Posts tagged “reiger

Gevederde poldervrienden

15 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Nu het weer wat warmer wordt zijn de eerste grutto’s en tureluren teruggekeerd in de Arkemheen polder. Een onmiskenbaar teken dat we de winter achter ons laten en dat de lente voor de deur staat. Toch heb ik me (nog) niet met de weidevogels bezig gehouden. Ik ging voor de andere gevederde bewoners van de polder. En die zijn er genoeg!

Zoekende zilverreiger

De zilverreiger zie je tegenwoordig bijna net zo vaak als zijn blauwe neef. Waarschijnlijk ook omdat ie wat meer opvalt met zijn witte veren. Ze zijn een stukje schuwer en dus lastiger te fotograferen. Dit exemplaar was zo geconcentreerd aan het vissen dat ie mij niet zag. Of niets van mij aantrok. Dat kan natuurlijk ook. Een eindje verderop zag ik nog vissende zilverreiger. En deze had beet!

Beet

Natuurlijk laat ik ook de blauwe reiger even zien in dit blog. Geen polder zonder reiger langs de sloot toch? Alleen sloop dit exemplaar door het weiland. Op jacht naar muizen en mollen denk ik.

Blauwe reiger

Helaas voor hem (en voor mij) bleven zijn pogingen vruchteloos. Daar keek ie wel even van op. Waarschijnlijk is hij zoveel ongeluk niet gewend.

Omkijkend

Tot zover de reigers. In de polder woont ook een steenuiltje. Ik ga bijna elke keer als ik er kom wel even bij hem kijken. Maar de afgelopen vijf jaar was hij nooit thuis als ik op visite kwam. Tot nu toe dan. Eindelijk trof ik hem op de bekende locatie.

Steenuiltje

Zo blij als een kind was ik. Eindelijk mijn eerste steenuil kunnen fotograferen! Verder heb je hier niet zo veel mogelijkheden om te fotograferen. Een hoge heg maakt het lastig. Ik vond nog één andere hoek waarvan uit ik hem kon vastleggen. Klik even op de rondjes om de foto’s groter te zien.

Niet nodig om te zeggen dat ik ontzettend blij ben met deze foto’s.

Maar we gaan nog even door met het vogelgeweld. Ik reed in de auto langs een brede sloot en zag vanuit mijn ooghoek een aalscholver druk met iets. Meestal vliegen ze gelijk op als je dichtbij komt. Maar deze had iets anders aan zijn hoofd. Of aan zijn snavel. Een enorme vis! En zoals wel vaker gebeurd is het oog groter dan de maag. Of in dit geval de keel. Hij kreeg hem niet naar binnen.

grote vangst

Al die drukte staat in schril contrast met de volgende foto. Een statige zwaan die rustig weg zwemt terwijl hij nog even achterom kijkt. Een goed moment om bij te komen van het spektakel met de aalscholver.

statige zwaan

Met recht een koninklijke vogel.

In de polder neem ik veel foto’s vanuit de auto. Maar het is ook heerlijk om de auto te verlaten en langs de dijk te lopen. In het riet beginnen de kleine vogeltjes zich weer te roeren. Een rietgors was druk bezig met het voorjaarsgezang. Prachtig om te horen en ik krijg er een echt lentegevoel van.

zingende rietgors

Ik heb een hele reeks foto’s van deze kleine vriend kunnen maken. Hieronder een aantal er van.

Ik sluit dit blog af met een soort die de laatste weken in het nieuws is geweest. En niet positief helaas. Het aantal wilde eenden is vanaf 2000 met 20% afgenomen. In de Arkemheen zie je ze nog genoeg. Een paartje zwom in de sloot langzaam naar me toe. Ik heb geprobeerd er een wat artistieker plaatje van te maken.

wilde eend

Ook het vrouwtje mag natuurlijk niet ontbreken. Hierbij ben ik nog wat verder gegaan met de bewerking en ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vind het wel wat hebben.

wilde eend tekening

Hiermee eindigt mijn tweede blog over de Arkemheen polder. Het is tijd voor een nieuw projectje. Wat dat is? Dat zien jullie over een paar weken wel weer. In de tussentijd wens ik jullie veel mooie natuurmomenten toe. Het wordt steeds lekkerder buiten, dus ga er op uit!


De Oostvaardersplassen in januari

8 februari 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Op al mijn uitjes in januari in de Oostvaardersplassen waren de grote grazers het hoofddoel. Maar natuurlijk kwam ik ook andere zaken tegen die de moeite van het fotograferen waard waren. In dit blog wil ik jullie die ‘bijvangst’ graag laten zien.

Landschappen zijn lastig om vast te leggen op een foto. Iedereen heeft wel eens een prachtig landschap voor zich, terwijl achteraf de foto’s een heel ander beeld geven. Toch heb ik een paar pogingen gewaagd om het landschap van de Oostvaardersplassen recht te doen in mijn foto’s. Het moet dan een beetje mee zitten met het licht om de juiste sfeer te kunnen pakken.

Selfie

Foto’s van mijzelf zijn zeldzaam, maar hier sta ik er dan toch echt op. Een selfie dus 😉 !

Het was een buiige ochtend en even later zag het er heel anders uit. Maar ook dat kan een mooie foto opleveren.

Bui boven de OVP

Je ziet hier een klein laagje ijs langs de rietkraag. De enige dag in januari dat ik een winters tintje aantrof. Wat de winter betreft was het een zeer teleurstellende maand. Maar deze ene dag heb ik een aantal min of meer winterse plaatjes kunnen schieten.

