Posts tagged “lepelaarplassen

Blue Diamonds

2 november 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Om iedereen gelijk maar gerust te stellen: dit blog gaat niet over een Nederlands zangduo uit het verleden die jarenlang Ramona in de spotlights zette. Nee, ik heb nog wat ijsvogelfoto’s op de plank liggen die ik jullie niet wil onthouden. De afgelopen maanden was ik door een medisch rijverbod beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Gelukkig is er in Almere en omgeving altijd wel een ijsvogel te vinden die mee wil werken aan een fotoshoot.

De wellicht meest bekende stek is de hut bij de Lepelaarplassen. Meestal mijd ik die vanwege de drukte, maar nu was het een mooie uitkomst. Al snel komt er even een ijsvogel op één van de stokken zitten.

IJsvogel Lepelaarhut 1

Het is donker weer en dat zie je terug in de foto. Voordeel is wel dat het met dit weer niet druk is in de hut. Het donkere weer wordt helemaal duidelijk als het jonge mannetje de schaduwkant van de hut opzoekt.

IJsvogel Lepelaarhut 2

Gelukkig klaart het iets op in de loop van de ochtend en komen de kleuren wat meer naar voren. Deze keer eens niet op een tak, maar op een rietstengel. Wel iets verder weg, maar het heeft wel iets vind ik.

IJsvogel Lepelaarhut 3

Als hij dan nog eens op dezelfde tak als eerder gaat zitten en er toch een straaltje zonlicht op valt, zie je gelijk het verschil met de tweede foto.

IJsvogel lepelaarhut 4

Een andere plek op fietsafstand is het Oostvaardersveld. Hier heb ik ooit in 2011 mijn eerste ijsvogel gefotografeerd. Vanuit kijkhut de Poelruiter en op het toen meest gefotografeerde takje van Nederland. En wat was ik er blij mee! Het was nog voor de tijd dat ik een blog had en eigenlijk zou ik het niet moeten doen, maar hier is ie dan, uit de donkere krochten van mijn fotoarchief: mijn eerste ijsvogelfoto.

Eerste ijsvogel

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik stond aan het begin van mijn carrière als hobbyfotograaf en dat is te zien. Maar nog steeds ben ik er blij mee. Mijn eerste ontmoeting met een ijsvogel zal ik nooit vergeten. Voor het eerst in een hut, vier uur lang en dertig seconden ijsvogel. Ik was op slag verliefd en ben dat tot op de dag van vandaag.

Inmiddels heeft het Oostvaardersveld een grondige renovatie achter de rug. Wat het einde betekende aan de Poelruiter als ijsvogelstek. Maar inmiddels zijn ze teruggekeerd op het Oostvaardersveld en vanuit de nieuwe hut ‘De Oeverloper’ zijn er weer regelmatig ijsvogels te zien en te fotograferen. Dus op een vroege zondagochtend pakte ik mijn fiets en peddelde de 12 kilometer naar Lelystad. En niet voor niets!

IJsvogel Oostvaardersveld 1

In tegenstelling tot de vorige serie scheen de zon nu volop. Hard licht dus, maar ook felle kleuren. Af en toe dook de ijsvogel het water in en één keer kwam hij tevoorschijn met de larve van een libel.

IJsvogel Oostvaardersveld 2

Een ijsvogel met prooi is altijd een mooi resultaat.

Hoe later op de ochtend, hoe harder het licht. De foto’s worden dan al snel minder mooi. Maar gelukkig heeft ook deze hut een schaduwkant. En als hij daar dan gaat zitten levert dat prachtige pasteltinten op.

IJsvogel Oostvaardersveld 3

Een iets andere belichting levert nog zachtere kleuren op.

IJsvogel Oostvaardersveld 4

Voor mij is dit de mooiste foto van deze serie. Samen met mijn eerste ijsvogelfoto!

Advertenties

De Oostvaardersplassen in januari

8 februari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Op al mijn uitjes in januari in de Oostvaardersplassen waren de grote grazers het hoofddoel. Maar natuurlijk kwam ik ook andere zaken tegen die de moeite van het fotograferen waard waren. In dit blog wil ik jullie die ‘bijvangst’ graag laten zien.

Landschappen zijn lastig om vast te leggen op een foto. Iedereen heeft wel eens een prachtig landschap voor zich, terwijl achteraf de foto’s een heel ander beeld geven. Toch heb ik een paar pogingen gewaagd om het landschap van de Oostvaardersplassen recht te doen in mijn foto’s. Het moet dan een beetje mee zitten met het licht om de juiste sfeer te kunnen pakken.

