Posts tagged “libel

Jaaroverzicht 2016

31 december 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het jaar is weer voorbij en eerlijk gezegd ben ik er blij om. Het was een jaar waarin niet alles gelopen is hoe je het van te voren zou bedenken. Vooral het feit dat mijn gezondheid vanuit het niets een gevoelige tik kreeg is van grote invloed geweest. Ook op fotografie gebied. Maar intussen heb ik dat achter me gelaten en kijk ik met een positieve blik naar 2017. Maar eerst kijken we nog even terug naar 2016.

Gelukkig was het niet alleen maar kommer en kwel. Zo zijn er weer een aantal foto’s van mij in verschillende bladen verschenen en staat er, voor het eerst, een foto van mij in de Roots agenda. Ook een paar kleine prijsjes mogen ontvangen bij fotowedstrijden en, als klap op de vuurpijl, verkozen tot “fotograaf van het jaar” bij de fotoclub VNF-Nijkerk. Verder heb ik ook weer een aantal foto’s via mijn webshop verkocht en mocht ik voor de eigenaren van een vakantiehuisje in België mijn eerste “rapportage” maken.

Maar nu heb ik wel genoeg schouderklopjes aan mezelf uitgedeeld. Tijd voor de foto’s!

januari

edelhert duo portret

In januari een aantal keren naar de Oostvaardersplassen geweest. Dit duo-portret vind ik de mooiste van deze maand. Het feit  dat het op vijf minuten fietsen vanaf mijn huis is, maakt het voor mij nog specialer.

februari

Rietgors Arkemheen

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn eerste steenuiltje als foto van de maand zou uitkiezen of deze rietgors. Uiteindelijk gekozen voor de mooie achtergrond en het licht in deze foto. De foto is gemaakt in de polder Arkemheen bij Nijkerk.

maart

strekoefening

In maart ben ik begonnen aan mijn ijsvogelproject. Ik heb min of meer op twee nestplekken een paartje kunnen volgen. Hoewel de visoverdracht en de paring nog steeds op mijn wensenlijstje staan, was het een hele leuke ervaring om hier langere tijd mee bezig te zijn.

april

Meeuw-engel

Kan een doodgewone meeuw foto van de maand worden? Ja zeker, in ieder geval bij mij wel! De foto is genomen tijdens een excursie van de fotoclub bij de zuidpier van IJmuiden.

mei

Jonge zwaan

Met deze foto van een jonge zwaan bij ons in de wijk ben ik erg blij. Vanaf het moment dat het zwanenpaar ging broeden fietste ik op weg naar het station bijna dagelijks even langs om te kijken hoe het ging. Op moederdag kwamen er vijf kleintjes uit het ei.

juni

Juffer op libel

Geen moeite om deze maand mijn favoriet uit te zoeken. Een “once-in-a-liftime” moment met de uitsluipende libel en het lantaarntje dat op bezoek kwam.

juli

Weidebeekjuffer met klaver

Ook in juli een foto van een libelachtige. En nog wel de mooiste juffer van Nederland: de weidebeekjuffer. Samen met mijn zus Heleen een ochtendje op pad bij de Kromme Vecht bij Bunnik.

augustus

Parnassia

Deze foto heeft nooit in een blog gestaan, maar is voor mij toch de mooiste van augustus. Op vakantie in Oostenrijk kwam ik een veld tegen met daarin Parnassia. Een prachtig onderwerp, vooral als de dauwdruppels op de achtergrond meewerken voor een mooie bokeh.

september

Geelbuikvuurpad

Ook de foto van september is gemaakt op een excursie van VNF-Nijkerk. In de tuin van Edo van Uchelen kon ik deze geelbuikvuurpad fotograferen onder water.

oktober

Paddo in de nacht

Mijn workshop bij Andrea Gulickx leverde naast nieuwe inzichten en inspiratie ook bovenstaande foto op. Voor mij de foto van de maand oktober.

november

Lampje in het donkere bos

Het paddenstoelenseizoen was laat dit jaar, dus waren er in november nog genoeg te vinden. Dit kleine exemplaar kon ik vastleggen in Lage Vuursche.

december

Op de valreep dan toch nog een landschapsfoto in het jaaroverzicht. En nog een winterlandschap ook. Begin december heb ik gebruik kunnen maken van een paar koude dagen en nachten.

Kijkend naar deze serie zie ik in het begin van het jaar veel vogels, die gaande weg worden vervangen door macrofoto’s. Ik denk dat mijn hart toch steeds meer bij de macrofotografie komt te liggen. Komend jaar zal macro weer een grote plek innemen bij mijn fotografische uitstapjes. En wil ik me verder ontwikkelen op het gebied van de landschapsfotografie. Vandaar dat het wel leuk is dat ik het jaaroverzicht afsluit met een landschap.

