Posts tagged “specht

De tuinhut 3

19 juni 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Hier is dan de laatste in de serie van drie over ons (Dick en ik) bezoek aan de tuinhut van Arjan Troost. Na de meest voorkomende vogels en de eekhoorns laat ik nu de incidentele (gevleugelde) bezoekers zien.

Eén van die bezoekers was een gaai. In de volksmond ook wel Vlaamse gaai genoemd. Ooit is het Vlaamse verdwenen en werd deze prachtige vogel een gaai. Geen idee waarom, maar velen zeggen nog gewoon Vlaamse gaai. Dus dit is dan een Overijsselse Vlaamse gaai.

Je ziet ze ook vaak in woonwijken en tuinen, maar het blijven toch schuwe bosvogels. Bij het minste of geringste geluid of beweging zijn ze verdwenen. Ze zijn dus moeilijk te fotograferen in het veld, maar vanuit zo’n hut gaat het prima.

Een andere vogel die ik ook thuis wel eens in de tuin zie is de heggenmus. Meestal scharrelend over de grond tussen de struikjes en de bladeren. Het was dus een meevaller dat dit exemplaar even wat hoger ging zitten.

Ik vind vooral de achtergrond erg mooi in deze foto.

Een graag en vaak geziene gast bij fotohutten is de grote bonte specht.

Ik heb best wel wat foto’s van deze specht, maar op één of andere manier spreken ze me niet echt aan. Waarschijnlijk omdat ze teveel lijken op eerder foto’s die ik gemaakt heb. Bovenstaande foto springt er echter uit, door de donkere achtergrond.

Ik heb als laatste foto degene bewaard die ik zelf de mooiste vogelfoto van deze dag vind. Dit winterkoninkje ging precies op het juiste plekje zitten.

Een prachtig beestje! En voor mij dus de topper van de dag, samen met de drinkende eekhoorn in mijn vorige blog.

De dag is weer omgevlogen. En ondanks te lichte teleurstelling over het ontbreken van de ijsvogel en de afwezigheid van roofvogels, was het weer een leuke dag. Nu is het al weer nadenken over waar en wanneer we volgend jaar naar toe gaan.

Advertenties

Een dagje in de hut

25 april 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag staat het jaarlijkse uitje met Dick op het programma. Elk jaar plannen we een uitje naar een fotohut. Dit jaar viel de keus op hut 5 van Han  Bouwmeester. De weersvoorspellingen waren op het zachts gezegd rampzalig: koud, grijs, wind en regen! Maar we hadden al betaald en als echte Nederlander ga je dan gewoon. En ik moet zeggen dat op de (lange) reis naar het oosten het niet tegenvalt. Er schijnt zelfs een zonnetje tussen de stapelwolken door! Op de plek van bestemming is het even zoeken naar het juiste bospad, maar al snel zitten we in een comfortabele hut. Hoewel een kacheltje geen overbodige luxe zou zijn. Op onze wandeling naar de hut horen we de lachende roep van de groene specht ons al tegemoet komen. En dat klinkt ons als muziek in de oren.

Het uitzicht van vandaag is een ruime vijver, met allerlei stronkjes en andere fotogenieke plekjes er om heen. We hopen vandaag een havik of sperwer voor de lens te krijgen. De groene- en zwarte specht staan hoog op ons verlanglijstje. En ook een kuifmeesje mag van ons best even komen buurten. Maar de natuur laat zich niet dwingen, dus zullen we moeten afwachten. De eerste soort die langskomt is iets minder spectaculair. Maar daarom niet minder leuk. Het is een koolmees.

HBN5 koolmees1

Het wordt al snel drukker bij de vijver. Allerlei, min of meer gewone, tuinsoorten komen langs. Waaronder de bij boshutten altijd aanwezige grote bonte specht. Ik blijf het een prachtige soort vinden. Een hele mooie tekening heeft ie en dat rood steekt prachtig af tegen het zwart,wit van de rest van zijn verenpak.

HBN5 specht1

Ook een vogeltje dat ik nog niet heb gezien laat zich goed horen en zien: de glanskopjes. Hier in de Flevopolder zitten ze niet. Daar komt alleen zijn neef de matkop voor. Ze laten zich dan wel goed zien, maar dat wil nog niet zeggen dat ze makkelijk te fotograferen zijn. Wat een druktemakertjes zeg! Geen seconde zitten ze stil. De hele dag door is het een uitdaging om er eentje scherp op te krijgen. Gelukkig kijkt dit exemplaar even of er iets mis is met zijn poot en kan ik hem daarom fotograferen.

