Posts tagged “Nijkerk

Modelfotografie

15 februari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Ik ga vandaag op bezoek bij een dame. Een dame van stand mag ik wel zeggen. Het voelt of als ik op audiëntie bij de paus ga. Het is namelijk een regionale beroemdheid. Een beetje zenuwachtig stap ik in de auto. Er is namelijk nog iets: het is niet zeker of deze lady wel thuis zal zijn als ik er aan kom. Ze mag dan wel honkvast zijn, maar zekerheid wordt niet gegeven.

Hoe dichter ik bij haar huis kom, hoe hoger de spanning oploopt. Net als mijn hartslag trouwens. Zal ze me binnenlaten of vlucht ze bij de eerste aanblik. Via derden hoorde ik dat ze, ondanks haar bekendheid, meestal ruim de tijd neemt om haar gasten het naar de zin te maken. Daar hou ik me dan maar aan vast. Dan is het zover. Ik rij de weg naar haar huis op.

En warempel zit ze gelijk aan het begin aan de kant van de straat. Onze kennismaking verloopt goed en ik voel me gelijk wat meer op mijn gemak.

De kennismaking

De kennismaking

Ik zal haar even voorstellen: miss Bontepoort. Zo genoemd naar de weg door de Arkemheen polder waarlangs ze zich normaal gesproken ophoudt. Ze is totaal niet cameraschuw. Hele hordes fotografen komen dan ook van heinde en verre voor een fotoshoot. Ik ben vroeg en krijg daarom een privésessie aangeboden. Ondanks alle aandacht zijn sterallures zijn haar vreemd. Als ik na de eerste gebruikelijke beleefdheden vraag of ze even op een ander paaltje wil gaan zitten omdat er een lelijke witte band achter haar langs loopt, voldoet ze zonder een wanklank aan mijn verzoek. Geen onvertogen woord over lastige fotografen.

Een beter paaltje

Een beter paaltje

Aan haar blik kun je gelijk zien dat ze een professioneel model is. Het leuke daarvan is ook dat ik haar verder geen aanwijzingen hoef te geven. Geroutineerd werkt ze een heel arsenaal aan poses af. Hieronder de bekende verleidelijke blik over de schouder.

Verleidster

Verleidster

Nadeel van zo’n goed meewerkend model is dat je als fotograaf er al snel te dicht op gaat zitten. Mooie vrouwen hebben natuurlijk een mysterieuze aantrekkingskracht die moeilijk te weerstaan is. Maar ik verzet mij er tegen en neem, zij het met enige tegenzin, wat meer afstand.

Wat meer afstand

Wat meer afstand

Zoals je ziet maakt het haar niets uit en gaat ze gewoon door met het aannemen van leuke houdingen. En dat alles zonder dat ik haar moet vertellen wat ze moet doen. Met andere woorden: een natuurtalent! Ze lijkt gelijk wel een stuk kleiner zo op die grote weidepaal.

Maar mijn overpeinzingen worden onderbroken door de volgende pose die ze aanneemt. Het andere pootje gaat omhoog en ze kijkt met een turende blik in de verte. Waar zal ze dit allemaal geleerd hebben? Zou er een torenvalkmodellenvakschool bestaan?

Blik in de verte

Blik in de verte

Als ze alles heeft gegeven wat ze heeft en even geen nieuwe houding meer weet te vinden, zoekt ze gewoon een nieuw plekje op. Daarbij let ze er ook nog op of het paaltje fotogeniek is, of dat het iets speciaals heeft. Zoals de spijker op dit paaltje.

De spijker

De spijker

Als je wat langer met een model werkt leer je ze wat beter kennen. Zo merk ik dat het ene pootje omhoog kenmerkend voor haar is. En nu het vertrouwen wederzijds gegroeid is, durft ze ook een kant van het model zijn te laten zien die haar wat minder gemakkelijk afgaat: poseren op de grond.

In het tegenlicht

In het tegenlicht

Hier zie ik nog wel wat verbeterpuntjes. Zowel in houding als in uitstraling.

