Posts tagged “landschap

Augustus 2020

Augustus is de maand van de bloeiende heidevelden. Nu hebben we hier in de Flevopolder weinig heidevelden. De kleine stukjes die er zijn kun je moeilijk een veld noemen. Het zijn meer perkjes. Dus voor mijn heidebeleving moet ik de polder uit naar de Veluwe of het Gooi.

Afgelopen weken ben ik twee keer de Stichtse Brug over gestoken naar de Gooische heidevelden. Eén keer bij Lage Vuursche en een keer naar de Tafelbergheide bij Blaricum. Helaas geen mooie zonsopkomsten met een laagje nevel. Maar wel fraaie wolkenluchten, stortbuien en regenbogen.

Voor de foto van de maand twijfelde ik tussen een foto van een regenboog boven de hei en onderstaande foto. Uiteindelijk is deze het geworden, omdat de lucht mij aanspreekt en de compositie sterker is dan de foto met de regenboog.

De foto is gemaakt op de Tafelbergheide. Het waren twee prachtige ochtenden op de hei. Waar ik erg van genoten heb. Helemaal omdat door de hitte van de weken ervoor het al weer even geleden was dat ik met mijn camera op pad was geweest. Ik kreeg denk ik last van ontwenningsverschijnselen.


Maart 2020

Zit er nu iemand te wachten op een foto van mij? Alles lijkt onbelangrijk nu de hele wereld stil staat door het coronavirus. Toch zal ik een foto plaatsen. Ook al is er maar één iemand die zich een beetje beter voelt bij het zien van een mooie natuurfoto, dan heeft het al zin gehad.

Ik heb het relatief makkelijk. Mijn werk gaat gewoon door, dus ik leef grotendeels het leven wat ik normaal ook doe. Voor verreweg de meeste mensen is het een stuk zwaarder. Met de camera er-op-uit gaan naar gebieden waar verder haast nooit iemand komt, is nog steeds mogelijk. HET voordeel van natuurfotografie: je weet de rustige, stille plekjes die de gemiddelde Nederlander niet weet.

Ik hoop dat we deze periode snel achter ons kunnen laten en dat we weer kunnen gaan en staan waar we willen. De foto van de maand maart is van voor de crisis. Een ochtendje op het Hulshorsterzand tijdens zonsopkomst leverde deze foto op.

Ik wens iedereen een goede gezondheid toe en doe voorzichtig!


September 2019

In september heb ik maar weinig gefotografeerd. Maar wel op een andere manier bezig geweest met fotografie. Ik mag meewerken aan een mooi project, waar ik nu nog niet te veel over kan zeggen. Daardoor wat minder tijd om er op uit te trekken. En ook het weer speelde niet erg mee.

Maar natuurlijk heb ik wel een foto van de maand uitgekozen. Je kunt je afvragen of het wel valt onder de term natuurfotografie, maar het ik vind het gewoon een mooie foto.

Het is de zwemsteiger “Het Atol” bij Zeewolde. Uiteraard gefotografeerd voor zonsopkomst. Ik heb hier een grijsfilter gecombineerd met een grijsverloopfilter.

Hopelijk kom ik in oktober wat meer aan het fotograferen toe. De paddenstoelen schieten in elk geval de grond uit.


Augustus 2019

Augustus is traditioneel dé vakantiemaand en bij ons is dat niet anders. De reis ging naar Luxemburg dit jaar. En hoewel de focus zeker niet op de fotografie ligt ben ik toch een ochtendje vroeg op pad gegaan. Ik wilde namelijk een mooi watervalletje fotograferen zonder allerlei dagjesmensen die in de weg lopen.

Het was het vroege opstaan zeker waard!

Schiessentümpel
Schiessentümpel

Deze waterval ligt in het Müllerthal. Een gedeelte van Luxemburg dat ook wel bekend staat als Klein Zwitserland. Veel rotspartijen en een prachtig wandelgebied.


Jaaroverzicht 2017

31 december 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Voor mij persoonlijk was 2017 een jaar van weinig hoogtepunten en veel dieptepunten. Vooral op het gebied van de gezondheid zat het, voor mij en degenen die mij lief zijn, niet mee. Dat heeft ook zijn weerslag gehad op mijn fotografie. Vooral het feit dat ik vanaf september om gezondheidsredenen niet meer mocht autorijden beperkte mij in ernstige mate. Ook het bloggen en reageren op andermans blog is er veelal bij ingeschoten. Al met al een jaar om snel te vergeten. Was het dan allemaal kommer en kwel? Gelukkig niet. Zo heb ik weer een aantal foto’s mogen verkopen en stonden foto’s van mij op de cover van twee boeken. Vooral dat mijn foto gebruikt is voor het boek “Zo fotografeer je de natuur” van Roots Magazine vind ik een grote eer.

En om het jaar positief af te sluiten komt hier mijn jaaroverzicht. Van elke maand de  mooiste, meest bijzondere of dierbaarste foto. Veel plezier met deze terugblik.

januari

De maand januari breng ik traditiegetrouw door in de Oostvaardersplassen. Hoogtepunt dit jaar was een winterse dag waarop volop geschaatst werd. Ik had meer belangstelling voor een groepje baardmannetjes. Dit vrouwtje ging er even mooi voor zitten.

februari

Deze high-key foto van een ooievaar maakte ik in natuurpark Lelystad. Eén van mijn vaste fotografieplekjes. Deze foto is nog niet eerder op mijn blog verschenen.

maart

Net als zo veel andere natuurfotografen ben ik in maart bezig geweest met de bosanemoontjes. Deze sfeeropname bij Amelisweerd vind ik zelf de mooiste.

april

Het hoogtepunt van april was ongetwijfeld de vondst van deze parende oranjetipjes. Het duurde meer dan een uur voordat ik überhaupt ééntje gevonden had in het grote veld pinksterbloemen, maar de beloning was er dan ook naar.

mei

Voor mei is het een moeilijke keus geweest. Zoveel mooie foto’s kunnen maken: steenuiltje, Laakse slenk of Groentjes (vlinder). Toch is het deze opname geworden van een boom op de Westerheide bij Hilversum. Een beetje Afrika in Nederland.

juni

Erg blij ben ik met bovenstaande panorama. Samengesteld uit drie afzonderlijke opnames van dezelfde reegeit. Verbazingwekkend hoe makkelijk en goed je die met de huidige software naadloos aan elkaar kunt plakken. Dit was trouwens bij het Naardermeer.

juli

Van juli wil ik jullie deze foto laten zien. Nog niet op mijn blog verschenen tot nu toe, maar wel één van mijn favoriete foto’s van het jaar. Gemaakt in de “Stille Kern” in het Horsterwold.

augustus

De zomervakantie naar vlinderparadijs de Eifel leverde naast vlinders ook deze vliegende blauwe glazenmaker op. Voor mij de mooiste van de maand.

september

Weinig keuze in september. Ik had welgeteld de keuze uit twee foto’s. Het werd deze van een druppende inktzwam, die ik maakte in het bos vlak bij mijn huis.

oktober

Ook oktober levert een paddenstoelenfoto. Experimenteren met een lampje resulteerde in bovenstaande foto.

november

Eén van de hoogtepunten van mijn jaar: voor het eerst een bosuil gezien en kunnen fotograferen. De herfstsetting geeft nog wat extra’s aan deze foto.

december

Twee dagen sneeuw was genoeg voor de foto van de maand. De Oostvaardersplassen waren magisch gehuld in een witte deken. Lang leve code rood!

Als ik de foto’s zo op een rijtje zie kan ik toch tevreden terugkijken op 2017. In ieder geval voor wat de fotografie betreft. Hoewel ik de tweede helft van het jaar weinig gefotografeerd heb, is het toch een mooie, afwisselende serie geworden. Een mooie afspiegeling van mijn fotografie-interesse. Met andere woorden: ik vind gewoon alles leuk om te doen binnen de natuurfotografie. En dat wil ik graag zo houden.

Ik wens iedereen al het goede voor 2018, maar bovenal een gezond jaar!


Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.


Jaaroverzicht 2016

31 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het jaar is weer voorbij en eerlijk gezegd ben ik er blij om. Het was een jaar waarin niet alles gelopen is hoe je het van te voren zou bedenken. Vooral het feit dat mijn gezondheid vanuit het niets een gevoelige tik kreeg is van grote invloed geweest. Ook op fotografie gebied. Maar intussen heb ik dat achter me gelaten en kijk ik met een positieve blik naar 2017. Maar eerst kijken we nog even terug naar 2016.

Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Zo zijn er weer een aantal foto’s van mij in verschillende bladen verschenen en staat er, voor het eerst, een foto van mij in de Roots agenda. Ook een paar kleine prijsjes mogen ontvangen bij fotowedstrijden en, als klap op de vuurpijl, verkozen tot “fotograaf van het jaar” bij de fotoclub VNF-Nijkerk. Verder heb ik ook weer een aantal foto’s via mijn webshop verkocht en mocht ik voor de eigenaren van een vakantiehuisje in België mijn eerste “rapportage” maken.

Maar nu heb ik wel genoeg schouderklopjes aan mezelf uitgedeeld. Tijd voor de foto’s!

januari

edelhert duo portret

In januari een aantal keren naar de Oostvaardersplassen geweest. Dit duo-portret vind ik de mooiste van deze maand. Het feit  dat het op vijf minuten fietsen vanaf mijn huis is, maakt het voor mij nog specialer.

februari

Rietgors Arkemheen

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn eerste steenuiltje als foto van de maand zou uitkiezen of deze rietgors. Uiteindelijk gekozen voor de mooie achtergrond en het licht in deze foto. De foto is gemaakt in de polder Arkemheen bij Nijkerk.

maart

strekoefening

In maart ben ik begonnen aan mijn ijsvogelproject. Ik heb min of meer op twee nestplekken een paartje kunnen volgen. Hoewel de visoverdracht en de paring nog steeds op mijn wensenlijstje staan, was het een hele leuke ervaring om hier langere tijd mee bezig te zijn.

april

Meeuw-engel

Kan een doodgewone meeuw foto van de maand worden? Ja zeker, in ieder geval bij mij wel! De foto is genomen tijdens een excursie van de fotoclub bij de zuidpier van IJmuiden.

mei

Jonge zwaan

Met deze foto van een jonge zwaan bij ons in de wijk ben ik erg blij. Vanaf het moment dat het zwanenpaar ging broeden fietste ik op weg naar het station bijna dagelijks even langs om te kijken hoe het ging. Op moederdag kwamen er vijf kleintjes uit het ei.

juni

Juffer op libel

Geen moeite om deze maand mijn favoriet uit te zoeken. Een “once-in-a-liftime” moment met de uitsluipende libel en het lantaarntje dat op bezoek kwam.

juli

Weidebeekjuffer met klaver

Ook in juli een foto van een libelachtige. En nog wel de mooiste juffer van Nederland: de weidebeekjuffer. Samen met mijn zus Heleen een ochtendje op pad bij de Kromme Vecht bij Bunnik.

augustus

Parnassia

Deze foto heeft nooit in een blog gestaan, maar is voor mij toch de mooiste van augustus. Op vakantie in Oostenrijk kwam ik een veld tegen met daarin Parnassia. Een prachtig onderwerp, vooral als de dauwdruppels op de achtergrond meewerken voor een mooie bokeh.

september

Geelbuikvuurpad

Ook de foto van september is gemaakt op een excursie van VNF-Nijkerk. In de tuin van Edo van Uchelen kon ik deze geelbuikvuurpad fotograferen onder water.

oktober

Paddo in de nacht

Mijn workshop bij Andrea Gulickx leverde naast nieuwe inzichten en inspiratie ook bovenstaande foto op. Voor mij de foto van de maand oktober.

november

Lampje in het donkere bos

Het paddenstoelenseizoen was laat dit jaar, dus waren er in november nog genoeg te vinden. Dit kleine exemplaar kon ik vastleggen in Lage Vuursche.

december

Op de valreep dan toch nog een landschapsfoto in het jaaroverzicht. En nog een winterlandschap ook. Begin december heb ik gebruik kunnen maken van een paar koude dagen en nachten.