HBN4 glanskop1

De eerste primeur van de dag is dus binnen. Laat die anderen nu maar komen dan. De groene specht is nog steeds regelmatig te horen en we horen ook het roepen van een andere vogel. We kunnen het niet thuisbrengen, maar we denken dat het wel eens een sperwer zou kunnen zijn.

Een andere soort die af en toe de vijver bezoekt is de vink. Man en vrouw komen zo af en toe even wat te eten halen.

Nog steeds is het weer redelijk, hoewel het een beetje meer licht welkom zou zijn voor wat snellere sluitertijden.

Het aanwezige pimpelmeesje laat zich niet zo vaak zien als de koolmezen. Toch kan ik ook hem vastleggen. Omdat op dit moment net de zon vol op zijn koppie staat wordt de rest van de foto donker. Ik vind dat het wel een mooi effect oplevert.

HBN5 pimpelmees

En zo verstrijkt de tijd zonder dat we er echt erg in hebben. Er is eigenlijk de hele tijd wel wat te beleven. Alleen aan de koude voeten merken we dat we er al een tijd zitten. Wie ook nog regelmatig langskomt is de boomklever. Ook een vaak geziene gast bij fotohutten.

HBN5 boomklever1

Hij zit hier in een houding die je vaak tegenkomt op foto’s van boomklevers. Natuurlijk maken we veel te veel foto’s van hetzelfde vogeltje op hetzelfde stronkje. Leve de digitale fotografie, waardoor je makkelijk foto’s kan weggooien. Om al mijn foto’s in het groot te laten zien is misschien wat te veel van het goede. Daarom maar even een galerij met een paar foto’s van de soorten die we tot nu toe gezien hebben. Door ze aan te klikken kun je ze groot bekijken.

Na al die uren in de hut gezeten te hebben is het natuurlijk ook eens tijd voor een plaspauze. Ik verlaat dus de hut en zoek een plekje om mijn ding te doen. Dan vliegt er luid schreeuwend opeens een grote zwarte vogel op. Ik denk aan een merel, maar deze is toch wel wat groter. Een zwarte specht! Zit dus al die tijd achter de hut! En de roep waarvan wij dachten dat  het een sperwer zou kunnen zijn, is van hem. Zo dichtbij, maar tegelijkertijd ook zo ver weg. Maar wie weet. Misschien komt ie ’s middags nog even langs. Maar dan wel vóór de hut!

In de bosrand achter de vijver landt een klein vogeltje. Door mijn telelens kan ik zien dat het een bonte vliegenvanger is. De afstand is veel te groot om er een topfoto van te maken, maar omdat ook dit een primeur is voor mij, mag ie toch meedoen in dit blog.

HBN5 bonte vliegenvanger

Zo na het middaguur wordt het wat rustiger met de vogels. Geeft ons de tijd om ons te concentreren op iets anders. Iets wat al de hele tijd rondscharrelt tussen en onder de stronken die langs de vijver liggen. Ik heb het over een veldmuisje. Er zijn er in ieder geval 2. De glanskopjes zijn al snel, maar deze doen daar nog een schepje bovenop. Als opwindmuisjes schieten ze onder een stronk vandaan om twee tellen later ergens anders weer te verdwijnen. Het kost dan ook heel wat pogingen en bytes voordat het me lukt om hem redelijk scherp op de plaat te krijgen.

HBN5 veldmuis1

Even later komt ie wat verder tevoorschijn en is hij in zijn volle glorie te bewonderen. Het zijn eigenlijk best hele schattige diertjes.

HBN5 veldmuis2

Terug naar de vogels nu. De glanskoppen spelen nog steeds tikkertje in de struiken en gaan zo af en toe eventjes zitten. Met de nadruk op eventjes!

HBN5 glanskop2

Door het koude weer is er bij de vogels geen animo om uit de vijver te drinken. Laat staan om te badderen. Het dichtst in de buurt komt nog een glanskop. Op de rand van de vijver gaat ie mooi in het zonlicht staan. Net als bij de pimpelmees levert dat een donkere achtergrond op.

HBN5 glanskop3

Na dit moment merken we dat de bewolking steeds dikker wordt. De voorspelde regen komt nu toch wel in de buurt. Langzamerhand beseffen we dat we onze wenssoorten ook vandaag waarschijnlijk niet zullen zien. Een kleine teleurstelling is dat wel. Om twee uur te rijden voor soorten waarvan je het overgrote deel ook in je eigen tuin kunt zien is niet echt leuk,. Maar je doet er niets aan en dus probeer ik nog wat mooie foto’s te maken van de vogels die er wel zijn.