Winters rietdetail

Een klein laagje ijs bedekte de sloot en het blauw/wit van het ijs contrasteerde mooi met het gele riet.

Deze doolhofzwam met een ijsdakje combineert de herfst met de winter. Helaas heeft de herfst het meestal gewonnen deze wintermaanden. Maar wie weet, het is nog geen voorjaar. Misschien krijgen we nog een weekje winter de komen tijd. Van mij mag het!

IJzige doolhofzwam

Dit is dan ook de laatste foto met iets van winter erin. Ik zal het er mee moeten doen.

Ik heb mijn lens natuurlijk ook een aantal keer op mijn gevleugelde vrienden gericht. Vogels blijven een mooi onderwerp in de natuurfotografie. Eén keer heb ik me speciaal gericht op vliegende vogels. Niet mijn sterkste kant als het op fotograferen aankomt, maar dat mag de pret niet drukken. De eerste moeilijkheid is ze scherp in beeld te krijgen. En dan moeten ze ook nog eens in een leuk groepje vliegen, zonder dat het rommelig wordt. Deze smienten begrepen aardig wat de bedoeling was.

Vlucht smienten

Je kunt ook een heel andere benadering kiezen. Niet de scherpte, maar juist de beweging in beeld brengen. Deze dag was het lang donker en daardoor kreeg ik automatisch langere sluitertijden. Ideaal om creatieve beelden te schieten. Er vlogen veel groepen ganzen over, dus kon ik naar hartenlust oefenen. Bijna alle foto’s konden rechtstreeks de prullenbak ik. Maar onderstaande foto kwam wel door de keuring. Ik vind het altijd lastig om zulke beelden te beoordelen. Ik kijk naar ritme, gevoel en of het me intrigeert. Deze foto doet dat. Maar ik ben me er van bewust dat zoiets heel persoonlijk is.

Ganzenvlucht

Ook al vliegen ze niet, dan nog zijn vogels mooie dieren. Helemaal als ze zo mooi gekleurd zijn als het pimpelmeesje. Een echte tuinvogel, maar ook in de rietvelden tref je ze altijd aan. Met een beetje mazzel komen ze af en toe wat omhoog langs een rietpluim zodat je ze kan fotograferen.

Rietpimpel

Het riet is sowieso heel erg mooi nu. De geelbruine kleur zorg voor mooie tinten en contrasten. Of soms voor een mogelijkheid om op te gaan in de omgeving. Deze vrouwtjeseend verraadde zich door de blauwe kleuren in haar verenpak.

Vrouwtjeseend in het riet

Ongeveer hetzelfde probeerde deze blauwe reiger. Helaas voor hem viel hij iets meer op. Vind wel dat ie een mooi plekje had uitgekozen.

Blauwe rietreiger

De reigers waren al bezig met het verzamelen van nestmateriaal. Wat wil je ook met die hoge temperaturen deze winter. In de Lepelaarplassen, die ik voor het gemak maar even bij de Oostvaardersplassen reken deze keer, was het een drukte van belang op de nesteilanden. Er werd voortdurend met takken gesleept.

Lente in de bol

Tot slot toch nog een grazer in dit blog. Niet als onderwerp van de foto, maar als uitkijkpunt voor een spreeuw. Het tegenlicht zorgt voor een sfeervol beeld.

Spreeuw op konik

De maand januari heeft me veel mooie natuurmomenten bezorgt. En lekker dicht bij huis! Natuur om de hoek wordt wel eens vergeten, maar is meestal net zo mooi als de gebieden die verder weg liggen. Ik zal dit jaar nog regelmatig de Oostvaardersplassen en de omringende gebieden bezoeken. En hopelijk kan ik jullie er dan weer van mee laten genieten!


Vogels in de polder

26 mei 2014

De afgelopen tijd heb ik weinig geschreven.. Maar wees niet bang: het fotograferen ging gewoon door! Genoeg materiaal dus voor een nieuwe blog. Zo ben ik regelmatig de polders ingegaan om de weidevogels en andere gevleugelde vrienden vast te leggen. Mijn eerste tochtje ging naar mijn favoriete polder: De Arkemheen.

Deze witte kwikstaart had duidelijk de lente in zijn bol en liet luidruchtig horen dat ie er was.

Witte kwik

Witte kwik

Ook de grutto’s waren weer teruggekeerd en dit was de eerste die ik dit jaar voor mijn lens kreeg.

Wankel evenwicht

Wankel evenwicht

Een windvlaag bracht hem uit balans, maar even corrigeren met de vleugels verhielp het probleem. Verder nog wel wat aardige foto’s gemaakt, maar die hebben dit blog net niet gehaald.

Op een andere dag was de Eempolder mijn bestemming. De aanpak was nu anders: deze keer ging ik onder mijn camouflagenet bij een overnachtingsplas van de grutto’s liggen. Dat levert dan weer andere beelden op dan vanuit de auto. Zoals deze grutto, die vroeg in de ochtend in het water rondstapte.

Ochtendgrutto

Ochtendgrutto

Ook een blauwe reiger kwam even buurten. Een vogel die je niet alleen in de polders tegenkomt, maar hij hoort zeker in dit blog thuis. Geen tochtje door de polder of je ziet wel een aantal van deze reigers.

