Posts tagged “sneeuw

Een maand in de Oostvaardersplassen

27 januari 2017

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Januari loopt op zijn eind en het is tijd om jullie te laten weten wat ik allemaal heb uitgespookt die eerste weken van het nieuwe jaar. Eigenlijk kan ik er heel kort over zijn: ben alleen maar naar de Oostvaardersplassen geweest. Het wordt langzamerhand een traditie voor mij om in januari door de OVP te struinen. Het is natuurlijk ook praktisch als het pas laat licht is en er niet zoveel tijd is op een zondagochtend om in buurt te blijven.

Het weer wisselde sterk, van mist en regen tot vrieskou met een beetje sneeuw en veel rijp. Genoeg mooie omstandigheden om een afwisselende serie foto’s te maken.

Laten we beginnen op een mistige ochtend. Het is stil in de Oostvaardersplassen en ik voel me alleen op de wereld.

OVP mist 1

Ik hou van deze sfeer. De mist maakt de wereld kleiner en intiem. De stilte slechts verstoord door overvliegende ganzen, wiens gegak de stilte slechts benadrukken.

OVP mist ganzen

In de verte doemen de silhouetten van de kale bomen op. Het geeft een surrealistisch tintje aan het landschap.

OVP mist 2

Op de ganzen na blijft het de hele ochtend stil. Een verademing in deze tijd van drukte en lawaai. Van mij mag deze mistdeken wel vaker over het landschap liggen.

OVP mist 3

Maar niet altijd tref je zulke mooie omstandigheden. Tijdens een ander weekend wisselden zon er regen elkaar in recordtempo af. Geen weer om rond te lopen, dus ga ik maar een ochtend in een kijkhut zitten. Op het Oostvaardersveld wordt regelmatig een roerdomp gezien bij een hut en dat is dan ook het doel van vandaag. De roerdomp laat zich nog niet zien, dus vermaak ik me met een ‘doodgewone’ fuut.

Fuut met vis

Even later was ie wat minder gelukkig, toen een plensbui op zijn koppie neerstriemde.

OVP fuut 2

Ondertussen liet de roerdomp zich ook zien. Tussen het riet loerde hij naar het water. Helaas voor mij bleef hij de hele ochtend tussen het riet staan en kwam hij niet uit de dekking. Geen foto van de roerdomp dus. Wel nog één van een aalscholver die dacht een dikke, vette vis gevangen te hebben. Groot was zijn teleurstelling toen het een oud rietblad bleek te zijn.

OVP aalscholver met blad

Dan mag je wel beteuterd kijken.

Op een ander dag was het wat beter weer en kon ik een mooie wandeling maken. Al snel kwam ik twee edelhert hindes tegen met een jong van vorig jaar. En waar de ene moeder gelijk wegliep nadat ze mij had gespot, bleef de ander rustig door gaan met grazen. Ook haar jong bleef rustig staan. Voetje voor voetje schuifelde ik dichterbij. Zo af en toe keek het dier op, maar reageerde verder niet op mijn aanwezigheid. Na een half uur stond ik zo oog in oog met deze prachtige hinde en haar jong.
OVP hinde met jong

Het andere koppel herten kijkt ondertussen vanuit het riet toe en blijft op veilige afstand.

OVP edelherten

Mijn dag is nu al geslaagd! Als ik dan ook nog een slechtvalk in een boom zie zitten en een klein groepje baardmannetjes tegenkom kan de dag helemaal niet meer stuk. De baardmannetjes zitten wel ver in het rietveld en het is een beetje donker weer, maar toch vind ik deze foto wel wat hebben.

OVP baardmannetje 1

Dan komt koning winter aan in Nederland en ook de Oostvaardersplassen kleuren wit. Nog niet eens zozeer vanwege de sneeuw, maar meer door de rijp. Gelukkig kan ik tussendoor even een uurtje vrijmaken om wat foto’s te maken.

De konikpaarden staan met een kudde aan de rand van het water.

OVP konik winter

Maar wat vooral opvalt is de rijp. Stekelige pinnen ijs hebben zich afgezet op alles wat buiten staat. Een simpel hek veranderd daardoor in een abstract kunstobject.

OVP hek met rijp

Maar ook de bomen en struiken zitten onder de rijp. Het levert een witte wereld op.

OVP rijp

Om dit nog eens te benadrukken heb ik volgende foto in high-key gemaakt. Je moet er van houden.

