Posts tagged “konikpaard

Lauwersmeer

14 april 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat de eerste excursie van VNF-Nijkerk in dit jaar gepland. Met z’n tienen gaan we het Lauwersmeergebied verkennen. Ter plekke bij de Ezumakeeg verdelen we ons over de vijf auto’s, zodat iedereen goed zicht heeft op de rietkragen. Ik zeg expres rietkragen, want vogels laten zich bijna niet zien. Heel af en toe vangen we een glimp op van een rietgors. Maar de gewenste blauwborsten zijn in geen velden of wegen te zien.

Na anderhalf uur speuren verzamelen we ons weer en besluiten we naar de andere kant van het gebied te gaan. Voor de echte vogelaars wordt er een kleine omweg gemaakt langs de zeldzame bonte kraai en de beflijsters die in het gebied zijn waargenomen. Voor mij iets minder interessant omdat ze buiten bereik van de camera blijven. Ik vermaak me even met de konikpaarden. Deze twee tieners oefenen alvast voor als ze later groot zijn.

Hierna wordt iedereen weer losgelaten en spreken we af elkaar bij het visrestaurant in de haven van Lauwersoog weer te ontmoeten. We komen langs een stuk riet waar bruine kiekendieven nestelen. We parkeren de auto in de berm en al snel stijgt een kiekendievenman recht voor ons op uit het riet. Soms heb je mazzel! Hij vliegt over de auto en haalt nestmateriaal. Dit is echt genieten!

Luuk, die bij mij in de auto zit, spot drie kiekendieven. Anderen hebben er zelfs vijf gezien. De show speelt zich af vlak voor onze neus en de camera’s ratelen dan ook lekker door. Om niet de hele blog te vullen met kiekendieffoto’s hier een kleine galerij.

Na zo’n drie kwartier is de voorstelling voorbij en verdwijnen de vogels steeds verder uit het zicht.

We hebben nog tijd om naar de hut bij het Jaap Deensgat te gaan. Helaas is het ook hier erg stil wat vogels betreft. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Tijd voor lunch! Ik denk dat de voorraad kibbeling wel zo’n beetje op was in het restaurant nadat wij langs gekomen zijn. Iedereen geniet van deze delicatesse. Na de lunch wordt het middagprogramma vastgesteld.

Eerst nog even kijken wat er in de haven te zien is. Aan de waddenkant van de dijk scharrelen wat steenlopertjes rond op zoek naar een lekker maaltje. Eén exemplaar vond waar hij naar op zoek was.

Het verbaast me hoe tam deze soort is. Ook toen ik ze tegenkwam in IJmuiden kwamen ze heel dichtbij. Een andere steenloper had wat visafval gevonden op het haventerrein. Ik kon er rustig op een tiental meters naast gaan liggen om een foto te maken vanuit een laag standpunt.

Tot zo ver de haven van Lauwersoog. We gaan naar de dijk om het wad bij laag water te kunnen fotograferen. Ik kan het niet echt vinden. Uiteraard maak ik foto’s, maar de juiste compositie krijg ik niet voor elkaar. Gelukkig bieden de schapen op de dijk ook nog wat fotomogelijkheden.

We maken ons rondje Lauwersmeer af door af te sluiten op ons beginpunt. De hut aan de Ezumakeeg is de laatste stop van vandaag. De meeste van de groep houden het na een lange dag al snel voor gezien. Ik kan nog even blijven omdat ik rechtstreeks van huis hier naar toe ben gereden en dus geen carpoolmaatjes heb. En dat is een mazzeltje, want opeens wordt het licht erg mooi. Een paartje krakeenden geeft in dit mooie licht een poetsshowtje weg.

Het is altijd leuk om dan de vreemde houdingen die ze aannemen tijdens het poetsen te vangen in een foto. Hierboven staat het mannetje, maar het vrouwtje deed ook haar best.

Een andere soort die redelijk dicht bij de hut komt zijn de bergeenden. Lastig te fotograferen door het wit en het zwart in het verenkleed. Moeilijk om beide goed te belichten. Ik waag toch een poging.

Zoals je kunt bedenken ben ik blij dat ik nog even ben blijven hangen. Ik sluit dit verslag af met een groepje scholeksters die langs kwamen vliegen. Je moet even wat geluk hierbij hebben dat ze allemaal een leuke houding aannemen en mooi verdeeld zijn.

