevers zullen wel niet meer komen. Ik vind dat altijd een lastig moment. Wanneer ga je verder kijken? Misschien mis je dan net het moment, maar ik neem de beslissing om nu naar de hut te gaan.

Daar aangekomen zie ik tot mijn grote vreugde een ijsvogel op één van de takken zitten! Wat ben ik blij dat ik naar de hut gegaan ben! Maar dan slaat mijn vreugde om in teleurstelling. Net als ik mij goed heb gepositioneerd vertrekt de ijsvogel. Geen foto kunnen maken! Damn! Het zal toch niet zo’n dag worden van net niet?

Er zit niets anders op dan te wachten en hopen dat ie nog weer even langs komt. Ondertussen vermaak ik me met de vele eenden op de pas. Het zijn er echt honderden: kuifeenden, tafeleenden, en slobeenden. In de verte, op het eiland, zitten de takken vol met aalscholvers en helemaal achter op de plas zwemt zelfs een wilde zwaan. Goed herkenbaar aan zijn gele snavel. Wel erg vroeg om deze wintergast nu al te zien.

Dit kleine kuifeendje volgt het voorbeeld van de knobbelzwaan en begint aan een ochtendpoetsbeurt.

Kuifeendje

De Slobeenden leggen een vast parcours af en blijven heen en weer zwemmen. Ik vind die snavel toch echt niet passen bij de rest van het lichaam, maar het zal wel praktisch zijn.

Slobeend

Het valt me op dat de kleur van het water steeds weer anders is. Afhankelijk van de lichtval, de wind, de zonneschijn en de begroeiing op de kant. Fascinerend om te zien. Maar niet alleen op het water is er van alles te zien. Ook in de struiken naast de hut is er genoeg te beleven. Dit pimpelmeesje kwam ook even langs om wat van de zaadjes van de uitgebloeide bloemen te snoepen.

Pimpeltje

Ik verleg mijn aandacht weer naar de plas en dan zie ik een ijsvogeltje aan de overkant in het riet zitten. Te ver weg voor een foto, maar hij is weer in de buurt! Hij duikt zo af en toe in het water, maar vangt, zover ik kan zien, niets. Dan vliegt hij vlak boven het water richting de takken voor de hut en gaat zitten! Snel kan ik een aantal foto’s maken voor hij weer wegvliegt en uit beeld verdwijnt. Als ik de foto’s op mijn display bekijk zie ik het al: net niet scherp. Hij zat net even te ver weg en ik had ook iets te weinig licht. Maar niet getreurd: als hij één keer terug komt, kan hij ook een tweede keer verschijnen.

Inmiddels zit ik nu al een uur in de hut en ik verveel me geen moment. Als de ijsvogel weg is zie ik opeens een klein vogeltje aan komen zwemmen. Ik denk eerst aan een jonge kuifeend, maar dan zie ik het: een dodaars. Het leukste watervogeltje van Nederland. Deze kleine futensoort zie ik niet heel vaak en heb hem ook nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze kleine pluizenbol werkt even goed mee en zwemt voor de hut langs.

Dodaars

Is het geen schatje?

Eén van de vele soorten, ik zie er zo wel circa twaalf als ik om me heen kijk, is de aalscholver. In de Lepelaarsplassen huist een behoorlijke kolonie. Er komen op dit moment steeds weer groepjes binnen vliegen vanuit de richting van het Markermeer. Misschien om hier bij te komen van de visvangst? De meesten zit ver weg op één van de eilandjes, maar een eigenwijs exemplaar kiest een tak voor de hut uit. En blijkbaar is de zondagochtend een prima moment voor vogels om je verenpak op orde te brengen. Ook hij begint zich uitgebreid te poetsen.

zondagochtendpoetser

Zoals je ziet is er genoeg te beleven en de tijd vliegt dan ook voorbij. Nog steeds hoop ik dat de ijsvogel terugkomt, maar de tijd dat ik weer op huis aan moet begint wel steeds dichterbij te komen. Maar of het nu geluk is of dat het zo moet zijn: vlak voordat ik weg wil gaan zie ik de bekende blauwe schicht over het donkere water schieten. Niet één keer, maar twee keer vlak na elkaar! Twee ijsvogeltjes zitten binnen fotografeerafstand op de takken. YESSSSSS! De eerste keer dat ik twee tegelijkertijd zie. Ik krijg ze helaas niet tegelijk in beeld, maar dat mag de pret niet drukken.

