Posts tagged “rietgors

Lauwersmeer

14 april 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Vandaag staat de eerste excursie van VNF-Nijkerk in dit jaar gepland. Met z’n tienen gaan we het Lauwersmeergebied verkennen. Ter plekke bij de Ezumakeeg verdelen we ons over de vijf auto’s, zodat iedereen goed zicht heeft op de rietkragen. Ik zeg expres rietkragen, want vogels laten zich bijna niet zien. Heel af en toe vangen we een glimp op van een rietgors. Maar de gewenste blauwborsten zijn in geen velden of wegen te zien.

Na anderhalf uur speuren verzamelen we ons weer en besluiten we naar de andere kant van het gebied te gaan. Voor de echte vogelaars wordt er een kleine omweg gemaakt langs de zeldzame bonte kraai en de beflijsters die in het gebied zijn waargenomen. Voor mij iets minder interessant omdat ze buiten bereik van de camera blijven. Ik vermaak me even met de konikpaarden. Deze twee tieners oefenen alvast voor als ze later groot zijn.

Hierna wordt iedereen weer losgelaten en spreken we af elkaar bij het visrestaurant in de haven van Lauwersoog weer te ontmoeten. We komen langs een stuk riet waar bruine kiekendieven nestelen. We parkeren de auto in de berm en al snel stijgt een kiekendievenman recht voor ons op uit het riet. Soms heb je mazzel! Hij vliegt over de auto en haalt nestmateriaal. Dit is echt genieten!

Luuk, die bij mij in de auto zit, spot drie kiekendieven. Anderen hebben er zelfs vijf gezien. De show speelt zich af vlak voor onze neus en de camera’s ratelen dan ook lekker door. Om niet de hele blog te vullen met kiekendieffoto’s hier een kleine galerij.

Na zo’n drie kwartier is de voorstelling voorbij en verdwijnen de vogels steeds verder uit het zicht.

We hebben nog tijd om naar de hut bij het Jaap Deensgat te gaan. Helaas is het ook hier erg stil wat vogels betreft. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Tijd voor lunch! Ik denk dat de voorraad kibbeling wel zo’n beetje op was in het restaurant nadat wij langs gekomen zijn. Iedereen geniet van deze delicatesse. Na de lunch wordt het middagprogramma vastgesteld.

Eerst nog even kijken wat er in de haven te zien is. Aan de waddenkant van de dijk scharrelen wat steenlopertjes rond op zoek naar een lekker maaltje. Eén exemplaar vond waar hij naar op zoek was.

Het verbaast me hoe tam deze soort is. Ook toen ik ze tegenkwam in IJmuiden kwamen ze heel dichtbij. Een andere steenloper had wat visafval gevonden op het haventerrein. Ik kon er rustig op een tiental meters naast gaan liggen om een foto te maken vanuit een laag standpunt.

Tot zo ver de haven van Lauwersoog. We gaan naar de dijk om het wad bij laag water te kunnen fotograferen. Ik kan het niet echt vinden. Uiteraard maak ik foto’s, maar de juiste compositie krijg ik niet voor elkaar. Gelukkig bieden de schapen op de dijk ook nog wat fotomogelijkheden.

We maken ons rondje Lauwersmeer af door af te sluiten op ons beginpunt. De hut aan de Ezumakeeg is de laatste stop van vandaag. De meeste van de groep houden het na een lange dag al snel voor gezien. Ik kan nog even blijven omdat ik rechtstreeks van huis hier naar toe ben gereden en dus geen carpoolmaatjes heb. En dat is een mazzeltje, want opeens wordt het licht erg mooi. Een paartje krakeenden geeft in dit mooie licht een poetsshowtje weg.

Het is altijd leuk om dan de vreemde houdingen die ze aannemen tijdens het poetsen te vangen in een foto. Hierboven staat het mannetje, maar het vrouwtje deed ook haar best.

Een andere soort die redelijk dicht bij de hut komt zijn de bergeenden. Lastig te fotograferen door het wit en het zwart in het verenkleed. Moeilijk om beide goed te belichten. Ik waag toch een poging.

Zoals je kunt bedenken ben ik blij dat ik nog even ben blijven hangen. Ik sluit dit verslag af met een groepje scholeksters die langs kwamen vliegen. Je moet even wat geluk hierbij hebben dat ze allemaal een leuke houding aannemen en mooi verdeeld zijn.

Al met al een geslaagde dag. Met voor mij als hoogtepunt de bruine kiekendieven en een mooie afsluiting in de kijkhut.

Advertenties

Gevederde poldervrienden

15 maart 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Nu het weer wat warmer wordt zijn de eerste grutto’s en tureluren teruggekeerd in de Arkemheen polder. Een onmiskenbaar teken dat we de winter achter ons laten en dat de lente voor de deur staat. Toch heb ik me (nog) niet met de weidevogels bezig gehouden. Ik ging voor de andere gevederde bewoners van de polder. En die zijn er genoeg!