Kijkend naar deze serie zie ik in het begin van het jaar veel vogels, die gaande weg worden vervangen door macrofoto’s. Ik denk dat mijn hart toch steeds meer bij de macrofotografie komt te liggen. Komend jaar zal macro weer een grote plek innemen bij mijn fotografische uitstapjes. En wil ik me verder ontwikkelen op het gebied van de landschapsfotografie. Vandaar dat het wel leuk is dat ik het jaaroverzicht afsluit met een landschap.

Ik wil iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn blogs. Het aantal blogs is een stuk minder geworden dan de afgelopen jaren en ook reageer ik zelf minder op andere blogs. Het kost me gewoon veel te veel tijd om alles bij te houden. Misschien ga ik mijn website wel omvormen naar soort van fotogalerij. Maar er zal altijd een plekje gereserveerd blijven voor mijn blogs. Bloggen is dus zeker geen aflopende zaak. Ik zal volgend jaar vast elke maand wel een blogje schrijven en verheug me al weer op alle leuke reacties die ik krijg.

Tot slot wil ik al mijn volgers een fantastisch jaar wensen. Bedankt voor alle opmerkingen en reacties.


Speldenprik van de winter

21 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hoewel we niet verwend zijn geweest de laatste jaren met winterweer, deelt Koning Winter zo af en toe een speldenprikje uit. Zo ook begin december toen we een paar koude nachten en dagen hadden. Gelukkig voor mij viel dat deze keer samen met het weekend, zodat ook ik de witte wereld in kon trekken.

Ik besloot naar de Hoorneboegse Heide aan de zuidkant van Hilversum te gaan. Daar was ik nog nooit geweest en het is altijd leuk om nieuwe gebieden te ontdekken. Nadeel is dat je nooit weet hoe het er precies uitziet en je moet dus ter plekke beslissen waar de mooiste stukken zijn.

Ik was er al voor zonsopkomst. Het was kraakhelder en de kou prikte in mijn gezicht. Heerlijk!!!

Hoorneboegseheide 1

Wat is de vroege ochtend toch een mooi moment. Hoewel vroeg? In deze tijd is het toch al kwart voor negen voordat de zon opkomt. Maar de sfeer is hetzelfde.

Nog mooier vind ik het als je de andere kant op kijkt. Dan komen de pasteltinten tevoorschijn.

Hoorneboegseheide 2

De kou straalt er van af.

Omdat het onbekend gebied is loop ik wel een beetje heen en weer te rennen. Zo lang duurt het mooie licht ook weer niet. Maar ik weet nu al dat ik hier vaker kom. Het is een prachtig stukje heide!

De rijp heeft alles bedekt met een laagje poedersuiker.

Hoorneboegseheide 3

De zon komt nu boven de bomenrij in de verte uit en het veld kleurt langzaam oranje/roze door het vroege zonlicht.

Hoorneboegseheide 4

Het maakt volgens mij niet uit naar welke kant je je camera richt. Overal zie je feeërieke plaatjes.

Nadeel van het late licht worden is dat al heel snel de hondenuitlaters, mountainbikers en wandelaars de heide overnemen. Het is dus al snel tijd voor een laatste landschapsopname. Ik probeer het eens recht tegen de zon in.

Hoorneboegseheide 5

Niet ontevreden over het resultaat.

Vanwege de drukte vervang ik de groothoek- voor de macrolens. Een kijken of ik iets kan maken van de rijp. Ik zie een klein stukje hangen aan een draad spinnenrag. Het kost even wat moeite om de achtergrond goed te krijgen, maar uiteindelijk komt er een leuke foto uit.

Hoorneboegseheide 6

Ook de grasjes zijn bedekt met een laagje ijskristallen en buigen onder het gewicht. Een mooi onderwerp voor een macrofoto.

Hoorneboegseheide 7

Omdat ik nog moet werken vandaag is het tijd om mijn boeltje bij elkaar te pakken. Het waren een paar heerlijke uren in een winterwonderland. Dat was echt lang geleden. Terugkijkend op mijn blog zie ik dat ik in december 2014 de laatste winterserie heb kunnen maken. Twee jaar geleden dus!

Nu maar hopen op een strenge winter in januari 2017.


Herfst

7 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nu de winter haar eerste speldenprikken heeft uitgedeeld is het tijd om de herfstperiode af te sluiten. Hoewel ik minder dan gepland de bossen in ben geweest, heb ik toch een aantal keren kunnen genieten van de kleuren en geuren van de herfstbossen. In dit blog de foto’s die dat opleverde.

Door een lange droge periode kwam het paddenstoelenseizoen laat en langzaam op gang. De eerste poging in het Oostervaardersbos leverde dan ook maar één foto op: Deze inktzwam.

Inktzwam

Op de één na laatste dag van oktober, tijdens familiebezoek in Drenthe, had ik meer succes. In het Kyllotsbos in Smilde kwam ik een aantal mooie exemplaren tegen. Ik ben niet zo goed in het geven van de juiste soortnaam, maar ik denk dat dit een oorzwammetje is. Als het een andere soort is hoor ik het graag.

Oorzwammetje

De volgende meen ik wel zeker te weten: een witte kluifzwam. Het was een behoorlijk groot exemplaar. Ziet er een beetje uit als een modern beeldhouwwerk. De natuur maakt zijn eigen kunst!

Witte kluifzwam

Zoals ik in een eerder blog (Spelen met licht) al vertelde mag tegenwoordig ook de lensbaby mee op pad. En als je hem dan toch mee hebt, kun je hem net zo goed ook gebruiken. Dus heb ik nog even gespeeld met dit creatieve lensje. Voor mij is de moeilijkheid om het effect van de lens subtiel toe te passen in de foto. Je mag zelf beoordelen of dat gelukt is bij onderstaande foto’s.

Al met al een veel grotere oogst dan de eerste keer. En op het eind kwam ik ook nog twee piepkleine amethistzwammetjes tegen. Dat blijft toch een heel fotogeniek paddenstoeltje!

Amethiszwammetjes

Twee weken later had ik tijd om er nog eens op uit te trekken. Dit keer naar een plek waar ik nog nooit geweest was: de bossen bij Lage Vuursche. Als ik door zo’n laan met beuken loop doet het me altijd denken aan een kathedraal.

Boslaan Lage Vuusche

Als ik het grote pad verlaat en de kleine paadjes opzoek, vind ik al snel een groepje paddenstoelen. Om een beetje variatie in mijn paddo-foto’s te houden ga ik vandaag eens beginnen met de telelens in plaats van de macrolens. Bij dit groepje levert dat een beeld op van een klein kabouterdorpje in het bos.

Kabouterdorp

Een beetje omgeving er bij geeft gelijk een heel andere foto. Bij de volgende foto heb ik dat nog wat extremer gedaan. De zwammetjes vallen bijna helemaal weg, maar het geeft wel weer hoe klein ze eigenlijk zijn in het grote bos.

Kleine zwammetjes in het grote bos

Had ik al gezegd dat het de hele tijd motregende? Soms gaat het zelfs wat harder. Nee hè? Bij deze dan! Niet echt weer om lekker buiten te zijn. Helemaal niet met deze lage temperaturen. Maar ik moest en zou er op uit. Al te vaak gingen mijn foto-ochtenden niet door de laatste maanden. En regenachtig weer geeft ook weer andere mogelijkheden. Zoals onderstaande foto van regendruppels op een herfstblad.

Druppels op herfstblad

Natuurlijk heb ik niet de hele tijd met mijn ogen de bosgrond afgespeurd. Ook de bomen zijn nu op hun mooist met hun herfstkleuren. Ik waag me nog maar eens aan het fenomeen van beweging tijdens het fotograferen. Sommige fotografen hebben zich er echt in gespecialiseerd. Ik vind de resultaten meestal tegenvallen. Kwestie van smaak denk ik. Zo heel af en toe probeer ik het zelf wel eens. En meestal verdwijnen dan alle foto’s in de digitale prullenbak. Maar vandaag komt er eentje, zij het op het nippertje, door de keuring.

Herfstbibbers

Ik weet niet eens of ik hem nou echt mooi vind, maar het heeft iets waardoor het mij toch aanspreekt.

De mooiste foto van de dag maakte ik aan het eind van de ochtend. Een piepklein zwammetje stond in een holte van een omgevallen boom. Door de donkere achtergrond lijkt het net een schemerlampje.

Lampje in het donkere bos

Hierna ben ik nog één keer op pad geweest voor de paddenstoelen. Maar een nachtvorstje had het aantal behoorlijk gedecimeerd. Toch kwam ik tevreden thuis met één mooie foto.

Plooivlieswaaiertjes

Ik zag een tak op de grond liggen met wat vaalbruine zwammen er op. Niet echt fotogeniek. Maar toen ik de tak omdraaide bleken ze een prachtige onderkant te hebben. Het heet een plooivlieswaaiertje. Mij vertelt door iemand die er veel meer van af weet dan ik. En ze schijnen redelijk tegen de vorst te kunnen.

Hiermee sluit ik de herfst af. Op naar een strenge winter, met veel vorst en sneeuw!


Kootwijkerzand

22 juni 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is 28 mei en vandaag staat de tweede excursie van dit jaar op het programma. Met de fotoclub VNF-Nijkerk gaan we naar het Kootwijkerzand. Leuk, want daar ben ik nog nooit geweest. Nu hadden de organisatoren bedacht dat het wel mooi zou zijn als we de zonsopkomst mee konden maken. Dus hadden ze toestemming geregeld om voor zonsopkomst het gebied in te mogen. Er is alleen één nadeeltje: de zon komt op om half zes. Vertrektijd Nijkerk is half vijf. Dat betekend dat ik om vier uur uit Almere moet vertrekken. Half vier opstaan dus! Leuk hè, zo’n hobby?

Bij het Kootwijkerzand aangekomen is de vraag of het vroege opstaan zin heeft gehad. Een wolkenband aan de oostelijke horizon voorspeldt niet veel goeds voor een mooie zonsopkomst. Gelukkig voor ons laat de zon zich toch nog even zien. Hier bij de bekendste boom van het gebied.

Zonsopkomst Kootwijkerzand

Het blijft toch het mooiste moment van de dag wat mij betreft. Alleen ook altijd snel weer voorbij. Dus ook een beetje hectisch om de juiste composities te vinden. Hier nog een foto van dezelfde boom vanuit een andere hoek.

zonsopkomst Kotwijkerzand 2

Tijdens het maken van deze foto’s bleek er achteraf een paparazzi actief te zijn geweest.  Ik kreeg later van een clubgenoot onderstaande foto doorgestuurd. Laat ik deze actiefoto dan ook maar plaatsen. Kunnen mensen me eindelijk herkennen als ze me tegen komen in het veld  😉

Actiefoto

Rick, bedankt voor de foto.

Zoals op elke excursie zijn er ook nu een aantal opdrachten bedacht. Deze keer waren dat grillige structuren en dieptewerking. Verder een extra opdracht voor de liefhebbers: het maken van een panorama samengesteld uit tenminste 4 verticale gestitchte foto’s. Ik besluit met de structuren aan de gang te gaan. Ook wil ik wel eens proberen een samengesteld panorama te maken. Dat heb ik nog nooit gedaan, dus ben benieuwd wat ik er van kan maken. Ook hoe het werkt op de computer om die foto’s aan elkaar te plakken.