Blauwe reiger

Blauwe reiger

Bij deze foto kun je goed zien dat ik plat op mijn buik bij de plas lag. Tot zo ver de vogels in de Eempolder. Ik verlegde die dag mijn aandacht naar de landschappen. Waarom dat was kun je lezen in het blog Polderlandschappen.

Op 18 mei hadden we met de leden van de facebookgroep “Polder Arkemheen (Nijkerk)” afgesproken elkaar eens te ontmoeten. Je kent elkaar, op een paar uitzonderingen na, alleen van facebook. Het is dus wel eens leuk om elkaar in levende lijve te ontmoeten. De meeting was om kwart voor elf, dus genoeg tijd om van te voren de polder in te gaan. Ik was er al vroeg en tegen de opgaande zon kon ik deze grutto vastleggen.

Grutto silhouet

Grutto silhouet

Dit is zo’n foto die al een tijdje in je hoofd zit. En dan is het erg prettig dat het er een keer van komt. Ook de andere vogels waren erg meegaand vandaag. Dus ook deze tureluur vond het niet erg om op de foto te komen.

Tureluur

Tureluur

Ik vind persoonlijk de tureluur één van de mooiste weidevogels.

Nu heb ik natuurlijk al  talloze foto’s van vogels op paaltjes en het blijft een prachtig gezicht. Maar toch wil je op een gegeven moment iets anders. Een goede benadering vind ik dan om meer van de omgeving mee te nemen in de foto. De volgende foto is een voorbeeld hiervan. Het mooie ochtendlicht werkt lekker mee,

Rommelhoekje

Rommelhoekje

Zo kan met het juiste licht en een grutto op de goede plek ook een rommelig hoekje er mooi uit komen te zien. Deze foto kwam in de top 3 van de week op National Geographic 😀

Over grutto’s gesproken: je hoeft maar even door de polder te lopen of ze komen boven je hoofd vliegen. Luid roepend en de aandacht wegtrekkend van hun jongen. Een geluid wat onlosmakelijk verbonden is met het voorjaar en de polder. En voor mij altijd weer een uitdaging om scherp vast te leggen.

Alarm

Alarm

 Een andere bewoner van de polders zit in het gras en het piept: de graspieper. Gelukkig voor mij zit ook hij wel eens op een paaltje. Het is me trouwens al vaker opgevallen dat dit kleine vogeltje een voorliefde heeft voor grote palen. Ook dit exemplaar had een joekel van een paal uitgekozen.

Graspieper

Graspieper

Soms heb je mazzel en kun je meer dan één soort in één foto vangen. Dan kun je mooi het verschil in uiterlijk en grootte zien. In dit geval waren grutto en tureluur goede buren.

Buren

Buren

 Twee voor de prijs van één dus.

Naast de grutto, tureluur en graspieper is er nog een vogel die niet mag ontbreken: de boerenzwaluw. Alom aanwezig op de hekjes en vaak luid kwetterend. De volgende foto is een beetje een standaard plaatje, maar geeft wel mooi weer hoe ze er vaak bijzitten.

Boerenzwaluw

Boerenzwaluw

Je ziet dat het al wat later in de morgen is en het licht een stuk harder. Vergelijk maar eens met de foto van het rommelhoekje.

Ik had nog nooit de kleintjes van al dit gevogelte in de weilanden rond zien dartelen. Maar vandaag zag ik kleine grutto’s, tureluurtjes en kieviten. Vaak te ver weg, want ze verdwijnen pijlsnel als ze denken dat er gevaar dreigt. Maar één kleintje was iets minder schuw. Dit kievitjong kon ik vanuit de auto fotograferen.

Jonge kievit

Jonge kievit

 Zoals gezegd heb ik al genoeg vogels op paaltjes. Maar op een roestig hek geeft dan weer een heel ander beeld.

Niet op een paal

Niet op een paal

Zo’n oud hek is toch veel mooier dan een moderne?

Zo langzamerhand wordt het tijd om naar de bijeenkomst te gaan. Maar ik neem toch nog even deze poetsende tureluur mee.

Poetsen

Poetsen

Altijd maar weer dat poetsen. Je zou er tureluurs van worden.

Als ik bij het gemaal kom zijn er al een aantal facebookers aanwezig. Erg leuk om eens kennis te maken met de mens achter het FB-profiel! Na de koffie is het voor mij tijd om naar huis te gaan. Maar niet voordat ik de beroemdste rietzanger van de Arkemheen polder heb vastgelegd. Hij geeft dagelijks concerten op een boomstronk bij het gemaal. En vind in al die fotografen die er vandaag zijn een enthousiast publiek.

Rietzanger

Rietzanger

Het is al met al een hele serie geworden. Maar wat wil je ook: het is altijd genieten in het voorjaar in de polders!

 


Poldermist

7 april 2013

Het belooft een zonnige dag te worden, maar zoals wel vaker begint de dag mistig. Eerst baalde ik altijd als het weer eens mistig was, maar inmiddels weet ik dat je dan juist foto’s kan maken die anders zijn dan je normaal gesproken ziet. Dus trok in vol goede moed naar de Eempolder. Weidevogels en misschien hier en daar nog een landschapje. Ik zal wel zien wat ik tegen kom.

Eerst maar eens naar de slaapplaats van de grutto’s. Er waren er niet zo veel als de vorige keer (zie: Eerste paasdag), en de sfeer was heel anders.

Grutto's in de mist

Grutto’s in de mist

Ook nu kan ik weer dichtbij komen door achter het riet langs te sluipen.

