Posts tagged “meerkoet

Rondje Almere

23 maart 2013

Meestal vertel ik een heel verhaal over mijn fototochtjes. Maar natuurlijk is het niet elke keer raak. Soms zie je gewoon niets, of zijn de foto’s niet goed genoeg. En een blog schrijven over één foto vind ik ook een beetje mager. Maar die ene foto blijft dan wel, onterecht, op de plank liggen. Vandaar dit blog met een aantal foto’s die ik nog in mijn archief heb liggen. En om er toch nog een lijn in te krijgen: allemaal gemaakt in het mooie Almere.

Als eerste wil ik de meerkoet eens in het zonnetje zetten. Een vogel die vaak genegeerd wordt door fotografen omdat ie zo veel voorkomt, er niet echt spannend uitziet en eigenlijk ook gewoon niet erg aardig is. Maar om er een goede foto van te maken is eigenlijk best moeilijk met dat felle witte stuk boven de snavel en het zwarte verenkleed. Op één van mijn wandelingen langs de Noorderplassen is het mij dan toch gelukt.

Meerkoet

Meerkoet

Ook is deze soort geschikt voor abstracte natuurfoto’s. Onderstaande foto heb ik omgezet in zwart/wit en het contrast flink verhoogd. Ik vind zelf vooral de kringen in het water deze foto iets extra’s geven.

In een kringetje

In een kringetje

Op dezelfde ochtend kwam ik ook nog dit kuifeendje tegen. Meestal zitten ze in groepen een beetje te dobberen op het water. Maar deze houdt blijkbaar van wat meer rust of heeft last van een ochtendhumeur en is door de anderen uit de groep gegooid. Het levert mij een mooi plaatje op.

Spiegelkuifje

Spiegelkuifje

Op een andere ochtend zag ik, in de Lepelaarsplassen, een groepje pijlstaarten naar eten zoeken. De pijlstaart is een slanke eend, waarbij de mannetjes verlengde staartveren hebben. Hieraan heeft de vogel zijn naam te danken. De vogels broeden in het hoge noorden van Europa, hoewel er ook wel een aantal in Nederland blijven om te broeden. Je kunt ze dus het meest in de winter zien als wintergast of als doortrekker. De volgende foto is kwalitatief misschien wat minder, maar je kunt wel goed zien waaraan ze hun naam te danken hebben.

Pijlstaarten

Pijlstaarten

Helaas zitten ze te ver weg voor mooie foto’s. Want vooral het mannetje ziet er prachtig uit op dit moment. Maar ooit zal ik die nog wel eens onder betere omstandigheden voor mijn lens krijgen.

Een andere mooie eendensoort is het nonnetje. Ook die kun je in Almere tegenkomen. Het is een klein eendje, die snel op de vleugels gaan als ze je zien. Moeilijk te benaderen dus. Ook nu gingen ze er vandaar voordat ik een beetje in de buurt ben. Gelukkig voor mij vlogen ze langs me heen, zodat ik een paar vluchtopnames kon maken.

Vliegende nonnen

Vliegende nonnen

Je ziet hier twee mannetjes en een vrouwtje.

Ook als je weer naar huis gaat moet je goed opletten. Soms kom je nog wat leuke momenten tegen. Zoals deze buizerd, die een beetje verstoord keek toen ik stopte voor deze foto. Gelukkig bleef ie wel gewoon zitten. En dat is op zich al bijzonder.

Buizerd

Buizerd

Op de foto zag ik later dat hij op één pootje zit. Hij heeft er trouwens wel gewoon twee.

Nu lijkt het uit dit overzicht dat ik alleen maar vogels tegenkom in Almere, maar niets is minder waar. Om dat te bewijzen sluit ik af met deze foto.

Edelhert

Edelhert

En dit is dus op 5 minuten fietsen van mijn huis 😀 .

Ik ben weer thuis en zo eindigt mijn rondje door Almere . Ik hoop dat je hebt genoten van de rondleiding.

 

Advertenties

Oostvaardersplassen bij Lelystad

6 mei 2012

Bij het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer aan de Lelystadse kant van de Oostvaardersplassen ligt één van de weinige plekken waar je dit unieke gebied in mag. Een afwisselend gebied met wilgenbossen, rietkragen, water en grasvlaktes. Alles dus wat de Oostvaardersplassen zo mooi en rijk aan dieren maakt. Die variatie in het landschap maakt ook dat je veel soorten kunt tegen komen. Hierbij een verslag van mijn ontmoetingen tijdens mijn fototocht van vandaag.

Eén van de meest opvallende vogels in het bos is de winterkoning. Opvallend doordat, als hij zingt, er een enorm volume uit zo’n klein beestje komt. En hij zingt ook nog eens heel mooi. Vaak zie je ze tussen hopen takken heen en weer hippen, op zoek naar insecten. Ik heb het geluk dat één exemplaar zo aardig is om even wat hoger te gaan zitten.

