Posts tagged “slobeend

Fotoworkshop deel 2: Vogelparadijs

24 mei 2013

In mijn vorige blog liet ik je al de kluten zien (Fotoworkshop deel 1: De Kluut). Maar er was natuurlijk nog veel meer te zien. Eén van die andere soorten is het visdiefje. Een kleine stern, die veel voorkomt in Nederland. Op een eilandje vlak naast de hut zitten een aantal paartjes. Ik kan niet zien of ze ook nesten hebben, maar dat zal zo maar kunnen. Zo af en toe komt er een vogel met een visje aanvliegen. Soms wordt die aan de partner gegeven. Die neemt dit cadeautje dankbaar in ontvangst.

Kadootje

Cadeautje

Soms is de vis wat aan de grote kant. Het kost dan behoorlijk wat gehannes om de buit naar binnen te werken. Op een gegeven moment was er een vis die zo groot was, dat die niet op te eten was door een visdiefje. Uiteindelijk belandde die in de maag van een kokmeeuw. Onderstaand visje past wel en gleed zonder moeite naar binnen.

Met uitjes?

Met uitjes?

Zijn trouwens wel schreeuwlelijkerds die visdiefjes. Maar zelfs dat levert een foto op.

Luidruchtig

Luidruchtig

We laten de visdiefjes verder met rust, want er is nog veel meer te zien. Scholeksters bijvoorbeeld. Een mooi moment was toen een scholekster een klein kluutje even pakje, maar gelukkig weer losliet. Helaas zat ik toen niet aan de goede kant van de hut, dus geen foto’s daarvan. Maar wel een foto van een ander interessant moment. Ineens vlogen van alle kanten vogels de plas in. Volgens Steven, die de workshop gaf, was er een roofvogel in de lucht. Deze scholekster houdt de lucht nauwlettend in de gaten.

Gevaar vanuit de lucht?

Gevaar vanuit de lucht?

Na een poosje keert de rust terug. Kust veilig!

Dan verschijnt er nog een ander vogeltje ten tonele. Eentje die ik nog nooit gezien had: de kleine plevier. Een prachtig vogeltje, die even komt buurten op het visdiefjes-eiland.

Kleine Plevier

Kleine Plevier

Opvallend bij dit vogeltje is de gele ring om het oog. Een goed herkenningskenmerk. Het bezoek duurt een paar minuten en dan vertrekt ie weer. Mij blij achterlatend.

In deel 1 had ik al geschreven dat er twee hutten zijn. In twee groepen gaan we ook die een bezoekje brengen. Daarvoor moeten we eerst weer een stukje terug varen. En weer vliegen de grutto’s boven ons hoofd. Ik heb mijn extender er nog op zitten, maar eigenlijk komen de vogels te dichtbij. Dat is weer eens iets anders. Normaal gesproken zitten vogels altijd te ver weg. Toch lukt het me een redelijk scherpe opname te maken van een vliegende grutto.

Grutto

Grutto

Ik vind mezelf niet zo goed in het fotograferen van vliegende vogels, maar deze is goed gelukt, al zeg ik het zelf.

In de tweede hut zijn ook twee plaatsen waarbij je vlak over het wateroppervlakte kijkt. Dat levert dan een mooie hoek t.o.v. de vogels op. De eerste die ik zo kan fotograferen is deze kieviet.

Kieviet

Kieviet

Het blijven toch mooie vogels met die prachtige kleuren in hun veren. Ondanks dat de zon hier niet schijnt komen die kleuren prachtig naar voren. Verder is er in deze plas ook een slobeend aanwezig. Een mannetje.

Slobeend

Slobeend

Deze soort komt altijd een beetje komisch op mij over met die rare grote snavel. Ik zie geen vrouwtje, maar misschien zit die wel ergens op het nest. Verder zie ik mijn eerste zomertaling. Helaas is die te ver weg voor een mooie foto. Gelukkig voor mij komt een paartje scholeksters wel binnen schootsafstand.

Scholeksters

Scholeksters

Wat veel soorten heb je hier zeg. Dit kun je met recht een vogelparadijs noemen. Zo zie je dat één man (de boer dus) het verschil kan maken. En het is geweldig om hier een workshop te volgen en de nuttige tips van een professional te krijgen. Tot slot nog een foto van een soort die ik nog niet genoemd heb, maar hier ook regelmatig voor mijn lens komt: de tureluur. Terwijl ik met met hoofd vlak boven het water zit, komt ie al zoekend naar eten dichterbij gescharreld. Op een gegeven moment zelfs te dichtbij voor een foto. Maar wel heel gaaf zo close!

Foeragerende Tureluur

Foeragerende Tureluur

Ik moet zeggen dat ik nog nooit zoveel foto’s op één dag heb gemaakt. Aan het eind van de dag is mijn kaartje vol en mijn batterij leeg. Een heerlijke dag in het vogelparadijs.


Lepelaarplassen

02 september 2012

Na een heerlijke vakantie, met weinig foto’s, heb ik weer tijd om er een ochtend op uit te trekken. Ik blijf deze keer in Almere en ga eens kijken of ik de bevers van de Lepelaarplassen weer eens kan zien. Dat is al weer een hele tijd geleden. En daarna naar de hut voor de ijsvogels.

Omdat bevers schemerdieren zijn is het nog half donker als ik mij installeer langs de kant van het water. Omdat er nog zo weinig licht is staat de ISO op 1600 en het diafragma maximaal open op f/4. Gelukkig kunnen de moderne camera’s ook onder deze omstandigheden nog acceptabele foto’s maken. Alleen laten de bevers het afweten. Dat zijn van die dingen die je niet in de hand hebt. Gelukkig kreeg ik wel een alternatief voorgeschoteld: een poetsende zwaan. Dat klinkt niet erg spectaculair, maar toch ben ik heel tevreden over onderstaande foto’s.