Helaas blijven de andere vogels (kluten, bergeenden en meeuwen) buiten bereik van mijn camera. Ik hou deze plas dus voor gezien en wandel een stukje de polder in. Bij het gemaal staan de knotwilgen langs het kanaal. Langzaam verdwijnen de achterste bomen in de mist

Wilgenrij

Wilgenrij

Als je een ander standpunt in neemt krijg je weer een ander beeld. Dit keer met de spiegeling.

Spiegeling in zwar/wit

Spiegeling in zwart/wit

Deze keer heb ik eens een zwart/wit omzetting gedaan. Ik doe dat niet vaak en ben benieuwd naar jullie mening. Het geeft een onheilspellende sfeer. Wat eigenlijk niet overeenkomt met hoe ik het ervaar. Voor mijn gevoel is het een hele rustige stille sfeer. Maar het z/w-plaatje vind ik dan wel weer iets hebben.

Verder lopend kom ik bij een bekende plek in de Eempolder: de dode boom. Deze is natuurlijk al talloze malen gefotografeerd, dus maak daar nog maar eens een unieke foto van. Niet te doen natuurlijk, maar onderstaande foto vind ik zelf wel mooi.

Dode boom

Dode boom

Ondertussen is de mist wat minder geworden en geniet ik van de vele vogelgeluiden. Kieviten buitelen door de lucht en de grutto’s roepen. Heerlijke lentebeelden en  geluiden! Alleen de temperatuur laat nog steeds te wensen over. De koude wind herinnert mij dat de winter nog steeds in het zadel zit. Ik loop terug naar mijn auto en rij nog even een rondje om te kijken of er nog wat vogels op de foto willen.

Helaas blijven verreweg de meeste vogels in het gras en laten ze de paaltjes links liggen. Alleen een graspiepertje poseert even voor me.

Graspiepertje

Graspiepertje

Niet heel close in beeld, maar ik vind dit wel een mooie compositie.

Hierna kom ik een hele groep hazen tegen. Maar daar heb ik al uitgebreid verslag gedaan in mijn vorige blog Haasdag.

Als ik dan aan het eind van de ochtend weer naar huis rij kom ik nog langs deze reiger in de sloot. Tot mijn verbazing blijft hij gewoon zitten! Dat ben ik niet gewend. Normaal gesproken gaan ze snel  op de wieken als je dichtbij komt. Maar dit exemplaar heeft geen moeite met mijn aanwezigheid. Ik hoop alleen dat dat niet veroorzaakt wordt door ziekte of zwakte. Snel neem ik een paar foto’s en laat hem verder met rust.

Reigerportret

Reigerportret

Volgens mij is het nog een jonge reiger. Een jong van vorig jaar misschien? Onderstaande foto is niet gecropt om een beeld te geven hoe dicht ik hem kon benaderen. Meer kreeg ik er dus niet op.

Jonge blauwe reiger

Jonge blauwe reiger

Het was een zeer vruchtbaar foto-ochtendje en ik heb genoten van het buiten zijn. Dat is voor mij de perfectie combinatie: lekker in de natuur en ondertussen plaatjes schieten. Heerlijk!!!!!!

 


Eerste paasdag

31 maart 2013

Op deze eerste paasdag is mijn doel een plasje in de polder waar regelmatig kluten worden gezien. Ik vind het een prachtige vogel, die ik helaas nog nooit voor mijn lens gehad heb. Dat is dus mijn doel voor vandaag.

Aangekomen op de plek moet ik eerst even de boel verkennen. Ik ben hier nog nooit geweest namelijk. Het is meer een ondergelopen weiland dan een echte plas. Dat heeft één groot nadeel: er is bijna geen mogelijkheid om ongezien dichtbij het water te komen. En dus ook niet dichtbij de vogels! Want die zitten er in grote getale. Zo te zien geen kluten, maar volgens mij een paar honderd grutto’s!

Ik zie één mogelijkheid: via de slootkant richting de plas en dan het laatste stuk proberen achter een klein stukje riet in dekking te blijven. Als een echte Rambo sluip ik door de polder. Tijgerend sluip ik meter voor meter richting de rustende vogels. Geen gezicht waarschijnlijk, maar het is me wel gelukt: ik ben aangekomen bij de rand van de plas! En inderdaad zit de plas vol grutto’s.

Heel veel grutto's

Heel veel grutto’s

Zoals je ziet is de plas op deze eerste paasdag nog steeds bevroren! Ja… de lente van 2013 laat nog steeds op zich wachten. Dat zullen de grutto’s ook niet verwacht hebben toen ze uit Afrika vertrokken. Het begint zelfs lichtjes te sneeuwen! Heel voorzichtig kruip ik nog een stukje dichterbij en maak nog een aantal foto’s.

IJsgrutto's

IJsgrutto’s

Nu het wat later wordt ontwaken steeds meer vogels. In kleine groepjes vertrekken ze. Ik denk om te gaan eten. En dat zal nog lastig zijn met de, door de vorst, harde grond. De grote groep raakt nu aardig uitgedund. De laatste slapers worden ook aangespoord wakker te worden.

Wake-up call

Wake-up call

Nu bijna alle vogels vertrokken zijn, besluit ook ik de plas te verlaten. Ik verwacht niet dat er binnen afzienbare tijd nieuwe vogels komen. Pas als het ijs gesmolten is zullen er weer soorten komen om hier te foerageren. Helaas heb ik niet de tijd om daar op te wachten. De kluten zal ik een andere keer moeten zien te fotograferen.