HBN5 koolmees2

En zo vaak ben ik ook niet in de gelegenheid om een grote bonte specht te fotograferen. Je moet tevreden zijn met wat je voorgeschoteld krijgt. En de rest komt vast een andere keer nog eens.

HBN5 specht2

Op het eind komt er ook nog een gaai dicht voor de hut. Ze zaten al een hele tijd wat verder in de bomen. Maar nu komt hij dichtbij genoeg voor een portretje.

HBN5 gaai

Ik vergeet helemaal dat er ook de hele dag al een roodborstje voor de hut rondhangt. Omdat ik al heel veel foto’s van een roodborstje heb is het zoeken naar een origineel beeld. Onderstaande foto vind ik mooi, omdat hij over zijn schouder kijkt en er een mooie achtergrond is.

HBN5 roodborst

Inmiddels vallen de eerste regendruppels. En neemt het licht snel nog verder af. We besluiten halverwege de middag op te breken. En de groene specht? Die doet ons lachend uitgeleide!


Vlaamse vogels

15 juni 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Dit is deel twee van mijn uitstapje naar de boshut van Glenn Vermeersch. In deel 1 heb ik het eekhoorntje laten zien. Nu is het tijd voor de vogels. Natuurlijk hoop je op allerlei spectaculaire soorten, maar je bent afhankelijk van wat er toevallig die dag voorbij komt.

Wie de hele dag rond de hut hingen waren de grote bonte spechten. Twee ouders met volgens mij drie jongen.

GBS

Dit is het volwassen mannetje. Ook de jongen lieten zich de hele dag zien. Zij hebben een rode kruin, die de volwassen exemplaren niet hebben.

GBS juveniel

Uiteraard worden de vogels naar de hut gelokt met voer, maar ik probeer dat altijd buiten beeld te houden. Een vogel met de snavel vol pindakaas vind ik nou niet echt een mooi beeld opleveren. Doordat de spechten de hele tijd af en aan vlogen heb ik massa’s foto’s van ze gemaakt. Te veel om hier allemaal groot te laten zien. Dus heb ik maar een kleine slideshow gemaakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bij een boshut hoort natuurlijk ook een vijver. Bij warm weer levert dat leuke badscenes op. Helaas was het de afgelopen dagen niet echt warm geweest waardoor de behoefte aan een verfrissend bad niet aanwezig was. Gelukkig werd er wel zo af en toe een slok genomen.

drinkende GBS

Altijd leuk zo’n spiegeling. Wat ook leuk is om te zien is dat de jongen nog gevoerd werden. Terwijl het eten voor hun snavel ligt is het toch makkelijk als pa en ma het in je snavel stoppen. Waarom zou je zelf iets doen als het je het ook aangereikt kan worden? Ze hadden er een handje van om dit steeds  aan de achterkant van de palen en de stronken te doen. Lekker fotograafje pesten! Maar toch kon ik het een keer vastleggen.

Voerende GBS

Later op de dag werd het licht erg hard. Door flink onder te belichten kon ik onderstaande foto maken. Ik vind het zelf wel mooi. Weer eens een heel ander beeld dan normaal gesproken.

GBS in het donker

Tot zover de spechten. Het blijven hele mooie vogels om te zien en te fotograferen.

Andere regelmatige bezoekers waren de gaaien. Of zoals ik vandaag mag zeggen “Vlaamse gaaien”. Vroeger heetten ze in Nederland ook gewoon Vlaamse gaai, maar een aantal jaar geleden is de naam veranderd in Gaai. Geen idee waarom.

Vlaamse Gaai

Op een gegeven moment zag ik er drie tegelijk. Ik kan van deze vogel niet zeggen of het jongen of oudere vogels zijn. Ze zijn wat onrustiger dan de spechten. Snel halen ze even wat eten om er dan gelijk weer vandoor te gaan. Altijd leuk om het verschillende gedrag van de soorten te kunnen bekijken.

Gaai van voren

Ik vind Vlaamse Gaaien altijd heel pienter uit hun oogjes kijken. Nu ik erover nadenk heb ik dat met alle kraai-achtigen. Het zijn ook hele slimme vogels. Eén exemplaar kon ik nog op de foto vastleggen aan de rand van de vijver, met spiegeling.