De zon is inmiddels volop aanwezig. De eerst nog aanwezige wolkenvelden zijn weggetrokken. Na een kleine omzwerving zijn we opnieuw bij de vliegden belandt die ik tijdens de zonsopkomst fotografeerde. Een enorme, uitwaaierende boom met verschillende stammen. Lastig om in één keer op de foto te krijgen, dus een mooi object voor een panorama van een aantal aan elkaar geplakte foto’s. Dus mijn statief voor de boom gezet, groothoek op de camera en na elke foto de camera een stukje draaien. Ik zorg ervoor dat de foto’s elkaar een beetje overlappen. Als het goed is kan Photoshop ze dan goed in elkaar passen. Uiteindelijk heb ik 8 foto’s genomen. Het plakken in Photoshop blijkt erg makkelijk (staat gewoon in het menu) en uiteindelijk is dit het resultaat.

panorama1

Een paar dingen vallen me op:

  1. de horizon is niet recht
  2. er zijn aan de boven en onderkant stukken afgesneden
  3. het kleurverschil in de lucht

Bij het maken van de panorama legt Photoshop de beelden over en naast elkaar. Blijkbaar vallen er boven en onder dan stukken af. Op de computer zie je dat als witte gebieden. Later moet je die er weer afsnijden. Volgende keer moet ik daar dus rekening mee houden en wat meer afstand houden tot het onderwerp. Ook moet ik er goed op letten dat mijn statief en statiefkop waterpas staan. Al met al een leuke opdracht en ik heb weer wat bijgeleerd.

Ik vervang de groothoeklens voor de macrolens. Op zoek naar structuren voor de tweede opdracht. Maar eerst zie ik nog allerlei klein spul op de plekken waar het zand begroeid is geraakt. Erg leuk om daar minilandschapjes van te maken.

Graspolletje

Ook staan er veel kleine bloemetjes tussen het mos. Ik dacht eerst dat het bloeiend mos was, maar het is een plantje genaamd heidespurrie. Nog nooit van gehoord, maar het is wel fotogeniek.

Heidespurrie

Na dit kleine intermezzo, dan toch op zoek naar structuren. Je hebt mogelijkheden genoeg: het zand, de plantjes, bladeren, boomschors of oud hout. Ik kies ervoor om me te focussen op oude boomstronken en takken. Het is een zoektocht naar structuren, kleuren, lijnen en compositie. De resultaten heb ik in onderstaande galerij weergegeven. Door op één foto te klikken kun je er doorheen bladeren.

Het leuke van zo’n opdracht is dat je andere dingen ziet dan normaal op een foto-uitje. Je wordt gedwongen anders te kijken en dat leidt dan weer tot andere foto’s. Misschien een goed idee om, als ik zelf op pad ga, ook maar eens een opdracht voor mijzelf te verzinnen!

Ondertussen geniet ik natuurlijk ook van de prachtige omgeving. Een uitgestrekt stuifzand gebied. Vooral de dennen die vaak op een heuveltje staan zijn mooie modellen om te fotograferen.

Kootwijkerzand

Ik ben niet bewust bezig geweest met de opdracht over dieptewerking, maar het pad tussen de heuvels door geeft wel dat effect in deze foto.

Wat mij betreft een zeer geslaagd uitje! Het vroege opstaan ben ik allang vergeten. En, niet onbelangrijk, het was gezellig om weer eens met een groep op pad te gaan. Altijd leuk om te zien hoe iedereen op zijn eigen wijze met fotografie bezig is. En op hoeveel verschillende manieren je één boom kan fotograferen. Inspirerend!

Met nog een laatste foto van het het gebied nemen we afscheid. Ik kijk nu al uit naar ons volgende clubuitje.

Vliegdennen op Kootwijkerzand


De Opdracht

8 juni 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zo af en toe verkoop ik wel eens een foto via mijn webshop bij Werkaandemuur.nl. Niet zoveel dat ik mijn baan er voor op kan zeggen (ca. 6 per jaar), maar het is gewoon een leuk idee dat anderen mijn foto’s zo mooi vinden dat zie die aan de wand willen hebben hangen. Vorig jaar verkocht ik twee canvassen aan een gezin voor hun vakantiehuisje  in de Belgische Ardennen. We hadden wat mailcontact en daaruit volgde een heel mooi aanbod: ik zou een weekendje in hun huisje mogen verblijven en tijdens dat weekend zou ik dan wat foto’s voor hun website en promotiemateriaal maken van de omgeving. Dat lijkt me een win-win situatie!

Dus vertrek ik eind mei, met mijn gezin naar Durbuy. De weersvoorspellingen zijn wisselend: zaterdag zomers en zondags de hele dag regen. Ik heb dus maar één ochtend om te fotograferen. Er was me namelijk op het hart gedrukt om vooral niet alleen te fotograferen, maar ook te genieten van het weekendje met mijn gezin.

Zaterdag gaat om half zes de wekker en vertrek ik lopend vanaf het park. Ik had me natuurlijk wel wat voorbereid, maar het is altijd lastig om op een onbekende plek te fotograferen. Ik kies een wandeling uit die in een wandelboekje stond en kijk dan wel wat ik tegen kom. De omgeving is heuvelachtig en een afwisseling van bos en landerijen. Het eerste wat ik tegenkom is gelijk al een grote verrassing. Ik ben bezig om het landschap te fotograferen, als ineens een groot wild zwijn over de landerijen aan komt lopen. Het is nog schemerig en ik heb de verkeerde lens op de camera, maar wat een prachtig moment! Honderd meter van me vandaan steekt hij het pad over en verdwijnt in een veld met hoog gras. Een beter begin van de dag kan ik me niet wensen. Al helemaal niet als ook nog een geelgors zijn lied begint te zingen boven in de bloeiende meidoorn.

DSC_1753

Omdat ik met een opdracht op pad ben, moet ik ook andere foto’s maken dan dat ik normaal gesproken doe. Vooral de omgeving wil ik laten zien en misschien nog wat detailopnames van leuke plekjes. Je kunt een vakantiefolder natuurlijk niet alleen maar vullen met bloemetjes en bijtjes! En dus fotografeer ik huisjes en boerderijtjes. Of een paaltje op het land.

Ik vind het een verfrissende ervaring om eens anders om me heen te kijken. Op een gegeven moment blijf je toch hangen in je vaste gewoontes en zie je andere fotogenieke dingen minder snel. De omgeving is er in ieder geval mooi genoeg voor!

Groene weide

Natuurlijk vergeet ik niet mijn “normale” foto’s te maken. In een bos zie ik een veld met daslook. Helaas ben ik net wat te laat in het jaar en staan ze niet meer volop in bloei. Toch levert het nog wel een mooie foto op.

Daslook

Naast het wit van de daslook proberen ook een aantal roze bloemetjes mijn aandacht te trekken. Het zijn volgens mij ooievaarsbekjes. Een plantje dat je ook bij het tuincentrum kan kopen.

Ooievaarsbekje

Terug naar het landschap nu. De velden staan vol bloeiende boterbloemen en in de singels bloeien de meidoorns. De koeien maken het plaatje af. Helaas is het beloofde zonnetje nog verborgen achter grijze wolken.

Koeien in het veld

Ondertussen ben ik bij de rivier de Ourthe terecht gekomen. Een best wel grote rivier die door de Ardennen meandert. Vroeger op vakantie met mijn ouders heb ik heel wat uurtjes in het water van deze rivier gespeeld.

L'Outhe

Ik wandel nu langs de rivier en geniet van de omgeving. Als ik een meidoorn naast de rivier zie moet ik die natuurlijk ook vastleggen. Hij kost even wat moeite om op dit punt af te dalen naar de rivier, maar na een klauterpartij over de stenen lukt het me toch.

L'Ourthe 2

Ik heb vandaag mijn grijsfilter meegenomen om stromend water met langere sluitertijden vast te kunnen leggen. Nu is een mooi moment om dat eens uit te proberen. Ik heb dit filter al jaren, maar gebruik het eigenlijk zelden. Zoveel snelstromende beken en watervallen hebben we nou ook weer niet in Nederland. Het geeft in ieder geval hier een heel ander beeld van de rivier.

L'Ourthe 3

Ik laat de rivier achter me en trek weer de velden in. Inmiddels ben ik ver afgedwaald van de wandelroute in het boekje. Ik moet dus goed opletten hoe ik loop om niet te verdwalen. Voor je het weet ben je uren onderweg om het vakantiepark terug te vinden. Ik beland op een landweggetje. Een plaatselijke boer komt me tegemoet op de tractor. Normaal gesproken zou ik wachten tot hij voorbij is, maar nu lijkt het mij een prima foto voor op een vakantiewebsite.

De boer

Op hetzelfde plekje maak ik ook nog een foto als de boer voorbij is. Twee paarden mogen nu figureren in het landschap.

Paarden in de wei

In de berm van dit weggetje ga ik op zoek naar insecten met mijn macrolens. Vlinders zie ik ondanks de bloemrijke weides niet, maar wel een ander beestje. Zwart met rode stippen. Ik weet eerst niet wat het is, maar dan bedenk ik me dat het wel eens een bloedcicade zou kunnen zijn. En dat blijkt ook te kloppen. Een prachtig insect, dat familie is van het bekende schuimbeestje.

Bloedcicade

Het is inmiddels laat in de ochtend en het zonnetje doet steeds meer zijn best om tussen de wolken door te prikken. Het belooft een prachtige middag te gaan worden. Voor mij is het tijd om terug te gaan naar het huisje. Eens kijken of ik die nog kan vinden! Gelukkig is mijn richtingsgevoel nog aanwezig en zonder veel omwegen kom ik op de weg naar het park. Langs die weg stroomt een paar meter lager een kleine beek met wat stroomversnellingen. Daar wil ik nog wel even tijd aan besteden. Na de tweede klauterpartij van de dag sta ik midden in de beek. Het grijsfilter gaat weer voor de lens en ook nu probeer ik het stromende water in een foto te vangen.

Stromende beek 1

Hetzelfde plekje vanuit een ander perspectief levert weer een andere foto op. Voor mij net even wat mooier dan de eerste.

Stromende beek 2

Hiermee eindigt mijn ochtendwandeling. Het was inspirerend om eens op een andere manier met fotografie bezig te zijn en steeds in het achterhoofd te houden waarvoor je aan het fotograferen bent. Dat levert dus ook andere foto’s op.

Helemaal als ik ’s middags in Durbuy nog een serie foto’s maak. Omdat het geen natuurfoto’s zijn passen ze eigenlijk niet op mijn blog, maar ik laat ze toch even zien in onderstaande gallerij. Mocht je ze groot willen zien dan kun je er eentje aanklikken en dan door de serie heen bladeren. Zoals je ziet is het prachtig zonnig weer geworden.

Al met al een heerlijk weekend in de Ardennen. Ik denk dat we hier nog wel eens terug gaan komen. Mocht je enthousiast zijn geraakt dan kan ik je zeker het huisje aanraden waar we zaten. Kijk dan maar eens op vakantieindurbuy.nl En nee, deze ‘reclame’ hoorde niet bij De Opdracht! Maar het is gewoon een hele leuke plek voor een weekje of weekend in de Ardennen. Wij hebben er ons in ieder geval prima vermaakt!


Een ochtend op het Dwingelderveld

31 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is al weer een tijd geleden, maar begin mei heb ik een ochtendje rond gedoold op het Dwingelderveld. Dit Nationale Park is een prachtig gebied in het mooie Drenthe en heeft een fraaie afwisseling van bos, heide en vennen. Ideaal dus voor een ochtendje natuurfotografie.

Ook vandaag ben ik weer vroeg op pad. Het mooiste moment van de dag, als de zon de nevel boven de vennen in vuur en vlam zet. Soms stop ik dan even met fotograferen en zit stil te genieten van al het moois dat zich voor mijn ogen afspeelt. Maar ik maak natuurlijk wel een foto zodat jullie mee kunnen genieten!

Nevelven in ochtendlicht

Ik moet mezelf er toe dwingen om niet als een gek te gaan rondrennen. Zoveel moois er er te zien. En het moment duurt maar zo kort. Als de zon hoger komt is de echt mooie sfeer snel verdwenen. Maar beter één of twee mooie foto’s dan twintig die het net niet zijn. Als de mist iets optrekt komen de bomen achter een ander ven langzaam tevoorschijn. Een heel andere sfeer als de eerste foto, maar minstens even mooi!