Selfie

Foto’s van mijzelf zijn zeldzaam, maar hier sta ik er dan toch echt op. Een selfie dus 😉 !

Het was een buiige ochtend en even later zag het er heel anders uit. Maar ook dat kan een mooie foto opleveren.

Bui boven de OVP

Je ziet hier een klein laagje ijs langs de rietkraag. De enige dag in januari dat ik een winters tintje aantrof. Wat de winter betreft was het een zeer teleurstellende maand. Maar deze ene dag heb ik een aantal min of meer winterse plaatjes kunnen schieten.

Winters rietdetail

Een klein laagje ijs bedekte de sloot en het blauw/wit van het ijs contrasteerde mooi met het gele riet.

Deze doolhofzwam met een ijsdakje combineert de herfst met de winter. Helaas heeft de herfst het meestal gewonnen deze wintermaanden. Maar wie weet, het is nog geen voorjaar. Misschien krijgen we nog een weekje winter de komen tijd. Van mij mag het!

IJzige doolhofzwam

Dit is dan ook de laatste foto met iets van winter erin. Ik zal het er mee moeten doen.

Ik heb mijn lens natuurlijk ook een aantal keer op mijn gevleugelde vrienden gericht. Vogels blijven een mooi onderwerp in de natuurfotografie. Eén keer heb ik me speciaal gericht op vliegende vogels. Niet mijn sterkste kant als het op fotograferen aankomt, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste moeilijkheid is ze scherp in beeld te krijgen. En dan moeten ze ook nog eens in een leuk groepje vliegen, zonder dat het rommelig wordt. Deze smienten begrepen aardig wat de bedoeling was.

Vlucht smienten

Je kunt ook een heel andere benadering kiezen. Niet de scherpte, maar juist de beweging in beeld brengen. Deze dag was het lang donker en daardoor kreeg ik automatisch langere sluitertijden. Ideaal om creatieve beelden te schieten. Er vlogen veel groepen ganzen over, dus kon ik naar hartenlust oefenen. Bijna alle foto’s konden rechtstreeks de prullenbak ik. Maar onderstaande foto kwam wel door de keuring. Ik vind het altijd lastig om zulke beelden te beoordelen. Ik kijk naar ritme, gevoel en of het me intrigeert. Deze foto doet dat. Maar ik ben me er van bewust dat zoiets heel persoonlijk is.

Ganzenvlucht

Ook al vliegen ze niet, dan nog zijn vogels mooie dieren. Helemaal als ze zo mooi gekleurd zijn als het pimpelmeesje. Een echte tuinvogel, maar ook in de rietvelden tref je ze altijd aan. Met een beetje mazzel komen ze af en toe wat omhoog langs een rietpluim zodat je ze kan fotograferen.

Rietpimpel

Het riet is sowieso heel erg mooi nu. De geelbruine kleur zorg voor mooie tinten en contrasten. Of soms voor een mogelijkheid om op te gaan in de omgeving. Deze vrouwtjeseend verraadde zich door de blauwe kleuren in haar verenpak.

Vrouwtjeseend in het riet

Ongeveer hetzelfde probeerde deze blauwe reiger. Helaas voor hem viel hij iets meer op. Vind wel dat ie een mooi plekje had uitgekozen.

Blauwe rietreiger

De reigers waren al bezig met het verzamelen van nestmateriaal. Wat wil je ook met die hoge temperaturen deze winter. In de Lepelaarplassen, die ik voor het gemak maar even bij de Oostvaardersplassen reken deze keer, was het een drukte van belang op de nesteilanden. Er werd voortdurend met takken gesleept.

Lente in de bol

Tot slot toch nog een grazer in dit blog. Niet als onderwerp van de foto, maar als uitkijkpunt voor een spreeuw. Het tegenlicht zorgt voor een sfeervol beeld.

Spreeuw op konik

De maand januari heeft me veel mooie natuurmomenten bezorgt. En lekker dicht bij huis! Natuur om de hoek wordt wel eens vergeten, maar is meestal net zo mooi als de gebieden die verder weg liggen. Ik zal dit jaar nog regelmatig de Oostvaardersplassen en de omringende gebieden bezoeken. En hopelijk kan ik jullie er dan weer van mee laten genieten!