Zoekende zilverreiger

De zilverreiger zie je tegenwoordig bijna net zo vaak als zijn blauwe neef. Waarschijnlijk ook omdat ie wat meer opvalt met zijn witte veren. Ze zijn een stukje schuwer en dus lastiger te fotograferen. Dit exemplaar was zo geconcentreerd aan het vissen dat ie mij niet zag. Of niets van mij aantrok. Dat kan natuurlijk ook. Een eindje verderop zag ik nog vissende zilverreiger. En deze had beet!

Beet

Natuurlijk laat ik ook de blauwe reiger even zien in dit blog. Geen polder zonder reiger langs de sloot toch? Alleen sloop dit exemplaar door het weiland. Op jacht naar muizen en mollen denk ik.

Blauwe reiger

Helaas voor hem (en voor mij) bleven zijn pogingen vruchteloos. Daar keek ie wel even van op. Waarschijnlijk is hij zoveel ongeluk niet gewend.

Omkijkend

Tot zover de reigers. In de polder woont ook een steenuiltje. Ik ga bijna elke keer als ik er kom wel even bij hem kijken. Maar de afgelopen vijf jaar was hij nooit thuis als ik op visite kwam. Tot nu toe dan. Eindelijk trof ik hem op de bekende locatie.

Steenuiltje

Zo blij als een kind was ik. Eindelijk mijn eerste steenuil kunnen fotograferen! Verder heb je hier niet zo veel mogelijkheden om te fotograferen. Een hoge heg maakt het lastig. Ik vond nog één andere hoek waarvan uit ik hem kon vastleggen. Klik even op de rondjes om de foto’s groter te zien.

Niet nodig om te zeggen dat ik ontzettend blij ben met deze foto’s.

Maar we gaan nog even door met het vogelgeweld. Ik reed in de auto langs een brede sloot en zag vanuit mijn ooghoek een aalscholver druk met iets. Meestal vliegen ze gelijk op als je dichtbij komt. Maar deze had iets anders aan zijn hoofd. Of aan zijn snavel. Een enorme vis! En zoals wel vaker gebeurd is het oog groter dan de maag. Of in dit geval de keel. Hij kreeg hem niet naar binnen.

grote vangst

Al die drukte staat in schril contrast met de volgende foto. Een statige zwaan die rustig weg zwemt terwijl hij nog even achterom kijkt. Een goed moment om bij te komen van het spektakel met de aalscholver.

statige zwaan

Met recht een koninklijke vogel.

In de polder neem ik veel foto’s vanuit de auto. Maar het is ook heerlijk om de auto te verlaten en langs de dijk te lopen. In het riet beginnen de kleine vogeltjes zich weer te roeren. Een rietgors was druk bezig met het voorjaarsgezang. Prachtig om te horen en ik krijg er een echt lentegevoel van.

zingende rietgors

Ik heb een hele reeks foto’s van deze kleine vriend kunnen maken. Hieronder een aantal er van.

Ik sluit dit blog af met een soort die de laatste weken in het nieuws is geweest. En niet positief helaas. Het aantal wilde eenden is vanaf 2000 met 20% afgenomen. In de Arkemheen zie je ze nog genoeg. Een paartje zwom in de sloot langzaam naar me toe. Ik heb geprobeerd er een wat artistieker plaatje van te maken.

wilde eend

Ook het vrouwtje mag natuurlijk niet ontbreken. Hierbij ben ik nog wat verder gegaan met de bewerking en ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vind het wel wat hebben.

wilde eend tekening

Hiermee eindigt mijn tweede blog over de Arkemheen polder. Het is tijd voor een nieuw projectje. Wat dat is? Dat zien jullie over een paar weken wel weer. In de tussentijd wens ik jullie veel mooie natuurmomenten toe. Het wordt steeds lekkerder buiten, dus ga er op uit!


Veel te zien in de polder

26 april 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Zo eind april is het volop lente. Hoewel het weer wat tegenvalt is het de hoogste tijd om de vogelrijke Arkemheen polder te bezoeken. Alle vogels die de winter in ons koude kikkerlandje ontvluchten zijn weer teruggekeerd. Vandaag hoop ik in ieder geval de kemphaan te fotograferen, want die heb ik nog nooit mooi op de foto kunnen krijgen. Voor de rest zie ik wel wat ik tegenkom.

Het eerste wat ik tegenkom is echter geen vogel, maar een haas. Op zijn gemakje zit ie in het natte gras.