Ven op Dwingelderveld

Ik kan jullie vertellen dat deze foto nu bij ons in de huiskamer boven de bank hangt.

Een bijkomend voordeel van vroeg op pad gaan is dat je dit allemaal voor jezelf hebt. Heerlijk om tot rust te komen! Waarom was ik ook al weer vertrokken uit Drenthe? Misschien later als ik groot ben toch maar gaan Drenthenieren?

Ik wandel intussen rustig verder en zie in de verte de eerste schapen. Ook die horen hier thuis. Eerst maar even een foto van een deel van de kudde in het landschap. Voor deze keer omgezet in zwart-wit.

Zwart-wit landschap met schapen

Als ik dichterbij kom zie ik dat er een behoorlijk aantal lammetjes ronddartelen. Altijd goed voor een paar leuke plaatjes. En grappig om te zien hoe verschillend ze zijn. Van standaard wit tot bruin gevlekt.

Maar ik ben hier in de eerste plaats gekomen voor het landschap. Ik heb het idee dat het fotograferen van landschappen me steeds beter af gaat. Eerder was het nog wel eens een worsteling om het landschap om te zetten in een foto die weergaf hoe ik het landschap beleefde. Maar dat begint nu langzamerhand te komen. Schouderklopje voor mezelf!

Spiegelven Dwingelderveld

Even verderop kom ik bij een gedeelte dat het Holtveen heet. Daar staan een aantal dode bomen in het water die erg fotogeniek zijn. En hoewel de lucht wat interessanter zou mogen zijn, levert het toch een mooi plaatje op.

Holtveen

Nu lijkt het op al deze foto’s dat het water een oase van rust is, maar niets is minder waar. Veel eenden en ganzen vertoeven hier tussen het riet. Om dat te bewijzen even een paar foto’s van enkele bewoners van deze prachtige vennen.

Helaas loopt de ochtend al weer op zijn eind en is het tijd om terug te gaan. Als ik bijna bij de parkeerplaats ben kijk ik nog één keer achterom. Ik zie deze twee bomen in het veld staan. De eerste bladeren komen net te voorschijn. Als de zon er op schijnt is het net alsof ze licht geven.

Tweeling bomen

Een mooi beeld om de ochtend mee te eindigen.

Leuk dat je even met mij mee bent gewandeld en ik hoop dat je genoten hebt van het prachtige Drentse land.


Polderhazen

8 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De afgelopen weken heb ik een aantal ochtenden doorgebracht in mijn favoriete polder. De Arkemheen  (uitspaak: Arke-mheen) bij Nijkerk. Doel was om het rammelen van de hazen te fotograferen. Dat zijn de gevechten die vroeg in de lente plaatsvinden en er spectaculair uitzien. Ik heb dan wel wat geluk nodig. De polder is weids en alleen toegankelijk via een paar wegen. Veel speelt zich dan ook af buiten het bereik van de camera. Maar niet geschoten is altijd mis, dus trek ik een aantal dagen op de vroege ochtend de polder in.

Als je er vroeg bent maakt je natuurlijk ook de zonsopkomst mee. En deze laat ik niet zomaar voorbij gaan. Dat moet natuurlijk worden vastgelegd.

Zonsopkomst Arkemheen

Mijn auto staat hier rechts, aan de andere kant van de sloot. Ik wilde eerst proberen om via de plank de sloot over te steken. Maar je ziet waarschijnlijk wel dat de plank onder de rijp zit en daarom spekglad is. Ik zag me al liggen in het water met mijn camera. Dus toch maar even een stuk omgelopen om via een makkelijker weg het perceel te betreden.

Ook op een andere ochtend was ik weer vroeg ter plaatse. En altijd is de zonsopkomst weer anders, maar steeds een prachtig moment om mee te maken.

Zonsopkomst Arkemheen 2

Alle dagen zie ik al snel hazen lopen, maar het wachten is op wat meer licht. Ondertussen is het genieten van de sfeer en de vogels. Als het dan licht genoeg is zijn de hazen natuurlijk weer verdwenen. Maar als je goed kijkt zie je het en der in het veld wat bruine hoopjes. Goede kans dat het een haas is. Soms proberen ze zich te verstoppen, maar daar houden ze deze fotograaf niet mee voor de gek!

haas vertoppertje

Dan is het tijd voor de groepsfoto. Ik roep alle haasjes bij elkaar en zet ze op de juiste plek. het duurt even voordat ze door hebben wat de bedoeling is. Maar als eindelijk iedereen goed staat, levert dat een leuke foto op.

Groepsfoto hazen

Deze eerste keer was het bewolkt weer. Op een andere dag was het ’s ochtends zonnig en dat zie je gelijk terug in de foto’s. Het heerlijke ochtendlicht verlichtte dit haasje, terwijl hij met zijn ochtendtoilet bezig was.

haas ochtendtoilet

Hij zat vlak langs de weg deze keer. Meestal heb je niet zoveel geluk en zitten ze ver weg. En blijven dan op een afstandje staan kijken of je niets raars van plan bent. En ja hoor, ik raak weer eens verzeild in een staarwedstrijd. Op afstand deze keer.

Staarwedstrijd met haas

Ik win deze wedstrijd en hij gaat er van door. Tot hij bij een brede sloot aan komt. Daar ontmoet hij zijn familie. Maar blijkbaar botert het niet helemaal tussen ze, want na een tijdje besluit hij de sprong te nemen en belandt hij veilig aan de overkant.

haasje over

Ik had hem graag nog wat scherper gehad. Maar voor nu ben ik tevreden met deze foto. Het moment is natuurlijk prachtig!

Maar nog steeds geen rammelende hazen. Het gaat er allemaal gezapig aan toe bij de polderhazen. Eén keer dreigt het wat te worden, maar meer dan even achter elkaar aan rennen wordt het niet.

Tikkertje

Zo sluit ik deze missie af zonder de door mij gedroomde foto. Maar ik heb desondanks genoten van het hazenspul. En de sprong over de sloot is natuurlijk een heerlijk moment om vast te leggen. Volgend jaar doe ik weer een nieuwe poging. Voor nu sluit ik dit hazenverhaal af en wens ze allemaal een rustig Pasen toe!


De Oostvaardersplassen in januari

8 februari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Op al mijn uitjes in januari in de Oostvaardersplassen waren de grote grazers het hoofddoel. Maar natuurlijk kwam ik ook andere zaken tegen die de moeite van het fotograferen waard waren. In dit blog wil ik jullie die ‘bijvangst’ graag laten zien.

Landschappen zijn lastig om vast te leggen op een foto. Iedereen heeft wel eens een prachtig landschap voor zich, terwijl achteraf de foto’s een heel ander beeld geven. Toch heb ik een paar pogingen gewaagd om het landschap van de Oostvaardersplassen recht te doen in mijn foto’s. Het moet dan een beetje mee zitten met het licht om de juiste sfeer te kunnen pakken.

Selfie

Foto’s van mijzelf zijn zeldzaam, maar hier sta ik er dan toch echt op. Een selfie dus 😉 !

Het was een buiige ochtend en even later zag het er heel anders uit. Maar ook dat kan een mooie foto opleveren.

Bui boven de OVP

Je ziet hier een klein laagje ijs langs de rietkraag. De enige dag in januari dat ik een winters tintje aantrof. Wat de winter betreft was het een zeer teleurstellende maand. Maar deze ene dag heb ik een aantal min of meer winterse plaatjes kunnen schieten.

Winters rietdetail

Een klein laagje ijs bedekte de sloot en het blauw/wit van het ijs contrasteerde mooi met het gele riet.

Deze doolhofzwam met een ijsdakje combineert de herfst met de winter. Helaas heeft de herfst het meestal gewonnen deze wintermaanden. Maar wie weet, het is nog geen voorjaar. Misschien krijgen we nog een weekje winter de komen tijd. Van mij mag het!

IJzige doolhofzwam

Dit is dan ook de laatste foto met iets van winter erin. Ik zal het er mee moeten doen.

Ik heb mijn lens natuurlijk ook een aantal keer op mijn gevleugelde vrienden gericht. Vogels blijven een mooi onderwerp in de natuurfotografie. Eén keer heb ik me speciaal gericht op vliegende vogels. Niet mijn sterkste kant als het op fotograferen aankomt, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste moeilijkheid is ze scherp in beeld te krijgen. En dan moeten ze ook nog eens in een leuk groepje vliegen, zonder dat het rommelig wordt. Deze smienten begrepen aardig wat de bedoeling was.

Vlucht smienten

Je kunt ook een heel andere benadering kiezen. Niet de scherpte, maar juist de beweging in beeld brengen. Deze dag was het lang donker en daardoor kreeg ik automatisch langere sluitertijden. Ideaal om creatieve beelden te schieten. Er vlogen veel groepen ganzen over, dus kon ik naar hartenlust oefenen. Bijna alle foto’s konden rechtstreeks de prullenbak ik. Maar onderstaande foto kwam wel door de keuring. Ik vind het altijd lastig om zulke beelden te beoordelen. Ik kijk naar ritme, gevoel en of het me intrigeert. Deze foto doet dat. Maar ik ben me er van bewust dat zoiets heel persoonlijk is.

Ganzenvlucht

Ook al vliegen ze niet, dan nog zijn vogels mooie dieren. Helemaal als ze zo mooi gekleurd zijn als het pimpelmeesje. Een echte tuinvogel, maar ook in de rietvelden tref je ze altijd aan. Met een beetje mazzel komen ze af en toe wat omhoog langs een rietpluim zodat je ze kan fotograferen.

Rietpimpel

Het riet is sowieso heel erg mooi nu. De geelbruine kleur zorg voor mooie tinten en contrasten. Of soms voor een mogelijkheid om op te gaan in de omgeving. Deze vrouwtjeseend verraadde zich door de blauwe kleuren in haar verenpak.

Vrouwtjeseend in het riet

Ongeveer hetzelfde probeerde deze blauwe reiger. Helaas voor hem viel hij iets meer op. Vind wel dat ie een mooi plekje had uitgekozen.

Blauwe rietreiger

De reigers waren al bezig met het verzamelen van nestmateriaal. Wat wil je ook met die hoge temperaturen deze winter. In de Lepelaarplassen, die ik voor het gemak maar even bij de Oostvaardersplassen reken deze keer, was het een drukte van belang op de nesteilanden. Er werd voortdurend met takken gesleept.

Lente in de bol

Tot slot toch nog een grazer in dit blog. Niet als onderwerp van de foto, maar als uitkijkpunt voor een spreeuw. Het tegenlicht zorgt voor een sfeervol beeld.

Spreeuw op konik

De maand januari heeft me veel mooie natuurmomenten bezorgt. En lekker dicht bij huis! Natuur om de hoek wordt wel eens vergeten, maar is meestal net zo mooi als de gebieden die verder weg liggen. Ik zal dit jaar nog regelmatig de Oostvaardersplassen en de omringende gebieden bezoeken. En hopelijk kan ik jullie er dan weer van mee laten genieten!


Het bos in: beek en bomen

15 november 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

In mijn vorige blog heb ik het mij gemakkelijk gemaakt. Door paden en lanen in het bos te fotograferen krijg je al snel een mooie compositie en diepte in je foto. Maar het fotograferen van de bomen zelf is een stuk lastiger. In dit blog zal ik een poging wagen. Daarnaast speelt in dit bos de Leuvenumse Beek een belangrijke rol. En die rol zal zij ook in dit blog vervullen.

Zoals gezegd was ik rond zonsopkomst al in het bos. Het licht is dan nog koel en geeft een blauwige gloed aan het landschap. Dat is goed te zien op de eerste foto. Een beetje sinister sfeertje zo met de mist en het stille water van de beek.