Ik wil iedereen bedanken die gereageerd heeft op mijn blogs. Het aantal blogs is een stuk minder geworden dan de afgelopen jaren en ook reageer ik zelf minder op andere blogs. Het kost me gewoon veel te veel tijd om alles bij te houden. Misschien ga ik mijn website wel omvormen naar soort van fotogalerij. Maar er zal altijd een plekje gereserveerd blijven voor mijn blogs. Bloggen is dus zeker geen aflopende zaak. Ik zal volgend jaar vast elke maand wel een blogje schrijven en verheug me al weer op alle leuke reacties die ik krijg.

Tot slot wil ik al mijn volgers een fantastisch jaar wensen. Bedankt voor alle opmerkingen en reacties.

Advertenties

Op stap met de fotoclub

9 september 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat er weer een excursie op het programma samen met de anderen van fotoclub VNF-Nijkerk. Een groep enthousiaste natuurfotografen met uiteenlopende interesses en niveaus. Gezellig en leerzaam. Eén keer in de maand komen we bij elkaar en een paar keer per jaar trekken we er samen op uit. En vandaag gaan we naar het verre Vledder, om bij Edo van Uchelen boomkikkers en ander moois te fotograferen.

Na een rondleiding door Edo over het terrein worden we losgelaten. Iedereen duikt op de braamstruiken af op zoek naar de kleine groene kikkertjes. Het is nu half 11 en de zon staat al volop te branden in de wolkenloze hemel. Het belooft weer een warmterecordbrekende warme septemberdag te worden. Niet het meest ideale fotoweer, maar we moeten het er maar mee doen. Natuurlijk willen we allemaal die foto van een boomkikker op een braam, maar ik zie ze alleen maar suf op een blad zitten. Dan maar door de bramen heen fotograferen.

Boomkikker tussen bramen

Het geeft wel een leuk sfeertje aan het geheel. Maar meestal zitten ze open en bloot op een blad op te warmen in de zon. Het is elke keer weer verrassend hoe klein ze eigenlijk zijn.

boomkikker op blad

Je ziet hoe de felle zon het lastig maakt om de kikker mooi in beeld te brengen. Het lijfje schittert al snel in het harde licht.

Ik laat de kikkertjes even voor wat ze zijn. Er zijn namelijk nog veel meer mooie bewoners van dit één hectare grote natuurgebiedje. Door deskundig beheer kunnen hier veel soorten overleven. Naast de boomkikkers zijn er hagedissen, slangen en verschillende amfibieën te zien. En daarnaast een heel scala aan insecten.

Op de strategisch neergelegde stapels keien heb je grote kans om hagedissen te zien. Bij benadering schieten ze snel weg, maar als je even blijft wachten komen ze na verloop van tijd weer terug.

Muurhagedis

Ik dacht eerst dat het een levendbarende hagedis was, maar het blijkt een muurhagedis te zijn. Een in Nederland zeldzame soort. Mij gaat het trouwens niet zo zeer om de soort en of die zeldzaam is, maar meer om het beeld dat ik kan vastleggen. Als deze hagedis dus een mooie pose aanneemt ben ik erg blij met de foto die ik daarvan kan maken.

pose muurhagedis

Na een snelle hap van de meegebrachte broodjes en een blik op de resultaten van de anderen stort ik mij na de korte lunch opnieuw op de boomkikkers. Toch zie ik er minder dan eerder op de dag. Het is waarschijnlijk te warm geworden in de zon. Maar her en der zitten er nog een paar diehards.

biinkikker tegen zwarte achtergrond

Door flink onder te belichten hou ik de schittering binnen de perken en krijg ik een bijna zwarte achtergrond. Heeft wel iets toch? Een ander exemplaar had een plekje uitgezocht in de schaduw. Dus minder schittering en daarom een minder donkere achtergrond. Iedereen mag zelf beslissen wat ie het mooist vindt.

Boomkikker op braamtak

Tijd om me weer op een ander onderwerp te richten. Op het terrein ligt een poeltje met een glazen wandje er voor. Daar zitten o.a. geelbuikvuurpadden in. Van boven een saai beest, maar met een fel geel gekleurde buik. Het zou mooi zijn om die onder water te kunnen fotograferen. Helaas willen de volwassen dieren niet naar het wandje komen. Maar een kleintje is wat minder verlegen. Nadeel voor mij is dat hij nog niet de gekleurde buik heeft, maar dat mag de pret niet drukken.