Via dezelfde route als waarlangs ik gekomen ben trek ik mij terug en wandel terug naar de auto. Vanuit de auto hoop ik nog een aantal mooie foto’s te kunnen maken. Langzaam rijden geef ik mijn ogen goed de kost. De grutto’s lijken allemaal te zijn verdwenen. Wel zijn er een aantal kieviten. Dit exemplaar staat net boven op een dijkje.

Kievit in sneeuwbuitje

Kievit in sneeuwbuitje

Zoals je kunt zien sneeuwt het nog steeds een beetje.

Dan zie ik iets in mijn ooghoek bewegen. Snel draai ik mijn hoofd, maar op het eerste gezicht zie ik niets. Als ik het weiland afspeur zie ik hem plotseling zitten: de PAASHAAS! hoe toepasselijk op deze eerste paasdag.

Paashaas

Paashaas

Wat een goede camouflagekleur heeft ie. Als ik hem niet had zien bewegen, dan was ik er zo langs gereden.

Even later zie ik een valkje bidden langs de weg. Helaas niet lang genoeg om mij gelegenheid te geven om een foto te maken. Ook dat gebeurt natuurlijk regelmatig. Niet alles lukt! Gelukkig zie ik op dezelfde plek een koppel wilde eenden op een duiker in de sloot zitten. En nu lukt het wel om een leuke foto te maken.

Woerd

Woerd

Voordat ik het vrouwtje kan platen vertrekt het echtpaar.

Ook een andere bewoner van de polder laat zich zien. Stappend door het gras zoekt deze blauwe reiger naar een prooi. Ze zijn in deze tijd op hun mooist.

Blauwe polderreiger

Blauwe polderreiger

Tot slot heb ik mij nog even vermaakt met een kievit. Dit exemplaar trok zich niets aan van de auto en ging gewoon door met het zoeken naar een hapje eten.

Kievit

Kievit

Ondanks dat de zon niet schijnt komen de prachtige kleuren toch mooi naar voren. Een prachtige weidevogel! En omdat hij zich niet door mij liet storen, kwam hij gewoon op mij af gelopen.

Frontaaltje

Van voren

En de volgende keer maar eens proberen om de auto te verlaten en vanuit een laag standpunt wat foto’s te maken.

Ondanks dat ik de door mij gewenste kluten niet gezien heb is het toch een geslaagde ochtend geworden. Met voor mij als hoogtepunt de grutto’s op het ijs. Dat zie je ook niet al te vaak! En de haas heeft mij toch aan het denken gezet om iets van camouflage aan te schaffen. Bij zo’n plas als bij de grutto’s kun je volgens mij mooie platen maken vanonder een camouflagenet. Dus wie weet volgen de kluten binnenkort!


Ondanks de regen

14 oktober 2012

Het eerste wat ik doe als ik vanochtend uit mijn bed kom is kijken op de buienradar. Helaas veel buien, die allemaal over Flevoland trekken. Het heeft geen zin om er lopend op uit te trekken, tenzij ik kletsnat wil worden. Laten we dat dus maar niet doen! Wat dan? Een aanlokkelijke gedachte is om terug mijn bed in te duiken en heerlijk uit te slapen tot een uur of tien. Maar ik schud die gedachte van mij af en besluit om naar de Lepelaarhut te gaan. Zit ik lekker droog en er is altijd wel wat te zien.

Als ik bij de hut kom, zie ik dat de schermen afgebrand zijn! Wat een vandalisme is dat nu weer!  Kan iemand mij uitleggen wat het nut van zo’n idiote actie is? Gelukkig is de hut gespaard gebleven, maar het heeft niet veel gescheeld  Ik installeer mij en wacht op de dingen die komen gaan.

Het verrast mij dat er bijna geen eend te zien is. Normaal gesproken zitten er altijd tientallen, of soms wel, honderden eenden op de plas. Nu alleen een groepje wilde eenden en daar houdt het dan ook mee op. Gelukkig hoef ik niet heel lang te wachten op de eerste actie. Achter op de plas zie ik een aantal zilverreigers en één daarvan besluit mijn kant op te komen. Hij land zo dicht bij de hut, dat ik hem ternauwernood nog volledig in beeld kan krijgen.

Landing

Tot aan zijn dijen staat hij in het water en ook van boven beginnen nu de eerste druppels neer te vallen. Jammer genoeg blijft hij niet lang en vertrekt hij weer naar de andere kant. Maar ik heb hem er mooi op staan.

Grote zilverreiger

Bijna niet te geloven dat deze mooie vogel voor 1980 eigenlijk niet voorkwam in Nederland. Maar door het ontstaan van de Oostvaardersplassen vonden ze een prachtig broedgebied, van waaruit ze heel het land gekolonialiseerd hebben. Nu is het een vrij algemeen voorkomende vogel.

Hoewel de eenden het laten afweten, zijn de aalscholvers natuurlijk wel present. Op de twee eilandjes zitten er tientallen. Dan gaat er een groepje van een stuk of twintig gezamenlijk op visjacht. Als groep werken ze de hele plas af. Dat heb ik nog niet eerder gezien en het is fascinerend om te zien. Nooit geweten dat deze vogels samenwerken bij het zoeken van voedsel. Weer wat geleerd!

Samen op jacht

Ik kon niet zien of ze erg succesvol waren, daarvoor zaten ze te ver weg. Deze foto was eigenlijk het enige moment dat ze binnen ‘schietafstand’ waren.