Haas

Ik fotografeer vanuit de auto, maar hij heeft me toch in de gaten. Even kijkt hij me aan of hij wil zeggen: “mag ik bij je komen zitten in die lekker warme en droge auto?”haas2

Van mij mag ie hoor, maar uiteindelijk ziet hij er toch van af en verdwijnt verder het veld op. Net als ik door wil rijden landt er een tureluur op een paaltje vlak naast de auto. Ik maak een paar foto’s. Ik ben gewoon te dichtbij! Voorzichtig zet ik de auto in zijn achteruit en rij een klein stukje terug. Gelukkig blijft de vogel zitten.

Tureluurtje

Dit is toch nog steeds mijn favoriete weidevogel!

Hij begint aan een poetsbeurt en dat levert altijd leuke plaatjes op. Deze vind ik de mooiste van die serie.

Rug poetsen

Dan rijdt er een andere auto langs en is het uit met de pret. De vogel vertrekt. En ik ga weer een eindje verderop kijken. Er staan een aantal boerderijen en huizen in de polder. Rondom die bebouwing zijn andere vogels te vinden dan op de grasweiden. Zo zie je vaak koppeltjes duiven rondvliegen. Een holenduif is het vliegen even zat en zit uit te rusten op een paal.

Holenduif

De grijze achtergrond is de muur van een schuur. Ik vind het mooi overeenkomen met de kleuren van de vogel. Net als bij de tureluur zit ik er ook nu heel dicht op. Dichtbij genoeg voor een portretje.

holenduif portret

Ik ben best wel blij met deze foto’s. Zo vaak lukt het niet om deze soort te fotograferen.

De volgende vogel hoor ik voordat ik hem zie. Het is een rietgors, die nu even voor paalgors speelt. Het is altijd weer een genot om een vogel te horen zingen. En wat een geluid komt er uit zo’n klein lijfje!

Poldergors

Langs de sloten zie ik verschillende zwanen aan het broeden. Kleine zwaantjes zie ik nog niet. Ik besluit om een artistieke poging te wagen door de bloemen in de voorgrond mee te nemen in het beeld. Ik weet nooit of het nu koolzaad of zwarte mosterd is. Het resultaat zie je hier onder.

Zwaan op nest

Ik twijfel zelf of ik het wel mooi vind. Ben benieuwd hoe jullie er over denken.

Na deze “creatieve” uitspatting richt ik mijn aandacht op misschien wel de bekendste weidevogel: de Grutto. Vandaag zie ik een aantal exemplaren op de palen zitten, maar de meesten lopen gewoon in het gras. Nu heb ik al heel veel grutto-op-paal-foto’s, dus ga ik de uitdaging aan om ze in het gras te fotograferen. Dat is best lastig, omdat ze nu niet bepaald blijven staan als je op ze af komt lopen. En ik moet juist uit de auto komen, anders kan ik geen laag standpunt innemen, Dat is nodig om een rustige achtergrond te krijgen. Maar de aanhouder wint!

Grutto in het gras

Van achter een hekje kan ik deze foto maken. Als ik het diafragma nog wat verder open zet wordt het gras nog vager. Dit is dan zo’n beetje de foto die ik in mijn hoofd had.

Grutto in het groen

Een andere vogel die je voornamelijk in het gras ziet is de fazant. Ik zie vanuit de auto een prachtige haan. Wat een kleuren heeft dat dier zeg! Prachtig! Na eerst een paar foto’s vanuit de auto te hebben genomen, ga ik toch weer proberen om wat lager bij de grond te fotograferen. Nu loopt deze haan vrij voorspelbaar langs het slootje. Ik kan dus even verderop gaan zitten en wachten tot hij voorbij komt lopen. Aldus geschiedt.

Fazantenhaan

Wat een prachtige ochtend heb ik vandaag. De één na de andere mooie soort krijg ik voor mijn lens. Ik was vandaag begonnen aan de Puttense kant van de polder, omdat daar de meeste kemphanen zijn gezien. Daarom ga ik nog even terug, want dat was één van de doelen van vandaag. Ondertussen kijk ik natuurlijk of er nog wat leuks te zien is. Zoals deze boerenzwaluw.

Boerenzwaluw

Hij kijkt wel een beetje boos.

Dan zie ik eindelijk een paar kemphanen scharrelen. Helaas net in een veld met wat hoger gras en bloemen zodat ze lastig te zien zijn. Ik maak wel wat foto’s, maar die komen niet door de keuring. Wie wel door de keuring komt is deze houtduif. Op zich niet een heel bijzondere vogel en echt mooi vind ik hem ook niet. Maar hij zit leuk op het hekje en als bewoner van de polder hoort hij gewoon in dit blog te staan. Bij deze dus.

Houtduif

De ochtend loopt al weer op z’n eind. Het was echt genieten! Wat een soortenrijkdom is er toch in de Arkemheen polder. Ik zou er toch wat vaker heen moeten gaan. Maar ja, er zijn zo veel mooie gebieden en onderwerpen om te fotograferen. Maar ik moet sowieso snel terug om nogmaals een poging te wagen de kemphanen te fotograferen.