Geelnbuikvuurpad

Ik heb wel wat tijd moeten steken in achteraf het weghalen van allerlei vlekjes en rommeltjes die op het glas zaten of in het water dreven. Maar uiteindelijk levert het een mooi beeld op. Als hij dan bij het afscheid nog even naar me zwaait zie ik toch nog iets van de gele kleur waaraan hij zijn naam te danken heeft. Al is het niet op de buik.

Zwaaiende geelbuikvuurpad

Daar wordt een mens vrolijk van! Ik in ieder geval wel.

Had ik al gezegd dat er ook veel insecten rondvliegen? De meest opvallende is de hoornaar. De grootste wespensoort van Nederland zoemt tussen de heide door. Ze kunnen tot 3,5 cm groot worden. Omdat ze niet ergens gaan zitten, probeer ik er eentje vliegend te fotograferen. Dat is helaas niet gelukt. Dus verleg ik mijn aandacht naar de libellen en juffers. Mijn eerste slachtoffer is een tengere pantserjuffer. Hangend aan een bloeiend takje heide.

Tenger pantserjuffer

Even later zie ik dat er al weer hard wordt gewerkt om een volgende generatie tengere pantserjuffers op de wereld te zetten.

Paringswiel tenger pantserjuffer

Een heidelibel hoort je natuurlijk in de heide te fotograferen. Wel een beetje een drukke achtergrond, maar voor deze keer mag het. Welke heidelibel het is laat ik maar even in het midden: bloed-, steen- of bruinrode, wat mij betreft zouden ze het allemaal kunnen zijn.

Rode heidelibel

De dag loopt al op zijn einde. Ik heb weer genoten van de natuur en van het gezamenlijke uitje. Op het laatst leg ik nog snel even een gewone groene kikker vast. Tussen de waterplanten valt hij bijna niet op.

Groene kikker

Ik ben benieuwd wat mijn clubgenoten allemaal hebben gefotografeerd en vooral hoe. Het is altijd leuk om te zien dat iedereen weer een andere stijl van fotograferen heeft en een andere kijk op de natuur. Dat maakt het ook zo leuk om lid te zijn van een natuurfotoclub.

Ik sluit dit blog af met een laatste foto van een boomkikkertje. Omdat hij toch de hoofdrolspeler is in dit prachtige stukje natuur.

Boomkikker op blad


Libellen

29 augustus 2016

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Jullie hebben er even op moeten wachten, maar hier is dan eindelijk een nieuw blog. Er is veel gebeurd de laatste tijd, ook op het gebied van mijn gezondheid. Dus de mediastilte was gedeeltelijk gedwongen en aan de andere kant was ik ook even toe aan een pauze. Het fotograferen staat nog steeds op een laag pitje, maar ik heb nog wel wat op de plank liggen van de afgelopen tijd.

Zo ben ik in juni druk geweest met libellen bij de Laakse Slenk. Jullie hebben er al iets van gezien in mijn blog over de uitsluiper. Maar naast die ene libel, heb ik natuurlijk nog veel meer gezien. In dit blog een impressie hiervan. Mijn eerste bezoek begon tijdens zonsopkomst. In het vroege zonlicht kwam ik de eerste libel tegen.

Gouden libel

Kijk, dat is nog eens een goede start van de dag. Een paar minuten later kon ik ook de koperen ploert mee nemen in de foto.

Sunshine libel

Het is altijd fijn werken met tegenlicht. Het levert vaak sfeervolle foto’s op. Vergelijk bovenstaande foto maar eens met de volgende. Dezelfde libel, op dezelfde plek, drie minuten later, maar dan vanaf de andere kant. Mooi gedetailleerd, maar een stuk minder sfeer. Een andere manier van in beeld brengen van hetzelfde onderwerp. Ook mooi toch?

libel close

Het stikt hier van de libellen. Een waar Eldorado voor de macrofotograaf. Al speurend loop ik langs de waterkant. Het mooie van zo’n groot aanbod is dat je kritisch kunt zijn en de exemplaren die net op een iets minder fotogeniek plekje zitten gewoon kunt negeren. Maar deze oeverlibel zat op een mooie plek en, net zo belangrijk, voor een mooie, pastelkleurige achtergrond.

Oeverlibel

Bij de volgende libel pak ik nog snel even het mooie ochtendlicht mee. Volgens mij is een nog een vers exemplaar en nog bezig op te drogen na het uitsluipen. Het is niet te geloven, maar ik ben nog geen half uur bezig en heb al zoveel mooie foto’s kunnen maken!

Tegenlicht libel (ochtend)

Al lopend door dit voor mij nieuwe gebied blijf ik genieten van mijn omgeving. Het is geweldig om zo’n nieuw plekje te ontdekken.

Bij de volgende foto heb ik wat meer gedaan in de nabewerking. Ik heb geprobeerd er een zachtere uitstraling aan mee te geven. Dit is wederom een oeverlibel.