Wie wel succesvol is bij de jacht is een aalscholver die er op zijn eentje op uittrekt. En hoe!!! Hij heeft een enorme joekel van een vis te pakken gekregen. Dat levert dan weer een ander probleem op: hoe krijg ik die naar binnen? Voor mij een herkenbaar beeld: een vogel die een (te) grote prooi te pakken heeft. Zie: De reiger en de haas.

Grote vangst

Technisch gezien misschien geen topfoto, maar het moment is wel top! Zo af en toe verliest hij zijn grip en laat hij de de vis glippen bij het positioneren. Snel duikt hij hem dan weer op en doet een nieuwe poging. Uiteindelijk is de uitkomst hetzelfde als bij de reiger met de haas: de ogen zijn groter dan de keel. De aalscholver geeft het op en vertrekt met een lege maag.

Zo’n moment maakt het meer dan de moeite waard dat ik toch op pad ben gegaan en de verleiding om terug te gaan in mijn bed heb weerstaan. Maar ook hierna is er nog genoeg te zien. Zo komen twee knobbelzwanen langzaam richting de hut. De eerste besluit dat een regenbuitje een prima moment is om de veren te poetsen.

Poetsende knobbelzwaan

Ik vind het persoonlijk altijd wel mooi om bij witte vogels de omgeving wat donkerder te houden. Dan komt het onderwerp mooi naar voren. Zijn kompaan is niet zo poetserig, maar deze zwemt wel heel dicht voor de hut langs. Dat komt mooi uit, want nu kan ik, ondanks het donkere weer en de regen, een mooi portret van hem of haar maken.

Portret knobbelzwaan

Ik vind het altijd weer een beetje raar dat je zo dwars door de snavel heen kunt kijken.

Ik ging met niet al te veel verwachtingen op pad, maar ik heb me weer erg vermaakt vandaag. En ondanks de regen toch een paar mooie foto’s kunnen maken. Ik zit nu te wachten op een droge periode, zodat ik naar de auto kan lopen. Dat is toch iets van tien minuten, dus dat doe je ook niet zo maar in de stromende regen. Gelukkig klaart het even op en ik wil vertrekken. Maar dan komt er nog een keer een zilverreiger bij de hut. Net als bij de zwaan kan ik ook van deze vogel een portret maken.

Portret grote zilverreiger

Een mooie afsluiter van deze zondagochtend. Inmiddels is het toch weer gaan regenen en kom ik toch nat, maar tevreden, bij de auto. Ook een verregende ochtend kan dus nog genoeg moois opleveren.


De reiger en de haas

25 mei 2012

Vandaag maakte ik weer mee dat de natuur soms erg wreed kan lijken. Kan lijken zeg ik, want het is natuurlijk gewoon de drang tot overleven en heeft niets met onze menselijke gevoelens te maken.

Wat is het geval? Ik maakte na afloop van een fototochtje nog even een omweg door de Eempolder. Het is altijd leuk om naar de weidevogels te kijken. Wat ik daar meemaakte is volgens mij wel vrij uniek. Een blauwe reiger trok mijn aandacht, omdat hij werd belaagd door kieviten. Ik dacht: misschien kan ik zo’n aanval op de foto krijgen. Toen ik mij, met de auto, goed gepositioneerd had, zag ik waar deze reiger mee bezig was: hij had een haas te pakken!

Reiger met haas

Ik weet niet of de reiger het beestje zelf te pakken had genomen of hem dood had gevonden. In ieder geval was hij nu dood. Ik heb wel eens foto’s gezien van een reiger die een levend jong konijn had gevangen en daarna verdronk in de sloot. Of dat hier ook was gebeurt weet ik dus niet. Maar nu kwam het volgende probleem voor de reiger: hoe krijg ik deze prooi naar binnen?

Grote prooi

Na even ermee in de weer te zijn geweest, wist de reiger de haas in de goede positie te krijgen om hem door te slikken. Of tenminste een poging daartoe te doen. Maar zo’n haas blijkt toch andere koek dan een stekelbaasje.

Een hele mond vol

Deze eerste poging mislukte dan ook en de haas werd weer even in het water gelegd. Ik denk om hem nat te houden. Nat glijdt zo’n groot ding toch iets makkelijker naar binnen.

Nat houden

Na een tijdje volgt een tweede poging. De haas werd met kracht uit het water gezwiept en de kop verdwijnt in de keel van de reiger. Dan stopt het en de reiger blijft versuft even zo staan. Ik geloof niet dat het gaat lukken.

Te gulzig?

Weer laat hij zijn prooi in het water vallen. De reiger lijkt het voor nu op te geven. Zijn ogen zijn groter gebleken dan zijn maag, of in dit geval zijn keel.

Het lijken zulke suffe beesten, maar als ze een haasje te pakken kunnen nemen zijn het toch geduchte rovers. Misschien zal de reiger later nog een poging gaan wagen. Voor nu is het genoeg en schudt hij nog even zijn veren los om bij te komen.

Even bijkomen

Zonder prooi veranderd de reiger weer in de suffe verschijning zoals we hem kennen. Maar ik weet nu: schijn bedriegt!


Polder Arkemheen

11 december 2011

Voor het eerst sinds een maand had ik eindelijk weer tijd om een ochtendje er-op-uit te trekken met mijn camera. Dit keer ging mijn trip naar een voor mij onbekend gebied: de polder Arkemheen bij Nijkerk. Een vogelrijk gebied en voor mijzelf had ik bedacht dat het wel eens tijd werd voor een mooie foto van de torenvalk. En die worden daar ook regelmatig waargenomen zag ik op waarneming.nl.