Maar daar gaan we een andere keer aan werken. Voor vandaag is het genoeg geweest. Ik ging er vanmorgen naar toe met kriebels in de buik en ik vertrek alsof ik bij een oude vriendin vandaan kom. We hebben afgesproken dat deze fotosessie zeker nog een vervolg zal krijgen. Dan gaan we verder werken aan het grondwerk en ik wel daarnaast nog graag gaan werken met attributen, zoals muizen of mollen.

Ik rij weg, maar kan de verleiding niet weerstaan om nog één keer achterom te kijken.

Afscheid

Afscheid

Ook na afloop van de fotoshoot blijft ze een prachtige dame. Tot snel miss Bontepoort!


Mistige herfstochtend

12 oktober 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Mist….., zover het oog reikt. Maar dat is niet zo ver natuurlijk met deze omstandigheden! Maar ik hou van mist. Het geeft en geweldige sfeer aan je foto’s. Alleen is dan altijd de vraag: waar heen te gaan? De laatste tijd merk ik dat ik toe ben aan wat nieuwe gebieden. Beetje uitgekeken op de voor mij bekende plekken. Soms kijk ik dan op Google Maps om nieuwe stukjes natuur te ontdekken en ook de wat minder bekende plekken een keer met een bezoek te vereren. Mijn oog valt nu op een stukje heide in de buurt van Nijkerk. Een aantal vennen zou kunnen zorgen voor mooie plaatjes in de mist. Natuurlijk weet je vanaf een computerscherm niet hoe het er ter plekke uit ziet. Mag je überhaupt het gebied wel in en zijn er wel paden? Waar kan ik de auto kwijt? Allemaal dingen die je pas goed kunt zien als je er bent. Het is dus altijd een beetje een gok, maar het kan verrassend goed uitpakken.

Als ik arriveer is het net zo’n beetje tijd dat de zon op komt. Ik stap uit de auto en loop het enige pad op dat er is. De maan schijnt nog vaag door de mist heen.

Laan met maan

Laan met maan

Op de GPS van mijn telefoon zie ik dat de vennen rechts van het pad liggen. Helaas staan daar ook bordjes: kwetsbaar natuurgebied. Verboden toegang! Ja, dat zie je dus niet op Google Maps. Er zit dus niets anders op dan gewoon het pad te volgen. Geen straf hoor, want de sfeer is heerlijk. Dan zie ik links van het pad een veldje met hoog gras en een klein ven. Hier geen bordjes! Het eerste dat opvalt zijn de enorme hoeveelheid spinnenwebben die in het gras hangen. Voor mij een leuke uitdaging die in beeld te brengen.

Hangmat

Hangmat

Gemaakt met mijn groothoek lens voor het totaalplaatje.

Tot nu toe heb ik in mijn fotografie carrière nog niet veel gedaan met bedauwde spinnenwebben. Op de één of andere manier ligt het mij niet en heb ik niet het juiste gevoel er voor. Ik ben in ieder geval nooit tevreden over de foto’s die ik er tot nu toe van gemaakt heb. Maar misschien geeft ik het ook wel te snel op, dus hupsakee aan de slag ermee! De macrolens komt uit de rugzak en ik zoom in op de druppels. Eerst nog niet te veel.

Netwerk

Netwerk

Ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vond namelijk de bruinige achtergrondkleur niet mooi. Ik ben er niet ontevreden over. Maar zo gauw ik nog verder op de druppels kruip wordt het lastiger. Ik worstel vooral met het maken van een goede compositie. Aarch!!! Soms is fotograferen zo frustrerend! Te druk of te saai. Te weinig scherp of een te drukke achtergrond. Ook vandaag lijkt het me niet te gaan lukken. Alleen onderstaande foto komt (net) door de keuring.

parelsnoeren

parelsnoeren

Door te spelen met de witbalans krijg ik deze blauwe kleur. Nog niet helemaal hoe ik het hebben wil, maar goed genoeg voor in dit blog.