Ik sluit af met een vogeltje dat je ook vaak rond de boerderijen ziet: de ringmus. Hij lijkt veel op de huismus maar heeft een bruine in plaats van een grijze kruin.  Ook heeft de ringmus een witte halsring en zwarte vlekken op de wangen.

Ringmus

Ik hoop dat jullie genoten hebben van mijn verslag van dit ochtendje in de polder. En mocht je in staat zijn: het is echt een aanrader er eens naar toe te gaan.


De Groene Jonker

29 maart 2014

Vandaag ligt er een voor mij nieuw gebied te wachten: De Groene Jonker bij Mijdrecht. Best een eindje rijden, maar ik heb er goede verhalen over gehoord. Doel voor vandaag zijn de geoorde fuut en de blauwborst. Al vanaf de tijd dat ik net begon met fotograferen is de blauwborst één van mijn favoriete vogels. Een combinatie van uiterlijk, zang en het feit dat ie elk voorjaar weer terugkomt uit Afrika om de lente in te luiden. Als je een blauwborst heb gehoord in het riet, dan is de lente pas echt begonnen.

Na een mooie autorit met een opkomende zon (balen dat ik de groothoeklens niet bij me had 😦 ) kom ik aan bij het gebied. Het is lekker overzichtelijk qua grootte en goed te verkennen dus in een ochtendje. Ik loop nog geen honderd meter en daar hoor ik het al voor mij zo heerlijke geluid. Een blauwborst zit boven in een rietstengel! Ik maak een foto, maar het is nog vrij donker. Maar na de bewerking in photoshop kan ik er toch een toonbaar plaatje van maken.

De eerste van 2014

De eerste van 2014

Nou dat was snel!

Ik loop verder het gebied in en geniet van de geluiden van de vroege ochtend. Vooral veel vogelgeluiden en het ruisen van het riet in de wind. Dit alles overgoten met een heerlijk lentezonnetje. Wat kan een mens nog meer wensen?

Nou misschien nog een blauwborst! En die vind ik een eindje verder op. Verscholen tussen het riet laat hij horen dat ie er is. Zo af en toe opvliegend. Meestal verdwijnt hij dan weer tussen de begroeiing, maar af en toe zit hij wat meer in het zicht. Daar maak ik dan dankbaar gebruik van.

In zijn biotoop

In zijn biotoop

Mijn eerste doel van vandaag is dus zeker bereikt. Ik ga dus op zoek naar mijn tweede wenssoort: de geoorde fuut. Die heb ik één keer eerder gezien. Dat was in het Fochteloërveen. Maar hier schijnen ze ook te zitten, dus op zoek dan maar.

Maar blijkbaar zijn ze niet thuis, want ik zie ze niet. Er zijn natuurlijk genoeg plekjes waar ze zich kunnen verstoppen, dus ik hou moedig vol. Niet dat ik me verveel hoor. Er is genoeg anders moois te zien. Zoals deze rietgors.

Rietgors

Rietgors

Heerlijk in het zonnetje is hij door het riet aan het struinen. Op zoek naar eten denk ik. Zo af en toe komt hij via een rietstengel naar boven geslopen. En daar sta ik dan weer klaar met mijn camera. Klik ik heb je!

In het zonnetje

In het zonnetje

Na dit mooie intermezzo is het weer tijd om verder te zoeken naar de geoorde fuut. Als ik bijna weer terug ben bij de plek waar ik de tweede blauwborst zag, zie ik ineens drie van deze futen ver weg op de plas. Te ver weg voor echt mooie foto’s, maar toch ben ik wel tevreden met dit plaatje.

Geoorde futen

Geoorde futen

Een behoorlijke crop en daardoor niet haarscherp. Maar ze willen niet dichterbij komen vandaag. Ik zal dus nog een keer terug moeten! Maar dat is geen straf bij zo’n mooi gebied. Nu blijkt dat de futen verder niet mee willen werken ga ik nog maar eens op zoek naar de blauwborst. Maar eerst kom ik nog een rietgors tegen. Een beetje een koukleum want deze heeft nog een lekker warm bontkraagje om.

Bontkraagje

Bontkraagje

Aan het eind van mijn tochtje kom ik weer bij de plek aan waar ik eerder de blauwborst zag. En hij is nog steeds aan het zingen in het zelfde rietveldje. Nu zelfs nog wat dichterbij dan de eerste keer. En mooi boven in het riet! Dat levert dan onderstaande foto op.

Zanger in het riet

Zanger in het riet

Ik ben blij dat ik hem ook zingend heb kunnen vastleggen. Helaas ben ik weer eens vergeten dat mijn camera ook een filmfunctie heeft. Dat moet ik toch eens gaan doen. Het geluid zal zoveel toevoegen aan de beleving van dit prachtige vogeltje. Ook dit staat dus op mijn to-do-lijstje!