OVP high-key boom

Op mijn laatste foto-uitje van deze maand heb ik een gericht doel: baardmannetjes! Het is prachtig weer vandaag met weinig wind. Ideaal om baardmannetjes te fotograferen. Maar eerst maak ik de zonsopkomst mee.

OVP zonsopkomst

Dan snel door naar de baardmannetjes. Het blijkt een drukte van belang te zijn bij het infocentrum van Staatsbosbeheer. Half schaatsend Nederland is afgekomen op de dichtgevroren plassen van de OVP. Het krassen van schaatsen en het geluid van krakend ijs vult de lucht. Het heeft iets nostalgisch.

Ik geniet er even van voordat ik verder ga op zoek naar de baardmannetjes. Een groep fotografen die een stuk verder staan bij de rietkraag verraden waar ze zitten. Ik sluit me bij ze aan en geniet van het typische geping dat de vogels laten horen. Het mannetje heeft een kenmerkende zwarte snor. Eigenlijk zouden ze snorremannetjes moeten heten in plaats van baardmannetjes.

OVP baardmanntjes 3

Ik maak vele foto’s die ik niet allemaal hier kan laten zien. Hieronder een kleine selectie.

Als laatste nog een grote foto van het vrouwtje. Dit vind ik persoonlijk de mooiste van al mijn baardmanfoto’s.

OVP baardmannetje 2

Al met al is het een heel verhaal geworden. Het was een prachtige afwisselende maand met veel mooie ontmoetingen en prachtige omstandigheden. Er zijn momenten dat ik niets moet hebben van de Oostvaardersplassen en ik het maar een naargeestige omgeving vind. Maar als het weer meewerkt is het een prachtig gebied waar je als natuurliefhebber je hart op kunt halen.

Advertenties

Eindelijk weer eens sneeuw

28 december 2014

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Het was volgens mij in maart 2013 dat ik de laatste sneeuwvlokken naar beneden zag dwarrelen. Voor een natuurfotograaf die van de winter houdt al veel te lang geleden! Maar voor deze zaterdag werd er veel sneeuw voorspelt, een weerswaarschuwing werd uitgegeven en de NS pasten hun dienstregeling aan. Handenwrijvend wachtte ik de ontwikkelingen af. Omdat we met kerst op familiebezoek waren in Drenthe zouden we juist zaterdag terugrijden naar Almere. Zouden we het redden of zouden we onderweg insneeuwen en ergens onderdak moeten zoeken. Helaas niets van dat alles! Terwijl in het zuiden van Nederland het leven tot stilstand kwam reden wij door een groene wereld terug naar huis. De natte sneeuwvlokken die vielen veranderden daar niets aan. Baal, baal en ik had me nog zo verheugd op een witte wereld!

Maar als de sneeuw niet naar mij toe komt, ga ik toch gewoon naar de sneeuw! Maar ja, waar zal ik dan naar toe gaan? Het is wel duidelijk dat Brabant en Limburg de meeste sneeuw hebben gehad. Limburg is te ver, dus blijft Brabant over. Misschien zijn de Oisterwijkse vennen een goed idee. Maar die liggen midden in het bos en dat is weer zonde als je een mooie zonsopkomst verwacht. Ik zoek even verder op google maps en zie een gebied naast Oisterwijk liggen met wat opener terrein: De Kampina. Ook met vennen, maar dan een meer heideachtige omgeving. Bingo! Dat wordt hem dus.

Als ik ruim op tijd voor zonsopkomst aankom (ja, ik heb geleerd van mijn fouten zie: Zonsopkomst boven het Dwingelderveld) is het even zoeken naar het goede pad. Een behulpzame collega fotograaf helpt me de juiste richting te vinden. Als je in een nieuw gebied terechtkomt is het altijd zoeken naar de mooie plekken. Maar zijn tips maken het wat makkelijker. Mooi op tijd bereik ik de open vlakte en dan is het kijken naar een goede plaats om de zon op te zien komen. Het is nog voor zonsopkomst als ik mijn eerste foto maak.

Voor zonsopkomst

Voor zonsopkomst

Ik loop om dit ven heen en kom bij een andere plas die achter de wal ligt die je op de eerste foto ziet. De lucht begint al wat meer te kleuren. Ik probeer een mooie compositie te maken met de bomen die langs het water staan.

