Posts tagged “mist

Het bos in: bospaden

8 november 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zoals ik mijn vorige blog al geschreven heb, ben ik al een aantal keren het bos in geweest deze herfst. Mijn focus lag dan steeds op de paddenstoelen. Een heerlijk onderwerp om te fotograferen. De herfst loopt nu toch wel snel naar het einde toe. De eerste kale bomen verschijnen langs de wegen en ook in het bos zijn de meeste bladeren al gevallen. En dus ga ik nog eens het bos in om de herfstkleuren te fotograferen. Ik heb me vandaag een opdracht meegegeven: geen paddenstoelen, maar het bos zelf fotograferen. Dat lijkt niet zo lastig, maar ik weet van te voren al dat schijn bedriegt. Het gezegde “door de bomen het bos niet meer zien” geldt zeker voor ondergetekende fotograaf. Het is een kunst om uit de wirwar van takken en stammen een mooi beeld te destilleren. Een leuke uitdaging dus.

Ik ben net na zonsopkomst in het Leuvenumse Bos. Op de weg er naar toe zie ik nevelslierten en laaghangende mistvelden boven de akkers. Dat belooft wat. Ik zie de zonnestralen al door het bos vallen. Maar als ik in het bos ben is de zon nog nergens te bekennen. Ik loop eerst wat rond om wat inspiratie op te doen. Hier en daar maak ik wat foto. Meestal duurt het even voordat ik er in kom. Maar van lieverlee kom ik in de juiste modus en ben ik lekker aan het fotograferen. En ondertussen genieten van de prachtige omgeving niet te vergeten!

Ik maak gedurende deze ochtend te veel foto’s om in één blog kwijt te kunnen. Dus is dit deel 1 van een dubbelblog. Ik zal eerst foto’s laten zien die ik maakte van paden en lanen. Altijd een dankbaar onderwerp in een bos, waarmee je een mooie diepte in je foto’s kan brengen.

Bospad

Hetzelfde plekje heb ik ook nog als staand formaat gefotografeerd. Om nog meer nadruk te leggen op de hoogte van de bomen.

Bospad staand

Zoals je ziet is het nog vrij mistig in het bos. En het lukt de zon niet om er doorheen te prikken. De zogenaamde zonneharpen of jacobsladders blijven dan ook achterwege. Maar sfeer is er genoeg! En op dit vroege tijdstip nog heerlijk rustig. Ik wandel dus het pad af en na elke bocht doemt er weer een nieuw mystiek uitzicht op.

Mystiek bos

Dit soort feeërieke foto’s zijn precies wat ik voor ogen heb. Ik experimenteer ook wat met beweging in het beeld, maar de uitkomsten kunnen mij niet bekoren. Er zijn anderen die dat veel beter kunnen. Na een tijdje kom ik op een breder pad met een fietspad ernaast. De kleine paaltjes geven hier wat extra’s aan het beeld.

Fietspad

En als je de ander kant opkijkt zie je dit. Ik blijf even staan om te genieten.  Zo af en toe moet je gewoon even de camera ter zijde leggen en alleen maar om je heen kijken, ruiken en voelen.

herfstbos met pad

Ik ben nu niet meer de enige die geniet. Wandelaars, hondenuitlaters en mountainbikers nemen langzamerhand het bos in bezit. En zo geniet iedereen op zijn eigen manier van deze heerlijke omgeving. Ik loop al weer langzaam richting de parkeerplaats. Zonder haast, want dat past niet bij deze sfeer en omgeving.  Ik kom langs het begin van de Poolseweg. Die het bos doorsnijdt en van Hierden naar Leuvenum loopt.

Poolseweg

Het is een prachtige ochtend geworden. Ook al is de door mij gewenste zon achterwege gebleven. Maar misschien juist daardoor heb ik deze sfeerbeelden kunnen vastleggen. Ik sluit af met een foto waarbij de herfstkleuren de boventoon voeren.

Leuvenumse herfstkleuren

In deel 2 zal ik de rest van de foto’s van vandaag laten zien. De Leuvenumse beek zal hierin zeker een rol spelen en ik zal me wat meer richten op de bomen. Zonder het bos uit het oog te verliezen. Wordt vervolgt …….