Als de blauwborst dan nog wat dichterbij komt zitten kan ik, met een behoorlijke crop, dit portret maken van deze zanger.

Blauwborst portret

Blauwborst portret

Wat een prachtige vogel niet? En dan te bedenken dat ik tot drie jaar geleden nog nooit van dit vogeltje gehoord had. Wat een enorme verrijking is de natuurfotografie gebleken. En er is voor mij nog zoveel meer te ontdekken.

Dus tot een volgende keer!

 

 


Een oude vriendin

14 april 2013

De allereerste blog die ik op deze site schreef heet “Op zoek naar de blauwborst“. Ik heb hem toen inderdaad gevonden, maar de foto was nu niet bepaald een topper. Ook al omdat ik toen nog niet zo lang bezig was met fotografie. Inmiddels zijn we twee jaar verder en nog steeds heb ik dit prachtige zangvogeltje niet in mijn fotocollectie. Tijd voor actie dus. Tijd voor “Op zoek naar de blauwborst, deel 2!

En dus ga ik vandaag weer naar de Oostvaardersplassen. Als ik de auto parkeer bij het infocentrum staat het ontvangstcomité mij al op te wachten.

Ontvangstcomité

Ontvangstcomité

Om deze foto te maken blijf ik in de auto zitten en zet deze zo neer dat ik precies tussen de bomen door de groep in beeld heb. Hierdoor kijken de herten niet mijn kant op, behalve de bok, en krijg je een mooi natuurlijk plaatje.

Ik laat de groep achter en wandel met mijn statief op de nek het veld in. Op zoek naar de blauwborst dus. Van te voren heb ik op internet een aantal keren de zang beluisterd om deze te leren herkennen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het herkennen van al die vogeldeuntjes nu niet bepaald mijn sterkste kant is. Maar ja, ik blijf het proberen.

Al snel hoor ik een vrolijke fluiter in het riet naast me. Zou het dan nu al? Dan vliegt een vogeltje op en landt pardoes vlak voor mijn neus op een tak. Geen blauwborst, maar een rietgors. Hij trekt zich niets van mij aan en vol overgave verkondigt hij dat de lente echt begonnen is.

Rietgors

Rietgors

Geen blauwborst dus, maar ook mooi toch?

Met tegenzin laat ik deze kleine Pavarotti achter en zoek verder langs de rietkraag naar de blauwborst. En ja hoor….. daar zie ik hem zitten. Laag in het riet en bijna niet te zien. Maar hij is er dus wel! Het grote wachten kan beginnen. En mijn geduld wordt danig op de proef gesteld. Steeds weer gaat ie op een plekje buiten mijn zicht zitten. Maar dan opeens verlaat hij het riet en gaat hij op het pad zitten. Niet de mooiste plek voor een foto, maar wel vol in beeld dus. Ik haal snel mijn camera van het statief (makkelijk zo’n snelkoppelplaatje!) en ga op mijn buik liggen. En net als ik de ontspanknop in wil drukken vliegt die grappenmaker weer het riet in. @#!$*@$#!!!!!!!

Maar deze keer zit hij wel mooi aan de rand. Dus camera weer snel op het statief. Ja fotograferen is hard werken zoals je merkt. En nu is het wel raak!

Hebbes!

Hebbes!

Drie foto’s is me gegund en dan verdwijnt hij weer tussen het riet. Maar ik heb hem! Nog niet helemaal naar mijn zin, maar wel een stuk beter dan die eerste keer twee jaar geleden. Ik blijf in de buurt rondhangen, maar meer dan af en toe een flits zie ik niet. Ik besluit dan ook nog een stukje verder te lopen.

En dan kom ik iemand tegen die het verdient dat dit blog naar haar genoemd wordt. Eén van de oudste edelherten van Nederland. Als ik in de winterperiode hier wandel kom ik haar eigenlijk altijd tegen. Zij behoorde tot de eerste groep edelherten die in 1992 werd uitgezet. Ze was toen ongeveer een jaar. Ze zal dus nu om en nabij de 23 jaar zijn. Er zijn op dit moment nog twee hindes van die groep in leven. Ze is totaal niet schuw en goed te benaderen. Wat mager na de lange winter, maar nu het weer warmer is schiet het malse gras bijna zichtbaar de grond uit. En dat laat ze zich goed smaken.

Mals voorjaarsgras

Mals voorjaarsgras

Ook dit jaar lijkt het haar weer gelukt te zijn de winter te overleven.

Omdat ze zo goed benaderbaar is, als je tenminste rustig blijft bewegen, komt er een plannetje op in mijn hoofd. Hoe zou het zijn om haar er met de groothoek lens op te zetten? Zou ik zo dichtbij kunnen komen? Ik verwissel mijn telelens voor de groothoek en ga rustig op een aantal meters voor het hert zitten. Zo blijf ik een tijdje zitten en zij kijkt even op, maar gaat dan weer verder met belangrijkere zaken: eten! Heel voorzichtig schuif ik nog een stukje dichterbij en dan kan ik een paar foto’s maken. Door de klik van de camera kijkt ze even op en dat levert dan deze foto op.