Ik laat het veldje achter me. Het aanwezige vennetje levert mij geen blogwaardige foto’s op. Helaas zie ik even verderop dat ook hier het natuurbeheer heeft toegeslagen. Grote stukken worden rigoureus ontdaan van alle bomen. Het lijkt op een slagveld uit de Eerste Wereldoorlog. Weg is de sfeer en het natuurgevoel. Niemand heeft mij nog goed kunnen uitleggen waarom dit soort onderhoud altijd op giga schaal uitgevoerd moet worden. Het lijkt ook wel of ik het steeds vaker zie. 😦

Als ik dan ook een zijpaadje het bos in zie gaan, sla ik snel af en even later stuit ik opnieuw op een ven. Deze keer is de omgeving gunstiger dan bij het eerste ven. Een aantal bomen weerspiegelt mooi in het water.

Mistig ven

Mistig ven

Ik vraag mezelf af of er hier in het voorjaar heidekikkers zouden zitten. Misschien dan nog eens terug gaan?

Als ik het smalle bospaadje afloop kom ik weer uit op de weg waar ik de auto heb geparkeerd. Al met al een klein rondje omdat het meest interessante gebied niet toegankelijk is. Maar ik heb nog een tweede troef in handen. Even verderop en aan de andere kant van de weg ligt een wat groter natuurgebied. Dus nu daar maar eens kijken wat dat te bieden heeft. Het blijkt dat, net als het eerste stuk, ook dit in particuliere handen is en dus grotendeels afgesloten. Toch bied het wat meer mogelijkheden. Via een smal paadje (dierenwissel?) kom ik tot aan de rand van een ven. Aan de overkant staan een paar dennen op de oever. Een prachtig plekje. Helemaal met de mist, die nog steeds volop aanwezig is.

Spiegelven

Spiegelven

Ik ben blij dat ik laarzen aan heb. Ik sta tot halverwege mijn knieën in het water. Daarbij moet ik oppassen dat ik niet wordt vastgezogen in de modder en straks op mijn sokken verder moet. Maar het is de moeite waard. Ik blijf nog even genieten van de rust en de stilte.

Als ik verder wandel leidt het pad me een heideveldje op. Ook hier heel veel spinnenwebben tussen de begroeiing. Dan valt mijn oog op iets roods in de verte. Midden op het pad. Ik denk eerst dat het afval is, maar als ik dichterbij kom zie ik dat het een vliegenzwam is. Wat een leuke verrassing! Ik zie ze bijna nooit en helemaal niet op zo’n mooi plekje. Ik besluit deze keer geen close-up te maken, maar ook de omgeving mee te nemen in de foto. Dat levert deze foto op.

Vliegenzwam

Vliegenzwam

Zoals je ziet is hij niet helemaal gaaf meer. Aan de bovenkant is er een hapje uit genomen. Maar ik ben al lang blij dat ie overeind staat. Zo midden in het pad is de verleiding voor veel mensen, met name kinderen, groot om er een trap tegen aan te geven. Gelukkig is dat hier nog niet gebeurt en kunnen we nog genieten van deze prachtige zwam.

Nu ik toch weer met de paddenstoelen bezig ben ga ik op zoek naar nog wat meer exemplaren. En die zijn er genoeg. Maar toch ontbreekt me de inspiratie om er echt mee aan de slag te gaan. Nou eentje dan om aan te geven dat ze overal weer in het bos staan.

Zwamrandje

Zwamrandje

Deze paddenstoel stond voor de bruinverkleurde varens. Dat kleurde mooi bij de kleur van de zwam.

Maar al snel richt ik mijn aandacht weer op het landschap. Inmiddels ben ik weer op de weg terg naar de auto. Ik kom weer langs de vennen en op een ander plekje langs de oever maak ik nog wat mistige beelden.

Een kleine wereld

Een kleine wereld

Het was een heerlijke herfstwandeling zo op de vroege zondagochtend. En een nieuw gebied ontdekt, waar ik ongetwijfeld nog wel eens terug ga komen.


Polderen

5 mei 2013

Vijf mei: bevrijdingsdag. Voor mij een heerlijke dag om weer eens naar de Arkemheen polder te gaan. Ik was hier voor het laatst in februari (Een rondje Arkemheen). Hoog tijd dus voor een nieuw rondje. Inmiddels zijn de weidevogels zoals de grutto en de tureluur weer terug uit Afrika en ook de zwaluwen zijn weer met zijn allen teruggekeerd.