Bevroren ven

Bevroren ven

De boom in de achtergrond trekt mijn aandacht: het heeft namelijk een prachtig silhouet! Maar hoe er te komen? Door de sneeuw is het moeilijk de paden te zien. En overal doorheen stampen als een olifant in de porseleinkast wil ik ook niet. Als compromis gebruik ik een pad dat duidelijk gemaakt is door de kudde koeien die hier ergens rondlopen. Ik kom bij de boom aan als de zon net boven de bosrand uit komt. Ik kan dan de volgende foto maken.

zonnig silhouet

Zonnig silhouet

Ik zie dan pas dat het eigenlijk twee bomen zijn, maar dat doet niets af aan de mooie vorm van het silhouet.

Tussen de eerste en de derde foto zitten 14 minuten. Om aan te geven hoe snel je moet werken om een aantal verschillende foto’s van een zonsopkomst te kunnen maken. Nu kan het allemaal wat in een rustiger tempo. Net als de koeien trouwens die aan mij voorbij sjokken. Ik laat ze rustig voorbij gaan en begin aan een heerlijke wandeling. Ondertussen hou ik natuurlijk mijn ogen open voor mooie plaatjes van het winterse landschap.

Winterberk

Winterberk

Door zijn vorm is deze berk een dankbaar foto onderwerp.

Wat is het weer heerlijk om in zo’n winters landschap rond te lopen! De frisse vrieskou om je kop en genieten van het uitzicht en de stilte. En genieten doe ik volop. Maar er worden natuurlijk ook foto’s gemaakt. Zoals van dit rijtje berken langs het pad.

Sneeuwpad

Sneeuwpad

Maar niet alleen de omgeving heeft mijn aandacht, ook van details in het landschap kun je mooie foto’s maken. Ik zou dat eigenlijk meer moeten doen. Misschien een goed voornemen voor 2015? Voor nu houd ik het bij dit polletje gras in een bevroren ven.

Graspol

Graspol

Om af te sluiten met een beeld dat karakteristiek is van hoe De Kampina eruit ziet onder winterse omstandigheden plaats ik deze foto als laatste. Op dit plaatje staat alles wat dit gebied te bieden heeft: vennen, vliegdennen, berken en (hoewel niet zichtbaar door de sneeuw) heide en gras.

winters Kampina

Winters Kampina

Het komt niet vaak voor dat je een gebied als eerste in deze omstandigheden leert kennen. Maar het nodigt zeker uit om hier nog eens terug te komen onder iets warmere condities. Wat zijn er eigenlijk nog veel mooie plekken in Nederland. Maar de meesten zijn wel erg klein van oppervlakte en dat is denk ik wel een bedreiging.

Ik ben blij dat ik de reis naar Brabant heb ondernomen en toch nog een winters blogje heb kunnen toevoegen aan het jaar 2014. Mijn volgende blog is het jaaroverzicht en daarmee zal ik dit fotojaar afsluiten.


Maart roert zijn staart

10 maart 2013

Na twee dagen lente is het al weer voorbij. We zijn weer terug bij af. In dit geval weer terug in de winter. Brrrrr…….., wat is het koud zeg! Een snijdende noordooster doet me nog een keer omdraaien als ik wakker wordt. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Hup eruit en de natuur in! Ook onder deze omstandigheden zijn er mooie foto’s te maken. En ik wil een gebied verkennen waar ik de komende tijd vaker wil kijken. Verder verklap ik nog niets. Het wordt een soort van project voor mij. Hopelijk levert het wat op.

Tijdens de verkenning maak ik natuurlijk ook gewoon mijn foto’s. Het is duidelijk te zien dat de pas begonnen lente door het teruggekeerde winterweer overvallen is. Onderstaande foto symboliseert dat.

Overvallen

Overvallen

De ijsdruppels houden de wilgenkatjes in bedwang. De lente moet nog even wachten.

Niet alleen de ijzel laat zien dat het weer winter is, maar er is ook een dun laagje sneeuw gevallen. Zo boven op een oude rietpluim levert dat een mooi plaatje op. Ik vind zelf de kleur in deze foto erg mooi.

Rietpluim

Rietpluim

Ik heb er een klassieke uitsnede van gemaakt met de stengel vanuit de hoek.

Verder lopend valt het mij op dat er heel weinig leven is rondom me. Geen vogel te zien, behalve wat verkleumde kuifeendjes op de plas. Met hun snavel tussen de veren dobberen ze rustig rond en sparen verder hun energie. Die hebben ze hard nodig om warm te blijven.