IJsvogels

8 augustus 2013

De afgelopen weken ben ik twee keer naar de Lepelaarhut geweest voor de ijsvogels. Een inmiddels overbekende plek. Helaas zou ik bijna zeggen. Waar je eerst nog rustig een ochtendje met zijn tweeën of zelfs alleen kon genieten, staan er nu om half 7 al een man of 6 zich te verdringen voor de kijkgaten. Maar ja, ik kan ze ook geen ongelijk geven. Het is een fantastische plek en zo dicht bij mijn huis.

Op mijn eerste bezoekje was het nog redelijk rustig. Misschien ook omdat het vrij donker en bewolkt weer was. Gelukkig lieten de ijsvogels mij niet in de steek.

Jong mannetje

Jong mannetje

Onder andere aan de pootjes kun je zien dat dit een jong exemplaar is. Bij een volwassen vogel zijn die helder rood. De takken met het spinnenrag zijn kenmerkend voor de Lepelaarplassen.

Omdat ik inmiddels genoeg foto’s van ijsvogels heb ben je altijd op zoek naar iets anders dan een simpel vogeltje op een tak. Maar dan moeten de diertjes en de omstandigheden natuurlijk nog meewerken.

Loerend naar een visje

Loerend naar een visje

Het mooiste is natuurlijk een ijsvogel met een vis in zijn snavel, of duikend of vliegend. Maar dat zit er nu niet in. Door de donkere omstandigheden zijn de ISO-waarden hoog en de sluitertijden te lang voor actiefoto’s. Op onderstaande foto verliest hij bijna zijn evenwicht, waardoor hij even moet corrigeren met zijn vleugels.

Uit balans

Uit balans

Tot nu toe toch ‘gewoon’ vogels op takjes dus. Maar gelukkig komt er nog een toegift. Even later landt er eentje in de wilg naast de hut. Een beetje verscholen tussen de takken. Maar dat levert wel een mooie onscherpe omgeving op, waardoor er een bijna surrealistisch plaatje ontstaat.

In de wilg

In de wilg

De onscherpte wordt zowel door takken op de voorgrond als op de achtergrond gevormd. Een mooie afsluiting van deze ochtend.

Als ik op een andere dag nog eens terug ga is het heel ander weer: een strakblauwe hemel kondigt een prachtige zomerdag aan. En dat is te merken in de hut: het is er erg druk. Gelukkig kan ik nog een plekje vinden en dan begint het wachten. Ik zit aan de kant waar het eerst de zon op de takken valt en dat is geen ongelukkige plek.

In het zonnetje

In het zonnetje

Je ziet gelijk wat een verschil een beetje zon maakt. De kleuren zijn nu veel helderder en mooier. Ook aan de schaduwkant van de hut ratelen de camera’s. IJsvogel nummer twee is ook gearriveerd. Maar ik concentreer me op de paar stokjes die in het zonlicht staan.

Door een haperende autofocus mis ik de foto van een ijsvogel met vis. Balen natuurlijk. Een niet werkende AF gebeurt me vaker de laatste tijd als ik de extender er tussen heb. Heb al geprobeerd de contacten schoon  te maken, maar dat heeft niet geholpen. Even de camera van de lens en er weer op verhelpt het probleem tijdelijk, maar het moment is dan natuurlijk verdwenen 😦 .

Dus heb ik weer een foto van een vogeltje op een takje. Maar ik vind de compositie wel mooi van deze.

Na de gegeten vis

Na de gegeten vis

En eigenlijk mag ik natuurlijk niet klagen. Er zijn hele hordes fotografen die maar wat graag bovenstaande foto zouden willen maken.

Maar toch zit ik nog te wachten op die actiefoto. En het moment komt ook! Als een vogel na een tijdje te hebben gezeten wegvliegt, blijft hij een fractie van een seconde “hangen” boven de tak. Net lang genoeg voor deze foto.

In de lucht!

In de lucht!

Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij ik met deze foto ben. Natuurlijk kan er nog van alles beter, maar ik zal die laatste zijn die daarover gaat zeuren. Wat is het toch een lekker gevoel als je weet dat je een foto hebt gemaakt die al zo lang in je hoofd zit.

Dank voor je belangstelling en tot mijn volgende blog!