Het donkere bos

In bovenstaande foto heeft de beek de rol van een bospad op zich genomen. Dus is de volgende uitdaging om een interessante foto te maken van alleen maar bomen. Ik heb er voor gekozen de bosbodem buiten beeld te houden om een rustiger beeld te krijgen. De herfsttak moet de foto net dat beetje extra geven.

Herfsttak beukenbos

De zon, ondanks dat hij niet door de mist komt, klimt toch hoger en het licht veranderd van kleur en wordt warmer. Ik maak nogmaals eenzelfde soort foto, nu met de grond in beeld.

Mistig herfstbos met tak

Ik laat de bomen even met rust en wandel rustig langs de door het bos stromende beek. Her en der zie ik werkzaamheden en een infobordje geeft duidelijkheid. De oevers van de beek worden verlaagd, zodat gedeeltes van het bos nu en dan overstromen. Ook is er zand in de beek gebracht om ondieptes te creëren en zullen rechtgetrokken gedeeltes weer teruggebracht worden naar de natuurlijke loop. Dit alles om de natuurwaarden te vergroten en te versterken. Of de theorie overeenkomst met de praktijk zal moeten blijken. Wat al wel te zien is, is dat de beek op een aantal plaatsen een stuk breder is.

Leuvenumse beek in de herfst

Er ontstaan zelfs een soort van vijvers. Dit geeft weer leuke mogelijkheden voor foto’s met spiegelingen. Hieronder een voorbeeld daarvan.

Beekspiegeling

Hierna verlaat ik het beekdal om langzamerhand terug te keren naar het startpunt. Ik kom langs een stuk bos waar een aantal lariksen staan. Deze naaldbomen laten in de herfst, in tegenstelling tot sparren en dennen, hun naalden vallen. Ze kleuren dan ook prachtig geel. Samen met het rood van de struiken die er omheen staan levert dat een kleurrijk geheel op.

Kleurrijk

Op de terugweg kom ik langs de rand van het Hulshorsterzand. Hier staan meer dennen en het jonge berkje steekt prachtig af de donkere naaldbomen. Met deze foto eindigt mijn laatste herfstblog. Ik hoop dat ik een beetje geslaagd ben met het in beeld brengen van het bos. En dat je door de bomen het bos nog ziet. Ik vond het een leuke uitdaging en ben niet ontevreden over het resultaat. Alhoewel ik nog genoeg ruimte zie om één en ander te verbeteren.

Herfstberkje


Het bos in: bospaden

8 november 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zoals ik mijn vorige blog al geschreven heb, ben ik al een aantal keren het bos in geweest deze herfst. Mijn focus lag dan steeds op de paddenstoelen. Een heerlijk onderwerp om te fotograferen. De herfst loopt nu toch wel snel naar het einde toe. De eerste kale bomen verschijnen langs de wegen en ook in het bos zijn de meeste bladeren al gevallen. En dus ga ik nog eens het bos in om de herfstkleuren te fotograferen. Ik heb me vandaag een opdracht meegegeven: geen paddenstoelen, maar het bos zelf fotograferen. Dat lijkt niet zo lastig, maar ik weet van te voren al dat schijn bedriegt. Het gezegde “door de bomen het bos niet meer zien” geldt zeker voor ondergetekende fotograaf. Het is een kunst om uit de wirwar van takken en stammen een mooi beeld te destilleren. Een leuke uitdaging dus.

Ik ben net na zonsopkomst in het Leuvenumse Bos. Op de weg er naar toe zie ik nevelslierten en laaghangende mistvelden boven de akkers. Dat belooft wat. Ik zie de zonnestralen al door het bos vallen. Maar als ik in het bos ben is de zon nog nergens te bekennen. Ik loop eerst wat rond om wat inspiratie op te doen. Hier en daar maak ik wat foto. Meestal duurt het even voordat ik er in kom. Maar van lieverlee kom ik in de juiste modus en ben ik lekker aan het fotograferen. En ondertussen genieten van de prachtige omgeving niet te vergeten!

Ik maak gedurende deze ochtend te veel foto’s om in één blog kwijt te kunnen. Dus is dit deel 1 van een dubbelblog. Ik zal eerst foto’s laten zien die ik maakte van paden en lanen. Altijd een dankbaar onderwerp in een bos, waarmee je een mooie diepte in je foto’s kan brengen.

Bospad

Hetzelfde plekje heb ik ook nog als staand formaat gefotografeerd. Om nog meer nadruk te leggen op de hoogte van de bomen.

Bospad staand

Zoals je ziet is het nog vrij mistig in het bos. En het lukt de zon niet om er doorheen te prikken. De zogenaamde zonneharpen of jacobsladders blijven dan ook achterwege. Maar sfeer is er genoeg! En op dit vroege tijdstip nog heerlijk rustig. Ik wandel dus het pad af en na elke bocht doemt er weer een nieuw mystiek uitzicht op.

Mystiek bos

Dit soort feeërieke foto’s zijn precies wat ik voor ogen heb. Ik experimenteer ook wat met beweging in het beeld, maar de uitkomsten kunnen mij niet bekoren. Er zijn anderen die dat veel beter kunnen. Na een tijdje kom ik op een breder pad met een fietspad ernaast. De kleine paaltjes geven hier wat extra’s aan het beeld.

Fietspad

En als je de ander kant opkijkt zie je dit. Ik blijf even staan om te genieten.  Zo af en toe moet je gewoon even de camera ter zijde leggen en alleen maar om je heen kijken, ruiken en voelen.

herfstbos met pad

Ik ben nu niet meer de enige die geniet. Wandelaars, hondenuitlaters en mountainbikers nemen langzamerhand het bos in bezit. En zo geniet iedereen op zijn eigen manier van deze heerlijke omgeving. Ik loop al weer langzaam richting de parkeerplaats. Zonder haast, want dat past niet bij deze sfeer en omgeving.  Ik kom langs het begin van de Poolseweg. Die het bos doorsnijdt en van Hierden naar Leuvenum loopt.

Poolseweg

Het is een prachtige ochtend geworden. Ook al is de door mij gewenste zon achterwege gebleven. Maar misschien juist daardoor heb ik deze sfeerbeelden kunnen vastleggen. Ik sluit af met een foto waarbij de herfstkleuren de boventoon voeren.

Leuvenumse herfstkleuren

In deel 2 zal ik de rest van de foto’s van vandaag laten zien. De Leuvenumse beek zal hierin zeker een rol spelen en ik zal me wat meer richten op de bomen. Zonder het bos uit het oog te verliezen. Wordt vervolgt …….

 


Mistig

4 oktober 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Je hebt van die oktoberochtenden dat de nevel boven de plassen zweeft, verlicht door een waterig zonnetje. Ideale omstandigheden voor de natuurfotograaf! Ik hoop vandaag op die omstandigheden. Ik krijg echter iets meer dan ik gewenst heb: dikke mist beperkt het zicht tot zo’n 100 meter. Maar niet getreurd, ik ga er gewoon lekker op uit.

Ik ga vandaag naar de Stille Kern in het Horsterwold bij Zeewolde. Het is al weer een tijd geleden dat ik er was en er is de afgelopen jaren flink gewerkt aan natuurverbetering. Nu wil dat niet zeggen dat het mooier wordt, maar dat zullen we wel zien. Hoewel dat nu nog lastig is met die dikke mistdeken.

Mistig

Ik vind het altijd heerlijk om rond te lopen in een mistig landschap. Het is dan vaak heel stil en je hebt het gevoel dat je alleen op de wereld bent. Even ontsnappen aan het gedoe van alledag. Af en toe wordt de stilte verbroken door overvliegende ganzen of een eikel die van de boom op de grond valt. Maar al die geluiden accentueren de stilte alleen maar.

Ik loop eerst een rondje om de oude plas. Hopelijk trek de mist straks op en kan ik het nieuwe gedeelte verkennen. Water en mist is een goede combinatie, dus genoeg mogelijkheden om foto’s te maken.

Mistpaaltjes

Her en der zie ik paddenstoelen groeien, maar vandaag laat ik die even voor wat ze zijn. Ik wil me concentreren op de landschappen. Ik kom aan het eind van de plas. Een mooie plek om even uit te rusten. Ik geniet van het uitzicht, hoewel het zicht beperkt is.

Eind van de plas

Dit is toch genieten!?

Ik loop terug langs de andere kant, maar daar is toch een stuk minder te zien. Of de foto’s beginnen steeds meer op elkaar te lijken. Op een gegeven moment ben je wel klaar met mist-water-riet. Als ik bijna terug ben bij de uitkijkheuvel waar ik gestart ben, zie ik dat een groepje bomen al wat herfstkleuren begint te krijgen. Nu is het altijd lastig om de kleuren mooi over te laten komen in deze omstandigheden, maar ik doe toch een poging.

Mistige herfstkleuren

Nu ik weer op het beginpunt ben is het tijd om het nieuwe gedeelte te verkennen. Het zicht is nog steeds beperkt, maar we zien wel wat we tegenkomen. Ook hier zijn nu plassen uitgegraven en zijn bomen gekapt. Dat lijkt een beetje een trend aan het worden want ik zie dat op meer plaatsen. Het water geeft ook hier weer mogelijkheden om te fotograferen. Deze boom staat aan de andere kant en zijn silhouet wordt weerspiegeld in het stille water.

Mistsilhouet

Zoals je ziet is er niet veel te zien van het nieuwe gebied. Daarvoor moet ik nog eens terug komen op een dag met wat beter zicht. Maar de eerste indruk is zeker niet slecht! Ik blijf het water volgen, ook om niet te verdwalen. Echt verdwalen kan in Nederland volgens mij niet, maar even de verkeerde kant op lopen kan je wel een uurtje extra kosten om weer bij de auto komen.

Het begint warempel iets op te klaren! En ook de kleuren komen terug in het landschap. De groene algen geven extra kleur aan onderstaande foto.

Algenplas

Het zicht wordt nu snel beter, maar voor mij is de ochtend afgelopen. Tijd om weer op huis aan te gaan. Ik heb genoten en gemerkt dat “slechte” weersomstandigheden om te fotograferen niet bestaan. Je accepteert het weer van het moment en maakt er het beste van. Maar volgende keer hoop ik toch iets meer te kunnen zien van dit prachtige gebied.


Grijs in het Paradijs

18 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De derde maandag in januari wordt ook wel “blue monday” genoemd. Bedacht door een Britse psycholoog en volgens hem de meest deprimerende dag van het jaar. De goede voornemens mislukt, het geld is opgegaan aan de feestdagen en de vakantie lijkt oneindig ver weg. Maar vandaag is het de dag er voor. En ik noem hem vanaf nu “grey sunday”. Na een heerlijk zonnige zaterdag sta ik op en zie een druilige regen uit de grauwgrijze hemel komen. Je zou er depressief van worden. Maar ja, dat mag morgen pas! Er was sneeuw voorspelt, maar dat kan ik wel vergeten. Wat te doen? Ik besluit om eens te gaan kijken in een nieuw gebied. Voor mij tenminste. Een soort verkenningstocht. Waarschijnlijk kan ik toch geen mooie foto’s maken met dit weer, dus dan kan ik net zo goed ergens zonder doel gaan rondkijken. En plannen maken voor de komende tijd. Het doel: Het Paradijs bij Barneveld, ook wel bekend als Klein Bylaer. Maar het Paradijs klinkt me toch wat aantrekkelijker in de oren.

Als ik met de auto de parkeerplaats op rij miezert het nog steeds. De camera krijgt zijn regenjasje aan en ik ga op pad. En ik kan met recht zeggen: “het is grijs in het paradijs!”

50 tinten grijs?

50 tinten grijs?

Wat je hier ziet is wel kenmerkend voor dit gebied: water, gras, heide en dennen. Een laag sneeuw zou nu wel erg mooi geweest zijn. Door het weer is het lekker rustig. Op een paar eenden in een plas na, zie ik weinig leven. Ik lijk wel gek om hier in mijn eentje rond te banjeren. Maar toch geniet ik ook nu van de natuur. En heel langzaam verminderd de regen wat en komt er wat kleur op de wangen van deze zondag.

bosven

De druppel

Ik vind de kringen van de vallende druppel linksonder een leuk detail in deze foto.

