Posts tagged “slak

Slakkenweer

3 mei 2012

Deze keer een blog van mij zonder vogels. Dat komt niet vaak voor, maar als je in de natuur fotografeert moet je het doen met de omstandigheden die er op dat moment zijn. In dit geval: mist, soms lichte motregen en weinig licht. Niet het meest ideale weer om vogels te fotograferen. Toch trek ik er op uit en wel naar het Diemerpark.

Ik zie wel veel vogels, o.a. een goudvink en een koekoek, maar door de lichtomstandigheden, kan ik geen goede foto’s maken. De telelens verdwijnt in de rugzak en de macrolens wordt tevoorschijn gehaald. Op zoek dus naar kleine insecten en ander krioelspul. Het is al weer een tijd geleden dat ik specifiek met mijn macrolens op pad ben geweest. Het is toch wel een mooie tak van fotografie. Bij vogels is het vaak een kwestie van spotten, scherpstellen en afdrukken. Meestal geen tijd om na te denken over compositie, standpunt en dergelijke. Bij macrofotografie heb je vaak wat meer tijd en daardoor de kans om goed na te denken over hoe je het onderwerp in beeld wilt brengen.

Door het vochtige weer zijn er veel slakken op pad. Op de struiken en in het gras krioelt het ervan. Het is dus een kwestie van goed kijken welke er in een mooie positie zit. Onderstaand slakje kruipt net omhoog langs een dorre stengel. Op de achtergrond staat oud riet en daardoor krijg ik een mooie rustige foto, waarbij de slak goed uitkomt.

De weg omhoog

Aangemoedigd door dit resultaat ga ik verder met mijn zoektocht naar beestjes. Dan zie ik een soort vlieg op de stengel van het fluitenkruid zitten. Ik heb op dit moment geen idee hoe dit beestje heet, maar ik vind de structuur van de vleugels erg mooi, net glas-in-lood. Navraag op het forum van Vroege Vogels levert een naam op: Slijkvlieg, ook wel Elzenvlieg genoemd.

Slijkvlieg

Omdat dit beestje op een lastig te fotograferen plekje zit, breek  ik voor deze foto de stengel voorzichtig af en verplaatst het naar een beter plekje. Al die tijd bleef de vlieg zitten. Als het zo vochtig is is het moeilijk voor insecten om te vliegen. Daarvan kun je soms dankbaar gebruik maken als fotograaf. Ligt natuurlijk ook wel aan de soort.

Naast het fluitenkruid staan de bermen in het park vol met bloeiende grassen en boterbloemen. Op één van die bloemen zie ik opeens een heel klein groen beestje zitten: een kleine sprinkhaan. Het heeft nog geen vleugels en dit stadium van een insect wordt nimf genoemd. Het diertje is niet groter dan een centimeter en past makkelijk in het gele boterbloempje.

In een boterbloempje

Het is trouwens een eigenwijs beestje. Ik dacht altijd dat insecten geen persoonlijkheid hadden, maar deze heeft het zeker wel. Hij is een beetje verlegen met zo’n camera voor zijn neus en kruip snel weg. Maar hij niet alleen verlegen, maar ook erg nieuwsgierig. Daarom kijkt hij vanachter het bloemblaadje naar mij om te kijken wat die rare snuiter, die op zijn knieën in het natte gras zit, allemaal uitspookt.  Nou, foto’s maken dus en daarom maak ik ook deze leuke, eigenwijze foto van mijn kleine vriend.

Kiekeboe

Ik vind het zelf een hele gave foto! En het geeft echt weer hoe wij op elkaar reageerden. Erg leuk om zo met zo’n klein beestje bezig te zijn. Ik merkte ook dat ik steeds weer tegen hem aan het praten was. Gelukkig was er niemand in de buurt. Anders hadden ze zeker even een psychiater gebeld: er zit een kerel in het park. Op zijn knieën in het natte gras, pratend tegen een boterbloem!

Maar het is tijd om deze kleine springer met rust te laten en verder te gaan. Nog steeds zijn er veel slakken, maar het blijft toch lastig om daar een goede foto van te maken. Tot ik deze acrobaat zie hangen. Hoe hij in deze positie is geraakt weet ik niet, maar ik vind het een mooi beeld geven.

Slakkenacrobaat

Ik kies er nu voor om de slak niet heel close in beeld te nemen, maar wat meer overzicht te houden. Dat versterkt, naar mijn inziens, de compositie en plaatst de slak in zijn omgeving. Het valt mij trouwens op dat deze slak een heel andere kleur heeft dan de eerste die ik fotografeerde. Andere slakken die ik gezien heb, hebben weer heel andere kleuren, ook van het huisje. Geen idee eigenlijk hoeveel soorten slakken er zijn. Mijn kennis houdt op bij twee soorten: huisjesslakken en naaktslakken. Mocht er toevallig een slakkendeskundige dit bericht lezen, dan hoor ik wel hoe deze soort heet.

Ik geniet enorm van mijn macrodagje en vind het jammer als het tijd is om naar huis te gaan. Maar aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan dit fototripje. Ik denk dat ik vaker mijn telelens thuis laat en gericht op zoek ga naar het kleine wat er rond loopt, kruipt, krioelt en scharrelt. Er gaat een wereld voor je open!