Oeverlibel high key

Veel oeverlibellen dus en ook de verschillende heidelibellen zijn goed vertegenwoordigd. Een soort die ik minder vaak zie is de platbuik. Maar ook die vliegen hier rond. En gelukkig voor mij blijken ze ook wel eens uit te rusten. En dus kan ik onderstaande foto maken.

Platbuik

Het is niet moeilijk te bedenken waar de naam vandaan komt.

Naast al die libellen zie ik héél veel juffers. Deze keer besteed ik er niet zoveel aandacht aan. Dat moet ik een andere keer nog maar eens goedmaken. Want ze zijn net zo mooi als de libellen. Als afsluiting van dit blog toch nog één foto van een waterjuffer. Het is niet te zien, maar jullie moeten maar van me aannemen dat het een lantaarntje is.

Kiekeboe lantaarntje


Uitsluiper

29 juni 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Al een aantal jaren hoop ik een uitsluipende libel te kunnen fotograferen. De overgang van larve naar vliegend insect is fascinerend. Vele malen ging ik op ’s ochtends vroeg op pad en speurde rietranden en slootkanten af. Maar tot nu toe zonder resultaat. Kort geleden ontdekte ik een nieuw gebied: De Laakse slenk in het Hulkensteijnse Bos. De eerste keer zag ik gelijk al vele lege hulsen van libellenlarven hangen in de begroeiing. Alleen helaas geen enkele libel die nog bezig was te ontsnappen uit zijn oude ik. Maar het gebeurde hier dus wel! En omdat de aanhouder wint ga ik vandaag een tweede keer naar het uiterste zuidelijke puntje van Flevoland.

Elke rietstengel, bramenstruik en graspol wordt onderworpen aan een nauwkeurige inspectie. Weer zie ik een aantal lege hulsen. Tot mijn oog valt op iets geligs tussen de stengels.  Daar hangt ie dan: een libel die begonnen was aan zijn verandering van een lelijk bruin waterwezen naar een kleurrijke vliegende schoonheid.

Het begin

Zo te zien is hij al even bezig en heb ik het allereerste begin gemist. Maar dat maakt mij niets uit. Vanaf dit moment blijf ik bij hem, om mee te maken hoe het veranderingsproces verloopt.

Een hele tijd hangt hij daar zo op de kop. Tot hij opeens voorover buigt, het kopje van zijn larvehuidje vastgrijpt en geheel uit zijn oude huid ontsnapt. Het voelt of ik aanwezig ben bij de geboorte van dit insect.

Ontsnapt

Je kunt hem nu nog niet echt een kleurrijke schoonheid noemen en vliegen gaat ook lastig worden. Eerst zal de nieuweling op moeten drogen en zijn vleugels moeten oppompen. Ondertussen komt een juffertje (lantaarntje) op kraambezoek.

Kraambezoek

Het is met het blote oog bijna niet te zien, zo langzaam gaat de verandering. Maar op de volgende foto zie je toch dat de de vleugels al behoorlijk groter zijn geworden. We zijn nu zo’n vijftig minuten onderweg vanaf het moment dat ik hem zag hangen.

Vleugels iets groter

Voor mij is het dus veel wachten en zo af en toe een foto maken. Om mij heen vliegen veel juffertjes rond en tussendoor maakt ik wat foto’s van hen. En dan gebeurt het: een lantaartje landt precies op de steeds groter wordende vleugels van de opdrogende libel. Wat een moment! Zoiets maak je maar één keer mee. Gelukkig staat mijn camera op het statief al helemaal ingesteld, dus ik kan snel een aantal foto’s maken. Het duurt maar even en dan is de juffer weer gevlogen. Mij achterlatend met wat misschien wel de foto van het jaar is.

Juffer op libel

Dit is nog eens een mooie bonus!

Mijn opwinding staat in schril contrast met de onverstoorbare libel. Heel langzaam zie ik hem veranderen in het prachtige vliegmachientje wat we boven de vennen en sloten heen en weer zien schieten. De vleugels worden doorzichtig en het achterlijfje staat nu recht.

Doorzichtige vleugels

Dan is het tijd om de oude huid achter te laten en langzaam klimt de libel omhoog om nog wat meer zon te pakken. We zijn nu 3 uur en 3 kwartier verder. Je ziet dat de libel steeds meer kleur krijgt.

Op weg naar boven

In de volle zon gaat het nu snel. En vier uur nadat ik hem voor het eerst zag, ondersteboven hangend, half larve, half libel, ontvouwd hij zijn vleugels en is de gedaanteverwisseling compleet.