Wat ik tot mijn verrassing wel zie zijn paddenstoelen. Die hebben de laatste warme dagen gebruikt om nog eens de kopjes omhoog te steken. Ik zie echter ook een exemplaar dat duidelijk al wat ouder is en niet lang meer te gaan heeft. Maar juist het verval levert een mooie vorm op. En hij staat ook nog eens om een mooie bemoste boomstronk. Voordat ik mijn foto’s kan maken heb ik een minuut of tien nodig om de plek te ontdoen van takjes, blaadjes en onkruid dat hinderlijk in de weg staat. Ik weet niet of anderen dat ook doen, maar soms ben ik langer bezig met een plek voor te bereiden, dan met het maken van de foto’s. Maar gelukkig ben ik wel tevreden met het resultaat.

Verval

Verval

Het blaadje in de zwam laat ik bewust liggen. Die zit zo vastgeplakt dat ik bang ben dat alles in elkaar stort als ik hem verwijder. Net als de rietpluim is ook de paddenstoel bedenkt met sneeuw- kristallen. Net een laagje suiker. Ik kruip er dus, met mijn macrolens, nog een stukje dichter op.

Suikerlaagje

Suikerlaagje

Naast de kristalletjes vallen mij ook de mosjes op. Door de vochtige omgeving hebben veel sporen een druppel aan de top hangen. Ik vind het altijd moeilijk om druppels scherp op de foto te krijgen. Ik ben er nog niet achter hoe dat komt. Maar dit is een mooie gelegenheid om nog eens te oefenen. Eerst maar een van wat meer afstand een groepje vastleggen.

Snotneuzen

Snotneuzen

Toch niet slecht deze keer, al zeg ik het zelf. De volgende uitdaging: er nog dichter op gaan zitten. Meestal stel ik handmatig scherp en draai net zo lang aan de ring tot ik een scherp beeld zie. Door de onhandige houding waarin ik lig/zit is dat lastig. Terwijl mijn camera op de boomstam rust schuif ik hem iets naar voren of naar achteren om scherp te stellen. En dat werkt ook!

Waterdrager

Waterdrager

Mijn beste druppelfoto tot nu toe! Ik ben er blij mee.

Dit mosje heeft in ieder geval een zware last te dragen. Net zoals het volgende stel. Maar omdat deze op een kouder plekje staan is het ijs nog niet gesmolten.

Tweeling

Tweeling

Net als ik kunnen deze twee wel wat warmte gebruiken. Helaas voor ze kunnen ze de kou niet ontvluchten, zoals ik nu wel ga doen. Met koude vingers zoek ik de behaaglijke warmte van mijn huis weer op. Om daar bij te komen met een dampende kop koffie. Heerlijk! En het is ook heerlijk om weer bezig te zijn geweest met macrofotografie. Dat was al weer veel te lang geleden.

En NU wil ik lente!!!!!!


Nog steeds winter

24 februari 2013

Terwijl driekwart van Nederland hunkert naar de lente lig ik weer eens met mijn camera in de sneeuw. Opnieuw werd ik op zondagochtend wakker en zie een witte wereld verschijnen als ik de gordijnen open doe. Niet dat ik het erg vind, want ik hou van deze winterse omstandigheden. De sneeuwlaag bedekt lekker alle rommel die anders alleen maar afleidt op de foto’s en geeft een lekker sfeertje. En op de kou kun je je kleden.

Ik ga er daarom weer op uit en wel naar het Hulshorsterzand. Het lijkt me mooi om de vliegdennen met hun mooie silhouetten vast te leggen in de sneeuw. Net als de vorige keer in de sneeuw, ben ik ook vandaag de eerste die het maagdelijke witte tapijt betreedt. Overal zie ik dierensporen (was dus toch niet de eerste!) en probeer te raden wat het is. Misschien me toch maar eens in verdiepen.

Ondertussen ben ik aangekomen op de zandverstuiving. Een prachtige witte wereld met inderdaad hier en daar groepjes dennen. Nu is het een kwestie van goed kijken en zoeken naar een compositie. Ik zie een eenzame den op een heuvel staan. Het zand lijkt tussen zijn wortels te zijn weggeblazen. Alsof hij zich met zijn benen staande moet houden in het mulle zand, wat nu dus vervangen is door sneeuw.

Vliegden

Vliegden

Voor een nog lager standpunt lig ik hier dus op mijn knieën in de sneeuw, zoals ik al zei aan het begin van dit verhaal.

Het Hulshorsterzand is een zandverstuiving met dennen, stukken heide en gras. Een open gebied dat nu nog uitgestrekter lijkt nu alles wit is. Als ik verder het pad volg loop ik vlak langs een wat grotere groep dennen. Het gras langs de kant vormt een mooie invoerende lijn in deze foto. en een leuk kleuraccent.