Rondje Almere

23 maart 2013

Meestal vertel ik een heel verhaal over mijn fototochtjes. Maar natuurlijk is het niet elke keer raak. Soms zie je gewoon niets, of zijn de foto’s niet goed genoeg. En een blog schrijven over één foto vind ik ook een beetje mager. Maar die ene foto blijft dan wel, onterecht, op de plank liggen. Vandaar dit blog met een aantal foto’s die ik nog in mijn archief heb liggen. En om er toch nog een lijn in te krijgen: allemaal gemaakt in het mooie Almere.

Als eerste wil ik de meerkoet eens in het zonnetje zetten. Een vogel die vaak genegeerd wordt door fotografen omdat ie zo veel voorkomt, er niet echt spannend uitziet en eigenlijk ook gewoon niet erg aardig is. Maar om er een goede foto van te maken is eigenlijk best moeilijk met dat felle witte stuk boven de snavel en het zwarte verenkleed. Op één van mijn wandelingen langs de Noorderplassen is het mij dan toch gelukt.

Meerkoet

Meerkoet

Ook is deze soort geschikt voor abstracte natuurfoto’s. Onderstaande foto heb ik omgezet in zwart/wit en het contrast flink verhoogd. Ik vind zelf vooral de kringen in het water deze foto iets extra’s geven.

In een kringetje

In een kringetje

Op dezelfde ochtend kwam ik ook nog dit kuifeendje tegen. Meestal zitten ze in groepen een beetje te dobberen op het water. Maar deze houdt blijkbaar van wat meer rust of heeft last van een ochtendhumeur en is door de anderen uit de groep gegooid. Het levert mij een mooi plaatje op.

Spiegelkuifje

Spiegelkuifje

Op een andere ochtend zag ik, in de Lepelaarsplassen, een groepje pijlstaarten naar eten zoeken. De pijlstaart is een slanke eend, waarbij de mannetjes verlengde staartveren hebben. Hieraan heeft de vogel zijn naam te danken. De vogels broeden in het hoge noorden van Europa, hoewel er ook wel een aantal in Nederland blijven om te broeden. Je kunt ze dus het meest in de winter zien als wintergast of als doortrekker. De volgende foto is kwalitatief misschien wat minder, maar je kunt wel goed zien waaraan ze hun naam te danken hebben.

Pijlstaarten

Pijlstaarten

Helaas zitten ze te ver weg voor mooie foto’s. Want vooral het mannetje ziet er prachtig uit op dit moment. Maar ooit zal ik die nog wel eens onder betere omstandigheden voor mijn lens krijgen.

Een andere mooie eendensoort is het nonnetje. Ook die kun je in Almere tegenkomen. Het is een klein eendje, die snel op de vleugels gaan als ze je zien. Moeilijk te benaderen dus. Ook nu gingen ze er vandaar voordat ik een beetje in de buurt ben. Gelukkig voor mij vlogen ze langs me heen, zodat ik een paar vluchtopnames kon maken.

Vliegende nonnen

Vliegende nonnen

Je ziet hier twee mannetjes en een vrouwtje.

Ook als je weer naar huis gaat moet je goed opletten. Soms kom je nog wat leuke momenten tegen. Zoals deze buizerd, die een beetje verstoord keek toen ik stopte voor deze foto. Gelukkig bleef ie wel gewoon zitten. En dat is op zich al bijzonder.

Buizerd

Buizerd

Op de foto zag ik later dat hij op één pootje zit. Hij heeft er trouwens wel gewoon twee.

Nu lijkt het uit dit overzicht dat ik alleen maar vogels tegenkom in Almere, maar niets is minder waar. Om dat te bewijzen sluit ik af met deze foto.

Edelhert

Edelhert

En dit is dus op 5 minuten fietsen van mijn huis 😀 .

Ik ben weer thuis en zo eindigt mijn rondje door Almere . Ik hoop dat je hebt genoten van de rondleiding.

 


Ondanks de regen

14 oktober 2012

Het eerste wat ik doe als ik vanochtend uit mijn bed kom is kijken op de buienradar. Helaas veel buien, die allemaal over Flevoland trekken. Het heeft geen zin om er lopend op uit te trekken, tenzij ik kletsnat wil worden. Laten we dat dus maar niet doen! Wat dan? Een aanlokkelijke gedachte is om terug mijn bed in te duiken en heerlijk uit te slapen tot een uur of tien. Maar ik schud die gedachte van mij af en besluit om naar de Lepelaarhut te gaan. Zit ik lekker droog en er is altijd wel wat te zien.