Libel in volle glorie

Ik vond het prachtig om mee te maken. En dan ook nog de mazzel dat ie op een mooi, vrij plekje zat. En als ik weer eens zo’n uitsluiper zie, ga ik er gewoon weer vier uur naast zitten!


Kriebelpootjes en knallende kleuren

26 augustus 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De afgelopen weken ben ik een paar keer op pad geweest met mijn macrolens om kleine kriebelbeestjes, fleurige fladderaars en andere meerpotige medebewoners te fotograferen. De ene keer met meer succes dan de andere keer, maar dat hoort bij natuurfotografie.

Ik ontdekte op fietsafstand een nieuw gebiedje in het Kotterbos bij Almere. Er zijn een aantal jaren geleden plassen uitgegraven en het staat al een tijdje op het programma om er eens te gaan kijken. Dus ging ik begin juli er naar toe. Niet zo vroeg als normaal en ook maar heel kort. Gewoon om even rond te struinen en te zien wat het was. Wat gelijk opvalt zijn de grote aantallen libellen! Vooral heidelibellen en oeverlibellen.

heidelibel

De oeverlibellen zitten meestal op de grond en zijn lastig in een mooie compositie vast te leggen. Gelukkig voor mij heeft er ééntje een (lelijk) takje uitgekozen als uitvalbasis. Steeds komt hij terug op hetzelfde plekje. Ik kan dus rustig gaan klaarliggen en wachten tot ie terugkwam.

Oeverlibel

Hier is hij net geland. Er zit nog beweging in de vleugels.

Een veelbelovend plekje dus en een paar weken later wil ik er bij zonsopkomst zijn. Dat is niet helemaal gelukt, omdat ik op weg er naar toe wordt opgehouden. De reden daarvan kun je hier zien. De dauw is er nog wel, maar de libellen laten het deze keer afweten. Ik heb dat regelmatig. Ben je ergens vroeg is er geen libel te bekennen. En een tijd later als alles is opgedroogd vliegen ze in bosjes rond! Gelukkig zijn een paar juffers wel zo aardig om zich te laten zien.

hangjongeren

Navraag leert dat het lantaarntjes zijn. Ik heb nog steeds moeite om die blauwe waterjuffers uit elkaar te houden. Door de dauw blijven ze rustig zitten en heb ik dus genoeg tijd voor nog een paar foto’s.

Frisse jongens

Daarna vindt één het genoeg en verdwijnt uit beeld. De andere blijft nog even rondhangen. Waarschijnlijk heeft ie toch niets anders te doen.

Bedauwd lantaarntje

Omdat de libellen niet mee wilden werken besluit ik naar een andere plek te gaan. Een open plek in het bos waar ik verleden jaar heel veel vlinders zag toen ik daar een keer, zonder camera, liep. Maar eerst kwam ik nog deze schoonheid tegen als ik naar mijn fiets loop.

Wespenspin

De wespen en tijgerspin is wat mij betreft één van de mooiste spinnen van Nederland. En altijd zie je dat zigzag patroon in het web. Elk jaar kom ik wel een paar van deze spinnen tegen. Het vrouwtje dan, want een mannetje heb ik nog nooit gezien. Maar dat is ook een heel onopvallende verschijning. En misschien zijn er ook niet zo veel van, want na de paring worden die door het vrouwtje opgegeten als ze de kans krijgt.

Maar nu snel naar de vlinderplek. Nu ik er over nadenk fotografeer ik niet zo vaak vlinders. Waarschijnlijk omdat ik meer gespitst ben op libellen. Nu dus een kans om dat goed te maken. Het is al lekker warm en als ik aankom op de locatie fladdert er van alles in het rond. Net als de vorige keer zie ik veel vlinders. Uiteindelijk kom ik op een totaalscore van 1o soorten! En dat op een plekje van 15 bij 15 meter. De eerste vlinder die mij opvalt is een klein blauw exemplaar: een boomblauwtje. Erg leuk, want dit is de eerste keer dat ik er ééntje zie!

Boomblauwtje

Verder vliegen er veel atalanta’s rond en, hoe verrassend met al die distels, veel distelvlinders. Ik heb de mazzel dat er ééntje precies op de bloem landt waar ik net voor zit. Dat levert deze close-up op.

Distelvlinder

Naast dagpauwogen, landkaartjes en gehakkelde aurelia’s fladdert er ook een citroenvlinder over het veldje. Met wat geduld kan ik ook van deze vlinder een portretje maken.

Citroenvlinder

Het is heerlijk dat ik dit allemaal binnen tien minuten fietsafstand van mijn huis ontdekt heb.