 


Mistig

4 oktober 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Je hebt van die oktoberochtenden dat de nevel boven de plassen zweeft, verlicht door een waterig zonnetje. Ideale omstandigheden voor de natuurfotograaf! Ik hoop vandaag op die omstandigheden. Ik krijg echter iets meer dan ik gewenst heb: dikke mist beperkt het zicht tot zo’n 100 meter. Maar niet getreurd, ik ga er gewoon lekker op uit.

Ik ga vandaag naar de Stille Kern in het Horsterwold bij Zeewolde. Het is al weer een tijd geleden dat ik er was en er is de afgelopen jaren flink gewerkt aan natuurverbetering. Nu wil dat niet zeggen dat het mooier wordt, maar dat zullen we wel zien. Hoewel dat nu nog lastig is met die dikke mistdeken.

Mistig

Ik vind het altijd heerlijk om rond te lopen in een mistig landschap. Het is dan vaak heel stil en je hebt het gevoel dat je alleen op de wereld bent. Even ontsnappen aan het gedoe van alledag. Af en toe wordt de stilte verbroken door overvliegende ganzen of een eikel die van de boom op de grond valt. Maar al die geluiden accentueren de stilte alleen maar.

Ik loop eerst een rondje om de oude plas. Hopelijk trek de mist straks op en kan ik het nieuwe gedeelte verkennen. Water en mist is een goede combinatie, dus genoeg mogelijkheden om foto’s te maken.

Mistpaaltjes

Her en der zie ik paddenstoelen groeien, maar vandaag laat ik die even voor wat ze zijn. Ik wil me concentreren op de landschappen. Ik kom aan het eind van de plas. Een mooie plek om even uit te rusten. Ik geniet van het uitzicht, hoewel het zicht beperkt is.

Eind van de plas

Dit is toch genieten!?

Ik loop terug langs de andere kant, maar daar is toch een stuk minder te zien. Of de foto’s beginnen steeds meer op elkaar te lijken. Op een gegeven moment ben je wel klaar met mist-water-riet. Als ik bijna terug ben bij de uitkijkheuvel waar ik gestart ben, zie ik dat een groepje bomen al wat herfstkleuren begint te krijgen. Nu is het altijd lastig om de kleuren mooi over te laten komen in deze omstandigheden, maar ik doe toch een poging.

Mistige herfstkleuren

Nu ik weer op het beginpunt ben is het tijd om het nieuwe gedeelte te verkennen. Het zicht is nog steeds beperkt, maar we zien wel wat we tegenkomen. Ook hier zijn nu plassen uitgegraven en zijn bomen gekapt. Dat lijkt een beetje een trend aan het worden want ik zie dat op meer plaatsen. Het water geeft ook hier weer mogelijkheden om te fotograferen. Deze boom staat aan de andere kant en zijn silhouet wordt weerspiegeld in het stille water.

Mistsilhouet

Zoals je ziet is er niet veel te zien van het nieuwe gebied. Daarvoor moet ik nog eens terug komen op een dag met wat beter zicht. Maar de eerste indruk is zeker niet slecht! Ik blijf het water volgen, ook om niet te verdwalen. Echt verdwalen kan in Nederland volgens mij niet, maar even de verkeerde kant op lopen kan je wel een uurtje extra kosten om weer bij de auto komen.

Het begint warempel iets op te klaren! En ook de kleuren komen terug in het landschap. De groene algen geven extra kleur aan onderstaande foto.

Algenplas

Het zicht wordt nu snel beter, maar voor mij is de ochtend afgelopen. Tijd om weer op huis aan te gaan. Ik heb genoten en gemerkt dat “slechte” weersomstandigheden om te fotograferen niet bestaan. Je accepteert het weer van het moment en maakt er het beste van. Maar volgende keer hoop ik toch iets meer te kunnen zien van dit prachtige gebied.