Groepsvorming

Groepsvorming

Jammer is wel dat door de stevige wind de sneeuw niet op de takken is blijven liggen. Dat zou een nog meer winters beeld geven. Aan de andere kant steken de donkere bomen nu wel mooi af tegen de witte omgeving. Toch zie je nog wel wat sneeuw op de takken liggen, als je tenminste even van het pad af gaat en je tussen de dennen begeeft. Hier heeft de wind geen vrij spel en ligt er dus nog wat sneeuw op de takken. Alleen is het niet makkelijk om een leuke compositie te maken tussen de wirwar van takken. Na wat proberen is dit uiteindelijk het resultaat geworden

Sneeuwtak

Sneeuwtak

Het was nog een hele toer om hier weer weg te komen, zonder een berg sneeuw in de nek te krijgen.

Ik ben al fotograferend de hele zandvlakte overgestoken en ik besluit om dezelfde route terug te lopen. Om een beeld te krijgen van het hele gebied, loop ik naar de top van een zandduin. Ook hier staat weer een groepje dennen.

Op de top

Op de top

De terugweg heb ik de wind in mijn rug en dat is toch wel een stuk aangenamer. Als ik de zandvlakte verlaat ben ik weer in het bos. Ik besluit nog even naar de Hierdense beek te gaan. Misschien zie ik nog een mogelijkheid om te oefenen met mijn nieuwe grijsfilter. Aangekomen bij de beek zie ik heel rustig stromend water. Geen goede kansen dus om mijn filter te gebruiken. Maar als ik verder langs het water loop kom ik bij een plekje waar een aantal omgevallen bomen voor een kleine stroomversnelling zorgen. Ja! Nu kan mijn filter uit zijn houder komen en ga ik eens kijken wat ik er mee kan.

Als eerste een wat groter overzicht van dit “watervalletje”

Stroomversnelling

Stroomversnelling

Hiervoor ben ik wel even aan het klooien geweest met de belichting. Omdat ik nog geen ervaring heb met dit filter check ik steeds het histogram. Een goed instrument om je belichting in de gaten te houden. De sluitertijd bij bovenstaande foto is 5 seconden.

Nu is het tijd om wat meer in te zoomen op de details. Door de nachtvorst en het spetterende water zijn er mooie ijssculpturen gevormd.

IJssculpturen

IJssculpturen

Het doet voor mij on-Nederlands aan, maar deze winter weet mij steeds weer te verrassen. Als laatste nog een andere detail-opname.

IJsbeek

IJsbeek

Voor mij een leuke oefening om het gebruik van een grijsfilter onder de knie te krijgen.

Zou dit dan nu wel mijn allerlaatste winter- cq sneeuwblog zijn van dit seizoen? Dat dacht ik twee weken geleden ook. Je weet het dus niet, maar zelfs van mij mag het nu wel voorjaar worden. Kan ik weer hele andere foto’s maken. En zo blijf ik het hele jaar rond lekker bezig met de fantastische hobby fotograferen.


Winter in de Oostvaardersplassen

10 februari 2013

Ik dacht dat de winter was afgelopen, maar als ik opsta zie ik 15 cm sneeuw liggen! Op de radio wordt geadviseerd niet de weg op te gaan, als het niet echt nodig is. Vooral in Flevoland en op de Veluwe is er veel sneeuw gevallen. Maar voor mij is het juist wel echt nodig. Ik MOET foto’s maken met dit weer! Dus vertrek ik naar de Oostvaardersplassen en rij door een prachtig poollandschap in een sneeuwbui richting Lelystad.

Ik ben de eerste die bij het infocentrum van Staatbosbeheer zijn auto parkeert. Een maagdelijk wit landschap ligt dus voor me. Vol goede moed en met een ingepakte camera (tegen de nog steeds neerdwarrelende sneeuwvlokken) ga ik op pad. Al snel zie ik een grote groep edelherten. Tussen de bomen door probeer ik een shot te maken. Lukt niet echt. Maar dan moeten ze een pad oversteken en kan ik ze wat beter zien. Deze kijkt eerst even voorzichtig om het hoekje of de kust veilig is.

Altijd je hoofd koel houden

Altijd je hoofd koel houden

Dat krijg je er van als je door het struikgewas ruist.  Zou het moeder en dochter zijn?