Een weekje later ga ik toch wat verder van huis. Bij het Naardermeer om precies te zijn. Ik ben er weer vroeg bij, maar ook nu laten de libellen zich niet zien bij zonsopkomst. Wel scharrelt er een wants door het natte gras. Als hij op een blad van een zuring klimt kan ik hem een beetje van onderen fotograferen. Het heeft wel iets vind ik.

wants

Ik denk dat het een zuringwants is.

Nog steeds zijn er geen libellen te zien, maar sprinkhanen en krekels des te meer. Bij elke stap springen ze op. De zon schijnt inmiddels volop en dus is er hard licht. Ik moet misschien toch maar eens een wit parapluutje aanschaffen om mijn modellen wat schaduw te geven. Maar voor nu moet ik het maar even doen met dit licht.

Sprinkhaan

Een ander exemplaar zit wat dieper tussen het gras. Door flink onder te belichten heb ik dit beeld gekregen.

donkere springer

Naast de sprinkhanen is er nog een andere soort die overal in het gras zit: de langpootmug. Een diertje dat ik eigenlijk altijd links laat liggen, maar vandaag steek ik er maar eens wat tijd in. Het zijn namelijk ingenieus gebouwde insecten. Dat is vooral te zien als je een close-up maakt.

langpotmug

Ik vind ze altijd iets buitenaards hebben.

En dan komen de libellen ook eindelijk tevoorschijn. Deze keer maar eens een frontaaltje.

bruinrode heidelibel

Bij deze denk ik dat het een bruinrode heidelibel is. Ik blijf hem volgen en probeer wat meer sfeer in de foto te krijgen. Met dit licht is het lastig en daarom fotografeer ik een beetje door de begroeiing heen. Over het resultaat twijfel ik. Ik vind de achtergrond wat druk. Maar ik hoor graag hoe jullie er over denken.

Libel on top

Tot zover de foto’s van een aantal uitstapjes met mijn macrolens. Samenvattend: ik heb weer erg genoten, maar ik heb het echt mooie licht niet getroffen deze keer. Ach, dat komt een andere keer wel weer. Het waren heerlijke uitjes en ik heb wat nieuwe plekjes leren kennen.

 


Bijvangst in de AWD

11 juli 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde was ik speciaal voor de boomkikkers naar de Amsterdamse waterleidingduinen gegaan. En met succes mag ik wel zeggen. Maar ik ben dit ochtendje natuurlijk nog veel meer dingen tegengekomen. Ik ben er al vroeg en de zon komt net op. Te vroeg voor de boomkikkers, dus loop ik eerst een rondje door het gebied. Het leuke van de AWD is dat je overal mag rondstruinen. Je hoeft dus niet op de paden te blijven. Een prachtige manier om de natuur te beleven.

Al snel kom ik de eerste damherten tegen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op een hertenkamp. De kunst is om ze origineel op de foto te krijgen. Mijn eerste poging is van een hert dat op een duin staat. Het geeft de sfeer weer van net na zonsopkomst, als het nog een beetje schemerig is.

damhert bij zonsopkomst

Maar de zon klimt snel hoger en het licht wordt beter. Tenzij je in een bos terecht komt zoals ik. Daar is het dan weer donker. Maar als het hert dan op een licht plekje gaat staan, kan ik toch weer een leuke foto maken.

damhert in bos

Hij heeft een lange grasspriet in zijn bek hangen terwijl hij even opkijkt om te checken wat ik aan het doen ben.

Wel leuk natuurlijk deze herten, maar het is de tijd van de jonkies. Die moet ik natuurlijk ook vastleggen. Van vorig jaar weet ik nog dat hindes met jongen een stuk oplettender en schuwer zijn dan de andere herten. Als ik er één zie ben ik ook voorzichtiger in het benaderen. Gelukkig blijven ze staan, maar zoals je op de foto ziet zijn ze allebei alert, met gespitste oren.

Hinde met jong

Langzaam trek ik me weer terug om ze verder niet te storen.

Ondertussen is het tijd geworden om op zoek te gaan naar de boomkikkers. Na die succesvolle zoektocht heb ik nog wat tijd over om nog even rond te blijven hangen. Ik kom deze libel tegen die in het gras landt. Altijd lastig om daar een interessante foto van te maken. Ik besluit het eens anders aan te pakken en fotografeer hem bij verschillende belichtingen, waarbij ik de foto steeds meer overbelicht. In de nabewerking moet ik nog wel even wat aanpassingen doen, maar het resultaat is onderstaande foto.

Libel

Persoonlijk vind ik de tere kleuren erg mooi en wil ik vaker gaan proberen om deze stijl toe te passen.