Spiegelgaai

Naast deze twee soorten viel het aanbod vandaag wat tegen: veel meer dan wat merels, kauwen, holenduif, houtduif, kool- en pimpelmees en een boomkruiper was het niet. De foto’s van deze soorten vielen mij ook tegen, dus komen niet in dit blog. Maar ondanks dat was het een hele leuke dag. Ik heb mijn spechtenportfolio behoorlijk kunnen vullen en het is altijd leuk om een dagje samen met Dick op stap te zijn. Volgend jaar doen we het gewoon weer en misschien komen dan die havik, sperwer, groene specht en andere wenssoorten in grote getale voor de lens.

Om te bewijzen dat er niet alleen maar gaaien en spechten waren toch nog maar een foto van een merelvrouw. Tot de volgende blog!

merelvrouw

 

 

 

 


Bos-Vogelhut Hoenderloo

1 april 2014

Op 1 april, en dat is geen grap, was ik door mijn oudcollega en mede fotoblogger Dick uitgenodigd om een dagje in Bos-Vogelhut Hoenderloo te fotograferen. Het zou voor ons beide de eerste keer in een fotohut worden. We hadden natuurlijk een hele lijst met droomsoorten opgesteld: sperwer, groene specht, eekhoorn, kuifmees en zo ging het nog wel even door. Vol verwachting klopte ons hart!

We hadden een mooie dag uitgekozen: vrij zonnig en een lekkere temperatuur. Om half tien zaten we in de comfortabele hut en kon de show beginnen. Soms was het doodstil en op andere momenten was het een komen en gaan van verschillende soorten. Dan ratelden de Nikon en Canon gebroederlijk naast elkaar.

Ik heb lang nagedacht hoe ik al die foto’s in een blogje moet persen. Ik denk dat ik eerst maar even een overzicht ga geven van de soorten die we gezien hebben. In latere blogs zal ik nog eens wat nader ingaan op een bepaalde soort of leuke momenten.

De eerste die ons kwam begroeten was een boomklever. Een soort die ik nog nooit had kunnen fotograferen.

Boomklever

Boomklever

Deze is een aantal keren langs gekomen, maar hierna heb ik hem niet meer zo mooi kunnen vastleggen. Een andere regelmatige bezoeker was de Grote Bonte Specht. Deze kwam zelfs zo dichtbij dat ik niet meer kon scherpstellen!

Grote Bonte Specht

Grote Bonte Specht

Het roodborstje mag natuurlijk niet ontbreken. Deze was ook de hele dag aanwezig.

Roodborstje

Roodborstje

Vinkjes hebben we ook gezien. Vaak wat verder naar achteren, maar deze kwam even wat dichterbij. Ik had mijn vaste 300mm lens mee. Een prachtige lens, maar het nadeel is dat je niet kunt uitzoomen. Soms zaten de vogels te dichtbij om een mooie compositie te maken.

Mannetjes vink

Mannetjes vink

De mussen huisden in de haag aan de zijkant. Hun gekwetter kon je de hele tijd horen. Ook deze “gewone” vogel mag natuurlijk niet ontbreken in dit overzicht. Onderstaand het vrouwtje, dat er even mooi voor ging zitten.

Huismus dame

Huismus dame

Kwamen de vorige soorten min of meer regelmatig even langs, deze tjiftjaf hebben we één keer langs zien komen. Maar hij had dan wel weer een lekker hapje bij zich!

Fitis met bromvlieg

Tjiftjaf met bromvlieg

Hij zat wel ver naar achteren, dus moest wel even flink croppen.

Deze heggenmus scharrelde zo af en toe over de bodem.  Dat levert meestal niet de spannendste foto’s op. Ik was dus blij dat ie even op het mos ging zitten.

Heggenmus

Heggenmus

De grootste vogel die we zagen was de houtduif. Vanwege de afstand was een portretje de enig mogelijke optie.

Houtduif

Houtduif

Ook kwam er een paartje groenlingen langs. Een mooi vogeltje, waarvan hieronder het vrouwtje is gefotografeerd.

Groenling

Groenling

Eén van de leukste tuinvogels is natuurlijk de pimpelmees. Erg beweeglijk, dus lastig vast te leggen. Deze ging net even goed zitten, zodat ik een mooi lenteplaatje met de katjes kon maken.