Uiteindelijk steekt de hele groep van zo’n 30 hindes over en verdwijnt verder in het bos. Alleen vrouwtjes dus. Omdat ik het gebied ken denk ik te weten waar ze heen gaan. Rustig volg ik het spoor en even verder zie ik de hele groep terug op de plek die ik verwacht. Ze gaan het gebied in wat op dit moment afgesloten is voor publiek om de dieren rust te gunnen in deze barre tijden. Als ze verder trekken kan ik nog een paar foto’s maken. Het leuke aan deze foto is het ene hert dat mij nog eens doordringend aankijkt. Anders was het een typische kontenfoto geweest.

De hele groep

De hele groep

Een prachtig begin van de dag dus! Eigenlijk ben ik nu al tevreden. Als je met deze twee foto’s thuiskomt kun je zeggen dat het de moeite waard is geweest. Maar ik heb nog een uur of twee. Dus loop ik verder richting kijkhut ‘De Schollevaar’. Deze hut is normaal gesproken niet toegankelijk. Maar omdat het andere gebied afgesloten is het nu voor het publiek open. Op weg er naar toe hoor ik opeens een bekend geluid. Het gonzende geluid van vliegende knobbelzwanen. Eigenlijk ben ik net wat te laat en zijn de vogels mij al gepasseerd. Maar ik vind het beeld van de witte zwanen tegen de witte lucht wel mooi.

Formatievliegen

Formatievliegen

Ik moet altijd denken aan de KLM als ik foto’s van vliegende zwanen zie. Hebben ze toch goed gedaan die reclame jongens.

Als ik bij de hut aan kom begint het wat op te klaren en zie ik de eerste blauwe stukken in de lucht. Na een tijdje in de hut is er nog steeds weinig te zien. Je zit vlak bij een Aalscholverkolonie, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Enkele eenzame eenden zwemmen op afstand voorbij. Toch is het uitzicht wel mooi. Vooral de overkant van de plas valt op, nu de zon schijnt. Het is wel ver weg, maar met mijn telelens kan ik volgende foto maken.

De overkant

De overkant

Omdat er weinig gebeurt besluit ik om langzaam weer richting auto te lopen. Onderweg natuurlijk rustig rondkijkend naar interessante fotomogelijkheden. Ik hoop op baardmannetjes en ‘baardvrouwtjes’, maar die kom ik helaas niet tegen. Wel rietgorzen en die zijn natuurlijk ook leuk! Het is alleen lastig om met al dat riet een vrijzittend exemplaar te vinden en dan ook nog te fotograferen. Eigenlijk zit er altijd wel iets voor en de wind helpt ook niet echt mee met al de wuivende stengels voor mijn lens. Onderstaande is de beste van de reeks. Niet helemaal vrijzittend, maar vooruit… deze mag in dit blog.

rietgros

rietgors

Voor wie het interesseert: dit is een mannetje.

Door al die leuke dieren vergeet ik bijna dat ik ook nog een groothoek lens in de tas heb. Hoogste tijd dus voor wat landschapsopnames. Omdat ik een tijdje geleden ook een grijsfilter heb gekocht lijkt het me wel leuk om daar eens iets mee te doen. Eigenlijk gekocht om bewegend water vast te leggen of voortjagende wolkenluchten. Nu is er wel wat wind maar zowel het water als de wolken zijn vrij rustig. Maar oefenen kan altijd. Ik merk al snel dat het nog niet zo simpel is. Het is een draaiend filter die verschillende standen heeft met een groter mate van doorlaatbaarheid bij de verschillende standen. Theoretisch kun je tot 5 stops minder licht gaan. Sorry als het wat al te technisch wordt, maar voor de fotografen onder ons is dit misschien wel leuk om te weten. Ondanks die 5 stops hou ik nog een redelijk snelle sluitertijd over. Maar aan het water kun je toch wel zien dat de golfjes zijn gladgestreken.

Winter in de OVP

Winter in de OVP

Exif gegevens:

  • sluitertijd 1,3 sec
  • diafragma f/13
  • ISO 100

Ik ben toch wel even bezig om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Als iemand tips heeft: ik hoor het graag! Uiteindelijk ben ik voor nu wel tevreden met dit resultaat.

Ik loop verder en het volgende moment dient zich al weer aan. Een eenzame hinde loopt op het brede pad. Het is inmiddels wat drukker geworden in het gebied en een groepje fotografen komt haar tegemoet. Ze is nu ingesloten tussen mij en de andere mensen. Heel langzaam loopt ze door en gelukkig geven de mensen haar de ruimte om te passeren. Om enkele meters loopt het hert ze voorbij. Omdat ik dezelfde kant op moet loop ik achter haar aan. Ik wil haar niet opjagen, dus doe ik het rustig aan. Zo af en toe staat ze stil en op één van die momenten kan ik onderstaande foto maken.