Up close

Up close

Ik weet zelf niet of ik dit nu een mooie foto vind, maar het is wel een apart beeld. En de ervaring om zo dichtbij haar te kunnen komen was geweldig. Nu weet ik wel dat ze erg tam is, maar toch…

En daarom is de titel van dit blog niet “Op zoek naar de blauwborst, deel 2”, maar een eerbetoon aan mijn oude vriendin!


Winter in de Oostvaardersplassen

10 februari 2013

Ik dacht dat de winter was afgelopen, maar als ik opsta zie ik 15 cm sneeuw liggen! Op de radio wordt geadviseerd niet de weg op te gaan, als het niet echt nodig is. Vooral in Flevoland en op de Veluwe is er veel sneeuw gevallen. Maar voor mij is het juist wel echt nodig. Ik MOET foto’s maken met dit weer! Dus vertrek ik naar de Oostvaardersplassen en rij door een prachtig poollandschap in een sneeuwbui richting Lelystad.

Ik ben de eerste die bij het infocentrum van Staatbosbeheer zijn auto parkeert. Een maagdelijk wit landschap ligt dus voor me. Vol goede moed en met een ingepakte camera (tegen de nog steeds neerdwarrelende sneeuwvlokken) ga ik op pad. Al snel zie ik een grote groep edelherten. Tussen de bomen door probeer ik een shot te maken. Lukt niet echt. Maar dan moeten ze een pad oversteken en kan ik ze wat beter zien. Deze kijkt eerst even voorzichtig om het hoekje of de kust veilig is.

Altijd je hoofd koel houden

Altijd je hoofd koel houden

Dat krijg je er van als je door het struikgewas ruist.  Zou het moeder en dochter zijn?

Uiteindelijk steekt de hele groep van zo’n 30 hindes over en verdwijnt verder in het bos. Alleen vrouwtjes dus. Omdat ik het gebied ken denk ik te weten waar ze heen gaan. Rustig volg ik het spoor en even verder zie ik de hele groep terug op de plek die ik verwacht. Ze gaan het gebied in wat op dit moment afgesloten is voor publiek om de dieren rust te gunnen in deze barre tijden. Als ze verder trekken kan ik nog een paar foto’s maken. Het leuke aan deze foto is het ene hert dat mij nog eens doordringend aankijkt. Anders was het een typische kontenfoto geweest.

De hele groep

De hele groep

Een prachtig begin van de dag dus! Eigenlijk ben ik nu al tevreden. Als je met deze twee foto’s thuiskomt kun je zeggen dat het de moeite waard is geweest. Maar ik heb nog een uur of twee. Dus loop ik verder richting kijkhut ‘De Schollevaar’. Deze hut is normaal gesproken niet toegankelijk. Maar omdat het andere gebied afgesloten is het nu voor het publiek open. Op weg er naar toe hoor ik opeens een bekend geluid. Het gonzende geluid van vliegende knobbelzwanen. Eigenlijk ben ik net wat te laat en zijn de vogels mij al gepasseerd. Maar ik vind het beeld van de witte zwanen tegen de witte lucht wel mooi.

Formatievliegen

Formatievliegen

Ik moet altijd denken aan de KLM als ik foto’s van vliegende zwanen zie. Hebben ze toch goed gedaan die reclame jongens.

Als ik bij de hut aan kom begint het wat op te klaren en zie ik de eerste blauwe stukken in de lucht. Na een tijdje in de hut is er nog steeds weinig te zien. Je zit vlak bij een Aalscholverkolonie, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Enkele eenzame eenden zwemmen op afstand voorbij. Toch is het uitzicht wel mooi. Vooral de overkant van de plas valt op, nu de zon schijnt. Het is wel ver weg, maar met mijn telelens kan ik volgende foto maken.

De overkant

De overkant

Omdat er weinig gebeurt besluit ik om langzaam weer richting auto te lopen. Onderweg natuurlijk rustig rondkijkend naar interessante fotomogelijkheden. Ik hoop op baardmannetjes en ‘baardvrouwtjes’, maar die kom ik helaas niet tegen. Wel rietgorzen en die zijn natuurlijk ook leuk! Het is alleen lastig om met al dat riet een vrijzittend exemplaar te vinden en dan ook nog te fotograferen. Eigenlijk zit er altijd wel iets voor en de wind helpt ook niet echt mee met al de wuivende stengels voor mijn lens. Onderstaande is de beste van de reeks. Niet helemaal vrijzittend, maar vooruit… deze mag in dit blog.

rietgros

rietgors

Voor wie het interesseert: dit is een mannetje.