Pimpelmees

Pimpelmees in lentestemming

De appelvink stond natuurlijk hoog op ons lijstje met wenssoorten. En we werden niet teleurgesteld. Regelmatig kwamen ze langs. Prachtig om te zien hoe ze de zonnebloempitten kraken met hun grote snavel. Toch heb ik geprobeerd om het voer zo veel mogelijk buiten beeld te houden. Wat bij deze soort wel eens lastig was omdat ze continue aan het smikkelen waren. Vaak zag je op de foto’s een stukje voer in de snavel.

Appelvink

Appelvink

De gaai is een schuwe vogel. Je ziet ze bijna dagelijks, maar ze zijn zo moeilijk benaderbaar dat het maken van een foto, normaal gesproken, lastig is. Vanuit deze hut was het geen probleem!

Gaai

Gaai

Later op de dag kwam er nog een meer verrassender gast langs: een zanglijster. Een prachtige slanke zangvogel, die zich mooi liet zien.

Zanglijster

Zanglijster

Ook zijn neefje de merel komt regelmatig even langs. Meestal zie je het mannetje op de foto’s voorbijkomen, vandaar dat ik voor deze serie gekozen heb voor het vrouwtje.

Merelvrouw

Merelvrouw

Als laatste nog een typische tuinvogel: de koolmees. En dan kan ik gelijk een tipje van de sluier oplichten van een volgend blog over deze dag. De vijver speelt natuurlijk een belangrijke rol bij de vogelhut en zorgde voor veel mooie momenten.

Spiegeling in de vijver

Al met al een hele leuke dag met een berg aan foto’s.

Wordt vervolgd . . . . .

Oops, vergeet ik bijna het lieve veldmuisje dat in de houtstapel woont. Ik kan je zeggen: die zijn snel! Rits, rats even iets te eten pakken en weg zijn ze weer. Ik heb hem een keer te pakken, maar je moet even bij Dick kijken voor een echt mooie foto.

Veldmuisje

Veldmuisje

 


Sperwer

14 juli 2012

Deze keer even een kort blogje over een natuurmoment achter mijn eigen huis.

Tussen de buien door ben ik even aan het werk in de tuin als ik opeens vanachter onze tuin een hoop lawaai hoor. Eksters en gaaien gaan te keer. Dat betekent meestal dat er een kat rondloopt, maar deze keer klink het toch anders. Ik loop dus even achterom en zie een roofvogel in het gras zitten. Nadat ik dat gezien heb loop ik snel naar binnen om mijn camera te halen. Die ligt meestal wel klaar om gebruikt te worden.

Voorzichtig kijk ik weer om het hoekje: de roofvogel zit er nog. Als ik scherpstel zie ik dat het een sperwer is. En ze heeft een prooi!

Sperwer met prooi

Ik zeg ze omdat het een vrouwtje is. Die zijn trouwens een stuk groter dan het mannetje en kunnen dus ook grotere prooien aan. In dit geval heeft ze een jonge grote bonte specht verschalkt.

De eksters een gaaien gaan intussen nog steeds te keer en doen zelfs schijnaanvallen. De sperwer kijkt daardoor onrustig om zicht heen. Eén gaai is zelfs zo brutaal  om vlak voor haar te landen.

Onrustig

Ondanks alle afleiding houdt ze de jonge specht stevig vast. Dan zie ik dat het diertje nog leeft. Het probeert los te komen, maar heeft geen schijn van kans. Ook doet het nog een poging om te schreeuwen, maar er komt weinig geluid uit. Onderstaand beeld zegt wel alles over de doodsstrijd van deze jonge vogel, wiens leven maar zo kort zal mogen duren.

doodsstrijd

Het duurt niet lang of er is geen beweging meer te zien van de specht. Of het dood is of niet kan ik niet zeggen. Het lijkt wel of de sperwer op dit moment triomfantelijk om zich heen kijkt en uitstraalt: “Dit is mijn prooi en niemand pakt hem meer van mij af!”

Triomf

Dan heeft ze genoeg van de herrie om zich heen en vertrekt met de buit. Mij achterlatend in een mengelmoes van verbazing, opwinding en bewondering. Wat een prachtige vogel en wat een fantastische jager! Om zo’n specht tussen de bomen vandaan te plukken heb je wel exceptionele kwaliteiten nodig. RESPECT!