Insecten en vogels

16 juli 2011

Omdat de weersvoorspelling op zijn zachts gezegd niet erg gunstig was voor de zondag heb ik dit weekend mijn fotorondje op zaterdagochtend gedaan. Doel was vandaag “De Stille Kern” in het Horsterwold. Een mooi gebied met plassen en bossen. Genoeg te zien dus wat vogels en insecten betreft. Omdat ik dit jaar nog geen libellen heb gefotografeerd zou het mooi zijn als ik er vandaag een paar tegen zou komen.

Als ik aankom op de uitkijkheuvel zie ik gelijk een groepje van een stuk of 10 lepelaars. Mijn eerste target was dus gevonden. Benaderen was echter moeilijk: een open weide die ik moest oversteken om dichterbij te komen. Het lukte dus ook niet om zo dichtbij te komen dat ik ze kon vastleggen. Ze vlogen weg en ik zag ze weer dalen bij de tweede plas. Voor mij een tweede kans en ik maakte uit voorzorg mijn foto’s van een grotere afstand. Dat geeft dan wel minder details, maar je hebt wel meer van de leefomgeving op je foto staan.

Lepelaars

Rechts van deze groep (niet op de foto) was een rietkraag. Ik dacht: “Met een omtrekkende beweging kan ik achter die rietkraag ongezien dichterbij komen.” Dit betekende wel dat ik door het zeer natte gras moest lopen, waarbij de muggen mij van alle kanten aanvielen. Het grasland veranderde in een ondiepe plas van een aantal centimeters water, waar ik doorheen liep. Leve Gore-tex®!

Bloedrode heidelibel

Terwijl ik zo aan het ploeteren was en ondertussen de muggen van me afsloeg, viel mijn oog op een libel die in het gras zat. Het diertje was kletsnat en hield zich vast aan een grashalm. Het is een bloedrode heidelibel. Een libel die algemeen voorkomt in Nederland. Doordat het zo nat was kon het niet wegvliegen en had ik alle tijd om mijn foto’s te maken. Ik had nog steeds mijn telelens (300mm) gemonteerd en wou midden in het water niet van lens wisselen. De foto is dus niet met een macrolens gemaakt, maar met een telelens.

Hierna weer verder met mijn omtrekkende beweging om dichterbij de lepelaars te komen. Dat ging goed totdat ik een blik wou werpen om het laatste riet heen. Net voordat ik wou kijken vlogen ze weg. Waarschijnlijk hebben ze me toch gehoord. Ik zag ze een eind verderop weer landen, maar besloot niet verder het gebied in te trekken om ze niet nog een keer op te jagen. Ook leek het er op dat het toch zou gaan regenen en dus verlegde ik mijn route om weer richting het beginpunt te gaan.

Plotseling schrik ik van een geluid voor me. Een ree hoorde me aankomen en koos het hazenpad, dwars door het ondiepte water. Een prachtig gezicht, maar het ging te snel om er een foto van te maken. Intussen was mijn beslissing om terug te gaan de goede gebleken: het begint zachtjes te regenen. Gelukkig zet de regen niet echt door. Als ik terug kom bij de uitkijheuvel is het al weer bijna droog.

Rups van de sint-jacobsvlinder

Langs het pad naar de parkeerplaats staat veel jacobskruiskruid. Een plant die giftig is voor de meeste zoogdieren, omdat het alkaloïden bevat, die de lever kunnen aantasten. Bekend is dat als dit plantje in het kuilvoer terechtkomt paarden en runderen hier erg ziek van kunnen worden. Op insecten echter oefent dit plantje een grote aantrekkingskracht uit. Het is de waardplant van de sint-jacobsvlinder en dus zie je de prachtige rups van deze vlinder in grote getale op dit bloemetje. Ook andere insecten zijn ruim vertegenwoordigd: het rode soldaatje is druk in de weer om voor nageslacht te zorgen en kleine motjes vliegen van plant naar plant.

Motjes zijn niet zo bekend als de meer kleurige dagvlinders, maar van dichtbij zeer zeker de moeite van het bekijken waard. Het was best nogal lastig om er een goed vast te leggen. Ik ervaar dat ze wat schrikachtiger zijn dan de dagvlinders en een stuk kleiner. Ook verschuilen ze zich nogal eens tussen de bladeren of het gras. Toch ben ik er in geslaagd om er ééntje mooi op de foto te zetten.

Bleke grasmot op jakobskruiskruid

Bij de auto aangekomen besluit ik nog even een rondje te rijden door de polder. Het is nog redelijk vroeg en wie weet kom ik nog wat leuks tegen. Zo heb ik een tijdje stil gestaan bij een boerderij, waar een tiental zwaluwen rond vloog. Ik had voor ze al een mooi plekje in gedachten waar ze zouden kunnen gaan zitten, maar helaas bleek dat ze het daar niet mee eens waren: ze bleven rondvliegen zonder even uit te rusten. Verder gereden via Overgooi bij Almere-Haven en dan nog even via De Kemphaan. Dat laatste bleek een voltreffer. Aan de rand van het bos zat een, volgens mij jonge, buizerd op een boomstronk. Niet geschrokken van de auto die voor zijn neus parkeerde, bleef hij roepen. Ik denk om de ouders, die hem nog misschien nog bijvoeren? Het leverde mij in ieder geval  een aantal prachtige foto’s op.

Buizerd

Dit was natuurlijk een prachtige afsluiting van deze foto-ochtend.

Meer foto’s op de verschillende foto-pagina’s (vogels en macro).