Zo rondlopend zie ik al een aantal mooie mogelijkheden. Ik denk dan vooral aan macrofotografie van libellen en vlinders en daarnaast kikkers en misschien wel hagedissen. Verder zullen er ook genoeg vogels rondfladderen als het wat mooier weer is. Op een akker zie ik een sprong reeën, een stuk of zes. Die zitten er dus ook! Nu kan ik ze helaas niet goed fotograferen.

Een ander voordeel is dat het een klein gebiedje is. Ik heb altijd de neiging (te) grote afstanden te wandelen. Daardoor mis ik wel eens de rust om te fotograferen. Dat probleem zal ik hier niet zo snel hebben. Lekker overzichtelijk! Ik ben nu dan ook al weer bijna terug bij het begin. Maar ik loop nog even een smal pad op, achter het water langs. En dat is geen verkeerde beslissing.

Bespiegelingen

Bespiegelingen

Ik ben benieuwd of dit ven open blijft in de zomer of dat het helemaal is dichtgegroeid met gras. Ik ben bang dat het laatste het geval is. Een klein stukje verder is het water iets minder begroeid en krijg je dus ook een nog mooiere spiegeling. Ook de vormen van de bomen werken goed mee.

Het Paradijs

Het Paradijs

En zo eindigt deze grijze ochtend. Ondanks het slechte weer heb ik toch nog wat aardige foto’s kunnen maken. En ik weet zeker dat ik hier vaker terug ga komen! En of het dan wit, geel, groen of paars is? Het zou allemaal kunnen hier in het Paradijs!

 


Het jaar begint in de polder

4 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Een nieuw jaar, lege mappen op mijn computer en de wil om er weer iets moois van te maken. Ik ben benieuwd wat ik dit jaar allemaal voor mijn lens krijg. Allemaal ideetjes en plannen in mijn hoofd. Maar wat daar van terecht komt? De tijd zal het leren!

Mijn eerste trip van dit jaar gaat naar een bekend gebied: De Arkemheen polder bij Nijkerk. In het voorjaar en de zomer een walhalla voor weidevogels als de grutto en de tureluur. In de winter pleisterplaats voor o.a. ganzen en zwanen. Maar mijn doel vandaag zijn de buizerds en de torenvalkjes. Roofvogels heben een speciale aantrekkingskracht op me. Maar ze vaak lastig te fotograferen. Je moet net de mazzel hebben dat je een minder schuw exemplaar treft, die niet op de vleugels gaat als je in de buurt komt.

Maar voordat ik daar aan toe kom geniet ik eerst van de zonsopkomst bij het stoomgemaal Hertog Reijnout. Dit zie ik achter het gemaal voordat de zon opkomt.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Hierna loop ik snel naar de dijk om de zonsopkomst boven het gemaal te kunnen fotograferen. Maar oeps wat is het glad zeg! Ga ik toch bijna onderuit met mijn statief op de nek. Voorzichtig aan dan maar. Gelukkig ben ik op tijd om de ze foto te maken.

Zonsopkomst boven het gemaal

Zonsopkomst achter het gemaal

Altijd weer mooi om de zachte kleuren te zien intensiveren als de zon steeds hoger komt. Verder is de zonsopkomst niet heel erg spectaculair vandaag. Daarvoor heb je toch wat meer wolken nodig. Of laaghangende nevel. Ik hou het dus voor gezien hier en stap in de auto voor een rondje over de polderweggetjes. Ondertussen de paaltjes afspeurend naar de door mij gezochte roofvogels.

Maar vandaag hebben ze afgesproken om mij eens flink dwars te zitten. Zonder uitzondering vliegen alle valkjes en buizerds op, voordat ik ook maar in de buurt ben. Laat staan dat ik ze op de foto kan zetten. Vanuit de verte kan ik wel genieten van deze blonde buizerd die aan het ontbijt zit. De kraaien wachten als aasgieren op hun beurt. Te ver weg voor een echt goede foto, maar het moment is wel erg mooi!

Ontbijt met toeschouwers

Ontbijt met toeschouwers

En deze keer heb ik er ook eens aan gedacht om er een filmpje van te maken.

Meestal vergeet ik dat mijn camera behalve foto’s ook filmpjes kan maken. Maar als ik het doe vind ik het altijd iets toevoegen. Het eerste goede voornemen voor 2015 is dus geboren: meer filmen!

Omdat de doelgroep niet mee wil werken verleg ik mijn focus naar de andere vogels in de polder. En dat zijn er genoeg! Zo zit er een grote groep kleine zwanen in de polder. Ze hebben een vaste hangplek en zijn dus makkelijk op te sporen.

Kleine zwanen

Kleine zwanen

Ze delen hun veldje met een aantal families knobbelzwanen. Veel gebeurt er niet. De zwanen liggen wat in het gras en eten zo nu en dan zonder van hun plek te komen.

Knobbelzwanen

Knobbelzwanen

Ondanks dat dit veldje erg in trek is bij vogelaars vind ik het maar een saaie bedoening. Ik zie ze liever in het water of, nog mooier, in de lucht. Vooral de knobbelzwanen maken een heerlijk geluid als ze voorbij komen vliegen met hun zoevende vleugelslag. Ik laat de zwanen dus voor wat ze zijn en rij naar de andere kant van de polder. Even de benen strekken op de dijk van de Putterpolder. Ook dat hoort trouwens bij het Arkemheen gebied. Vanaf de dijk heb je uitzicht op het kustgebied, wat Delta Schuitenbeek wordt genoemd. Maar vlak voordat ik de auto wil parkeren kom ik nog een prachtige zilverreiger tegen. Die moet ik natuurlijk even meenemen. Net als de roofvogels kom je niet zo snel eentje tegen die gewoon zijn gang blijft gaan als je in de buurt bent. Deze trok zich niets van mij aan!

Grote Zilverreger

Grote Zilverreiger

Dan verlaat ik de auto en maak een wandelingetje over de dijk. Dat is toch wel een stuk leuker dan in de auto te zitten. De geluiden om je heen en het frisse winterzonnetje op je kop: Genieten met een hoofdletter G!

Het aantal watervogels op het water valt wat tegen. Een paar groepjes eenden is alles wat ik zie. Waarbij ik de wilde eend het vaakst tel. Maar dat mag de pret niet drukken. Ook deze “doodgewone” eend is prachtig, vooral het mannetje met dit zonnetje erop.

Spiegeleend

Spiegeleend

Dan hoor ik opeens een bekend geluid: vliegende knobbelzwanen! Boven het Nuldernauw komt een formatie van drie aanvliegen. Het is altijd weer een beetje geluk hebben om er een scherpe foto van te maken, maar eentje is er goed genoeg om in dit blog te komen.

KLM reclame

KLM reclame

Zeg nu eerlijk: veel mooier dan die suffe exemplaren in het weiland toch?

Het is tijd om weer terug te gaan. Als ik weer langs het groepje wilde eenden loop besluiten er twee om aan een wasbeurt te beginnen. Een mooi gezicht die spetterende en spartelende vogels. Soms liggen ze zelfs op hun rug in het water en zie je alleen de twee oranje pootjes omhoog steken. Als het wassen dan achter de rug is moeten nog wel de vleugels even worden droog gewapperd. Dat zie je dus hieronder.

Even met de vleugels slaan

Even met de vleugels slaan

Dit is trouwens niet helemaal een raszuivere wilde eend. Daarvoor is de witte ring om de nek te groot en te onregelmatig. Vergelijk het maar eens met de spiegeleend. Een wilde eend dus, maar wel met tam bloed.

En zo eindigt mijn eerste fotouitje van 2015. Niet helemaal wat ik voor ogen had, maar de natuur laat zich niet dwingen. En die roofvogels komen heus nog wel aan de beurt dit jaar. En wat er voor in de plaatst kwam is ook mooi. Mijn persoonlijke favoriet? Dan ga ik voor foto 2. Bedankt voor je aandacht en tot een volgende keer!


Eindelijk weer eens sneeuw

28 december 2014

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het was volgens mij in maart 2013 dat ik de laatste sneeuwvlokken naar beneden zag dwarrelen. Voor een natuurfotograaf die van de winter houdt al veel te lang geleden! Maar voor deze zaterdag werd er veel sneeuw voorspelt, een weerswaarschuwing werd uitgegeven en de NS pasten hun dienstregeling aan. Handenwrijvend wachtte ik de ontwikkelingen af. Omdat we met kerst op familiebezoek waren in Drenthe zouden we juist zaterdag terugrijden naar Almere. Zouden we het redden of zouden we onderweg insneeuwen en ergens onderdak moeten zoeken. Helaas niets van dat alles! Terwijl in het zuiden van Nederland het leven tot stilstand kwam reden wij door een groene wereld terug naar huis. De natte sneeuwvlokken die vielen veranderden daar niets aan. Baal, baal en ik had me nog zo verheugd op een witte wereld!

Maar als de sneeuw niet naar mij toe komt, ga ik toch gewoon naar de sneeuw! Maar ja, waar zal ik dan naar toe gaan? Het is wel duidelijk dat Brabant en Limburg de meeste sneeuw hebben gehad. Limburg is te ver, dus blijft Brabant over. Misschien zijn de Oisterwijkse vennen een goed idee. Maar die liggen midden in het bos en dat is weer zonde als je een mooie zonsopkomst verwacht. Ik zoek even verder op google maps en zie een gebied naast Oisterwijk liggen met wat opener terrein: De Kampina. Ook met vennen, maar dan een meer heideachtige omgeving. Bingo! Dat wordt hem dus.

Als ik ruim op tijd voor zonsopkomst aankom (ja, ik heb geleerd van mijn fouten zie: Zonsopkomst boven het Dwingelderveld) is het even zoeken naar het goede pad. Een behulpzame collega fotograaf helpt me de juiste richting te vinden. Als je in een nieuw gebied terechtkomt is het altijd zoeken naar de mooie plekken. Maar zijn tips maken het wat makkelijker. Mooi op tijd bereik ik de open vlakte en dan is het kijken naar een goede plaats om de zon op te zien komen. Het is nog voor zonsopkomst als ik mijn eerste foto maak.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Ik loop om dit ven heen en kom bij een andere plas die achter de wal ligt die je op de eerste foto ziet. De lucht begint al wat meer te kleuren. Ik probeer een mooie compositie te maken met de bomen die langs het water staan.

Bevroren ven

Bevroren ven

De boom in de achtergrond trekt mijn aandacht: het heeft namelijk een prachtig silhouet! Maar hoe er te komen? Door de sneeuw is het moeilijk de paden te zien. En overal doorheen stampen als een olifant in de porseleinkast wil ik ook niet. Als compromis gebruik ik een pad dat duidelijk gemaakt is door de kudde koeien die hier ergens rondlopen. Ik kom bij de boom aan als de zon net boven de bosrand uit komt. Ik kan dan de volgende foto maken.

zonnig silhouet

Zonnig silhouet

Ik zie dan pas dat het eigenlijk twee bomen zijn, maar dat doet niets af aan de mooie vorm van het silhouet.

Tussen de eerste en de derde foto zitten 14 minuten. Om aan te geven hoe snel je moet werken om een aantal verschillende foto’s van een zonsopkomst te kunnen maken. Nu kan het allemaal wat in een rustiger tempo. Net als de koeien trouwens die aan mij voorbij sjokken. Ik laat ze rustig voorbij gaan en begin aan een heerlijke wandeling. Ondertussen hou ik natuurlijk mijn ogen open voor mooie plaatjes van het winterse landschap.

Winterberk

Winterberk

Door zijn vorm is deze berk een dankbaar foto onderwerp.