Reeën op de hei

15 april 2011

Meestal ga ik op pad met mijn camera en kijk ik wel wat ik tegenkom. Dat vind ik altijd een heel relaxte manier van fotograferen. Maar zo heel af en toe stel ik mijzelf een doel en ga er dan ook echt voor. Zo ook deze zondag. Het doel is reeën fotograferen op de hei. Dat levert altijd mooie plaatjes op vind ik en ik heb het zelf nog nooit gedaan. De reeën die ik tot nu toe gefotografeerd heb waren toevallige voorbijgangers in de Oostvaardersplassen.

Ook als je op de hei gaat fotograferen moet je er vroeg bij zijn. Niet alleen voor het mooie licht, maar na een uur of negen komt er altijd een heel peloton aan mountainbikers en wandelaars tevoorschijn. Wild fotograferen kun je dan wel vergeten.

Ter plaatse zie ik eigenlijk  gelijk al een paar reeën, maar het was nog te donker voor goede foto’s. Ik stel mij verdekt op en wacht tot het wat lichter werd. Eigenlijk zijn de reeën niet echt op de heide, want ze grazen op een klein akkerlandje wat tussen de heide ligt.

grazende reegeit

Ook het bokje liet zich goed zien. Ik heb met opzet deze foto tussen de takken van een struik door genomen, zodat de randen van de foto wazig worden en er een soort intiem doorkijkje ontstaat.

Reebokje

Ik ben al erg blij met deze foto’s, maar ze zijn nog niet het beeld dat ik in mijn hoofd had: een ree, half verscholen tussen de hei. Ik laat dus deze twee verder met rust en ga op zoek naar nog meer kandidaten. In eerste instantie heb ik weinig geluk. Geen ree meer te zien en het begint ook nog eens zachtjes te regenen. Hoewel er wel wat zon voorspeld was valt dat erg tegen. Het is zwaar bewolkt en zo heel af en toe piept de zon een aantal seconden door een klein gaatje. Als je net op het goede moment klaar staat levert dat wel mooie landschapsfoto’s op.

De bosrand

De verlichte bomen steken fraai af tegen de donkere, dreigende lucht. Een leuk extraatje zijn de bloeiende krentenbomen.

Maar nu laat ik me afleiden van mijn oorspronkelijke doel, dus ga ik weer op zoek naar een ree die zich wil laten fotograferen. Opeens zie ik iets wit midden in het heideveld. Toch wel makkelijk zo’n wit kontje. Dit is waar ik naar op zoek was! Voorzichtig probeer ik een beetje dichterbij te komen. De reebok eet ondertussen rustig door en verdwijnt zo af en toe met zijn kop tussen de heidestruiken. Die momenten benut ik om de afstand tussen ons nog wat te verkleinen. Nu ben ik dichtbij genoeg voor een foto.

Tussen de hei

Zo sta ik een tijdje te genieten van dit moment. Uiteindelijk heeft hij mij ook gespot en kijkt mij recht aan. Veel lijkt het hem niet te deren, want hij eet verder rustig door.

Betrapt

Het geeft toch altijd weer een goed gevoel als je de foto hebt kunnen maken, die je van te voren bedacht had. Zo heel vaak gebeurd dat ook weer niet. Ik bedankt het dier voor zijn medewerking en trek mij langzaam terug.

Ik heb nog even de tijd en wandel nog even verder het heideveld op. Daar kom ik ook een groepje van deze jongens tegen. Ze zien er altijd vervaarlijk uit, maar blijven rustig door grazen als ik vlak langs ze loop.

Imposante kop

Meestal probeer je het oog zo scherp mogelijk te hebben, maar dat is hier ietwat lastig!

Omdat het weer tijd is om naar huis te gaan loop ik weer richting auto. Al lopend hoor ik opeens het karakteristiek geklop van een specht. Al snel zie ik een paartje grote bonte spechten in een berk zitten. Onderstaande foto is misschien niet mijn mooiste of beste foto, maar ik vind het zo leuk dat de tong van de specht te zien is. Daarmee pakt hij insecten uit gaatjes en holtes in de boom.

Grote bonte specht

Na deze specht is het tijd voor nog een toegift: weer een reebokje. Deze staat aan de rand van een bosje en komt daardoor mooi uit tegen de donker achtergrond.

Toegift

Weer krijg ik het blije gevoel als je een mooie foto mag maken. Deze ree is wat schuwer dan zijn soortgenoot en verdwijnt al snel tussen de bomen. Maar dat maakt mij dan niets meer uit. Ik heb een heerlijke ochtend gehad en de foto’s gemaakt waar ik voor kwam. Wat wil een mens nog meer? Met een voldaan gevoel verlaat ik de hei……..