Posts tagged “lepelaar

De Oostvaardersplassen vervelen nooit

17 augustus 2013

Als Flevolander ben ik maar wat trots op dat prachtige gebied tussen Lelystad en Almere. Ik ben er dan ook regelmatig te vinden en natuurlijk neem ik dan mijn camera mee. Eigenlijk kom ik altijd wel met iets moois op het SD-kaartje thuis. Ik hoop dat vandaag geen uitzondering daarop is. Het doel is kijkhut de ‘Krakeend’ bij Lelystad. Het voordeel van deze hut is dat het eigenlijk altijd rustig is. Na een aantal bezoekjes aan de hut in de Lepelaarplassen heb ik wel weer even genoeg van de drukte.

Onderweg van de auto naar de hut zie ik ineens een ree in het veld staan. Natuurlijk maak ik snel wat foto’s. Dan zie ik dat zich nog twee reeën zich bij de eerste voegen. Die willen natuurlijk ook op de foto! Ik ben de beroerdste niet en leg het trio vast op de gevoelig plaat.

Het trio

Het trio

Zoals je ziet hebben ze mij ook al lang gezien en snel maken ze zich uit de voeten. Reeën in de Oostvaardersplassen zijn een stuk schuwer dan hun soortgenoten op bijvoorbeeld de Westerheide bij Hilversum.

In de hut wordt ik verwelkomd door vrolijk kwetterende boerenzwaluwen. Die nestelen in de hut en zijn altijd erg aanwezig. Ik vind het wel gezellig. Verder heb ik de hut voor mij alleen. Precies zoals ik al verwachtte. Op de plas komt het de dag langzaam op gang. Eenden, ganzen en verschillende steltlopers zwemmen en scharrelen heen en weer. Zo zie ik o.a. voor de eerste keer een koppeltje wulpen en  twee watersnippen. Te ver weg voor goede foto’s, maar wel prachtig om te zien. Terwijl ik zo bezig ben met al het leven rondom de hut valt mijn oog op een takje langs de waterkant. Nee… het is niet waar: een ijsvogel! Het lijkt wel of ze me stalken 😉 Ik kom hier toch regelmatig en heb ooit één keer eerder hier een ijsvogel gezien.  Ik moet wel recht tegen de zon in fotograferen, maar dat biedt ook de mogelijkheid om eens een andere foto van deze prachtige vogel te maken: een silhouet.

IJsvogelsilhouet

IJsvogelsilhouet

Ik ben altijd blij als ik een foto kan maken die anders is dan wat je normaal gesproken voorbij ziet komen. Voor mij past deze in die categorie. Als hij nog even op een ander takje gaat zitten maak ik nog even een wat meer standaard foto. Ook leuk toch?

Op het takje

Op het takje

Dan verdwijnt mijn kleine blauwe vriend weer over het water. Mijn dag kan nu al niet meer stuk!

Ik had het al over de zwaluwen en na een tijdje hebben ze blijkbaar genoeg vliegjes gevangen om even uit te rusten in een boom naast de hut. Tijd voor een poetsbeurt.

Poetsbeurt

Poetsbeurt

Het kopje verdwijnt steeds weer tussen de veren en elk plekje wordt even onder handen genomen. Het valt me op dat deze vogel veel witte veren heeft. Een pigment afwijking (leucisme) of zou dit nog een jonge vogel zijn die zijn definitieve kleur nog moet krijgen?

Leucisme?

Leucisme?

Op dezelfde tak zat ook een nog jonger exemplaar. Dat is te zien aan de rode kleur. Die is bij jonge vogels een stuk fletser. Waarschijnlijk was hij een beetje doof, want zo te zien kon hij niet goed horen wat voor geluid er uit de hut kwam.

Wat hoor ik toch?

Wat hoor ik toch?