Wat is het weer heerlijk om in zo’n winters landschap rond te lopen! De frisse vrieskou om je kop en genieten van het uitzicht en de stilte. En genieten doe ik volop. Maar er worden natuurlijk ook foto’s gemaakt. Zoals van dit rijtje berken langs het pad.

Sneeuwpad

Sneeuwpad

Maar niet alleen de omgeving heeft mijn aandacht, ook van details in het landschap kun je mooie foto’s maken. Ik zou dat eigenlijk meer moeten doen. Misschien een goed voornemen voor 2015? Voor nu houd ik het bij dit polletje gras in een bevroren ven.

Graspol

Graspol

Om af te sluiten met een beeld dat karakteristiek is van hoe De Kampina eruit ziet onder winterse omstandigheden plaats ik deze foto als laatste. Op dit plaatje staat alles wat dit gebied te bieden heeft: vennen, vliegdennen, berken en (hoewel niet zichtbaar door de sneeuw) heide en gras.

winters Kampina

Winters Kampina

Het komt niet vaak voor dat je een gebied als eerste in deze omstandigheden leert kennen. Maar het nodigt zeker uit om hier nog eens terug te komen onder iets warmere condities. Wat zijn er eigenlijk nog veel mooie plekken in Nederland. Maar de meesten zijn wel erg klein van oppervlakte en dat is denk ik wel een bedreiging.

Ik ben blij dat ik de reis naar Brabant heb ondernomen en toch nog een winters blogje heb kunnen toevoegen aan het jaar 2014. Mijn volgende blog is het jaaroverzicht en daarmee zal ik dit fotojaar afsluiten.


De laatste herfstkleuren?

23 november 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag eindelijk weer met de camera op pad. Afgezien van twee uurtjes in de tuin van mijn moeder, is het al weer een maand geleden dat ik op stap ben geweest om te fotograferen. Ik begon zelfs afkickverschijnselen te ontwikkelen: trillende handen, zweten en meer van die ongemakken. Maar vandaag mag ik weer het bos in! De herfstkleuren lopen een beetje op het eind, maar ik hoop die laatste loodjes te kunnen vangen in een aantal mooie foto’s.  Doel van de reis: het Leuvenumse bos.

Als ik het bos in loop via de brede zandweg zie ik al snel een aantal vliegenzwammen aan de kant staan. Het zijn flinke jongens. Terwijl ik bekijk hoe ik die het beste kan fotograferen zie ik tussen het blad ook een een paar kleine vliegenzwammetjes staan. Eigenlijk zijn die veel leuker! Dus verleg ik mijn aandacht en kan ik dit kleintje tussen de bladeren vastleggen.

Baby vliegenzwam

Baby vliegenzwam

De foto’s van de grotere exemplaren halen het niet bij deze, dus alleen het kleintje haalt dit blog.

Ik wandel dieper het bos in via de Poolseweg. Een prachtige laan door het bos en gelukkig is er nog genoeg kleur te zien. En als de zon door komt is het helemaal genieten!

Poolse weg

Poolseweg

Eén van de redenen dat ik dit bos heb uitgekozen voor vandaag is de Leuvenumse beek die hier stroomt. Een stromende beek in een herfstbos lijkt me een mooi onderwerp om te fotograferen. In de praktijk blijkt dat toch lastig te zijn. De beek stroomt erg langzaam, waardoor het op de foto’s vaak gewoon op een sloot lijkt. Er zijn wel wat kleine versnellingen, maar die leveren te weinig beweging op. Ik kan één plek vinden waar zich wat takken hebben opgehoopt en daardoor een soort van watervalletje ontstaan is. Steile oevers en de diepte maken het niet mogelijk om hier de beek over te steken. En dat is weer nodig om het water goed in beeld te krijgen. Omlopen dus! Als ik dat gedaan heb kan ik vanaf de andere kant de beek bereiken en proberen deze mooi te fotograferen. Het feit dat er allerlei takken in de weg zitten en ik tegen de zon in moet fotograferen maakt het er niet makkelijk op. Al met al is het hard werken om een foto te maken. Uiteindelijk lukt het me om één foto te maken waarover ik redelijk tevreden ben.

Leuvenumse beek

Leuvenumse beek

Toch nog een beetje een rommelig plaatje, maar zoals gezegd kon ik er niet meer van maken. Ik heb een grijsfilter gebruikt om een langere sluitertijd te kunnen gebruiken en zo het stromende water te laten zien.

Ik laat de beek voor wat ie is en kijk wat er allemaal nog meer te zien is in het herfstbos. Paddenstoelen natuurlijk! En wel een paar rodekoolzwammetjes, ook wel amethistzwam genoemd.

Rodekoolzwammetje

Rodekoolzwammetje

En naast de paddenstoelen zijn de herfstkleuren van de bomen natuurlijk ook een mooi foto-onderwerp. Meestal als ik in het bos fotografeer neem ik een pad mee in de compositie om diepte te creëren. Maar deze boom stond midden in het bos, zonder paadje er langs. Dan toch maar een simpele compositie met het onderwerp in het midden.

Herfstkleuren

Herfstkleuren

Toch wel een aardige foto geworden, al zeg ik het zelf.

Ik wandel nog even verder en bedenk dat ik nog iets wil doen met de mooi gekleurde blaadjes. Eerst probeer ik blaadjes die aan de takken hangen te fotograferen, maar het waait net iets te hard daarvoor. Maar ik kan natuurlijk ook gewoon aan de gang met het afgevallen blad! Die leg ik gewoon op een bankje en heb dan geen last van de wind. Het is altijd een beetje uitproberen wat voor een beeld je kan maken. Kwestie van kijken wat je door de zoeker ziet en dan variëren met de instellingen. Zo komt ineens deze druppel in beeld.

De druppel

De druppel

Leuk hoe de druppel als een soort vergrootglas werkt en de nerven laat zien.

Zo kan ik wel uren door blijven klooien. Maar helaas is de ochtend al weer bijna om en is het tijd om weer op huis aan te gaan. Als afsluiter een meer abstractere foto van een herfstblaadje. Het is bijna kunst, toch?

Herfstblaadje

Herfstblaadje

Misschien dat ik hier nog wel wat meer tijd in ga steken. En het kan gewoon thuis op de keukentafel!


Mistige herfstochtend

12 oktober 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Mist….., zover het oog reikt. Maar dat is niet zo ver natuurlijk met deze omstandigheden! Maar ik hou van mist. Het geeft en geweldige sfeer aan je foto’s. Alleen is dan altijd de vraag: waar heen te gaan? De laatste tijd merk ik dat ik toe ben aan wat nieuwe gebieden. Beetje uitgekeken op de voor mij bekende plekken. Soms kijk ik dan op Google Maps om nieuwe stukjes natuur te ontdekken en ook de wat minder bekende plekken een keer met een bezoek te vereren. Mijn oog valt nu op een stukje heide in de buurt van Nijkerk. Een aantal vennen zou kunnen zorgen voor mooie plaatjes in de mist. Natuurlijk weet je vanaf een computerscherm niet hoe het er ter plekke uit ziet. Mag je überhaupt het gebied wel in en zijn er wel paden? Waar kan ik de auto kwijt? Allemaal dingen die je pas goed kunt zien als je er bent. Het is dus altijd een beetje een gok, maar het kan verrassend goed uitpakken.

Als ik arriveer is het net zo’n beetje tijd dat de zon op komt. Ik stap uit de auto en loop het enige pad op dat er is. De maan schijnt nog vaag door de mist heen.

Laan met maan

Laan met maan

Op de GPS van mijn telefoon zie ik dat de vennen rechts van het pad liggen. Helaas staan daar ook bordjes: kwetsbaar natuurgebied. Verboden toegang! Ja, dat zie je dus niet op Google Maps. Er zit dus niets anders op dan gewoon het pad te volgen. Geen straf hoor, want de sfeer is heerlijk. Dan zie ik links van het pad een veldje met hoog gras en een klein ven. Hier geen bordjes! Het eerste dat opvalt zijn de enorme hoeveelheid spinnenwebben die in het gras hangen. Voor mij een leuke uitdaging die in beeld te brengen.

Hangmat

Hangmat

Gemaakt met mijn groothoek lens voor het totaalplaatje.

Tot nu toe heb ik in mijn fotografie carrière nog niet veel gedaan met bedauwde spinnenwebben. Op de één of andere manier ligt het mij niet en heb ik niet het juiste gevoel er voor. Ik ben in ieder geval nooit tevreden over de foto’s die ik er tot nu toe van gemaakt heb. Maar misschien geeft ik het ook wel te snel op, dus hupsakee aan de slag ermee! De macrolens komt uit de rugzak en ik zoom in op de druppels. Eerst nog niet te veel.

Netwerk

Netwerk

Ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vond namelijk de bruinige achtergrondkleur niet mooi. Ik ben er niet ontevreden over. Maar zo gauw ik nog verder op de druppels kruip wordt het lastiger. Ik worstel vooral met het maken van een goede compositie. Aarch!!! Soms is fotograferen zo frustrerend! Te druk of te saai. Te weinig scherp of een te drukke achtergrond. Ook vandaag lijkt het me niet te gaan lukken. Alleen onderstaande foto komt (net) door de keuring.

parelsnoeren

parelsnoeren

Door te spelen met de witbalans krijg ik deze blauwe kleur. Nog niet helemaal hoe ik het hebben wil, maar goed genoeg voor in dit blog.

Ik laat het veldje achter me. Het aanwezige vennetje levert mij geen blogwaardige foto’s op. Helaas zie ik even verderop dat ook hier het natuurbeheer heeft toegeslagen. Grote stukken worden rigoureus ontdaan van alle bomen. Het lijkt op een slagveld uit de Eerste Wereldoorlog. Weg is de sfeer en het natuurgevoel. Niemand heeft mij nog goed kunnen uitleggen waarom dit soort onderhoud altijd op giga schaal uitgevoerd moet worden. Het lijkt ook wel of ik het steeds vaker zie. 😦

Als ik dan ook een zijpaadje het bos in zie gaan, sla ik snel af en even later stuit ik opnieuw op een ven. Deze keer is de omgeving gunstiger dan bij het eerste ven. Een aantal bomen weerspiegelt mooi in het water.

Mistig ven

Mistig ven

Ik vraag mezelf af of er hier in het voorjaar heidekikkers zouden zitten. Misschien dan nog eens terug gaan?

Als ik het smalle bospaadje afloop kom ik weer uit op de weg waar ik de auto heb geparkeerd. Al met al een klein rondje omdat het meest interessante gebied niet toegankelijk is. Maar ik heb nog een tweede troef in handen. Even verderop en aan de andere kant van de weg ligt een wat groter natuurgebied. Dus nu daar maar eens kijken wat dat te bieden heeft. Het blijkt dat, net als het eerste stuk, ook dit in particuliere handen is en dus grotendeels afgesloten. Toch bied het wat meer mogelijkheden. Via een smal paadje (dierenwissel?) kom ik tot aan de rand van een ven. Aan de overkant staan een paar dennen op de oever. Een prachtig plekje. Helemaal met de mist, die nog steeds volop aanwezig is.

Spiegelven

Spiegelven

Ik ben blij dat ik laarzen aan heb. Ik sta tot halverwege mijn knieën in het water. Daarbij moet ik oppassen dat ik niet wordt vastgezogen in de modder en straks op mijn sokken verder moet. Maar het is de moeite waard. Ik blijf nog even genieten van de rust en de stilte.

Als ik verder wandel leidt het pad me een heideveldje op. Ook hier heel veel spinnenwebben tussen de begroeiing. Dan valt mijn oog op iets roods in de verte. Midden op het pad. Ik denk eerst dat het afval is, maar als ik dichterbij kom zie ik dat het een vliegenzwam is. Wat een leuke verrassing! Ik zie ze bijna nooit en helemaal niet op zo’n mooi plekje. Ik besluit deze keer geen close-up te maken, maar ook de omgeving mee te nemen in de foto. Dat levert deze foto op.