Het is nog lekker rustig als ik er ben en de zon op komt. Helaas niet erg spectaculair deze keer, dus die foto’s zijn niet mooi genoeg om hier te laten zien. Al snel kom ik de eerste boerenzwaluwen tegen. Her en der zitten ze op de vele hekjes en palen.

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Er zitten twee exemplaren op dit hekje en plotseling springt de één op de ander en er weer af. Dat was wat je noemt een vluggertje. Het ging zo snel dat ik er geen foto van kon nemen. Gelukkig blijft het niet bij één keer en dus kan ik toch een paring vastleggen.

Vluggertje

Vluggertje

Ik vind het zelf wel mooi dat de vleugels zo vaag zijn. Geeft mooi weer hoe snel zo’n paring gaat. Na een keer of vier hadden ze er genoeg van en vlogen ze weg. Op zoek naar insecten.

Ik rij verder met mijn raampje open en geniet van de heerlijke geluiden van de grutto’s en de kievieten. Voorlopig blijven ze echter buiten schietafstand. Daarom rij ik even een ander weggetje in en daar zie ik moeder muskuseend met een stuk of 8 jonkies. Ik stap uit om ze vanuit een laag standpunt in het gras te fotograferen. Maar moeders vertrouwt het niet en duikt met haar kroost de sloot in. Dan maar een plaatje in het water.

Familie muskuseend

Familie muskuseend

Jammer dat het voorste eendje niet scherp is. Volgende keer toch beter letten op mijn diafragma. Als ik iets moois zie wil ik de instellingen nog wel eens vergeten en begin dan gelijk te fotograferen.

Ik stap weer in mijn auto en rij de Putterpolder in. Deze ligt naast de Arkemheen polder en ook daar zijn veel vogels te zien. Er zitten op dit moment ook kemphanen, maar die zie ik nog niet. Wel een grutto die in de slootkant op zoek is naar lekkere hapjes. Erg dicht bij, zodat ik dit portret kan maken.

Foeragerende grutto

Foeragerende grutto

Met zijn snavel vol modder, maar het schijnt hem niet te deren. Later bedacht ik dat ik hier wel een mooi filmpje van had kunnen maken. Niet aan gedacht op het moment zelf. Voor een volgende keer dus.

Vlak bij de grutto is ook een tureluur op zoek naar eten. Niet zo duidelijk aanwezig als de grutto, maar net zo mooi. Ze hebben prachtige oranje poten.

Tureluur

Tureluur

Ik verleg mijn aandacht weer naar de grutto’s. Vaak fotografeer je die op een paaltje. Je krijgt dan een mooie rustige achtergrond. Vanuit de auto krijg je, als de vogel op de grond zit, een foto van boven af. Hierdoor wordt de achtergrond vaak druk, door het gras. Dus ik stel mijzelf een nieuw doel: een foto van een grutto, in het gras, met een rustige achtergrond. Hiervoor moet ik dus de auto uit en plat op mijn buik.

Omdat ik niet super veel mm’s heb is het de vraag of de vogels dichtbij genoeg blijven als ik de auto verlaat. De eerste poging mislukt. De grutto loopt snel weg als ik de autodeur open. De tweede vliegt al roepend op. Zo gaat het nog een tijdje door. Een beetje gefrustreerd raak ik er wel van, maar de aanhouder wint! Dit exemplaar blijft doorgaan waar hij mee bezig is en ik laat mij voorzichtig uit de auto zakken. Rijstzak op de grond en ik op mijn buik er achter. Eigenlijk zit de vogel iets te ver weg, waardoor ik heb moeten croppen, maar ik vind hem wel geslaagd.

In het gras

In het gras

Het bloemetje en de open snavel is een mooie bonus.

Inmiddels ben ik terug in de Arkemheen polder en laat de auto even staan om langs de dijk op zoek te gaan naar rietvogeltjes zoals de rietzanger, de rietgors en de blauwborst. De eerste twee hoor ik veelvuldig, maar ze zitten laag in het riet. Niet te fotograferen dus. Dan zie ik een blauwborst opvliegen, maar ook die verdwijnt tussen de rietstengels, om zich niet meer te vertonen. Helaas, ze willen vandaag niet meewerken. Wel kom ik nog een collega fotograaf tegen die ik ken via facebook. Altijd leuk om in het echt even kennis te maken.