Als ik bij de hut kom, zie ik dat de schermen afgebrand zijn! Wat een vandalisme is dat nu weer!  Kan iemand mij uitleggen wat het nut van zo’n idiote actie is? Gelukkig is de hut gespaard gebleven, maar het heeft niet veel gescheeld  Ik installeer mij en wacht op de dingen die komen gaan.

Het verrast mij dat er bijna geen eend te zien is. Normaal gesproken zitten er altijd tientallen, of soms wel, honderden eenden op de plas. Nu alleen een groepje wilde eenden en daar houdt het dan ook mee op. Gelukkig hoef ik niet heel lang te wachten op de eerste actie. Achter op de plas zie ik een aantal zilverreigers en één daarvan besluit mijn kant op te komen. Hij land zo dicht bij de hut, dat ik hem ternauwernood nog volledig in beeld kan krijgen.

Landing

Tot aan zijn dijen staat hij in het water en ook van boven beginnen nu de eerste druppels neer te vallen. Jammer genoeg blijft hij niet lang en vertrekt hij weer naar de andere kant. Maar ik heb hem er mooi op staan.

Grote zilverreiger

Bijna niet te geloven dat deze mooie vogel voor 1980 eigenlijk niet voorkwam in Nederland. Maar door het ontstaan van de Oostvaardersplassen vonden ze een prachtig broedgebied, van waaruit ze heel het land gekolonialiseerd hebben. Nu is het een vrij algemeen voorkomende vogel.

Hoewel de eenden het laten afweten, zijn de aalscholvers natuurlijk wel present. Op de twee eilandjes zitten er tientallen. Dan gaat er een groepje van een stuk of twintig gezamenlijk op visjacht. Als groep werken ze de hele plas af. Dat heb ik nog niet eerder gezien en het is fascinerend om te zien. Nooit geweten dat deze vogels samenwerken bij het zoeken van voedsel. Weer wat geleerd!

Samen op jacht

Ik kon niet zien of ze erg succesvol waren, daarvoor zaten ze te ver weg. Deze foto was eigenlijk het enige moment dat ze binnen ‘schietafstand’ waren.

Wie wel succesvol is bij de jacht is een aalscholver die er op zijn eentje op uittrekt. En hoe!!! Hij heeft een enorme joekel van een vis te pakken gekregen. Dat levert dan weer een ander probleem op: hoe krijg ik die naar binnen? Voor mij een herkenbaar beeld: een vogel die een (te) grote prooi te pakken heeft. Zie: De reiger en de haas.

Grote vangst

Technisch gezien misschien geen topfoto, maar het moment is wel top! Zo af en toe verliest hij zijn grip en laat hij de de vis glippen bij het positioneren. Snel duikt hij hem dan weer op en doet een nieuwe poging. Uiteindelijk is de uitkomst hetzelfde als bij de reiger met de haas: de ogen zijn groter dan de keel. De aalscholver geeft het op en vertrekt met een lege maag.

Zo’n moment maakt het meer dan de moeite waard dat ik toch op pad ben gegaan en de verleiding om terug te gaan in mijn bed heb weerstaan. Maar ook hierna is er nog genoeg te zien. Zo komen twee knobbelzwanen langzaam richting de hut. De eerste besluit dat een regenbuitje een prima moment is om de veren te poetsen.

Poetsende knobbelzwaan

Ik vind het persoonlijk altijd wel mooi om bij witte vogels de omgeving wat donkerder te houden. Dan komt het onderwerp mooi naar voren. Zijn kompaan is niet zo poetserig, maar deze zwemt wel heel dicht voor de hut langs. Dat komt mooi uit, want nu kan ik, ondanks het donkere weer en de regen, een mooi portret van hem of haar maken.

Portret knobbelzwaan

Ik vind het altijd weer een beetje raar dat je zo dwars door de snavel heen kunt kijken.

Ik ging met niet al te veel verwachtingen op pad, maar ik heb me weer erg vermaakt vandaag. En ondanks de regen toch een paar mooie foto’s kunnen maken. Ik zit nu te wachten op een droge periode, zodat ik naar de auto kan lopen. Dat is toch iets van tien minuten, dus dat doe je ook niet zo maar in de stromende regen. Gelukkig klaart het even op en ik wil vertrekken. Maar dan komt er nog een keer een zilverreiger bij de hut. Net als bij de zwaan kan ik ook van deze vogel een portret maken.