Nadat de zwaluwen weer verder gaan met foerageren boven het water blijft het even rustig. Maar naar een tijdje komt een grote witte vogel aangevlogen. Een zilverreiger? Nee, het is een lepelaar! Naast de hut landt hij en begint gelijk met die kenmerkende beweging te zoeken naar eten in het water. En niet zonder succes! Helaas weer met tegenlicht, maar ik vind het wel een prachtig moment.

Lepelaar heeft beet

Lepelaar heeft beet

Het lijkt net of het visje zo zijn bek in springt!

Ik vermaak me prima in de hut, die ik nog steeds als privéhut kan gebruiken. Toch wordt het tijd om weer richting de auto te gaan. Ik vervang mijn tele- door de macrolens en hoop op de terugweg nog wat libellen en vlinders tegen te komen. Als ik bijna bij de auto ben zie ik wat blauws: icarusblauwtjes! Een stuk of vijf hebben een klein veldje uitgekozen om rond te fladderen. Ik blij, want dit prachtige vlindertje heb ik nog niet eerder kunnen fotograferen. Het blijkt lastig om een foto te maken, want ze zijn erg schrikachtig. Dus eerst maar eens van wat meer afstand proberen.

Icarusman

Icarusman

Voorzichtig kruip ik dichterbij, maar het vlindertje vliegt weg. Zo blijf ik een tijdje achter de vlindertjes aan zitten. Steeds gaan ze weer zitten, maar als ik te dichtbij kom vertrekken ze weer. Als ik zo tussen de bloemen en het gras aan het struinen ben kom ik opeens een andere schoonheid tegen: een wespenspin. De mooiste spin van ons land en tegenwoordig vrij algemeen.

Wespenspin

Wespenspin

Die zigzag-draden zijn kenmerkend voor deze soort. Het is niet precies bekend wat de functie daarvan is.

Ik richt me weer op de blauwtjes en besluip opnieuw een exemplaar. Blijkbaar maak ik vorderingen met mijn sluiptechniek, want hij blijft warempel zitten! Centimeter voor centimeter kom ik dichterbij, totdat ik deze close-up kan maken.

Close-up icarusblauwtje

Close-up icarusblauwtje

Is al die moeite niet voor niets geweest. Maar als ik eerlijk ben vind ik een foto met meer ruimte fotografisch vaak een mooier beeld opleveren. Ik neem dus weer wat meer afstand. En gelukkig werkt deze mee door mooi bovenop het bloempje te zitten.

Op een mooi plekje

Op een mooi plekje

En zo eindigt deze mooie ochtend. Eigenlijk niet te geloven wat ik allemaal gezien heb in die vijf uurtjes. Er zijn natuurlijk meer mooie natuurgebieden in Nederland, maar de Oostvaardersplassen blijven mijn favoriet!


Vogelaar of fotograaf

18 september 2011

Vandaag had ik wat meer tijd om op pad te gaan. Hoewel de weersvoorspelling niet echt bemoedigend was, had ik er zin in. Omdat er buien voorspeld waren leek het mij slim om in een kijkhut te gaan zitten. Dan hou ik het in ieder geval droog.

Na een snel bezoekje aan de, voor mij nieuwe, hut in de Kamperhoek bij de Stichtse Brug, ben ik toch weer naar de Oostvaardersplassen gegaan. Ik ken daar een mooie hut, die niet al te druk is. Daar aangekomen lag de plas en de oevers vol met verschillende soorten eenden. Nu kun je je misschien voorstellen dat die nu niet de meest spannende foto’s opleveren. Een dobberende of slapende eend is eigenlijk best saai. Omdat er toch niet veel gebeurde heb ik toen maar geprobeerd om zoveel mogelijk verschillende soorten vast te leggen. Leuk om mijn lijst op waarneming.nl weer eens uit te breiden. In totaal kwam ik tot zo’n 17 verschillende vogelsoorten.  Variërend van gaai tot knobbelzwaan. Ik was dus eigenlijk van fotograaf veranderd in een vogelaar. Maar natuurlijk kwamen er ook een paar fotogenieke soorten voorbij.