Ik laat de dijk voor wat ie is en stap voor een laatste rondje in de auto. De boerenzwaluwen zijn vandaag het meest aanwezig op de paaltjes en de hekjes. Hier nog een opname van zo’n snelle rakker.

In het zonnetje

In het zonnetje

Het blijven leuke vogeltjes om te fotograferen. Ooit wil ik ze nog eens vliegend vast leggen. Maar dat is echt heel lastig!

Het is tijd om naar huis te gaan. Het was erg vroeg vanochtend en het is mooi geweest. Misschien ga ik ook wel een middagdutje doen, net als deze grutto.

Middagdutje

Middagdutje

Het was een mooie ochtend in de polder en ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. Geen heel bijzondere soorten, maar daar moet je ook een beetje mazzel mee hebben. Tevreden verlaat ik de polder.


Een rondje Arkemheen

3 februari 2013

Arkemheen bij Nijkerk is één van de oudste polders van Nederland en dateert uit de 14-de eeuw. Het is nu een vogelrijk landschap en beschermt natuurgebied. Tot 1983 werd de polder droog gehouden door het stoomgemaal “hertog Reijnout”. Een markant gebouw in de vlakke polder.

Ik trek er in mijn auto op uit om te proberen de vogels in dit gebied te fotograferen en wat ik verder nog tegenkom natuurlijk. Met het raam omlaag en de rijstzak op het portier gebruik ik de auto als mobiele schuilhut. Ik hoop vandaag eindelijk een buizerd op een paaltje vast te kunnen leggen. En als het heel erg meezit een paar rammelende hazen. Zo wordt het genoemd als de mannetjes met elkaar op de vuist gaan om met de vrouwtjes te mogen paren. Zo vanaf  eind januari kun je dit schouwspel weer zien in de weilanden.

Na een bewolkte start van de dag breek dan toch de zon door. In het begin is er niet veel spannends te zien. Wel grote groepen goudplevieren en kieviten. Ik dacht altijd dat kieviten in de winter naar het zuiden trokken, maar velen blijven gewoon. En worden nog eens aangevuld met soortgenoten uit het noorden van Europa. Helaas willen ze niet echt dichtbij komen, dus onderstaande foto is een behoorlijke crop.

Kievit

Kievit

Mooie kleuren hebben ze als de zon er op schijnt!

Een stukje verder zie ik een andere bekende bewoner van deze polder: de grote zilverreiger. Mijn ervaring is dat ze erg schuw zijn en moeilijk te benaderen. Dit exemplaar landt gelukkig niet te ver weg en dus kan ik deze foto maken. Een mooi plaatje van hoe deze vogel de slootjes van de polder afstruint naar iets eetbaars.

Grote zilverreiger

Grote zilverreiger

Jammer genoeg vangt hij of zij niets in de tijd dat ik toekijk.

Ik rij weer verder. Eigenlijk vind ik deze manier van natuurfotografie maar niets. Je mist toch het lekker buiten zijn als je in je auto rondrijdt. Hoewel ik wel de wind door mijn haar voel. Het raampje staat open en er waait een koude bries. Ik krijg het zelfs een beetje koud. Kun je beter lopen, wordt je ook nog warm van! Maar er is geen andere manier om dichter bij de vogels in de kale polder te komen. Als je dat lopend of fietsend doet, zijn ze al gevlogen voordat ze binnen “schietafstand” zijn.

Dan trekt een andere witte watervogel mijn aandacht. En dat is er één die wel vrij makkelijk te benaderen is: de knobbelzwaan. Genieten van het malse gras ligt er een koppeltje in de wei naast de weg. Veel trekken ze zich niet aan van de auto die voor hun neus parkeert. Daarom kan ik dit portretje maken.

Knobbelzwaan

Knobbelzwaan

Werkten al mijn modellen maar zo goed mee. Dat zou het leven van een natuurfotograaf een stuk eenvoudiger maken!