Edelhert - hinde

Edelhert – hinde

Als we aan het eind van het pad zijn is er voor haar weer ruimte om het bos in te duiken en de rust op te zoeken.

Voor mij zit deze ochtend er op. Een prachtige ochtend die begon met sneeuw en nu eindigt met de zon. Wat wil je nog meer? Ik besluit om ondanks de besneeuwde wegen binnendoor naar huis te rijden. Ik kom dan langs de Praambult. Een uitkijkheuvel, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de Oostvaardersplassen. Alleen jammer dat er nog een spoorlijn tussen ligt. Die draden verpesten veel goede fotomogelijkheden. Gelukkig kan ik een aantal herten vastleggen zonder dat de draden in beeld komen.

Sneeuwherten

Sneeuwherten

Een typisch beeld van de Oostvaardersplassen in de winter.

Een aantal weken geleden kon ik de vossen in de AWD fotograferen in de sneeuw. En nu de edelherten van de OVP. De winter is mij erg goed gezind geweest deze keer. Zal dit mijn laatste winterse blog zijn? Zal de lente nu snel zijn intrede doen? Ik weet het niet, maar alle seizoenen hebben hun charmes en de winter van 2012-2013 heeft zich van haar beste kant laten zien.


Tuinvogels

30 januari 2013

Nu de winter zich heeft terug getrokken in Scandinavië en Rusland is het tijd om de foto’s die ik de afgelopen weken heb gemaakt bij ons in de tuin te laten zien. Dus deze keer geen spannende verhalen over mijn wandelingen in de natuur. Ik zat namelijk gewoon lekker warm in huis achter het glas of in een hoekje van de tuin.

Wel had ik de voedertafel iets opgeleukt met een paar stukken hout en had ik de dode bloemen die achter de tafel stonden afgeknipt. Een beetje voorbereiding is dus ook hier van groot belang.

Laten we nu gewoon lekker genieten van de foto’s, net zoals ik altijd doe van al dat gefladder in de tuin.

Koolmees

Koolmees

Vinkie

Vinkie

Andere pose  van vinkie

Andere pose van vinkie

Merelman

Merelman

Alle voorgaande foto’s zijn op dezelfde dag gemaakt. Op een andere dag lag er wat meer sneeuw en heb ik ook wat vogels op grotere afstand gefotografeerd.

In het middagzonnetje

In het middagzonnetje

Koolmees in de kou

Merel in de sneeuw

Merel in de sneeuw

Naast al deze “gewone” soorten kwamen er ook een paar bijzondere gasten langs. Voor onze tuin bijzonder in ieder geval, want dit jaar voor het eerst. Zo kwam er een groepje staartmezen langs. Helaas heb ik daar geen mooie foto’s van. Verrassend was de komst van een appelvink. Hiervan heb ik wel een foto. Geen topfoto, maar wel leuk om even te laten zien.

Appelvink

Appelvink

Dan heb ik nog één foto die eigenlijk niet in dit verhaal thuishoort. Deze prachtige vogel zat namelijk niet in onze tuin, maar aan het eind van de straat . Maar omdat het zo’n prachtig beestje is mag tie van mij toch meedoen.

Kramsvogel

Kramsvogel

Ik heb natuurlijk niet alle vogels die in onze tuin komen hier laten zien. Tijdens de tuinvogeltelling van de vogelbescherming op 19/20 januari telde mijn dochter de volgende vogels:

              • Vink (4)
              • Roodborst (1)
              • Ekster (1)
              • Merel (2)
              • Koolmees (2)
              • Turkse tortel (2)
              • Pimpelmees (2)
              • Staartmees (3)
              • Heggenmus (1)
              • Spreeuw (1)

Een leuk rijtje en geen slechte oogst denk ik voor een nieuwbouwtuintje van 6 x 12 meter.


Winter in de duinen

16 januari 2013

In mijn vorige blog heb ik vertelt over mijn ontmoeting met de sneeuwvossen. Maar dat is natuurlijk niet het enige wat ik op deze zonnige winterdag heb gezien. De Amsterdamse Waterleiding Duinen is een prachtig gebied met veel natuurschoon en veel dieren.