Mannetje

Vrouwtje

Volgens mij zijn het twee jonkies. Dit is te zien aan de witte punt van de snavel en de geschubde borst. Bij de volwassen vogels is dat meer egaal heb ik mij laten vertellen.

Het heeft even geduurd, maar ik heb toch waar ik voor kwam. Ik ben er erg blij mee, want dit is de eerste keer in drie bezoekjes aan de hut dat ik zulke foto’s heb kunnen maken. Al met al heeft het in totaal zo’n tien uur gekost, maar het is het waard! En ik heb mij vandaag geen seconde verveelt door de vele andere soorten die er te zien zijn. Een topochtend dus!


Paarden, zwaluwen en zwanen

15 juli 2012

Na mijn belevenis van zaterdag met de sperwer, wat op zichzelf al genoeg om een paar weken op te teren, ging de reis zondag weer naar mijn grotere achtertuin: De Oostvaardersplassen. Omdat het niet helemaal zeker is hoe het weer zich houdt, besluit ik een observatiehut op te zoeken. Zit ik in ieder geval droog mocht er een bui vallen. Mijn keuze valt deze keer op kijkhut “De Krakeend”. Een mooie hut, waar ik al eerder mooie foto’s heb kunnen maken. Onder ander van zilverreigers, zwaluwen en ook de ijsvogel heb ik daar al eens langs zien komen.

Mijn auto geparkeerd op de dijk en dan een klein stukje lopen. De lucht is vrij helder, dus het beloofd een leuke ochtend te worden. Als ik bij het pad naar de ingang van de hut ben, wordt deze geblokkeerd door een kudde konikpaarden. Ze steken het pad over en aan beide kanten staan nog dieren. Volgens mij is het niet zo slim om dwars door de groep te lopen, dus wacht ik geduldig tot ze allemaal het pad zijn overgestoken. Snel loop ik naar de hut. Ik heb het toch niet zo op zo’n grote groep vlak bij me.

Ik ben gelukkig nu veilig in de hut en de koniks staan, met de zon tegen, niet ver van de hut aan de zijkant. Een groep paarden levert niet vaak interessante foto’s op, behalve als de hengsten zich met elkaar meten. Dan is er een kort moment van actie. Voor mij een uitdaging om dat in een foto te vangen.

Vechtende koniks

De eerste uitdaging vind ik geslaagd. Maar ook hierna gaan de hengsten nog even door. Nu op een andere plek. En dat levert weer een heel andere foto op. Tussen het koolzaad en niet in het tegenlicht. Soms gaat het echt hard tegen hard, met schoppen en bijten.

Bijtgrage hengsten

Maar het is niet alleen maar actie en geweld in de kudde. Dit veulen lag heerlijk in het zonnetje te genieten. Hij heeft wel een aantal kale plekken. Ik heb dat nog even nagevraagd bij Staatsbosbeheer, maar volgens hen is het een verschijnsel wat ze vaker zien bij veulens. Ze schijnen er geen last van te hebben en het gaat naar verloop van tijd vanzelf weer over.

Zonnend veulen

Wel een lekkere krullebol toch?

Ondertussen is het druk geworden in de hut. Niet met mensen, maar met boerenzwaluwen. Er zitten namelijk een aantal nesten in de hut. De jonkies zijn al uitgevlogen, maar komen regelmatig nog even op het nest zitten. Of voor de kijkgaten op de plank. Verder hangen ze wat rond in de bomen en struiken naast de hut. Of, zoals deze, in het riet.

Jonge boerenzwaluw

Hij zat aan de schaduwkant van de hut, wat wel gunstig is. Je krijgt dan een mooiere doortekening. In het zonlicht is het lastig belichten met dat zwart-wit. Zoals ik al zei zaten ze ook in de bomen. Het waren er wel een stuk of 10. Het leuke aan onderstaande foto vind ik de herhaling van de vogel in de achtergrond.

Samen in de boom

Met zoveel modellen en mogelijkheden blijf je natuurlijk knippen. Ik heb tientallen foto’s gemaakt. Die kan ik natuurlijk niet allemaal laten zien, maar één wil ik juliie niet onthouden. Een wat meer creatieve weergave. Deze zwaluw zat voor het kijkgat. Kijkend vanuit de hut heb je natuurlijk te maken met tegenlicht. Er valt echter nog net wat licht op zijn rug, waardoor er nog wat tekening te zien is. De kleuren buiten worden veroorzaakt door de vroege ochtendzon. Heb ze wel wat “aangedikt”. Ben benieuwd naar jullie mening over deze foto.