Winterkoning

Ben erg blij met deze foto. Het is een lastig vogeltje om te fotograferen, omdat ze zo bewegelijk zijn. Eigenlijk zitten ze nooit langer dan een paar seconden stil.

Het gebied waar ik loop is eigenlijk een erg rommelig gebied. Veel omgevallen en dode bomen, die allemaal blijven liggen zoals ze gevallen zijn. Alles kris-kras door elkaar heen. Ideaal voor dieren, die veel schuilplekken hebben. Minder voor fotografen, die graag een dier mooi vrij wil vastleggen. Onderstaande foto geeft een beetje de situatie weer.

Edelherten in het wilgenbos

En dan heb ik hier nog het geluk dat deze herten aan de rand van het bos staan. Anders was de achtergrond ook nog een wirwar van takken en stammen geweest. Wel weer een leuke ontmoeting natuurlijk.

Een andere bosvogel heeft vandaag een “bad-hair-day”, of in dit geval beter gezegd een “bad-feather-day”. Deze merel ziet er erg verfomfaaid uit.  Vliegen kan hij in ieder geval nog wel, alhoewel hij veel langer bleef zitten dan de meeste merels die ik tegenkom. Normaal gesproken gaan ze er met veel geschetter vandoor, het hele bos waarschuwend dat je eraan komt. Deze merelman kon ik tot op 9 meter benaderen.

Bad-hair-day

Ik loop nu het bos uit en kom op de grasvlakte. Een kudde konikpaarden graast rustig door en laat mij zonder op te kijken passeren. Als enkele hengsten onderling even willen uitmaken wie de baas ik, loop ik toch maar even snel verder. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren als je tussen de paarden terecht komt, als die door het gedoe aan het rennen gaan. Dan maar even geen foto’s van vechtende koniks.

Er liggen ook een paar kleine meertjes en die worden goed gebruikt door  de eenden en ganzen. Ook een meerkoet heeft zo’n plasje verkozen om haar jongen groot te brengen. Om dat die kleintjes vrij schuw zijn en moeders ze vaak snel weg leidt tussen het riet, laat ik me op mijn knieën zakken en blijf zo een tijdje zitten. Gelukkig blijven de kleintjes gewoon door gaan met wat ze deden en ook moeders trekt zich niet veel van me aan. Beetje bij beetje kruip ik op mijn knieën dichterbij. Ondertussen sleep ik ook nog mijn camera met statief met me mee. Zie je het voor je?

Ik ben nu dicht genoeg bij en blijf weer even stil zitten. Als de beestje niet reageren begin ik met het maken van mijn foto’s. Eigenlijk zijn meerkoetkuikens best wel lelijk met die kale koppen in allerlei kleuren. Maar net als andere kleine dieren, hebben ook zij een bepaalde aantrekkingskracht.

Meerkoetkuiken

Hij (of zij) blijft lekker dicht bij de oever en eet zo nu en dan wat gras. Zijn broertje of zusje is wat ondernemender van aard en stapt dapper door het ondiepe water. Het leuke van deze foto vind ik het opspattende water. Daarbij heb ik ook nog het geluk dat de zon inmiddels tevoorschijn is gekomen. Dat maakt dat de kleuren nog mooier overkomen.

Dappere stapper

Mooi van lelijkheid en o zo vertederend.

Hij is niet de enige die een zondagochtendwandeling aan het maken is. Ook moeder de gans is op stap met haar kinderen. Niet op of omkijkend kruisen ze mijn pad. In de Oostvaardersplassen hebben gansen altijd voorrang, dus hoeven ze ook niet om zich heen te kijken. Ik ga dus vol in de “rem” en kan deze foto maken.

Ochtendwandeling

Door het tegenlicht krijg je een mooie lichte rand om de donskuikentjes heen. Daardoor lijken ze nog knuffeliger. In een paar weken tijd zijn ze trouwens enorm gegroeid. Groeizaam weer denk ik. Er is natuurlijk ook gras genoeg om al die hongerige maagjes te vullen.

Op het laatste stukje terug naar het infocentrum kom ik langs het water. Op de leuning van een steiger zit een Witte kwikstaart, met zijn karakteristieke op en neer wippende staart. Die neem ik natuurlijk nog even mee, voor mijn collectie vogelfoto’s.

Witte kwikstaart

Op mijn vorig tochtje veel macro’s gemaakt en vandaag veel vogels gefotografeerd. Die afwisseling is toch wel één van de leukste kanten van natuurfotografie. Bedankt voor je belangstelling en tot de volgende keer.