Mistige herfstochtend

12 oktober 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Mist….., zover het oog reikt. Maar dat is niet zo ver natuurlijk met deze omstandigheden! Maar ik hou van mist. Het geeft en geweldige sfeer aan je foto’s. Alleen is dan altijd de vraag: waar heen te gaan? De laatste tijd merk ik dat ik toe ben aan wat nieuwe gebieden. Beetje uitgekeken op de voor mij bekende plekken. Soms kijk ik dan op Google Maps om nieuwe stukjes natuur te ontdekken en ook de wat minder bekende plekken een keer met een bezoek te vereren. Mijn oog valt nu op een stukje heide in de buurt van Nijkerk. Een aantal vennen zou kunnen zorgen voor mooie plaatjes in de mist. Natuurlijk weet je vanaf een computerscherm niet hoe het er ter plekke uit ziet. Mag je überhaupt het gebied wel in en zijn er wel paden? Waar kan ik de auto kwijt? Allemaal dingen die je pas goed kunt zien als je er bent. Het is dus altijd een beetje een gok, maar het kan verrassend goed uitpakken.

Als ik arriveer is het net zo’n beetje tijd dat de zon op komt. Ik stap uit de auto en loop het enige pad op dat er is. De maan schijnt nog vaag door de mist heen.

Laan met maan

Laan met maan

Op de GPS van mijn telefoon zie ik dat de vennen rechts van het pad liggen. Helaas staan daar ook bordjes: kwetsbaar natuurgebied. Verboden toegang! Ja, dat zie je dus niet op Google Maps. Er zit dus niets anders op dan gewoon het pad te volgen. Geen straf hoor, want de sfeer is heerlijk. Dan zie ik links van het pad een veldje met hoog gras en een klein ven. Hier geen bordjes! Het eerste dat opvalt zijn de enorme hoeveelheid spinnenwebben die in het gras hangen. Voor mij een leuke uitdaging die in beeld te brengen.

Hangmat

Hangmat

Gemaakt met mijn groothoek lens voor het totaalplaatje.

Tot nu toe heb ik in mijn fotografie carrière nog niet veel gedaan met bedauwde spinnenwebben. Op de één of andere manier ligt het mij niet en heb ik niet het juiste gevoel er voor. Ik ben in ieder geval nooit tevreden over de foto’s die ik er tot nu toe van gemaakt heb. Maar misschien geeft ik het ook wel te snel op, dus hupsakee aan de slag ermee! De macrolens komt uit de rugzak en ik zoom in op de druppels. Eerst nog niet te veel.

Netwerk

Netwerk

Ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vond namelijk de bruinige achtergrondkleur niet mooi. Ik ben er niet ontevreden over. Maar zo gauw ik nog verder op de druppels kruip wordt het lastiger. Ik worstel vooral met het maken van een goede compositie. Aarch!!! Soms is fotograferen zo frustrerend! Te druk of te saai. Te weinig scherp of een te drukke achtergrond. Ook vandaag lijkt het me niet te gaan lukken. Alleen onderstaande foto komt (net) door de keuring.

parelsnoeren

parelsnoeren

Door te spelen met de witbalans krijg ik deze blauwe kleur. Nog niet helemaal hoe ik het hebben wil, maar goed genoeg voor in dit blog.

Ik laat het veldje achter me. Het aanwezige vennetje levert mij geen blogwaardige foto’s op. Helaas zie ik even verderop dat ook hier het natuurbeheer heeft toegeslagen. Grote stukken worden rigoureus ontdaan van alle bomen. Het lijkt op een slagveld uit de Eerste Wereldoorlog. Weg is de sfeer en het natuurgevoel. Niemand heeft mij nog goed kunnen uitleggen waarom dit soort onderhoud altijd op giga schaal uitgevoerd moet worden. Het lijkt ook wel of ik het steeds vaker zie. 😦

Als ik dan ook een zijpaadje het bos in zie gaan, sla ik snel af en even later stuit ik opnieuw op een ven. Deze keer is de omgeving gunstiger dan bij het eerste ven. Een aantal bomen weerspiegelt mooi in het water.

Mistig ven

Mistig ven

Ik vraag mezelf af of er hier in het voorjaar heidekikkers zouden zitten. Misschien dan nog eens terug gaan?