Ondertussen ben ik recht tegenover het stoomgemaal beland. Het kanaal zit vol met smienten. Niet tientallen, maar honderden. Ze maken een heel grappig geluidje. Een soort van fluiten is het. De smient broed in zeer kleine aantallen in Nederland, maar ’s winters komen grote groepen uit Scandinavië hier overwinteren. Onder ander in de Arkemheen polder dus.

Een paar smienten

Een paar smienten

Als iemand ze even voor me telt, dan zet ik het precieze aantal er wel even bij 😉

Ondertussen is de ochtend al weer aardig op weg om middag te worden en heb ik nog geen buizerd of haas gezien. Ik besluit daarom een ander stuk van de polder te proberen. Deze ligt aan de oostelijke kant van de Nijkerkerweg die vanuit de Flevopolder komt. Hier kom ik een hele leuke vogel tegen: een zogenaamde soepgans, ook bekend als parkgans. Dat zijn van oorsprong tamme ganzen, die verwilderd zijn en zich eventueel kruizen met wilde ganzen. Zo heb ik ooit een koppeltje gezien van een boerderijgans met een grote Canadese gans. Deze gans heeft echter genen van de grauwe gans in zijn bloed.

Soepgans

Soepgans

Wat een mooi blauw oog heeft ie hè?

Ter vergelijking is dit een grauwe gans. Deze twee staan dus gezellig samen te grazen. Ik weet niet of dit nu zijn of haar partner is of één van de ouders.

Grauwe gans

Grauwe gans

Hoe mooi dit alles ook is, nog steeds geen buizerd op een paaltje!

Dan zie ik eindelijk een buizerd, alleen zit die niet op een paaltje, maar op de grond. En ook nog eens te ver weg. Een vogelaar vind hem wel interessant en observeert hem met een telescoop. Ik rij door en ik zie een einde verder een auto in de berm staan. Vaak zit er dan een fotograaf in die iets gezien heeft. Als er nog een auto zich bij de eerste voegt weet ik het zeker: daar is iets te zien. Rustig rij ik ook die kant op en dan zie ik waar ik op hoopte: mijn buizerd op een paaltje. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat zo graag wil, maar het is een foto die je gewoon in je bestand moet hebben. Als één van de auto’s verder rijdt neem ik zijn plaats in en kan ik mijn foto’s maken.

Buizerd op een paaltje

Buizerd op een paaltje

De zon is inmiddels verdwenen en dat is mijn geluk, want anders had ik behoorlijk tegenlicht gehad. Door de harde wind waait zijn verenkleed zo nu en dan op. Als hij op zo’n moment ook nog eens recht in de camera kijkt, krijg je zo’n plaatje.

Zijwind

Zijwind

Staat er zo niet op zijn mooist op, maar ik vind het wel een grappige foto. Lijkt een beetje op een soepkip als ik eerlijk ben. Maar wel een hele mooie hoor!

Op de valreep is dan toch nog één van mijn wensen uitgekomen! Het is weer een leuke ochtend geworden. Ik heb veel soorten gezien en een aantal mooie foto’s kunnen maken, waaronder dus degene die ik van te voren in mijn hoofd had.


Weidevogels

22 april 2012

Vandaag is mijn plan om weidevogels te fotograferen in de polder Arkemheen bij Nijkerk. Een gebied waar ik in december voor het eerst ben geweest, op zoek naar de torenvalk: zie polder Arkemheen.

Toen waren er veel eenden en ganzen te zien, maar nu het weer voorjaar is geworden zijn de weidevogels terug uit Afrika. Grutto’s, kieviten en tureluurs zijn in dit gebied nog volop te zien, hoewel ze landelijk gezien erg achteruit gaan, wat aantallen betreft. Hoewel ik zelf uit de Flevopolder kom zijn de oude polders niet te vergelijken met de rechttoe – rechtaan indeling van Flevoland. Veel slootjes, die niet allemaal recht zijn, hekjes en paaltjes geven deze oude polder iets authentieks. Een echte oud Hollandse uitstraling.

Polderlandschap

Doet me denken aan een oude schoolplaat. Niet dat ik zo oud ben hoor! Ken ze uit het museum 😉 Ik vind zelf die grutto op het paaltje een leuk detail in deze foto.