Al met al een geslaagde dag. Met voor mij als hoogtepunt de bruine kiekendieven en een mooie afsluiting in de kijkhut.

Advertenties

De grote grazers van de OVP

27 januari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Hier is ie dan: mijn eerste bericht in 2016. In mijn jaaroverzicht 2015 had ik al aangekondigd dat ik dit jaar een iets andere aanpak ga proberen. Dit leidde in januari tot een aantal bezoekjes aan het grote natuurgebied hier om de hoek: De Oostvaardersplassen. En ik moet zeggen dat het me wel bevallen is. Je weet naar een paar keer waar en wanneer de dieren zich best laten zien. En je kunt nog eens terug als het weer wat beter is. Natuurlijk hebben al die tripjes een berg aan foto’s opgeleverd. Maar wees niet bang. Ik ben best goed in het weggooien. Ik denk dat januari twee OVP-blogjes gaat opleveren.

Als ik aan de Oostvaardersplassen denk, denk ik gelijk aan de vogels en de grote grazers. En die laatste zullen in dit eerste blog de hoofdrol spelen. In de Oostvaardersplassen leven drie grote zoogdieren die moeten voorkomen dat het gebied dichtgroeit. Er is veel altijd veel discussie over de dieren, vooral in de wintertijd. Als ik kijk naar wat ik zelf zie, denk ik dat er beter wat minder dieren in het gebied zouden zijn. Ik zie op een aantal stukken dat het landschap verandert van bos naar kale vlakte, waarbij vooral de vogels verdwijnen. Aan de andere kant zou het mooi zijn om de natuur zijn gang te laten gaan en te kijken wat dat oplevert. Ik heb op zich ook geen moeite met een dood dier. De dood hoort bij het leven. Alleen ben ik bang dat het gebied te klein is om een gezond natuurlijk evenwicht te bereiken. Wat ik zeker denk te weten is dat bijvoeren niet gaat werken. Dat levert nog meer dieren op en daardoor nog meer druk op het gebied. Ik denk dat een gecontroleerde populatie het beste zou zijn.

Edelherten

De edelherten spreken mij persoonlijk het meest aan. Waarschijnlijk omdat deze soort de meest “wilde” van de grazer is. Schuw en soms moeilijk te vinden. Ondanks dat er niet gejaagd wordt in de Oostvaarderplassen vermijden ze het liefst mensen. Ze gaan er dan ook meestal vandoor zodra ze je gezien hebben. In 1992 zijn er 54 dieren uitgezet in het gebied. Bij de laatste telling in oktober 2015 zijn er ca. 3000 herten geteld.

Edelhert

In deze tijd van het jaar zitten er altijd wel groepen herten in het Oostvaardersbos bij Almere. En laat dat nu net op 5 minuten fietsafstand van mijn huis zijn! Op mijn eerste tocht kwam ik ze al tegen. Nog iets te ver in het begin, maar als je voorzichtig bent kun je toch redelijk dichtbij komen. Hebben ze je eenmaal gezien zullen ze verder trekken. Je moet dus snel wat foto’s maken en er voor oppassen niet de hele tijd de dieren op te jagen. Ik maakt dus vaak een paar foto’s en laat de dieren dan met rust.

Edelherten in de OVP

Een voordeel van het vaker naar een gebied gaan is dan ook dat je later nog eens terug kunt gaan om nog een paar foto’s te maken. Zo is de verstoring minimaal. Het gebied staat natuurlijk ook bekend om zijn uitgestrekte rietvelden. De herten vallen bijna niet op tussen het hoge riet. Zo af en toe zie je ze er boven uit steken.

Bijna gecamoufleerd

Deze foto is typisch zo’n foto die je alleen in de OVP kunt maken.

Het opvallende is dat ik bijna geen hindes zie. Dat is me al vaker opgevallen. Aan de kant van Lelystad kom je juist veel minder mannelijke herten tegen. Eén van de doelen die ik me gesteld had was een portret te maken van een mooie mannenkop, met zo’n prachtig gewei. Nu vertelde ik al dat ze meestal niet rustig poseren. Maar vanaf het moment dat ze je opmerken volgt er altijd een minuutje van naar elkaar staren. Als je dan dichtbij genoeg bent gekomen voordat ze je zien kun je daar gebruik van maken. En zo maakte ik onderstaand portret, met een nieuwsgierige jongeling in de achtergrond.