Toen ik op weg was naar de boomkikkers zag ik een roofvogel zitten op een dode tak. Het leek me een valk en dan zou het heel goed een boomvalk kunnen zijn. Die heb ik nog nooit gezien, dus ik ga eens kijken of die tak een plek is waar hij vaker terugkomt. Als ik op een honderd meter ben zie ik hem al zitten. Te ver voor een goede foto, maar ik zie nu wel dat het inderdaad een boomvalk is. Gebruikmakend van de duinen en de begroeiing probeer ik dichterbij te sluipen. Ik kom onderaan een duin terecht en ik weet dat de vogel aan de andere kant moet zitten. Als hij tenminste niet is weggevlogen. Nu wordt het spannend! Ik laat mijn spullen achter en kruip het duin op. Vlak onder de top richt ik me op en gluur over de rand. Hij zit er nog! Snel maak ik een paar foto’s en duik dan weer omlaag. Als ik nog een meter verder kruip kan ik liggend over de duintop mijn foto’s maken. Maar net als ik in die positie ben hoor ik een harde blaf. Ik schrik me rot! Een damhert met jong stond precies aan de andere kant en gaat er al alarmerend vandoor. Ook de boomvalk gaat natuurlijk op de vleugels. Mij achterlatend met een verhoogde hartslag en de foto die ik net maakte.

Boomvalk

Niet een heel bijzondere foto, maar ben toch blij met mijn eerste boomvalk. En ik heb er een leuk verhaal bij. Je zou eigenlijk een camouflagetentje bij die tak moeten zetten en er dan een dagje gaan zitten.

Ik keer me om en zie het jonge damhert, dat mede de oorzaak was van mijn schrik, vanaf een afstandje naar me staan kijken. Nou vooruit dan maar. Dan mag jij ook op de foto.

Jong damhert

Inmiddels is het tijd geworden om mij langzaam weer naar de auto te begeven. Onderweg mijn ogen goed de kost geven naar al het moois wat hier rondloopt, vliegt en kruipt.

Er is nog een bewoner van dit gebied die ik graag nog zou tegenkomen. En dat is de zandhagedis. Ik heb iets met hagedissen en slangen. Je ziet ze heel weinig en ik vind ze erg interessant. Lopend naar de uitgang kom ik langs een plek waarvan ik weet dat ze daar moeten zitten. Het duurt niet lang voordat ik geritsel tussen de bladeren hoor. Ik zie een klein hagedisje wegschieten. Dan is het een kwestie van rustig wachten voordat hij weer tevoorschijn komt. En daar is ie dan!

Zandhagedis

Een stuk kleiner dan ik dacht. Maar dat komt door mijn collega fotografen, die ze altijd zo close in beeld brengen!

Ik lig op nog geen meter bij hem vandaan en hij gaat rustig zijn gang. Opeens schiet hij naar voren en ik zie dat hij iets te pakken heeft. Lastig om te zien tussen alle bladeren en grassprieten, maar dan wordt duidelijk wat het is: een mier!

hagedis met mier

Al snel is de mier verdwenen in de maag van het reptiel. En blijkbaar smaakt het voortreffelijk. Hij likt in ieder geval zijn lippen er bij af.

likkebaardende hagedis

Dan merk ik plotseling dat die mier waarschijnlijk niet de enige was op dit plekje. Op mijn been voel ik het ineens steken. Ze zijn blijkbaar mijn broekspijpen binnengekropen! Tijd om weg te gaan. Nog snel één foto van de zandhagedis en dan is deze prachtige ochtend weer voorbij.

Zandhagedisje

Mijn bezoek aan de AWD was een groot succes. Misschien toch maar iets vaker deze kant op, ondanks dat het een uur rijden is. Bedankt voor je interesse voor mijn foto’s en mijn blog. En hopelijk tot de volgende keer.


Macrofotografie

17 mei 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik ben dit jaar voornamelijk bezig geweest met vogelfotografie. Op een paar pogingen met bloemetjes na. Erg leuk om te doen natuurlijk en ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. Maar nu het voorjaar op gang is gekomen begint het macrovirus weer de kop op te steken. Niets is zo ontspannend om met de macrolens kleine kriebelbeestjes te fotograferen. Geen lange uren wachten, geen lange wandelingen, maar gewoon ergens in een veld gaan zitten en goed om je heen kijken. Je vindt altijd wel wat! Natuurlijk heb ik zo mijn wensen: de eerste libellen vliegen weer rond, net als de dagvlinders. Vandaag ga ik proberen deze vliegende kunstwerkjes op de kiek te krijgen.

Het is altijd weer wennen de eerste keer. Maar al snel zie ik een eerste model. Een vrij grote rups kruipt door een heidestruikje. Het lijkt niet zo moeilijk, maar hij is continue in beweging. Uiteindelijk kan ik hem recht van voren goed fotograferen.

Rupsie

Ik ben er nog niet achter om welke soort het hier gaat. Dus als je een suggestie hebt hoor ik het graag.