Portret grote zilverreiger

Een mooie afsluiter van deze zondagochtend. Inmiddels is het toch weer gaan regenen en kom ik toch nat, maar tevreden, bij de auto. Ook een verregende ochtend kan dus nog genoeg moois opleveren.


Lepelaarplassen

02 september 2012

Na een heerlijke vakantie, met weinig foto’s, heb ik weer tijd om er een ochtend op uit te trekken. Ik blijf deze keer in Almere en ga eens kijken of ik de bevers van de Lepelaarplassen weer eens kan zien. Dat is al weer een hele tijd geleden. En daarna naar de hut voor de ijsvogels.

Omdat bevers schemerdieren zijn is het nog half donker als ik mij installeer langs de kant van het water. Omdat er nog zo weinig licht is staat de ISO op 1600 en het diafragma maximaal open op f/4. Gelukkig kunnen de moderne camera’s ook onder deze omstandigheden nog acceptabele foto’s maken. Alleen laten de bevers het afweten. Dat zijn van die dingen die je niet in de hand hebt. Gelukkig kreeg ik wel een alternatief voorgeschoteld: een poetsende zwaan. Dat klinkt niet erg spectaculair, maar toch ben ik heel tevreden over onderstaande foto’s.

Poetsende zwaan

Elk plekje wordt gereinigd

Lenig

Niet zo bijzonder als een bever, maar fotografisch goed geslaagd denk ik.

Ondertussen wordt ik zo’n beetje opgegeten door de muggen. Het is inmiddels al aardig licht geworden en de bevers zullen wel niet meer komen. Ik vind dat altijd een lastig moment. Wanneer ga je verder kijken? Misschien mis je dan net het moment, maar ik neem de beslissing om nu naar de hut te gaan.

Daar aangekomen zie ik tot mijn grote vreugde een ijsvogel op één van de takken zitten! Wat ben ik blij dat ik naar de hut gegaan ben! Maar dan slaat mijn vreugde om in teleurstelling. Net als ik mij goed heb gepositioneerd vertrekt de ijsvogel. Geen foto kunnen maken! Damn! Het zal toch niet zo’n dag worden van net niet?

Er zit niets anders op dan te wachten en hopen dat ie nog weer even langs komt. Ondertussen vermaak ik me met de vele eenden op de pas. Het zijn er echt honderden: kuifeenden, tafeleenden, en slobeenden. In de verte, op het eiland, zitten de takken vol met aalscholvers en helemaal achter op de plas zwemt zelfs een wilde zwaan. Goed herkenbaar aan zijn gele snavel. Wel erg vroeg om deze wintergast nu al te zien.

Dit kleine kuifeendje volgt het voorbeeld van de knobbelzwaan en begint aan een ochtendpoetsbeurt.

Kuifeendje

De Slobeenden leggen een vast parcours af en blijven heen en weer zwemmen. Ik vind die snavel toch echt niet passen bij de rest van het lichaam, maar het zal wel praktisch zijn.

Slobeend

Het valt me op dat de kleur van het water steeds weer anders is. Afhankelijk van de lichtval, de wind, de zonneschijn en de begroeiing op de kant. Fascinerend om te zien. Maar niet alleen op het water is er van alles te zien. Ook in de struiken naast de hut is er genoeg te beleven. Dit pimpelmeesje kwam ook even langs om wat van de zaadjes van de uitgebloeide bloemen te snoepen.

Pimpeltje

Ik verleg mijn aandacht weer naar de plas en dan zie ik een ijsvogeltje aan de overkant in het riet zitten. Te ver weg voor een foto, maar hij is weer in de buurt! Hij duikt zo af en toe in het water, maar vangt, zover ik kan zien, niets. Dan vliegt hij vlak boven het water richting de takken voor de hut en gaat zitten! Snel kan ik een aantal foto’s maken voor hij weer wegvliegt en uit beeld verdwijnt. Als ik de foto’s op mijn display bekijk zie ik het al: net niet scherp. Hij zat net even te ver weg en ik had ook iets te weinig licht. Maar niet getreurd: als hij één keer terug komt, kan hij ook een tweede keer verschijnen.

Inmiddels zit ik nu al een uur in de hut en ik verveel me geen moment. Als de ijsvogel weg is zie ik opeens een klein vogeltje aan komen zwemmen. Ik denk eerst aan een jonge kuifeend, maar dan zie ik het: een dodaars. Het leukste watervogeltje van Nederland. Deze kleine futensoort zie ik niet heel vaak en heb hem ook nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze kleine pluizenbol werkt even goed mee en zwemt voor de hut langs.