Voor het kijkgat

Lekkere Nikon kleurtjes 😉 !

Natuurlijk zijn er ook nog andere vogels te zien. Heb o.a. een winterkoninkje, kwikstaartjes, blauwe reigers, verschillende eenden- en ganzensoorten en een bruine kiekendief voorbij zien komen. Maar één soort laat zich vandaag van zijn beste kant zien: Knobbelzwanen.

Er zwemmen drie op de plas voor de hut en naarmate de tijd verstrijkt komen er twee steeds dichterbij. In een soort van slagvolgorde komen ze binnen “schiet”-afstand. Net als bij de foto van de twee zwaluwen, zie je hier ook weer een herhaling in de foto.

Knobbelzwanen in slagvolgorde

De derde zwaan ben ik inmiddels uit het oog verloren, maar dan hoor ik het kenmerkende diep gonzende geluid van een vliegende knobbelzwaan. Altijd weer prachtig om te horen. En makkelijk, want ik heb nu even de tijd om mij voor te bereiden voor een vluchtshot. Laag over het water komt ie aangevlogen en hij vliegt mooi voor de hut langs. Klik, klik, klik…….., HEBBES!

Vliegende knobbelzwaan

Als ik de foto’s op mijn display bekijk, zie ik al dat er een aantal mooie tussen zitten. Geeft altijd weer een lekker gevoel. De zwaan is een stuk doorgevlogen, maar tot mijn verbazing komt hij met een grote bocht weer terug.  Het doet me denken aan wat je ook wel eens bij vliegshows ziet. De vliegtuigen maken dan als afscheidsgroet een zogenaamde “fly-by”. Voor mij nog eens de kans om te oefenen met vliegende vogels. Al is zo’n grote zwaan natuurlijk toch wel iets makkelijker dan bijvoorbeeld de ook rondvliegende zwaluwen.

Fly-by

Deze afscheidsgroet is een mooi moment om ook dit verhaal te beëindigen. Iedereen weer bedankt voor je belangstelling voor mijn belevenissen en foto’s. Het wordt op prijs gesteld als je even een berichtje achterlaat. Ook als je tips hebt of denkt dat ik iets beter of anders kan doen om mijn fotografie te verbeteren.


Weidevogels

22 april 2012

Vandaag is mijn plan om weidevogels te fotograferen in de polder Arkemheen bij Nijkerk. Een gebied waar ik in december voor het eerst ben geweest, op zoek naar de torenvalk: zie polder Arkemheen.

Toen waren er veel eenden en ganzen te zien, maar nu het weer voorjaar is geworden zijn de weidevogels terug uit Afrika. Grutto’s, kieviten en tureluurs zijn in dit gebied nog volop te zien, hoewel ze landelijk gezien erg achteruit gaan, wat aantallen betreft. Hoewel ik zelf uit de Flevopolder kom zijn de oude polders niet te vergelijken met de rechttoe – rechtaan indeling van Flevoland. Veel slootjes, die niet allemaal recht zijn, hekjes en paaltjes geven deze oude polder iets authentieks. Een echte oud Hollandse uitstraling.

Polderlandschap

Doet me denken aan een oude schoolplaat. Niet dat ik zo oud ben hoor! Ken ze uit het museum 😉 Ik vind zelf die grutto op het paaltje een leuk detail in deze foto.

De eerste vogel die binnen ‘schietafstand’ zit is misschien wel de bekendste weidevogel: de kievit. Vaak buitelend door de lucht en dan weer in het gras op zoek naar insecten en wormen. Iets minder bekend is dat de kievit prachtige kleuren heeft. Als het zonlicht er op de juiste hoek opvalt zie je een heel palet aan kleuren verschijnen. De zon kwam net even tusssen de wolken door toen ik deze foto maakte waardoor die kleuren mooi te zien zijn.

Kievit

Een prachtige vogel eigenlijk als je hem zo van dichtbij kunt bekijken.