De eerste vogel die binnen ‘schietafstand’ zit is misschien wel de bekendste weidevogel: de kievit. Vaak buitelend door de lucht en dan weer in het gras op zoek naar insecten en wormen. Iets minder bekend is dat de kievit prachtige kleuren heeft. Als het zonlicht er op de juiste hoek opvalt zie je een heel palet aan kleuren verschijnen. De zon kwam net even tusssen de wolken door toen ik deze foto maakte waardoor die kleuren mooi te zien zijn.

Kievit

Een prachtige vogel eigenlijk als je hem zo van dichtbij kunt bekijken.

Het standaard beeld van de weidevogels is zittend op een paaltje. Omdat er in de polders weinig tot geen bomen zijn, gebruiken de vogels de alom aanwezige weidepalen en hekken als uitkijkpost. Het volgende vogeltje is niet typisch een wiedevogel, maar ook hij gebruikte een paal als zitplaats. Een boerenzwaluw tref je niet alleen aan in de polder, maar ook op akkerlanden en natuurgebieden, zoals bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen.

Boerenzwaluw

Tevreden met dit resultaat rij ik verder en zie een soort van donkere bult in het gras liggen. Eerst dacht ik aan een molshoop, maar die zijn bijna zwart. Een jutezak misschien? Zo ééntje waarin de boeren aardappelen doen. Dan zie ik opeens de jutezak bewegen: het is een haas! Tussen het natte gras zit hij ietwat sip voor zich uit te staren. Hij trekt zich verder niet veel aan van mij en weer heb ik een leuke foto te pakken.

Sipke de Haas

Ondanks de titel van dit verhaal mag Sipke toch meedoen!

Terug naar de vogels. De vorige keer dat ik hier was, kwam ik hem ook al op bijna dezelfde plek tegen: de fazantenhaan. Ik ga er dan even van uit dat dit dezelfde is. Nu liet hij met veel kabaal en uiterlijk vertoon weten dat hij de baas is in dit stukje polder.

Machtsvertoon

Het is de eerste keer dat ik een fazant dit heb zien doen en ik kan er echt van genieten. Ik bedenk dan altijd dat de meeste mensen dit nooit zullen zien. Ik voel me bevoorrecht dat ik het mag meemaken.

Al met al weer volop genieten hier in de polder, maar ik heb nog niet mijn weidevogel op een paaltje. De zwaluw telt dan even niet mee, want dat is geen typische weidevogel. Maar ik hou moed, want de ervaring leert dat op het laatste moment nog mooie momenten kunnen voorkomen.

En ook nu wordt ik niet teleurgesteld: een tureluur op een scheefstaand hekje. Alleen moet ik hem nog zien te benaderen. Ik zet de auto af en laat hem uitrollen tot ik binnen het bereik van mijn lens ben. Ik rij de hele tijd al met mijn raampje open, met daarop de rijstzak. Ik heb het geluk dat de vogel blijft zitten en ik kan een aantal leuke opnames maken. Onderstaande vind ik het mooist.

Op een scheef hekje

Op het eind dus toch weer een mooie uitsmijter van deze prachtige ochtend in de Arkemheen polder. En ik heb nog niet eens het hele gebied gezien, dus ik zal nog wel eens een keer terugkomen. Dan zoek ik natuurlijk wel weer even mijn grote vriend de fazant op!


Polder Arkemheen

11 december 2011

Voor het eerst sinds een maand had ik eindelijk weer tijd om een ochtendje er-op-uit te trekken met mijn camera. Dit keer ging mijn trip naar een voor mij onbekend gebied: de polder Arkemheen bij Nijkerk. Een vogelrijk gebied en voor mijzelf had ik bedacht dat het wel eens tijd werd voor een mooie foto van de torenvalk. En die worden daar ook regelmatig waargenomen zag ik op waarneming.nl.

Vol goede moed dus ’s ochtends vertrokken en ik was nog op tijd om de zonsopkomst mee te maken. Net toen ik bij het oude stoomgemaal “Hertog Reijnout” aankwam piepte de zon boven de horizon uit. Met het oude gemaal (gebouwd in 1882) als blikvanger kon ik enkele mooie foto’s maken.