Ik start bij ingang ’t Panneland en daar loopt een uitnodigend pad het gebied in. En met zo’n laagje sneeuw ziet het er sprookjesachtig uit.

Winterlandschap

Winterlandschap

Al snel zie ik kleine groepjes damherten staan. Ze trekken zich weinig van de mensen aan.. Het is dus een kwestie van goed kijken om een hert te vinden dat mooi vrij staat. Dit hertje snapt dat en staat boven op een duin tegen de blauwe lucht.

Damhertje

Damhertje

Zo te zien is er nog geen tekort aan gras.

Het is prachtig weer en en vriest een paar graden. Als je tegen de zon in kijkt zie je allerlei ijskristallen schitteren. Hoewel ik niet van plan was om macro-opnames te maken, kan ik de verleiding toch niet weerstaan om even wat ijskristallen te fotograferen. Deze keer niet met de macrolens, maar met de tele. Ook dat is goed te doen. Volgens mij is het een plukje haar dat vast is komen te zitten aan het prikkeldraad.

kristalhaar

kristalhaar

Ondertussen ben ik op weg naar de vossenplek en geef ik mijn ogen goed de kost. Volgens mij heb ik wel vaker vertelt dat ik een fan ben van foto’s waarbij je dieren in hun leefomgeving ziet. Een voorbeeld daarvan is onderstaande foto, waarbij het hert onderdeel is van het duinlandschap.

Duinhart

Duinhert

Hierna kom ik aan bij de vossen, maar dat heb ik al uitgebreid beschreven in mijn vorige blog. Dus hier geen foto’s van vossen meer. Nou vooruit….. eentje dan, omdat ze zo verschrikkelijk mooi zijn.

Gefocused

Gefocust

Wat een prachtdieren zijn het toch!

Maar genoeg nu, want er is nog veel meer te zien. Grote Zaagbekken bijvoorbeeld. Een prachtige eendensoort die je vooral in de winter kunt zien. Ik ben ze wel eens tegengekomen in de Oostvaardersplassen, maar nog nooit kunnen fotograferen. Ze zijn behoorlijk schuw. Hier zijn ze kennelijk wat minder schrikachtig want ik krijg de mogelijkheid redelijk dichtbij te komen. Helaas sta ik aan de verkeerde kant van het kanaaltje. Ik kijk tegen de zon in en de foto’s zijn niet naar mijn zin. Dan hoor ik opeens geritsel en gepiep vlak achter me. Ik draai me op en wat zie ik?

Drie goudhaantjes!!!

Dat is het kleinste Europese vogeltje en voor mij een primeur. Deze soort had ik nog nooit gezien. Maar nu nog op de foto krijgen. Dat is nogal een uitdaging, want zoals zo veel van dat kleine grut zitten ze nooit stil. Maar uiteindelijk lukt het me om er eentje vast te leggen.

Goudhaantje

Goudhaantje

Erg blij mee!!!!

De zaagbekken laat ik nu maar even voor wat ze zijn. Vanaf deze kant gaat het niet lukken. Ik wandel rustig verder en geniet van de omgeving en het weer. Het was een hele goede beslissing om vandaag vrij te nemen. Ondertussen loopt de middag al weer aardig naar het einde toe en zakt de zon weer snel richting horizon. Dat geeft mooi licht en daardoor lijkt het of dit hertje oplicht ten opzichte van de donkere achtergrond.

Bambi

Bambi

Nu is het dan toch echt tijd om weer naar de uitgang te gaan. Ik loop weer richting ’t Panneland als ik weer een groep Grote Zaagbekken zie zwemmen. Prachtig om te zien dat ze steeds hun kop in het water steken en als ze iets zien er achter aan duiken. Gelukkig heb ik nu de zon aan mijn kant dus kan ik toch nog op de valreep wat goede opnames maken.

Grote Zaagbek - vrouwtje

Grote Zaagbek – vrouw

Het mannetje is wat lastiger door het zwart-witte verenkleed. Moeilijk om allebei goed belicht te krijgen, vooral omdat ze ook nog eens nat zijn. Maar onderstaande opname is toch wel redelijk gelukt.

Grote Zaagbek - man

Grote Zaagbek – man

Al met al was het één van de mooiste fotodagen die ik tot nu toe heb beleeft. Een aantal gedroomde foto’s mogen maken. Nieuwe soorten gezien of soorten gefotografeerd die ik nog niet eerder kon vastleggen. Een absolute topdag dus. En ik kom zeker nog eens terug in de AWD!