Het standaard beeld van de weidevogels is zittend op een paaltje. Omdat er in de polders weinig tot geen bomen zijn, gebruiken de vogels de alom aanwezige weidepalen en hekken als uitkijkpost. Het volgende vogeltje is niet typisch een wiedevogel, maar ook hij gebruikte een paal als zitplaats. Een boerenzwaluw tref je niet alleen aan in de polder, maar ook op akkerlanden en natuurgebieden, zoals bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen.

Boerenzwaluw

Tevreden met dit resultaat rij ik verder en zie een soort van donkere bult in het gras liggen. Eerst dacht ik aan een molshoop, maar die zijn bijna zwart. Een jutezak misschien? Zo ééntje waarin de boeren aardappelen doen. Dan zie ik opeens de jutezak bewegen: het is een haas! Tussen het natte gras zit hij ietwat sip voor zich uit te staren. Hij trekt zich verder niet veel aan van mij en weer heb ik een leuke foto te pakken.

Sipke de Haas

Ondanks de titel van dit verhaal mag Sipke toch meedoen!

Terug naar de vogels. De vorige keer dat ik hier was, kwam ik hem ook al op bijna dezelfde plek tegen: de fazantenhaan. Ik ga er dan even van uit dat dit dezelfde is. Nu liet hij met veel kabaal en uiterlijk vertoon weten dat hij de baas is in dit stukje polder.

Machtsvertoon

Het is de eerste keer dat ik een fazant dit heb zien doen en ik kan er echt van genieten. Ik bedenk dan altijd dat de meeste mensen dit nooit zullen zien. Ik voel me bevoorrecht dat ik het mag meemaken.

Al met al weer volop genieten hier in de polder, maar ik heb nog niet mijn weidevogel op een paaltje. De zwaluw telt dan even niet mee, want dat is geen typische weidevogel. Maar ik hou moed, want de ervaring leert dat op het laatste moment nog mooie momenten kunnen voorkomen.

En ook nu wordt ik niet teleurgesteld: een tureluur op een scheefstaand hekje. Alleen moet ik hem nog zien te benaderen. Ik zet de auto af en laat hem uitrollen tot ik binnen het bereik van mijn lens ben. Ik rij de hele tijd al met mijn raampje open, met daarop de rijstzak. Ik heb het geluk dat de vogel blijft zitten en ik kan een aantal leuke opnames maken. Onderstaande vind ik het mooist.

Op een scheef hekje

Op het eind dus toch weer een mooie uitsmijter van deze prachtige ochtend in de Arkemheen polder. En ik heb nog niet eens het hele gebied gezien, dus ik zal nog wel eens een keer terugkomen. Dan zoek ik natuurlijk wel weer even mijn grote vriend de fazant op!


Een ochtend in de polder

24 maart 2012

Gelukkig heb ik er geen moeite mee om vroeg op te staan. Anders mis je zoveel mooie momenten. De zonsopkomst is zo’n moment. Daar kan ik niet genoeg van krijgen. Toen ik rond half 7 in de Eempolder arriveerde duurde het niet lang meer voor de zon tevoorschijn kwam boven de horizon. Als een grote rode bol deed ze haar best om de aanwezige grondmist weg te branden.

Rode bol

Ik heb bij deze foto eigenlijk weinig bewerkt. De kleuren waren in het echt ook zo!

De Eempolder is een uitgestrekt landschap van weiden onderbroken door slootjes en enkele aangelegde plassen met riet er om heen. In het midden staat een karakteristieke dode boom. Een dankbaar onderwerp voor fotografen omdat het zo’n mooi silhouet heeft. Ook ik kon de verleiding niet weerstaan, om hem vast te leggen tegen de opkomende zon.

Silhouet

Dit soort momenten duurt eigenlijk maar een paar minuten en de sfeer veranderd ook erg snel. Even later was de zon al weer een stuk hoger gekomen en kon ik, recht tegen de zon in, onderstaande foto maken. Misschien wel de beste ‘zonsopkomsfoto’ die ik tot nu toe gemaakt heb.

Gouden licht

Nog steeds genietend van de ochtendsfeer loop ik verder en kom bij één van kleine plassen. Daar zwemt een knobbelzwaan in het zachte ochtendlicht, terwijl de nevel nog niet helemaal is weggebrand door de opgekomen zon. Ook dat geeft weer een mooi sfeerbeeld.