Dodaars

Is het geen schatje?

Eén van de vele soorten, ik zie er zo wel circa twaalf als ik om me heen kijk, is de aalscholver. In de Lepelaarsplassen huist een behoorlijke kolonie. Er komen op dit moment steeds weer groepjes binnen vliegen vanuit de richting van het Markermeer. Misschien om hier bij te komen van de visvangst? De meesten zit ver weg op één van de eilandjes, maar een eigenwijs exemplaar kiest een tak voor de hut uit. En blijkbaar is de zondagochtend een prima moment voor vogels om je verenpak op orde te brengen. Ook hij begint zich uitgebreid te poetsen.

zondagochtendpoetser

Zoals je ziet is er genoeg te beleven en de tijd vliegt dan ook voorbij. Nog steeds hoop ik dat de ijsvogel terugkomt, maar de tijd dat ik weer op huis aan moet begint wel steeds dichterbij te komen. Maar of het nu geluk is of dat het zo moet zijn: vlak voordat ik weg wil gaan zie ik de bekende blauwe schicht over het donkere water schieten. Niet één keer, maar twee keer vlak na elkaar! Twee ijsvogeltjes zitten binnen fotografeerafstand op de takken. YESSSSSS! De eerste keer dat ik twee tegelijkertijd zie. Ik krijg ze helaas niet tegelijk in beeld, maar dat mag de pret niet drukken.

Mannetje

Vrouwtje

Volgens mij zijn het twee jonkies. Dit is te zien aan de witte punt van de snavel en de geschubde borst. Bij de volwassen vogels is dat meer egaal heb ik mij laten vertellen.

Het heeft even geduurd, maar ik heb toch waar ik voor kwam. Ik ben er erg blij mee, want dit is de eerste keer in drie bezoekjes aan de hut dat ik zulke foto’s heb kunnen maken. Al met al heeft het in totaal zo’n tien uur gekost, maar het is het waard! En ik heb mij vandaag geen seconde verveelt door de vele andere soorten die er te zien zijn. Een topochtend dus!


Op een mooie pinksterdag……

27 mei 2012

Deze eerste pinksterdag beloofde een zonovergoten dag te worden. Nadeel is dat het licht dan keihard wordt, waardoor je foto’s vaak minder mooi worden. Ik ging er dus weer vroeg op uit, om zoveel mogelijk van het zachtere ochtendlicht te profiteren.

Doel van vandaag het lepelaarpad tussen de Noorder- en Lepelaarplassen in Almere. Een gebied met veel vogels en als je geluk hebt kun je er bevers tegen komen. Ook veel afwisseling in landschap: waterplassen, wilgenbossen, rietvelden en natte graslanden. En niet een gebied dat erg druk is, vooral niet ’s ochtends vroeg. De volgende foto geeft een detail weer van het gebied. Heeft zo wel een beetje weg van een tropisch oerwoud. De lichte vlekjes zijn de vele dansmuggen die er rondzwerven. Echt irritante beestjes als je ergens zit of ligt te wachten op een fotomoment.

Almeers oerwoud

Het eerste vogeltje dat ik mooi voor de camera krijg is een fitis. Gezien de insecten in zijn snavel heeft hij of zij jongen in de buurt. Ondanks het vroege uur zie je toch al dat het licht vrij hard is.

Fitis

De achtergrond is niet de blauwe lucht, maar het water wat achter de rietkraag ligt. In dat water zwemt een koppeltje futen. En ja hoor, als ik goed kijk zie ik kleintjes op de rug van de ene. Ik denk dan altijd automatisch dat  dit dan het vrouwtje moet zijn, maar eigenlijk weet ik helemaal niet of dat zo is. Helaas zijn ze net te ver weg om goede foto’s te maken. In mijn hoofd moedig ik ze aan om dichterbij te komen, maar mijn telepathie werkt helaas niet.

Na een half uurtje loop ik verder en intussen hoor ik de bekende roep van een koekoek. Een erg lastige vogel om te fotograferen. Je hoort hem vaak, maar zien is een ander verhaal. En zien binnen het bereik van je camera komt al helemaal weinig voor. Ik ben dan ook erg blij als ik hem zie zitten. Wel ver weg, maar toch beter dan ik hem ooit in beeld heb gehad. Na een serie foto’s komt er plotseling een tweede exemplaar aangevlogen. Wat volgt is een luchtgevecht tussen de twee. Het gaat er best heftig aan toe en ik ben al weer getuige van een prachtig natuurmoment. Later blijkt ook nog dat de foto’s best redelijk gelukt te zijn.