Als ik het smalle bospaadje afloop kom ik weer uit op de weg waar ik de auto heb geparkeerd. Al met al een klein rondje omdat het meest interessante gebied niet toegankelijk is. Maar ik heb nog een tweede troef in handen. Even verderop en aan de andere kant van de weg ligt een wat groter natuurgebied. Dus nu daar maar eens kijken wat dat te bieden heeft. Het blijkt dat, net als het eerste stuk, ook dit in particuliere handen is en dus grotendeels afgesloten. Toch bied het wat meer mogelijkheden. Via een smal paadje (dierenwissel?) kom ik tot aan de rand van een ven. Aan de overkant staan een paar dennen op de oever. Een prachtig plekje. Helemaal met de mist, die nog steeds volop aanwezig is.

Spiegelven

Spiegelven

Ik ben blij dat ik laarzen aan heb. Ik sta tot halverwege mijn knieën in het water. Daarbij moet ik oppassen dat ik niet wordt vastgezogen in de modder en straks op mijn sokken verder moet. Maar het is de moeite waard. Ik blijf nog even genieten van de rust en de stilte.

Als ik verder wandel leidt het pad me een heideveldje op. Ook hier heel veel spinnenwebben tussen de begroeiing. Dan valt mijn oog op iets roods in de verte. Midden op het pad. Ik denk eerst dat het afval is, maar als ik dichterbij kom zie ik dat het een vliegenzwam is. Wat een leuke verrassing! Ik zie ze bijna nooit en helemaal niet op zo’n mooi plekje. Ik besluit deze keer geen close-up te maken, maar ook de omgeving mee te nemen in de foto. Dat levert deze foto op.

Vliegenzwam

Vliegenzwam

Zoals je ziet is hij niet helemaal gaaf meer. Aan de bovenkant is er een hapje uit genomen. Maar ik ben al lang blij dat ie overeind staat. Zo midden in het pad is de verleiding voor veel mensen, met name kinderen, groot om er een trap tegen aan te geven. Gelukkig is dat hier nog niet gebeurt en kunnen we nog genieten van deze prachtige zwam.

Nu ik toch weer met de paddenstoelen bezig ben ga ik op zoek naar nog wat meer exemplaren. En die zijn er genoeg. Maar toch ontbreekt me de inspiratie om er echt mee aan de slag te gaan. Nou eentje dan om aan te geven dat ze overal weer in het bos staan.

Zwamrandje

Zwamrandje

Deze paddenstoel stond voor de bruinverkleurde varens. Dat kleurde mooi bij de kleur van de zwam.

Maar al snel richt ik mijn aandacht weer op het landschap. Inmiddels ben ik weer op de weg terg naar de auto. Ik kom weer langs de vennen en op een ander plekje langs de oever maak ik nog wat mistige beelden.

Een kleine wereld

Een kleine wereld

Het was een heerlijke herfstwandeling zo op de vroege zondagochtend. En een nieuw gebied ontdekt, waar ik ongetwijfeld nog wel eens terug ga komen.


Mist

11 december 2013

Het komt niet vaak voor dat ik op een doordeweekse dag er op uit trek met mijn camera. Maar vandaag op mijn papadag kon ik de verleiding toch niet weerstaan.  De mist en de doorbrekende zon zouden mooie beelden op kunnen leveren. De kids afgeleverd op school en dan heb ik heel even de tijd. Dus op mijn fiets gesprongen en naar de Oostvaardersplassen gereden.

Vorst

Vorst

De mist is aangevroren en bedekt het landschap met een dun laagje rijp.

Ik zet mijn fiets bij natuurcentrum ‘De Oostvaarders’ en ga te voet verder. Mist zorgt altijd voor een heerlijke verstilde sfeer.

Verstild

Verstild

Ik loop verder langs en water en probeer wat watervogels te fotograferen. Maar de mist is net te dik en de zon heeft nog moeite om er doorheen te komen. Maar niet getreurd, dan gaan we toch gewoon lekker verder met mistlandschappen!

Spiegeling

Spiegeling

Heerlijk die rust. Normaal gesproken is de papadag een dag van klusjes en afspraken. Dit is toch wel even lekker voor een keer! Helaas blijft het zo mistig dat de zon verstek moet laten gaan. Jammer, want een mooie zon op een mistig landschap levert nog mooiere foto’s op. Maar mij hoor je niet klagen hoor!

Mistige Oosvaardersplassen

Mistige Oosvaardersplassen

Ondertussen heb ik mijn wandeling bijna voltooid en is het infocentrum weer opgedoken uit de mist. Nog even een panorama als besluit en dan is het de hoogste tijd om weer naar huis te gaan. Broodjes eten met de kinderen. Ook leuk!!!