Nevelzwaan

Dan is het tijd om de weidevogels, zoals de grutto, kievit en tureluur op te zoeken. Ik hoor ze al met hun kenmerkende roep rondvliegen. Voor mij is dat geluid één van de mooiste natuur- en lentegeluiden die ik ken. Ik wordt er altijd vrolijk van. HEERLIJK!

De beste manier om de vogels te benaderen, in het verder kale weidegebied, is met de auto. Die gebruik je dan als mobiele schuilhut. Vanuit hier probeer je dan de vogels, die vaak op paaltjes zitten, voorzichtig te benaderen. Blijkbaar is een auto minder beangstigend, dan een menselijke gedaante die aan komt lopen. Nadeel is dat je eigenlijk alleen vanaf de bestuurderskant foto’s kan maken. En dat is soms lastig. Soms zitten de vogels aan de ‘verkeerde’ kant (volgens mij doen ze dat expres), of staat de zon niet goed. Zo is het ook met deze grutto. Achteraf de enige van deze soort die ik vandaag op een paaltje aantref. Maar ook ‘verkeerde’ omstandigheden kunnen goed uitpakken.

Tegenlicht

Zo’n soort foto had ik al een tijdje in mijn hoofd en het is altijd mooi als je een keer in de omstandigheid komt dat je hem kunt maken.

Na deze meevaller, rij ik verder maar zie verder weinig meer binnen het bereik van mijn camera. Ik besluit dan ook de auto te verlaten en nog een stukje te wandelen. Dat is eigenlijk toch fijner dan in die auto te zitten. Weer heerlijk die vogelgeluiden om je heen en lekker in het zonnetje. Na een tijdje hoor ik gezang vanuit een rietkraag. Ik ben inmiddels aangekomen bij de rand van de polder, bij het Eemmeer. Op mijn gehoor afgaande spot ik een rietgors, die luid zingend in het riet zit. Best een lastig vogeltje om goed te fotograferen door zijn zwarte kop. Het is moeilijk om daar tekening in te houden. Toch is mij dat aardig gelukt dacht ik.

Rietgors

Ik ben erg blij met deze foto. De eerste keer dat ik deze soort fotografeer en dan ook nog in zo’n mooie pose.

Terug lopend naar de auto zie ik nog een mannetje van de bruine kiekdief voorbij zweven. Helaas niet goed op de foto kunnen krijgen, maar ook dan geniet ik van de ervaring. Ik besluit dan nog één rondje in de auto te maken en dan weer naar huis te gaan.

Vanuit de auto maak ik dan een aantal foto’s van de grutto’s in het weiland. Leuk, maar toch ben ik niet tevreden. Door het relatief hoge standpunt krijg je geen mooie achtergrond. Ik besluit iets uit te proberen en doe voorzichtig het autoportier open. Tot nu toe blijft de grutto zitten. Heel voorzichtig en langzaam kruip/loop ik half gebukt en achter een paal richting vogel. Als ik aankom bij het hek ga ik liggen. Vanuit deze lage positie komt de vogel veel mooier uit.

In zijn biotoop

Echt nooit verwacht dat deze vogel zou blijven zitten tijdens mijn sluipcapriolen. Zo zie je maar dat je het gewoon moet proberen. Soms lukt het! Het gelukt is nu trouwens toch aan mijn kant. Ook de graspiepers gingen meewerken. Deze ging er echt voor staan leek het wel! Volgens mij de houding van een topmodel.

Graspieper

Het grappige is dat ie een druppel boven op zijn kop heeft liggen. Geen idee hoe die daar komt. Wie het weet mag het zeggen.

Het volgende exemplaar dat ik tegenkwam, was toe aan een grondige poetsbeurt en vond het niet erg dat ik meekeek. Meestal plaats ik maar één foto van een bepaald dier, maar nu kon ik geen keuze maken. Vandaar deze kleine serie.

Poetsbeurt 1

Poetsbeurt 2

Poetsbeurt 3

Prachtig niet? Als je al mijn foto’s die ik gemaakt heb, snel achterelkaar bekijkt is het net een film. Als ik er nu zo over nadenk is dat misschien helemaal niet zo’n slecht idee voor een volgende keer. Mijn camera heeft een filmfunctie, dus waarom niet? Moet ik me toch maar eens in gaan verdiepen.

En met dit in het achterhoofd sluit ik dit blog af. Een heerlijke lente-ochtend in de polder. Wat wil een mens nog meer?