Door al die leuke dieren vergeet ik bijna dat ik ook nog een groothoek lens in de tas heb. Hoogste tijd dus voor wat landschapsopnames. Omdat ik een tijdje geleden ook een grijsfilter heb gekocht lijkt het me wel leuk om daar eens iets mee te doen. Eigenlijk gekocht om bewegend water vast te leggen of voortjagende wolkenluchten. Nu is er wel wat wind maar zowel het water als de wolken zijn vrij rustig. Maar oefenen kan altijd. Ik merk al snel dat het nog niet zo simpel is. Het is een draaiend filter die verschillende standen heeft met een groter mate van doorlaatbaarheid bij de verschillende standen. Theoretisch kun je tot 5 stops minder licht gaan. Sorry als het wat al te technisch wordt, maar voor de fotografen onder ons is dit misschien wel leuk om te weten. Ondanks die 5 stops hou ik nog een redelijk snelle sluitertijd over. Maar aan het water kun je toch wel zien dat de golfjes zijn gladgestreken.

Winter in de OVP

Winter in de OVP

Exif gegevens:

  • sluitertijd 1,3 sec
  • diafragma f/13
  • ISO 100

Ik ben toch wel even bezig om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Als iemand tips heeft: ik hoor het graag! Uiteindelijk ben ik voor nu wel tevreden met dit resultaat.

Ik loop verder en het volgende moment dient zich al weer aan. Een eenzame hinde loopt op het brede pad. Het is inmiddels wat drukker geworden in het gebied en een groepje fotografen komt haar tegemoet. Ze is nu ingesloten tussen mij en de andere mensen. Heel langzaam loopt ze door en gelukkig geven de mensen haar de ruimte om te passeren. Om enkele meters loopt het hert ze voorbij. Omdat ik dezelfde kant op moet loop ik achter haar aan. Ik wil haar niet opjagen, dus doe ik het rustig aan. Zo af en toe staat ze stil en op één van die momenten kan ik onderstaande foto maken.

Edelhert - hinde

Edelhert – hinde

Als we aan het eind van het pad zijn is er voor haar weer ruimte om het bos in te duiken en de rust op te zoeken.

Voor mij zit deze ochtend er op. Een prachtige ochtend die begon met sneeuw en nu eindigt met de zon. Wat wil je nog meer? Ik besluit om ondanks de besneeuwde wegen binnendoor naar huis te rijden. Ik kom dan langs de Praambult. Een uitkijkheuvel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de Oostvaardersplassen. Alleen jammer dat er nog een spoorlijn tussen ligt. Die draden verpesten veel goede fotomogelijkheden. Gelukkig kan ik een aantal herten vastleggen zonder dat de draden in beeld komen.

Sneeuwherten

Sneeuwherten

Een typisch beeld van de Oostvaardersplassen in de winter.

Een aantal weken geleden kon ik de vossen in de AWD fotograferen in de sneeuw. En nu de edelherten van de OVP. De winter is mij erg goed gezind geweest deze keer. Zal dit mijn laatste winterse blog zijn? Zal de lente nu snel zijn intrede doen? Ik weet het niet, maar alle seizoenen hebben hun charmes en de winter van 2012-2013 heeft zich van haar beste kant laten zien.


Van de bloemetjes en de bijtjes

10/11 juni 2012

Zoals de titel al verraad gaat deze blog voornamelijk over bloemetjes en insecten. Ik ben dit weekend twee keer er op uit geweest onder wisselende weersomstandigheden. Zaterdag harde wind en miezerregen en zondag gelukkig wat minder onstuimig en zelfs de zon kwam nog tevoorschijn. Ondanks de titel toch ook nog wat andere foto’s, want een aantal leuke andere ontmoetingen moest ik natuurlijk ook vastleggen.

Omdat het zaterdag zo hard waaide was echte macro niet mogelijk. Wel heb ik geprobeerd om de beweging van het golvende gras vast te leggen. Door een wat langere sluitertijd (1/30 sec) te kiezen krijg je een ietwat abstracte foto met de suggestie van beweging.

Wuivende halmen

Geen macroweer dus, maar het is goed te doen om een aantal bloemen aan de slootkant vast te leggen. De eerste is de gele lis. Ik vind die altijd wel wat weghebben van een iris. Een mooie opvallende verschijning aan de Hollandse waterkant.

Gele lis

Bij dezelfde sloot staat ook deze plant. Kleine tere bloemetjes op een stevige stengel. Ik heb geen idee hoe die heet, maar gelukkig zijn er genoeg fora op internet te vinden.

Zwanenbloem

Navraag op het forum van vroege vogels leverde de naam op. Ik vind het wel een passende naam, want niet ver van dit plantje vandaan zwom deze familie.

Familie Zwaan

Blijft toch altijd wel weer leuk, dat jonge spul.