Edelhert portret

Het plaatje is natuurlijk niet compleet zonder de hindes. Dus toog ik op een andere dag naar de overkant van de Oostvaardersplassen. En ja hoor: hele groepen hindes liepen daar rond. Het gebied is daar wat opener, dus zijn ze nog lastiger te benaderen. Maar ik had de mazzel dat twee jonkies wat minder oplettend waren en rustig voor mij langs wandelden.

Jonge herten

Ik zat hier aan de rand van het bos en ik denk dat ze me niet gezien hebben. Hierna heb ik nog wel een aantal hindes op de foto weten te zetten, maar die kwamen niet door de keuring. Dus sluit ik de edelherten af met twee mannen. Deze zag ik dus weer aan de Almeerse kant.

hertenmannen

Ik heb er echt van genoten om zo met deze dieren bezig te zijn.

Konikpaarden

Hoewel de herten mijn voornaamste doel was deze maand kunnen de andere grazers niet ontbreken in dit blog. Het konikspaard kom je altijd wel tegen als je het gebied in gaat. En ze zijn niet bang voor mensen. Dat is denk ik ook de reden dat ze de hoofdrol spelen in de film “De nieuwe wildernis”. Ze zijn makkelijk te filmen. Voor mij iets minder natuurbeleving, maar wel een uitdaging om er een mooie foto van te maken.

Tegenlicht Konik

Hier kon ik fijn even gebruik maken van het zonnetje. Helaas heb ik op al mijn tochtjes weinig zon gezien. Maar dat is ook te verwachten in januari in Nederland. Doordat de paarden rustig blijven staan, of zelfs naar je toekomen, is het niet moeilijk om een portretfoto te maken.

Konik portret

Maar je kunt natuurlijk ook nog verder gaan en een detailopname maken. In dit geval van de bek, of moet ik zeggen mond?

Detail konik

Ik heb geen idee wat er op zijn snuit zit. Ik dacht zelf aan plantendingetjes die blijven kleven. Zoals distels of zo. Maar zouden ook parasieten kunnen zijn. Wie het weet mag het zeggen.

Heckrunderen

De derde soort die we tot de grote grazers rekenen is het heckrund. Een gefokte soort, vernoemd naar de Duitse gebroeders Heck. Die wilden de uitgestorven, wilde voorouder van het hedendaagse rundvee, de oerrund, terug fokken. Dat lukte niet helemaal, maar het leverde wel een oersterke runderras op. En een soort die zonder invloed van mensen kan overleven in de Oostvaardersplassen.

Nu ben ik niet zo’n fan van deze dieren. Voor mij blijven het toch gewoon koeien. En die vind ik niet zo heel spannend. Maar ze horen natuurlijk wel in dit blog thuis. Dus bij deze.

Heckrund

Het leuke vind ik de brandganzen op de voorgrond. Ze horen niet bij de grote grazers, maar ik denk dat alle soorten ganzen bij elkaar in de Oostvaardesplassen net zoveel gras verstouwen als de grote zoogdieren.

Ik had graag wat foto’s willen maken in een winters decor. Maar helaas is de winter in januari grotendeels voorbij gegaan aan de Oostvaardersplassen. Wel wat speldenprikjes en een laagje ijs, maar tot nu toe stelt het niet zo veel voor.

Terugkijkend was het een leuke in interessante maand. Een goed begin van het fotojaar nieuwe stijl. En er komt dus nog een tweede blog over de Oostvaardersplassen in januari. Bedankt voor je bezoek en interesse.

 


Paarden, zwaluwen en zwanen

15 juli 2012

Na mijn belevenis van zaterdag met de sperwer, wat op zichzelf al genoeg om een paar weken op te teren, ging de reis zondag weer naar mijn grotere achtertuin: De Oostvaardersplassen. Omdat het niet helemaal zeker is hoe het weer zich houdt, besluit ik een observatiehut op te zoeken. Zit ik in ieder geval droog mocht er een bui vallen. Mijn keuze valt deze keer op kijkhut “De Krakeend”. Een mooie hut, waar ik al eerder mooie foto’s heb kunnen maken. Onder ander van zilverreigers, zwaluwen en ook de ijsvogel heb ik daar al eens langs zien komen.