Vol goede moed dus ’s ochtends vertrokken en ik was nog op tijd om de zonsopkomst mee te maken. Net toen ik bij het oude stoomgemaal “Hertog Reijnout” aankwam piepte de zon boven de horizon uit. Met het oude gemaal (gebouwd in 1882) als blikvanger kon ik enkele mooie foto’s maken.

Stoomgemaal “Hertog Reijnout”

Een zonsopkomst is altijd mooi om mee te maken. De stilte is meestal oorverdovend en het licht en de sfeer veranderd per minuut. Onderstaande foto is 4 minuten na de eerste gemaakt en toch al weer heel anders.

Zonsopkomst

Nadat het licht wat sterker is geworden ga ik op jacht naar mijn torenvalk. Ergens vliegt ie hier rond en ik zal hem vandaag vastleggen! Ik rij met de auto de polder in en kom al snel bij een brede sloot die helemaal gevuld is met eenden. Om precies te zijn: smienten. Deze heb ik nog nooit van dichtbij gezien, maar wat een prachtige soort. Vooral de mannetjes zijn prachtig. Fotografisch gezien altijd lastig om zo’n grote groep vast te leggen. Dit is wat ik er van gemaakt heb.

Smienten

Na een tijd van dit schouwspel genoten te hebben ben ik verder gereden en vlak naast één van de weinige boerderijen liep midden op de weg een vogel die ik niet had verwacht. Deze verrassing was een fazantenhaan! Samen met een klein kippetje liep ie doodgemoederd op en langs de weg zaadjes te pikken. Hoewel ooit door mensen naar Nederland gebracht mogen we deze soort inmiddels wel tot onze vaderlandse fauna rekenen. Wat een kleurenpracht heeft deze vogel.

Fazant

Altijd mooi om een onverwachte ontmoeting te hebben. Maar nog steeds heb ik geen torenvalk gezien. Wel een aantal buizerds, maar die wilden vandaag geen van allen meewerken. Steeds vlogen ze op voordat ze binnen het bereik van mijn camera waren. Je hebt wel eens van die dagen, waarop het lijkt of de dieren er een spelletje van maken om net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te verschijnen.

Maar zo makkelijk krijgen ze mij niet klein, dus vol goede moed verder. Het valt mij op dat er veel zilverreigers in het gebied zijn. Ook dat is een vogel die moeilijk te benaderen is. Dat  dwingt je soms om wat meer van de omgeving mee te nemen in je foto. Eigenlijk vind ik dat best mooi op zijn tijd. Geeft een heel ander, completer beeld van de vogel in kwestie.

Zilverreiger in zijn habitat

Al met al ga ik best wel lekker, op de torenvalk na dan. En dan, eindelijk, zie ik hem zitten. Op een paaltje aan de linker kant van de weg. De goede kant dus, om vanuit mijn auto een foto te kunnen maken. Maar dan……… vliegt ie op. Damn! Volgens mij hebben de buizerds contact met hem gehad en doet hij mee met het spelletje “fotograafje pesten”. Een eind verder het veld in begint hij te bidden. Te ver weg voor een fatsoenlijke foto. Heb hem wel gemaakt natuurlijk, maar durf de foto hier niet eens te laten zien.

Ja wat doe dan? Gewoon doorgaan natuurlijk! Even verderop zie ik nog een torenvalk, maar  deze is al gevlogen voordat ik maar een beetje in de buurt kom. Ook wordt het nu drukker met fietsers en hardlopers. De kansen op mijn torenvalkfoto nemen steeds meer af. Helaas, vandaag zal het wel niet meer gebeuren.

Als laatste van deze ochtend wil ik jullie nog een merkwaardig stel laten zien. Het is bekend dat er hybriden voorkomen van deze twee soorten, dus helemaal uniek is het niet. Maar het blijft een vreemd gezicht: twee soorten die samen een koppeltje vormen. In dit geval een boerengans en een grote canadese gans. En het was echt een paartje. Verder waren er geen gansen te zien en ze bleven de hele tijd bij elkaar en gingen steeds samen verder.

Leuk koppel

En met dit voorbeeld van integratie tussen verschillende bevolkingsgroepen sluit ik mijn verhaal van deze ochtend af. Bedankt voor jullie belangstelling en tot een volgende keer. Hopelijk moet ik, en jullie, niet weer een hele maand wachten voordat ik weer tijd heb.


Oostvaardersplassen

13 november 2011

Het was hoognodig weer eens tijd om naar de Oostvaardersplassen te gaan. Zo dichtbij huis, maar toch zoek je het regelmatig verder van huis. Daarbij vergeet je wel eens de prachtige natuur om de hoek. Met als startpunt natuurbelevingscentrum ‘De Oostvaarders’ ben ik het fietspad langs de plassen afgelopen. Hier en daar heb ik ook nog een stukje van het Oostvaardersbos meegepikt.

Rond de parkeerplaats zijn er veel bomen gekapt. De restanten zijn opgestapeld en vormen zo stapels takken en stammen die veel gebruikt worden door roodborstjes, winterkoninkjes en heggenmussen om insecten te zoeken en hun territorium af te bakenen. Ook nu kwam ik een roodborstje tegen die op een uitstekende tak liet horen dat ie er was.