Na een beetje gemiezer begint het nu wat serieuzer te regenen en ik besluit er mee op te houden. Onderweg naar huis zie ik deze haas in een weiland zitten. Daar stop ik natuurlijk nog wel even voor. Hij probeert zich nog te verstoppen achter een grassprietje, maar mijn fotografenogen zien alles. 😉 En dus moet hij eraan geloven en wordt ie op de gevoelige plaat vastgelegd. Eigenlijk moet je tegenwoordig zeggen: “op de gevoelige sensor”. Maar ja, dat klink toch niet zo lekker.

Haas

Op zondag tref ik het beter met het weer. Uiteindelijk komt het zonnetje tevoorschijn en de wind is gaan liggen. Dus mijn macrolens kan uit de tas en ik kan het gras induiken. Mijn eerste slachtoffer is een klein motje. Als ik het goed heb een grasmot. Het lijken van die onooglijke fladderaartjes, maar van dichtbij vind ik ze prachtig.

Motje

Terwijl ik bezig ben met dit motje, komt er ineens een vliegje in beeld. Via dezelfde grashalm klimt hijj omhoog. Kennelijk een beetje jaloers op de aandacht die zijn vriendje krijgt. Om hem niet teleur te stellen wil ik hem ook best op de foto zetten. Maar dan moet hij wel even mooi gaan zitten. En dat doet hij dan ook, dus vandaar onderstaande foto.

Ieniemini vliegje

In het gebied waar ik ben staan veel wilde rozenstruiken in bloei. Ze kleuren van wit tot hard roze. Het is toch altijd lastig om net die tak uit te kiezen waarmee je een mooi compositie kunt maken. Deze is het uiteindelijk geworden.

Wilde roos

Als ik verder loop over het graspad zie ik plotseling iets onder mijn voeten bewegen. Geschrokken blijf ik staan. Nu zie ik wat het is: een klein vogeltje! Daar stond ik toch bijna met mijn maat 42 bovenop. Onbeholpen probeert hij zich uit de voeten te maken. Blijkbaar kan hij nog niet vliegen. Uiteindelijk lukt het hem om de zijkant van het pad te bereiken en tussen het riet te verdwijnen.

Jonge rietgors

Ik hoop dat ie snel zijn vleugels weet te gebruiken. Zo op de grond is hij natuurlijk een makkelijk prooi voor rovers.

Na deze onverwachte ontmoeting concentreer ik mij weer op het kleine. Dan zie ik een spinnetje boven in een grasprietje zitten. Het lijkt me wel een mooie compositie, dus ga ik plat op mijn buik. Het zonlicht valt mooi op het spinnetje, die daardoor mooi oplicht.

Spinnetje

Het valt me nu pas op hoe mooi gekleurd dit beestje eigenlijk is. Dat is ook het mooie van macrofotografie: het onzichtbare zichtbaar maken.

Heb nu al een aantal mooie foto’s, maar mijn favoriete insecten ben ik nog niet tegen gekomen: libellen en juffers. Omdat ik een mooi plekje weet bij het water besluit ik daar maar eens te gaan kijken. Daar aangekomen valt het mij weer op hoe mooi de omgeving hier eigenlijk is. Een door mensenhanden gecreëerde gebied, zoals zoveel in de flevopolder, maar daarom niet minder natuurlijk. Hierbij een overzicht van het gebied.

Kromslootpark

Een heerlijk plekje zo aan het water en in het zonnetje. Ik speur de omgeving af naar libellen en heel kort zie ik er één voorbij schieten. Verder helemaal niets. Maar lang blijf ik daar niet over treuren. Die libellen komen dan wel een andere keer. Ik loop weer richting auto en zie nog een laatste mogelijkheid voor een foto: een zweefvliegje op een paardebloem. Een hele gewone bloem met een heel gewoon vliegje, maar ook dat kan een mooi beeld opleveren.

Zweefvlieg op paardenbloem

En met deze afsluiter kom ik weer aan het eind van mijn verhaal. Als ik het zo nalees een heel gevarieerde blog. Veel macro, bloemen, vogels, één zoogdier en zelfs een landschapje. Eigenlijk alle categorieën die ik op deze site heb staan, behalve dan de paddenstoelen. En dat is ook het mooie van natuurfotografie: die afwisseling. Elke tijd van het jaar geeft weer andere mogelijkheden. De vogels zijn nu wat minder zichtbaar, maar de vele insecten leveren nu mogelijkheden voor macrofotografie. Ik denk niet dat ik mij ooit zal kunnen beperken tot één van de genoemde categorieën. Hoewel sommigen zeggen dat je je moet specialiseren om echt goed te worden. Dan maar iets minder goed denk ik dan. Hoewel ik altijd blijf streven naar de perfecte foto. Die zal ik wel nooit maken, maar ik blijf het proberen.