Vliegenzwam

Vliegenzwam

Zoals je ziet is hij niet helemaal gaaf meer. Aan de bovenkant is er een hapje uit genomen. Maar ik ben al lang blij dat ie overeind staat. Zo midden in het pad is de verleiding voor veel mensen, met name kinderen, groot om er een trap tegen aan te geven. Gelukkig is dat hier nog niet gebeurt en kunnen we nog genieten van deze prachtige zwam.

Nu ik toch weer met de paddenstoelen bezig ben ga ik op zoek naar nog wat meer exemplaren. En die zijn er genoeg. Maar toch ontbreekt me de inspiratie om er echt mee aan de slag te gaan. Nou eentje dan om aan te geven dat ze overal weer in het bos staan.

Zwamrandje

Zwamrandje

Deze paddenstoel stond voor de bruinverkleurde varens. Dat kleurde mooi bij de kleur van de zwam.

Maar al snel richt ik mijn aandacht weer op het landschap. Inmiddels ben ik weer op de weg terg naar de auto. Ik kom weer langs de vennen en op een ander plekje langs de oever maak ik nog wat mistige beelden.

Een kleine wereld

Een kleine wereld

Het was een heerlijke herfstwandeling zo op de vroege zondagochtend. En een nieuw gebied ontdekt, waar ik ongetwijfeld nog wel eens terug ga komen.


Paarse pracht

24 augustus 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Nadat ik vorige week met eigen ogen gezien heb dat ook dit jaar de heidevelden in het Gooi verre van paars kleuren is het tijd voor plan B. Ik moet en zal dit jaar de paarse pracht fotograferen! Dus dat betekent surfen op internet, facebookfoto’s bekijken en fotosites bezoeken. Conclusie: de mooiste heidevelden vind je op dit moment op de Posbank en omgeving. Maar dat is ruim een uur rijden van mijn woonplaats Almere. En dan blijft nog de vraag: “waar moet ik precies zijn?” Maar gelukkig hebben we tegenwoordig google maps en streetview. En verder “The Photographer’s Ephemeris”. Een website en app waarmee je precies kunt zien waar de zon opkomt en hoe laat. Ideaal om ’s ochtends vroeg je plek te bepalen waar je een goed zicht hebt op de zonsopkomst. Dus de beslissing is genomen: ik ga op pad naar het Nationaal Park Veluwezoom!

Nadat ik de snelweg heb verlaten beland ik al snel op kleine, kronkelende bosweggetjes. Er zitten zelfs haarspeldbochten in! Het vakantiegevoel komt helemaal terug. Als ik dan ook nog een hert de weg over zie steken, is de zondag in ieder geval goed begonnen. Ik ben ongeveer een kwartier voor zonsopkomst op de plek van bestemming. Samen met nog een handjevol collega fotografen. Vanaf hier heb je een prachtig overzicht op de met heide bedekte heuvels. De zon kleurt de lucht langzaam oranje, ondanks dat de zonsopkomst gehinderd wordt door wolken.

Nationaal Park Veluwezoom

Nationaal Park Veluwezoom

En ondanks het ontbreken van nevel en de wolken is het genieten. Dit maakt het vroege opstaan dubbel en dwars waard! Om wat afwisseling te krijgen verander ik van plaats of laat ik de camera wat verder zakken. Vanuit een lager standpunt krijg je weer een heel ander perspectief.

Paarse pracht

Paarse pracht

De vrijstaande pol heide werkt hierbij mooi als blikvanger in de voorgrond.

Op dit plekje kun je natuurlijk een heel kaartje vol fotograferen. Kunst is om zo te experimenteren met compositie en standpunten dat je het juiste gevoel in je foto overbrengt. Dat is juist wat ik moeilijk vind bij landschapsfotografie. Als je er staat is het uitzicht overweldigend, maar tegelijkertijd zo lastig om dat in een foto te vangen. Door onder een eik te gaan staan creëer ik een natuurlijk kader boven in de foto en tegelijkertijd diepte.

Vanonder de eik

Vanonder de eik

Om het groen in de bladeren te behouden flits ik deze in. Gewoon met de flitser op de camera. Anders zie je, door het tegenlicht, de kleuren niet en worden ze zwart.

Dan wordt het tijd om echt op pad te gaan. De rugzak gaat op en ik volg het zandpad de heide op. Naast de landschapsfoto’s hoop ik ook nog wat met mijn macrolens aan het werk te kunnen. Ik zeg werk, maar het is natuurlijk pure ontspanning en relaxen! Maar eerst nog even een landschapje.

Heideweg

Heideweg

Zoals je ziet is het heerlijk wandelen hier. De zon klimt nu snel hoger. De kleur verdwijnt uit de lucht en daarmee ook de sfeer in het landschap. Ik probeer het nog wel, maar de foto’s die ik nu maak missen de charme van de eerdere foto’s. Een goed moment om over te stappen op macrofotografie. Het valt me op dat ik helemaal geen libellen en vlinders rond zie fladderen. Misschien is het nog te vroeg in de ochtend? Ondertussen trekt de bewolking weg naar het zuiden en de lucht wordt prachtig blauw. De zon schijn dus volop en een zoemend geluid zwelt aan. Overal zie je opeens bijen rond de heideplanten vliegen. Ik moet zeggen: best een lekker geluidje.

Ik probeer wat van de bijen te fotograferen, maar erg veel succes heb ik niet. Dan maar alleen de bloemetjes. Op de één of ander manier ga ik met bloemen altijd tegen het licht in fotograferen. Weet niet of het een afwijking van mij is, maar het is een soort van automatisme. Dat levert dan deze foto op.

Hei van dichtbij

Hei van dichtbij

Maar de bijen blijven me bezig houden. Ik moet en zal tenminste één gelukte foto in dit blog plaatsen. Gewoon omdat ze er bij horen op deze zondagochtend. Ik zak dus weer door de knieën en probeer me te focussen om één exemplaar. Ze blijft maar heel kort op een bloempje zitten en is voortdurend in beweging. Lastig! Ik probeer een andere tactiek: Ik neem een takje in beeld en wacht tot er een bij op dit takje komt zitten. Eigenlijk precies hetzelfde als ijsvogels fotograferen 😉 . Alleen heb je dan meestal maar één tak en nu heb je er duizenden. Daarom probeer ik een patroon te ontdekken in hoe de bijen een struik afwerken als ze op zoek zijn naar nectar. Het valt dan op dat er een takje is die vaker dan de anderen bezocht wordt. Dat wordt dus mijn doelwit. En denk nu niet dat het dan een eitje is. Daarvoor gaat het allemaal te snel. Maar toch kan ik op die manier wat bijen in beeld vangen. Onderstaande foto is de beste daarvan.

Vlak voor de landing

De landing

Ik durf het geen vluchtfoto te noemen, want de voorpootjes hebben de bloem al vast. Maar het is wel de beste poging die ik tot nu toe heb gedaan. Zal ongetwijfeld nog eens vervolgd worden.

Wel leuk natuurlijk om zo met de bloemetjes en de bijtjes bezig te zijn, maar toch blijft het landschap trekken. De paarse deken wordt nu volop verlicht door de zon. De sfeer is er minder door geworden, maar de kleuren komen nu veel intenser over. Daarom terug naar de landschapsfotografie. In de volgende foto kun je goed zien dat het helemaal is opgeklaard ten opzichte van eerder op de morgen.

Het pad naar boven

Het pad naar boven

Tijdens de weg nar boven begin ik het zelfs warm te krijgen! Het moet niet gekker worden.  Ik ben bijna weer terug op het punt waar ik de ochtend begon. Ik kijk weer uit op het dal en de heuvels er om heen.

The color purple

The color purple

En zo heb ik dan eindelijk de Paarse Pracht vast kunnen leggen. Een lekker gevoel als je kunt fotograferen wat je van te voren bedacht hebt. Want dat is zeker niet altijd het geval. Maar in dit geval heeft het uitzoekwerk op de computer zeker gewerkt. Ik werp nog een laatste blik op het veld. Een prachtig gezicht hoe de paarse deken zich over de heuvels drapeert.

Vijftig tinten paars

Een paarse deken

Met een voldaan gevoel rij ik terug naar huis: missie volbracht!


Polderlandschappen

23 maart 2014

Op dit moment lig ik nogal achter met bloggen. Ik heb nog materiaal liggen van de afgelopen drie weken. Dus snel aan de slag nu!

Zondag 23 maart was een prachtige zondag met mooie Hollandse luchten. Ik was in de Eempolder om weidevogels te fotograferen, maar uiteindelijk waren de luchten te mooi om links te laten liggen. De telelens verdween dus in de tas en de groothoeklens mocht aan het werk. Als ik mijn landschapsfoto’s terug kijk zie ik eigenlijk weinig mooie wolkenluchten. Nu dus de kans daar wat aan te doen.

Hollandse luchten

Hollandse luchten

Links zie je de buien vanuit het westen al binnen komen drijven. Ik twijfel dan ook of ik aan een wandeling moet beginnen. Ik besluit toch even een klein stukje te lopen.

Dan zie ik opeens een regenboog verschijnen boven de polder. Wauw, wat prachtig. In een flits bedenk ik dat ik de kale boom, waar ik niet zo ver vandaan ben, kan betrekken in mijn compositie. Op een holletje snel ik naar de goede plek. Hopend dat de regenboog nog even blijft staan. Gelukkig ben ik op tijd en kan ik de foto maken die in mijn hoofd opkwam bij het zien van de regenboog.

Regenboog

Regenboog

Prachtig om te zien dat achter de regenwolk de lucht weer opklaart. Het lijkt op deze manier wel een soort koepel. Typisch een geval van op de juiste plaats zijn op het juiste moment. Puur mazzel natuurlijk!

Het begint even te regenen, maar het is al snel weer over. Ik kan gelukkig verder gaan met proberen om dit Nederlandse polderlandschap vast te leggen.

Na de regenbui

Na de regenbui

Dit is op dezelfde plek als de eerste foto, alleen met een veel lager standpunt.

Bij landschapsfotografie is een panorama-uitsnede een veel gebruikt formaat. Het benadrukt de weidsheid van de omgeving die je gefotografeerd hebt. Dat is goed te zien in de volgende foto.

Panorama

Panorama

In dit geval heb ik er aan de boven en onderkant een stuk afgesneden. Beter zou zijn om meerdere foto’s te maken door de camera steeds een stukje te draaien. En dan achteraf die foto’s m.b.v. software aan elkaar te plakken tot één groot panorama. Daar moet ik me nog eens in verdiepen.

Ik rij nog even naar een andere plek in de polder. Ik zei natuurlijk net dat een panorama vaak goed werkt bij landschapsfotografie, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat je nooit het tegenovergestelde mag doen. Ook een staande foto kan wel eens mooi uitpakken.

Poldersloot

Poldersloot

Zo kun je dus gerust eens experimenteren en afwijken van de ‘regels’.

Ik kwam voor de vogels naar de polder, maar het werd een heerlijke ochtend landschapsfotografie. En dat maakt natuurfotografie ook zo leuk. Je weet eigenlijk van te voren niet wat je tegen komt en moet reageren om de momenten die zich voordoen. Vandaag waren dat dus de mooie wolkenluchten. En het is ook de reden dat ik me niet wil beperken tot één discipline binnen de natuurfotografie. Alleen vogels fotograferen, of alleen landschappen of macro zou ik niet willen. De afwisseling houdt het boeiend!

Met nog een laatste foto neem ik afscheid van de polder.

Eempolder

Eempolder

Hier heb ik heel braaf een andere ‘regel’ van de landschapsfotografie gevolgd: hou de horizon op 1/3 van onder of van boven voor een goede verhouding.

Bedankt voor je bezoek aan mijn blog en tot een volgende keer! Een reactie wordt altijd erg op prijs gesteld. Ook als je denkt dat er iets verbeterd kan worden!