Mijn auto geparkeerd op de dijk en dan een klein stukje lopen. De lucht is vrij helder, dus het beloofd een leuke ochtend te worden. Als ik bij het pad naar de ingang van de hut ben, wordt deze geblokkeerd door een kudde konikpaarden. Ze steken het pad over en aan beide kanten staan nog dieren. Volgens mij is het niet zo slim om dwars door de groep te lopen, dus wacht ik geduldig tot ze allemaal het pad zijn overgestoken. Snel loop ik naar de hut. Ik heb het toch niet zo op zo’n grote groep vlak bij me.

Ik ben gelukkig nu veilig in de hut en de koniks staan, met de zon tegen, niet ver van de hut aan de zijkant. Een groep paarden levert niet vaak interessante foto’s op, behalve als de hengsten zich met elkaar meten. Dan is er een kort moment van actie. Voor mij een uitdaging om dat in een foto te vangen.

Vechtende koniks

De eerste uitdaging vind ik geslaagd. Maar ook hierna gaan de hengsten nog even door. Nu op een andere plek. En dat levert weer een heel andere foto op. Tussen het koolzaad en niet in het tegenlicht. Soms gaat het echt hard tegen hard, met schoppen en bijten.

Bijtgrage hengsten

Maar het is niet alleen maar actie en geweld in de kudde. Dit veulen lag heerlijk in het zonnetje te genieten. Hij heeft wel een aantal kale plekken. Ik heb dat nog even nagevraagd bij Staatsbosbeheer, maar volgens hen is het een verschijnsel wat ze vaker zien bij veulens. Ze schijnen er geen last van te hebben en het gaat naar verloop van tijd vanzelf weer over.

Zonnend veulen

Wel een lekkere krullebol toch?

Ondertussen is het druk geworden in de hut. Niet met mensen, maar met boerenzwaluwen. Er zitten namelijk een aantal nesten in de hut. De jonkies zijn al uitgevlogen, maar komen regelmatig nog even op het nest zitten. Of voor de kijkgaten op de plank. Verder hangen ze wat rond in de bomen en struiken naast de hut. Of, zoals deze, in het riet.

Jonge boerenzwaluw

Hij zat aan de schaduwkant van de hut, wat wel gunstig is. Je krijgt dan een mooiere doortekening. In het zonlicht is het lastig belichten met dat zwart-wit. Zoals ik al zei zaten ze ook in de bomen. Het waren er wel een stuk of 10. Het leuke aan onderstaande foto vind ik de herhaling van de vogel in de achtergrond.

Samen in de boom

Met zoveel modellen en mogelijkheden blijf je natuurlijk knippen. Ik heb tientallen foto’s gemaakt. Die kan ik natuurlijk niet allemaal laten zien, maar één wil ik juliie niet onthouden. Een wat meer creatieve weergave. Deze zwaluw zat voor het kijkgat. Kijkend vanuit de hut heb je natuurlijk te maken met tegenlicht. Er valt echter nog net wat licht op zijn rug, waardoor er nog wat tekening te zien is. De kleuren buiten worden veroorzaakt door de vroege ochtendzon. Heb ze wel wat “aangedikt”. Ben benieuwd naar jullie mening over deze foto.

Voor het kijkgat

Lekkere Nikon kleurtjes 😉 !

Natuurlijk zijn er ook nog andere vogels te zien. Heb o.a. een winterkoninkje, kwikstaartjes, blauwe reigers, verschillende eenden- en ganzensoorten en een bruine kiekendief voorbij zien komen. Maar één soort laat zich vandaag van zijn beste kant zien: Knobbelzwanen.

Er zwemmen drie op de plas voor de hut en naarmate de tijd verstrijkt komen er twee steeds dichterbij. In een soort van slagvolgorde komen ze binnen “schiet”-afstand. Net als bij de foto van de twee zwaluwen, zie je hier ook weer een herhaling in de foto.

Knobbelzwanen in slagvolgorde

De derde zwaan ben ik inmiddels uit het oog verloren, maar dan hoor ik het kenmerkende diep gonzende geluid van een vliegende knobbelzwaan. Altijd weer prachtig om te horen. En makkelijk, want ik heb nu even de tijd om mij voor te bereiden voor een vluchtshot. Laag over het water komt ie aangevlogen en hij vliegt mooi voor de hut langs. Klik, klik, klik…….., HEBBES!