Stoomgemaal “Hertog Reijnout”

Een zonsopkomst is altijd mooi om mee te maken. De stilte is meestal oorverdovend en het licht en de sfeer veranderd per minuut. Onderstaande foto is 4 minuten na de eerste gemaakt en toch al weer heel anders.

Zonsopkomst

Nadat het licht wat sterker is geworden ga ik op jacht naar mijn torenvalk. Ergens vliegt ie hier rond en ik zal hem vandaag vastleggen! Ik rij met de auto de polder in en kom al snel bij een brede sloot die helemaal gevuld is met eenden. Om precies te zijn: smienten. Deze heb ik nog nooit van dichtbij gezien, maar wat een prachtige soort. Vooral de mannetjes zijn prachtig. Fotografisch gezien altijd lastig om zo’n grote groep vast te leggen. Dit is wat ik er van gemaakt heb.

Smienten

Na een tijd van dit schouwspel genoten te hebben ben ik verder gereden en vlak naast één van de weinige boerderijen liep midden op de weg een vogel die ik niet had verwacht. Deze verrassing was een fazantenhaan! Samen met een klein kippetje liep ie doodgemoederd op en langs de weg zaadjes te pikken. Hoewel ooit door mensen naar Nederland gebracht mogen we deze soort inmiddels wel tot onze vaderlandse fauna rekenen. Wat een kleurenpracht heeft deze vogel.

Fazant

Altijd mooi om een onverwachte ontmoeting te hebben. Maar nog steeds heb ik geen torenvalk gezien. Wel een aantal buizerds, maar die wilden vandaag geen van allen meewerken. Steeds vlogen ze op voordat ze binnen het bereik van mijn camera waren. Je hebt wel eens van die dagen, waarop het lijkt of de dieren er een spelletje van maken om net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te verschijnen.

Maar zo makkelijk krijgen ze mij niet klein, dus vol goede moed verder. Het valt mij op dat er veel zilverreigers in het gebied zijn. Ook dat is een vogel die moeilijk te benaderen is. Dat  dwingt je soms om wat meer van de omgeving mee te nemen in je foto. Eigenlijk vind ik dat best mooi op zijn tijd. Geeft een heel ander, completer beeld van de vogel in kwestie.

Zilverreiger in zijn habitat

Al met al ga ik best wel lekker, op de torenvalk na dan. En dan, eindelijk, zie ik hem zitten. Op een paaltje aan de linker kant van de weg. De goede kant dus, om vanuit mijn auto een foto te kunnen maken. Maar dan……… vliegt ie op. Damn! Volgens mij hebben de buizerds contact met hem gehad en doet hij mee met het spelletje “fotograafje pesten”. Een eind verder het veld in begint hij te bidden. Te ver weg voor een fatsoenlijke foto. Heb hem wel gemaakt natuurlijk, maar durf de foto hier niet eens te laten zien.

Ja wat doe dan? Gewoon doorgaan natuurlijk! Even verderop zie ik nog een torenvalk, maar  deze is al gevlogen voordat ik maar een beetje in de buurt kom. Ook wordt het nu drukker met fietsers en hardlopers. De kansen op mijn torenvalkfoto nemen steeds meer af. Helaas, vandaag zal het wel niet meer gebeuren.

Als laatste van deze ochtend wil ik jullie nog een merkwaardig stel laten zien. Het is bekend dat er hybriden voorkomen van deze twee soorten, dus helemaal uniek is het niet. Maar het blijft een vreemd gezicht: twee soorten die samen een koppeltje vormen. In dit geval een boerengans en een grote canadese gans. En het was echt een paartje. Verder waren er geen gansen te zien en ze bleven de hele tijd bij elkaar en gingen steeds samen verder.

Leuk koppel

En met dit voorbeeld van integratie tussen verschillende bevolkingsgroepen sluit ik mijn verhaal van deze ochtend af. Bedankt voor jullie belangstelling en tot een volgende keer. Hopelijk moet ik, en jullie, niet weer een hele maand wachten voordat ik weer tijd heb.