Luchtgevecht

Ik ga ervan uit dat het een territoriumgevecht is. Na het gevecht gaan beide kemphanen uit elkaar. Daarna hoor ik nog van twee kanten het bekende “koekoek” klinken.

Na deze spannende gebeurtenis vervolg ik mijn weg. Ondertussen zie ik in de verte een bruine kiekendief jagen boven het riet en hoog in de lucht cirkelt een buizerd, loerend naar een prooi op de grond. Je moet toch wel een exceptioneel gezichtsvermogen hebben om van die hoogte (ik schat zo’n 200 meter) iets eetbaars op de grond te kunnen waarnemen. Dit zijn toch wel de momenten dat ik erg kan genieten van het in de natuur zijn, ondanks dat ik dan geen foto’s kan maken.

Dan blijkt dat mijn telepathie met de futen toch, met enige vertraging en met een ander paartje, heeft gewerkt. Rustig komt een futengezin mijn kant op zwemmen. Twee kleintjes zitten lekker veilig op de rug. Ik laat me op de hurken zakken en kan na een aantal minuten leuke foto’s maken.

futengezinnetje

In dit gebied heb ik ook in maart de futenbalts mogen meemaken (balts van de futen). Geen idee natuurlijk of dit hetzelfde paartje is, maar dit is wel een mooi vervolg op die gebeurtenis. Helemaal leuk wordt het als de kleintjes een waterslakje krijgen gevoerd.

Kleutervoer

Deze ochtend dreigt toch wel weer een memorabele te worden :-D!

Ik ben ondertussen begonnen aan de terugweg. Via hetzelfde pad loop ik weer richting auto. Ik kom langs een grote bramenstruik, waar ik op de heenweg een staartmeesje in zag duiken. Ik besluit even te wachten om te kijken of hij nog steeds aanwezig is. Al na een minuut of vijf komt er inderdaad ééntje aangevlogen. Met zijn snavel vol spinnen en insecten duikt hij weer de struik in. Ongetwijfeld heeft hij daar een nest met jongen. Een minuutje later volgt de andere ouder. Opvallend genoeg heeft deze staartmees zijn staart verloren! Een gek gezicht. Het valt me op dat ze steeds via dezelfde route aan komen vliegen en op dezelfde takjes gaan zitten voordat ze naar het nest gaan. Dat geeft mij de mogelijkheid om me goed en verdekt op te stellen. Ik hou één takje in beeld en als ouder 1 terugkomt kan ik dan ook onderstaande foto maken.

Staartmeesje

Om de paar minuten komt één van de ouders langs met zo’n portie krachtvoer. Ik denk dat deze jonkies het wel gaan redden zo. Al die tijd hou ik mijn camera gefocust op het takje. Dan opeens landt er een ander vogeltje. Snel kan ik een paar foto’s maken en ook deze duikt de struik in.

Braamsluiper

Deze braamsluiper doet zijn naam eer aan, door als buren van het staartmezenstel, ook in de braamstruik een nest met jongen te hebben. De eerlijkheid gebied me wel te vertellen dat ik pas thuis, na enig zoekwerk, de naam van dit vogeltje heb gevonden.

Een ochtend dus vol prachtige momenten, snelle reacties en mooie ontmoetingen. Om even tot rust te komen laat ik de vogeltjes voor wat ze zijn en concentreer mee meer op het kleine om me heen. Overal zie ik bloeiend gras en ik geef mezelf de opdracht daar een interessante foto van te maken. Dus veel kijken, composities bedenken en rekening houden met het felle zonlicht, of er juist gebruik van maken. Een heerlijke rustige tak van fotografie, die welkom is na al het vogelgeweld, waarbij je vaak snel moet reageren en het adrenalinegehalte soms oploopt. Ideaal dus om een foto-ochtendje mee af te sluiten.

Trekkracht

Als laatste van dit, toch wel weer lange blog (excuses daarvoor), nog een plaatje van het alom aanwezige fluitenkruid. Het miertje geeft deze foto net dat beetje extra vind ik zelf. Voor mijzelf weer een topochtend en ik hoop dat jullie door dit verhaal een beetje met me mee hebben kunnen genieten.

Fluitenkruid met mier