Vliegende knobbelzwaan

Als ik de foto’s op mijn display bekijk, zie ik al dat er een aantal mooie tussen zitten. Geeft altijd weer een lekker gevoel. De zwaan is een stuk doorgevlogen, maar tot mijn verbazing komt hij met een grote bocht weer terug.  Het doet me denken aan wat je ook wel eens bij vliegshows ziet. De vliegtuigen maken dan als afscheidsgroet een zogenaamde “fly-by”. Voor mij nog eens de kans om te oefenen met vliegende vogels. Al is zo’n grote zwaan natuurlijk toch wel iets makkelijker dan bijvoorbeeld de ook rondvliegende zwaluwen.

Fly-by

Deze afscheidsgroet is een mooi moment om ook dit verhaal te beëindigen. Iedereen weer bedankt voor je belangstelling voor mijn belevenissen en foto’s. Het wordt op prijs gesteld als je even een berichtje achterlaat. Ook als je tips hebt of denkt dat ik iets beter of anders kan doen om mijn fotografie te verbeteren.


Oostvaardersplassen

13 november 2011

Het was hoognodig weer eens tijd om naar de Oostvaardersplassen te gaan. Zo dichtbij huis, maar toch zoek je het regelmatig verder van huis. Daarbij vergeet je wel eens de prachtige natuur om de hoek. Met als startpunt natuurbelevingscentrum ‘De Oostvaarders’ ben ik het fietspad langs de plassen afgelopen. Hier en daar heb ik ook nog een stukje van het Oostvaardersbos meegepikt.

Rond de parkeerplaats zijn er veel bomen gekapt. De restanten zijn opgestapeld en vormen zo stapels takken en stammen die veel gebruikt worden door roodborstjes, winterkoninkjes en heggenmussen om insecten te zoeken en hun territorium af te bakenen. Ook nu kwam ik een roodborstje tegen die op een uitstekende tak liet horen dat ie er was.

Hier ben ik

Een goed begin dus van deze ochtend: nog geen 10 meter van de auto en dan al zo’n leuke foto kunnen maken.

Een eind verder ligt de uitkijkheuvel bij het Jan v.d. Boschpad. Daar zijn altijd veel ganzen en eenden te zien. In de zomer ook lepelaars, maar die zijn nu vertrokken naar warmere oorden. Naast de heuvel ligt een klein plasje, wat afgescheiden van het grote water. Regelmatig staat daar een grote zilverreiger te vissen. Net op het moment dat ik verder liep, kwam hij aangevlogen en landde achter een klein eilandje. Vanaf het fietspad kon ik hem mooi observeren en natuurlijk foto’s maken. Het licht viel er mooi op. Door het wit moet je wel wat onderbelichten en daardoor lijkt de omgeving wat donker. Dit vind ik niet zo erg, want nu komt de vogel mooi naar voren.

Grote Zilverreiger

Ook op de rest van de route veel vogels: aalscholvers, roodborstjes, veel merels, een groepje wintertalingen, verschillende meesjes, futen natuurlijk en een primeur voor mij: een bruine kiekendief. Die vloog boven het rietveld een stuk verder het gebied in. Te ver weg om een goede foto te maken, maar toch goed herkenbaar. Verderop zag ik ook nog een grote zaagbek. Deze eendensoort is hier in de winter te gast.

Op de terugweg ben ik een eindje door het bos gelopen. Hier kon ik een paar leuke tegenlicht opnames maken. Dit geeft altijd een mooi sfeertje aan de foto’s. Onderstaande vond ik wel leuk en tijdens het bewerken kwam de vierkante uitsnede verrassend als mooiste naar voren.

Tegenlicht

Hierna was de koek op en was het tijd om weer naar huis te gaan. Alleen wil ik nog één foto laten zien. Die heb ik ’s middags genomen, tijdens een wandeling met het hele gezin in de Oostvaardersplassen bij Lelystad. Er stond een groepje konikpaarden, die trouwens helemaal niet schuw waren. Het leuke was dat een groepje spreeuwen op de ruggen van de paarden zaten. In Afrika heb je een vogeltje dat de Ossenpikker heet. Die haalt teken en insecten uit de huid van de daar levende grote grazers. In de Oostvaardersplassen hebben de spreeuwen die taak dus op zich genomen. Het was een leuk gezicht en de paarden leken het ook niet erg te vinden.

Ritje op het paard

Bedankt weer voor je belangstelling en tot een volgend bericht.