Als ik twee stappen verder loop zie ik aan de andere kant van het pad iets anders tussen de struikjes hangen. Het blijkt een gedemonteerde langpootmug te zijn. Even later komt de dader tevoorschijn: een Gewone Strekspin.

Strekspin met prooi Het leven in de natuur is hard, maar eerlijk. Als de spin even niet oplet kan hij het volgende hapje van één of ander vogeltje zijn. Zo gaat dat al sinds het ontstaan van het leven en zo hoort het ook.

Allemaal leuk en aardig, maar ik heb nog geen libel of vlinder gezien! En dat is waar ik voor kwam. Maar de ervaring leert me dat je gewoon lekker door moet gaan en dat het vanzelf wel komt. En heel soms niet, maar ook dan heb ik een leuke ochtend in de natuur gehad. Het duurt niet lang en dan zie ik een kleine blauwe juffer tussen het gras zitten. De eerste van dit jaar. Ik probeer een foto door het gras heen te maken. Dan zie ik vlak voor me opeens een ander beestje zitten. De kriebels lopen gelijk langs mijn ruggengraat. Het is namelijk één van de gevaarlijkst dieren in de Nederlandse natuur! En de nachtmerrie van vele natuurfotografen en -liefhebbers. Het gaat namelijk om een teek! Brrrr……

Ondanks dit alles maakt ik toch een foto van dit beest.

Schapenteek

Het is niet verrassend dat het met de foto van het juffertje niets geworden is. Snel verlaat ik de plek, nog eens omkijkend of de teek achtergebleven is. Ik neem me voor om me thuis nog beter te controleren op teken dan anders.

Gelukkig kan ik even later de gedachte aan de teek verdringen: een libel stijgt op uit de heidestuiken! Ik volg hem en zie hem even verderop weer landen. Ik erachteraan natuurlijk. Maar net als ik mezelf gepositioneerd heb vertrekt ie weer. Nu zit hij in een klein boompje. Wel mooi op ooghoogte moet ik zeggen. En dus kan ik de eerste foto van een libel in 2015 maken.

Viervlek

Het licht valt heel mooi op zijn glazen vleugels. Ik denk dat het een Viervlek is. Als ik wil omlopen om van de andere kant nog een poging te wagen vindt hij dat hij genoeg meegewerkt heeft en verdwijnt het veld in. Het is niet veel, maar die eerste foto is dan toch binnen. Hopelijk volgen er nog vele dit jaar, want het zijn geweldig mooie diertjes!

Ik verlaat het heideveld om langzaam richting auto te gaan. Ik loop langs een weiland en zie daar nog best veel pinksterbloemen staan. Ik dacht dat die al uitgebloeid waren. Blijkbaar niet dus en als ik pinksterbloemen zie denk ik aan die prachtige vlinder die deze bloem als waardplant heeft: het Oranjetipje. Vorig jaar heb ik er een hele zoektocht van gemaakt en uiteindelijk één exemplaar gevonden. Dit jaar is het er niet van gekomen, maar als je zo maar tegen een veldje pinksterbloemen aanloopt moet ik wel even kijken natuurlijk!

En warempel vliegt er een vrouwtje van bloem tot bloem. Het is inmiddels aan het eind van de ochtend en ze is al lekker opgewarmd. Stil zitten doet ze dan ook amper. Maar toch ga ik een poging wagen! Niet geschoten is altijd mis. De jacht begint. Een volwassen kerel met een telelens achter een klein wit vlindertje aan. Als je het zo opschrijft klinkt het belachelijk en misschien ziet het er ook wel zo uit. Ik ben blij dat ik mijn eigen capriolen nooit zie! Het is het allemaal waard als ik er een geslaagde foto aan overhoud.

Oranjetipje vrouw

En mijn geluk is nog niet op: ik zie naast dit vrouwtje ook een mannetje rondfladderen en even verderop nog een tweede vrouwtje. Maar ik concentreer me nu op het mannetje. Die naamgevende oranje topjes van de vleugels maken hem toch wat fotogenieker. De jacht wordt dus voortgezet! En ook nu wint de aanhouder. De meeste foto’s kunnen rechtstreeks de digitale prullenbak in, maar een paar zijn dan toch gelukt.

Oranjetipje man

Dat zijn van die mooie momenten die je meemaakt als je in de natuur bent. Onverwacht zie je dan toch iets speciaals en is het genieten geblazen. Met een voldaan gevoel sluit ik dan ook deze foto-ochtend af. Net als dit blog, maar niet voordat ik jullie nog één foto laat zien van dit prachtige vlindertje. Voor mij persoonlijk de mooiste foto van de dag.

Pinksterbloem met Oranjetipje