De Oostvaarders

De Oostvaarders


Een ochtend in het veen

28 april 2013

Vandaag ga ik op pad in het Fochteloërveen. Een hoogveengebied op de grens van Drenthe en Friesland. Een prachtig en voor Nederland uniek gebied. Hier broeden bijvoorbeeld de kraanvogel en de geoorde fuut. En misschien kom je wel een adder tegen op je pad. Uitkijken dus waar je je voeten neer zet!

Natuurlijk ga ik ’s ochtends vroeg en hoewel het al bijna mei is voelt het aan als februari: koud en mistig. Ik moet zelfs mijn autoruiten krabben. Perfecte omstandigheden dus voor landschapsfoto’s. Heb de laatste tijd veel kunnen oefenen onder deze omstandigheden en de resultaten zijn vaak erg sfeervol.

Eerst even naar de vogelhut en dit is wat ik zie.

Een mistige start

Een mistige start

Een mooi begin dacht ik zo. Ik loop door en wandel de heide op. Alles is hier nog bedekt met een laagje rijp en overal zie ik mooie tafereeltjes. Maar ja, nu nog zien vast te leggen zodat de sfeer ook in de foto behouden blijft. De zon is inmiddels net opgekomen en schijnt door het hoge bevroren gras.

Bevroren gras

Bevroren gras

Kou en mist zijn inmiddels mijn favoriete weersomstandigheden geworden. Alleen dan kun je zulke foto’s maken. Maar wacht het wordt nog mooier! Ik kom aan bij het water. Ik denk dat hier vroeger het veen afgegraven is en door de hoge waterstand die in het gebied wordt gehandhaafd ontstaan er vennen en meertjes. De zon probeert de mist weg te branden, maar ze heeft het er moeilijk mee.

Nevel ven

Nevel ven

Achter in het water staan een rijtje dode bomen. Met mijn telelens kan ik ze mooi fotograferen in de mist. De foto is omgezet naar zwart/wit.

Silhouetten in de mist

Silhouetten in de mist

Ik vermaak me prima zo op deze ochtend. Heel langzaam trekt de mist op en beetje bij beetje wordt de wereld wat groter. Maar de sfeer blijft nog steeds geweldig! En ik blijf de ene naar de andere foto maken.

De mist trekt op

De mist trekt op

Wat een prachtig gebied is dit toch. En wat jammer dat het zo ver van mijn huis is. Alleen als ik op familiebezoek ben heb ik de mogelijkheid om het veen te bezoeken. Maar hier zou je toch wekelijks willen rondstruinen?

Opeens verschijnt er een grote vogel vanuit de mist. Ik zie alleen een silhouet, maar herken het als een kraanvogel. Dat is echt mazzel hebben om deze zeldzame vogel te kunnen zien. Ook al is het een broedvogel hier. Snel maak ik een paar foto’s, maar meer dan dit is er niet van te maken.

Kraanvogel

Kraanvogel

Ondanks het vage beeld, ben ik blij met deze foto! Ik richt mijn aandacht weer op het water, want ik wil ook graag die andere mooie vogel zien die hier voorkomt: de geoorde fuut. Het duurt wel even, maar dan zie ik een stelletje in een kleine  poel. Helaas aan de andere kant maar je kunt niet alles hebben. Wel heb ik de mazzel dat de zon net even op zijn koppie valt. Ik kan 6 foto’s maken voordat ze uit het zicht verdwijnen.

Geoorde fuut

Geoorde fuut

De zon vind steeds meer gaten in de wolken en de eerste blauwe plekken verschijnen in de lucht. Dat geeft gelijk een heel andere sfeer.

Heideveld in het veen

Heideveld in het veen

Zoals je ziet is het nog steeds frisjes. Maar ik heb er geen enkele last van. Ik wordt warm van de mooie omgeving en dan vergeet je de kou. Genieten dus van het landschap, de rust en de vele vogels die hun mooiste liedjes fluiten. Fitissen, graspiepers en vinkjes geven een privé concert speciaal voor mij. Tenminste dat maak ik er dan maar even van.