Naast de hut waren twee lepelaars aan het rusten. Helaas gedeeltelijk afgedekt door het riet. Na verloop van tijd gingen de vogels op zoek naar eten en kon ik het typerende “lepelen” bekijken.

Lepelende lepelaar

De vogel op de foto liep erg mank, maar dat scheen hem of haar niet te hinderen bij het zoeken naar eten.

Naast deze witte waadvogel, was er nog een bekende witte vogel aanwezig bij de plas: de grote zilverreiger. Eerst te ver weg voor een mooie foto. Toen ie besloot om een ander plekje te zoeken vloog hij voor de hut langs en kon ik proberen hem in de vlucht te vangen. Onderstaand is het resultaat te zien. Vliegende vogels fotograferen is toch wel een hele leuke, maar niet altijd makkelijke, bezigheid.

Vliegende zilverreiger

Na dit succesje een tijdje gepraat met een collega fotograaf. Die had zich erg vermaakt met een groepje vogelaars. Blijkbaar was er een zeldzame valk in de buurt gesignaleerd. Hij vertelde dat na een berichtje al die mensen naar hun auto’s sprintten, om met z’n allen weg te scheuren naar de nieuwe plek waar hij gezien was. Lijkt me wel een komisch gezicht.

Daarna kreeg ik nog een tweede kans om een vliegende vogel vast te leggen. Een aantal nijlganzen vloog op en kwamen binnen het bereik van mijn camera langs. Veel van deze foto’s mislukken, maar soms zit er dan toch een mooie tussen.

Nijlgans

Ik ging verder met het spotten van vogels vanuit de hut. En waar ik al op hoopte gebeurde ook nog: de ijsvogel kwam langs. Hoewel ik hem nu al een paar keer op verschillende plekken gezien heb, blijft het toch een prachtig gezicht. Zo’n tropisch uitziend vogeltje in de grijze, regenachtige Hollandse polder. Omdat het even wat opklaarde was het licht ook nog redelijk mooi, wat een paar leuke plaatjes opleverde.

Wipstaartje

Ondanks de buien heb ik weer een hele leuke dag gehad. Een echte vogelaar zal ik wel niet worden, maar vogels zijn toch wel heel leuk om te fotograferen.

Meer foto’s op de vogel-pagina. (zie menu)


Insecten en vogels

16 juli 2011

Omdat de weersvoorspelling op zijn zachts gezegd niet erg gunstig was voor de zondag heb ik dit weekend mijn fotorondje op zaterdagochtend gedaan. Doel was vandaag “De Stille Kern” in het Horsterwold. Een mooi gebied met plassen en bossen. Genoeg te zien dus wat vogels en insecten betreft. Omdat ik dit jaar nog geen libellen heb gefotografeerd zou het mooi zijn als ik er vandaag een paar tegen zou komen.

Als ik aankom op de uitkijkheuvel zie ik gelijk een groepje van een stuk of 10 lepelaars. Mijn eerste target was dus gevonden. Benaderen was echter moeilijk: een open weide die ik moest oversteken om dichterbij te komen. Het lukte dus ook niet om zo dichtbij te komen dat ik ze kon vastleggen. Ze vlogen weg en ik zag ze weer dalen bij de tweede plas. Voor mij een tweede kans en ik maakte uit voorzorg mijn foto’s van een grotere afstand. Dat geeft dan wel minder details, maar je hebt wel meer van de leefomgeving op je foto staan.

Lepelaars

Rechts van deze groep (niet op de foto) was een rietkraag. Ik dacht: “Met een omtrekkende beweging kan ik achter die rietkraag ongezien dichterbij komen.” Dit betekende wel dat ik door het zeer natte gras moest lopen, waarbij de muggen mij van alle kanten aanvielen. Het grasland veranderde in een ondiepe plas van een aantal centimeters water, waar ik doorheen liep. Leve Gore-tex®!