Hier ben ik

Een goed begin dus van deze ochtend: nog geen 10 meter van de auto en dan al zo’n leuke foto kunnen maken.

Een eind verder ligt de uitkijkheuvel bij het Jan v.d. Boschpad. Daar zijn altijd veel ganzen en eenden te zien. In de zomer ook lepelaars, maar die zijn nu vertrokken naar warmere oorden. Naast de heuvel ligt een klein plasje, wat afgescheiden van het grote water. Regelmatig staat daar een grote zilverreiger te vissen. Net op het moment dat ik verder liep, kwam hij aangevlogen en landde achter een klein eilandje. Vanaf het fietspad kon ik hem mooi observeren en natuurlijk foto’s maken. Het licht viel er mooi op. Door het wit moet je wel wat onderbelichten en daardoor lijkt de omgeving wat donker. Dit vind ik niet zo erg, want nu komt de vogel mooi naar voren.

Grote Zilverreiger

Ook op de rest van de route veel vogels: aalscholvers, roodborstjes, veel merels, een groepje wintertalingen, verschillende meesjes, futen natuurlijk en een primeur voor mij: een bruine kiekendief. Die vloog boven het rietveld een stuk verder het gebied in. Te ver weg om een goede foto te maken, maar toch goed herkenbaar. Verderop zag ik ook nog een grote zaagbek. Deze eendensoort is hier in de winter te gast.

Op de terugweg ben ik een eindje door het bos gelopen. Hier kon ik een paar leuke tegenlicht opnames maken. Dit geeft altijd een mooi sfeertje aan de foto’s. Onderstaande vond ik wel leuk en tijdens het bewerken kwam de vierkante uitsnede verrassend als mooiste naar voren.

Tegenlicht

Hierna was de koek op en was het tijd om weer naar huis te gaan. Alleen wil ik nog één foto laten zien. Die heb ik ’s middags genomen, tijdens een wandeling met het hele gezin in de Oostvaardersplassen bij Lelystad. Er stond een groepje konikpaarden, die trouwens helemaal niet schuw waren. Het leuke was dat een groepje spreeuwen op de ruggen van de paarden zaten. In Afrika heb je een vogeltje dat de Ossenpikker heet. Die haalt teken en insecten uit de huid van de daar levende grote grazers. In de Oostvaardersplassen hebben de spreeuwen die taak dus op zich genomen. Het was een leuk gezicht en de paarden leken het ook niet erg te vinden.

Ritje op het paard

Bedankt weer voor je belangstelling en tot een volgend bericht.


Uurtje OVP

3 september 2011

Niet veel tijd dit weekend, maar toch even een snel rondje gelopen bij de Oostvaardersplassen. Eindelijk was er weer eens een zonnig begin van de dag. Een beetje mistig, maar dat geeft net dat extra beetje sfeer aan sommige foto’s. Zoals bij de foto van deze grote zilverreiger. Stond rustig in de plas langs het Jan van den Boschpad te wachten op de vis die langs zou komen.

Grote zilverreiger

Staartmees

Even verderop zat een groepje staartmezen in de bosjes. Leuke vogeltjes die zich meestal in een groep verplaatsen. Tussen de takken door kon ik een paar leuke opnames maken. Voor mij was het de eerste keer dat ik deze soort op de foto kon zetten. Het is altijd leuk een persoonlijk primeurtje te hebben. Alleen jammer dat een collega fotograaf niet even het geduld had om te wachten tot ik klaar was. Ze liep achter mij langs en de vogeltjes waren gevlogen. BALEN!!!

Daarna verder gelopen en het bos ingegaan. Op sommige plekken scheen de zon prachtig door de bomen heen. Ik heb geprobeerd de sfeer in deze foto te vangen. Vind dat best nog wel lastig, maar met het uiteindelijke resultaat ben ik wel tevreden.

Go to the light

En zo kwam ik al weer aan het eind van dit kleine fotorondje. Tot slot thuis in de tuin nog even bezig geweest met dit lieveheersbeestje, die bezig was met zijn ontbijt. Het toppunt van biologische ongediertebestrijding.

Biologische ongediertebestrijding


Bever-vrienden

Op bezoek bij mijn bever vrienden

1 juni 2011

’s Avonds op bezoek geweest bij mijn bever vrienden in Almere. Helaas was het rond een uur of acht nog erg druk in de buurt, met bootjes en een surfplank. Dan eerst maar even naar de kijkhut bij de lepelaarsplassen.

Daar aangekomen stonden er drie jonge reigers lekker in het avondzonnetje te genieten. Was wel een komisch gezicht in welke houding ze zich wrongen om nog een beetje zonlicht op te vangen

   lekker in het zonnetje

 

Doet mij toch denken denken aan iemand die moeite heeft met zijn ontlasting.

Daarna weer terug naar de beverplek. Na een tijdje wachten hoorde ik weer het voor mij bekende gespetter. Eén bever ging op de kant zitten en was uitgebreid bezig zijn vacht te verzorgen. Voor mij een mooie gelegenheid om foto’s te maken. Dat valt toch nog tegen hoor. Het is al schemerig en de omgeving is bosachtig, dus ook geen direct zonlicht meer. Dus hoge ISO-waarde, diafragma helemaal open en toch nog lange sluitertijden. Toch een paar mooie opnames kunnen maken. Maar het mooiste is: het observeren van deze beesten in hun natuurlijke omgeving.

vacht verzorgen