Poetsende zwaan

Elk plekje wordt gereinigd

Lenig

Niet zo bijzonder als een bever, maar fotografisch goed geslaagd denk ik.

Ondertussen wordt ik zo’n beetje opgegeten door de muggen. Het is inmiddels al aardig licht geworden en de bevers zullen wel niet meer komen. Ik vind dat altijd een lastig moment. Wanneer ga je verder kijken? Misschien mis je dan net het moment, maar ik neem de beslissing om nu naar de hut te gaan.

Daar aangekomen zie ik tot mijn grote vreugde een ijsvogel op één van de takken zitten! Wat ben ik blij dat ik naar de hut gegaan ben! Maar dan slaat mijn vreugde om in teleurstelling. Net als ik mij goed heb gepositioneerd vertrekt de ijsvogel. Geen foto kunnen maken! Damn! Het zal toch niet zo’n dag worden van net niet?

Er zit niets anders op dan te wachten en hopen dat ie nog weer even langs komt. Ondertussen vermaak ik me met de vele eenden op de pas. Het zijn er echt honderden: kuifeenden, tafeleenden, en slobeenden. In de verte, op het eiland, zitten de takken vol met aalscholvers en helemaal achter op de plas zwemt zelfs een wilde zwaan. Goed herkenbaar aan zijn gele snavel. Wel erg vroeg om deze wintergast nu al te zien.

Dit kleine kuifeendje volgt het voorbeeld van de knobbelzwaan en begint aan een ochtendpoetsbeurt.

Kuifeendje

De Slobeenden leggen een vast parcours af en blijven heen en weer zwemmen. Ik vind die snavel toch echt niet passen bij de rest van het lichaam, maar het zal wel praktisch zijn.

Slobeend

Het valt me op dat de kleur van het water steeds weer anders is. Afhankelijk van de lichtval, de wind, de zonneschijn en de begroeiing op de kant. Fascinerend om te zien. Maar niet alleen op het water is er van alles te zien. Ook in de struiken naast de hut is er genoeg te beleven. Dit pimpelmeesje kwam ook even langs om wat van de zaadjes van de uitgebloeide bloemen te snoepen.

Pimpeltje

Ik verleg mijn aandacht weer naar de plas en dan zie ik een ijsvogeltje aan de overkant in het riet zitten. Te ver weg voor een foto, maar hij is weer in de buurt! Hij duikt zo af en toe in het water, maar vangt, zover ik kan zien, niets. Dan vliegt hij vlak boven het water richting de takken voor de hut en gaat zitten! Snel kan ik een aantal foto’s maken voor hij weer wegvliegt en uit beeld verdwijnt. Als ik de foto’s op mijn display bekijk zie ik het al: net niet scherp. Hij zat net even te ver weg en ik had ook iets te weinig licht. Maar niet getreurd: als hij één keer terug komt, kan hij ook een tweede keer verschijnen.

Inmiddels zit ik nu al een uur in de hut en ik verveel me geen moment. Als de ijsvogel weg is zie ik opeens een klein vogeltje aan komen zwemmen. Ik denk eerst aan een jonge kuifeend, maar dan zie ik het: een dodaars. Het leukste watervogeltje van Nederland. Deze kleine futensoort zie ik niet heel vaak en heb hem ook nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze kleine pluizenbol werkt even goed mee en zwemt voor de hut langs.

Dodaars

Is het geen schatje?

Eén van de vele soorten, ik zie er zo wel circa twaalf als ik om me heen kijk, is de aalscholver. In de Lepelaarsplassen huist een behoorlijke kolonie. Er komen op dit moment steeds weer groepjes binnen vliegen vanuit de richting van het Markermeer. Misschien om hier bij te komen van de visvangst? De meesten zit ver weg op één van de eilandjes, maar een eigenwijs exemplaar kiest een tak voor de hut uit. En blijkbaar is de zondagochtend een prima moment voor vogels om je verenpak op orde te brengen. Ook hij begint zich uitgebreid te poetsen.

zondagochtendpoetser

Zoals je ziet is er genoeg te beleven en de tijd vliegt dan ook voorbij. Nog steeds hoop ik dat de ijsvogel terugkomt, maar de tijd dat ik weer op huis aan moet begint wel steeds dichterbij te komen. Maar of het nu geluk is of dat het zo moet zijn: vlak voordat ik weg wil gaan zie ik de bekende blauwe schicht over het donkere water schieten. Niet één keer, maar twee keer vlak na elkaar! Twee ijsvogeltjes zitten binnen fotografeerafstand op de takken. YESSSSSS! De eerste keer dat ik twee tegelijkertijd zie. Ik krijg ze helaas niet tegelijk in beeld, maar dat mag de pret niet drukken.

Mannetje

Vrouwtje

Volgens mij zijn het twee jonkies. Dit is te zien aan de witte punt van de snavel en de geschubde borst. Bij de volwassen vogels is dat meer egaal heb ik mij laten vertellen.

Het heeft even geduurd, maar ik heb toch waar ik voor kwam. Ik ben er erg blij mee, want dit is de eerste keer in drie bezoekjes aan de hut dat ik zulke foto’s heb kunnen maken. Al met al heeft het in totaal zo’n tien uur gekost, maar het is het waard! En ik heb mij vandaag geen seconde verveelt door de vele andere soorten die er te zien zijn. Een topochtend dus!