Bloedrode heidelibel

Terwijl ik zo aan het ploeteren was en ondertussen de muggen van me afsloeg, viel mijn oog op een libel die in het gras zat. Het diertje was kletsnat en hield zich vast aan een grashalm. Het is een bloedrode heidelibel. Een libel die algemeen voorkomt in Nederland. Doordat het zo nat was kon het niet wegvliegen en had ik alle tijd om mijn foto’s te maken. Ik had nog steeds mijn telelens (300mm) gemonteerd en wou midden in het water niet van lens wisselen. De foto is dus niet met een macrolens gemaakt, maar met een telelens.

Hierna weer verder met mijn omtrekkende beweging om dichterbij de lepelaars te komen. Dat ging goed totdat ik een blik wou werpen om het laatste riet heen. Net voordat ik wou kijken vlogen ze weg. Waarschijnlijk hebben ze me toch gehoord. Ik zag ze een eind verderop weer landen, maar besloot niet verder het gebied in te trekken om ze niet nog een keer op te jagen. Ook leek het er op dat het toch zou gaan regenen en dus verlegde ik mijn route om weer richting het beginpunt te gaan.

Plotseling schrik ik van een geluid voor me. Een ree hoorde me aankomen en koos het hazenpad, dwars door het ondiepte water. Een prachtig gezicht, maar het ging te snel om er een foto van te maken. Intussen was mijn beslissing om terug te gaan de goede gebleken: het begint zachtjes te regenen. Gelukkig zet de regen niet echt door. Als ik terug kom bij de uitkijheuvel is het al weer bijna droog.

Rups van de sint-jacobsvlinder

Langs het pad naar de parkeerplaats staat veel jacobskruiskruid. Een plant die giftig is voor de meeste zoogdieren, omdat het alkaloïden bevat, die de lever kunnen aantasten. Bekend is dat als dit plantje in het kuilvoer terechtkomt paarden en runderen hier erg ziek van kunnen worden. Op insecten echter oefent dit plantje een grote aantrekkingskracht uit. Het is de waardplant van de sint-jacobsvlinder en dus zie je de prachtige rups van deze vlinder in grote getale op dit bloemetje. Ook andere insecten zijn ruim vertegenwoordigd: het rode soldaatje is druk in de weer om voor nageslacht te zorgen en kleine motjes vliegen van plant naar plant.

Motjes zijn niet zo bekend als de meer kleurige dagvlinders, maar van dichtbij zeer zeker de moeite van het bekijken waard. Het was best nogal lastig om er een goed vast te leggen. Ik ervaar dat ze wat schrikachtiger zijn dan de dagvlinders en een stuk kleiner. Ook verschuilen ze zich nogal eens tussen de bladeren of het gras. Toch ben ik er in geslaagd om er ééntje mooi op de foto te zetten.

Bleke grasmot op jakobskruiskruid

Bij de auto aangekomen besluit ik nog even een rondje te rijden door de polder. Het is nog redelijk vroeg en wie weet kom ik nog wat leuks tegen. Zo heb ik een tijdje stil gestaan bij een boerderij, waar een tiental zwaluwen rond vloog. Ik had voor ze al een mooi plekje in gedachten waar ze zouden kunnen gaan zitten, maar helaas bleek dat ze het daar niet mee eens waren: ze bleven rondvliegen zonder even uit te rusten. Verder gereden via Overgooi bij Almere-Haven en dan nog even via De Kemphaan. Dat laatste bleek een voltreffer. Aan de rand van het bos zat een, volgens mij jonge, buizerd op een boomstronk. Niet geschrokken van de auto die voor zijn neus parkeerde, bleef hij roepen. Ik denk om de ouders, die hem nog misschien nog bijvoeren? Het leverde mij in ieder geval  een aantal prachtige foto’s op.

Buizerd

Dit was natuurlijk een prachtige afsluiting van deze foto-ochtend.

Meer foto’s op de verschillende foto-pagina’s (vogels en macro).