Nog een laatste foto van het meertje en dan zit ook deze fototrip er weer op.

Fochteloërveen

Fochteloërveen

Het is één van mijn mooiste foto-ochtenden geweest en vooral mijn groothoeklens heeft overuren gedraaid. Ik heb genoten en ik hoop jij ook.


Poldermist

7 april 2013

Het belooft een zonnige dag te worden, maar zoals wel vaker begint de dag mistig. Eerst baalde ik altijd als het weer eens mistig was, maar inmiddels weet ik dat je dan juist foto’s kan maken die anders zijn dan je normaal gesproken ziet. Dus trok in vol goede moed naar de Eempolder. Weidevogels en misschien hier en daar nog een landschapje. Ik zal wel zien wat ik tegen kom.

Eerst maar eens naar de slaapplaats van de grutto’s. Er waren er niet zo veel als de vorige keer (zie: Eerste paasdag), en de sfeer was heel anders.

Grutto's in de mist

Grutto’s in de mist

Ook nu kan ik weer dichtbij komen door achter het riet langs te sluipen.

Helaas blijven de andere vogels (kluten, bergeenden en meeuwen) buiten bereik van mijn camera. Ik hou deze plas dus voor gezien en wandel een stukje de polder in. Bij het gemaal staan de knotwilgen langs het kanaal. Langzaam verdwijnen de achterste bomen in de mist

Wilgenrij

Wilgenrij

Als je een ander standpunt in neemt krijg je weer een ander beeld. Dit keer met de spiegeling.

Spiegeling in zwar/wit

Spiegeling in zwart/wit

Deze keer heb ik eens een zwart/wit omzetting gedaan. Ik doe dat niet vaak en ben benieuwd naar jullie mening. Het geeft een onheilspellende sfeer. Wat eigenlijk niet overeenkomt met hoe ik het ervaar. Voor mijn gevoel is het een hele rustige stille sfeer. Maar het z/w-plaatje vind ik dan wel weer iets hebben.

Verder lopend kom ik bij een bekende plek in de Eempolder: de dode boom. Deze is natuurlijk al talloze malen gefotografeerd, dus maak daar nog maar eens een unieke foto van. Niet te doen natuurlijk, maar onderstaande foto vind ik zelf wel mooi.

Dode boom

Dode boom

Ondertussen is de mist wat minder geworden en geniet ik van de vele vogelgeluiden. Kieviten buitelen door de lucht en de grutto’s roepen. Heerlijke lentebeelden en  geluiden! Alleen de temperatuur laat nog steeds te wensen over. De koude wind herinnert mij dat de winter nog steeds in het zadel zit. Ik loop terug naar mijn auto en rij nog even een rondje om te kijken of er nog wat vogels op de foto willen.

Helaas blijven verreweg de meeste vogels in het gras en laten ze de paaltjes links liggen. Alleen een graspiepertje poseert even voor me.

Graspiepertje

Graspiepertje

Niet heel close in beeld, maar ik vind dit wel een mooie compositie.

Hierna kom ik een hele groep hazen tegen. Maar daar heb ik al uitgebreid verslag gedaan in mijn vorige blog Haasdag.

Als ik dan aan het eind van de ochtend weer naar huis rij kom ik nog langs deze reiger in de sloot. Tot mijn verbazing blijft hij gewoon zitten! Dat ben ik niet gewend. Normaal gesproken gaan ze snel  op de wieken als je dichtbij komt. Maar dit exemplaar heeft geen moeite met mijn aanwezigheid. Ik hoop alleen dat dat niet veroorzaakt wordt door ziekte of zwakte. Snel neem ik een paar foto’s en laat hem verder met rust.

Reigerportret

Reigerportret

Volgens mij is het nog een jonge reiger. Een jong van vorig jaar misschien? Onderstaande foto is niet gecropt om een beeld te geven hoe dicht ik hem kon benaderen. Meer kreeg ik er dus niet op.

Jonge blauwe reiger

Jonge blauwe reiger

Het was een zeer vruchtbaar foto-ochtendje en ik heb genoten van het buiten zijn. Dat is voor mij de perfectie combinatie: lekker in de natuur en ondertussen plaatjes schieten. Heerlijk!!!!!!