Posts tagged “sprinkhaan

Kriebelpootjes en knallende kleuren

26 augustus 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De afgelopen weken ben ik een paar keer op pad geweest met mijn macrolens om kleine kriebelbeestjes, fleurige fladderaars en andere meerpotige medebewoners te fotograferen. De ene keer met meer succes dan de andere keer, maar dat hoort bij natuurfotografie.

Ik ontdekte op fietsafstand een nieuw gebiedje in het Kotterbos bij Almere. Er zijn een aantal jaren geleden plassen uitgegraven en het staat al een tijdje op het programma om er eens te gaan kijken. Dus ging ik begin juli er naar toe. Niet zo vroeg als normaal en ook maar heel kort. Gewoon om even rond te struinen en te zien wat het was. Wat gelijk opvalt zijn de grote aantallen libellen! Vooral heidelibellen en oeverlibellen.

heidelibel

De oeverlibellen zitten meestal op de grond en zijn lastig in een mooie compositie vast te leggen. Gelukkig voor mij heeft er ééntje een (lelijk) takje uitgekozen als uitvalbasis. Steeds komt hij terug op hetzelfde plekje. Ik kan dus rustig gaan klaarliggen en wachten tot ie terugkwam.

Oeverlibel

Hier is hij net geland. Er zit nog beweging in de vleugels.

Een veelbelovend plekje dus en een paar weken later wil ik er bij zonsopkomst zijn. Dat is niet helemaal gelukt, omdat ik op weg er naar toe wordt opgehouden. De reden daarvan kun je hier zien. De dauw is er nog wel, maar de libellen laten het deze keer afweten. Ik heb dat regelmatig. Ben je ergens vroeg is er geen libel te bekennen. En een tijd later als alles is opgedroogd vliegen ze in bosjes rond! Gelukkig zijn een paar juffers wel zo aardig om zich te laten zien.

hangjongeren

Navraag leert dat het lantaarntjes zijn. Ik heb nog steeds moeite om die blauwe waterjuffers uit elkaar te houden. Door de dauw blijven ze rustig zitten en heb ik dus genoeg tijd voor nog een paar foto’s.

Frisse jongens

Daarna vindt één het genoeg en verdwijnt uit beeld. De andere blijft nog even rondhangen. Waarschijnlijk heeft ie toch niets anders te doen.

Bedauwd lantaarntje

Omdat de libellen niet mee wilden werken besluit ik naar een andere plek te gaan. Een open plek in het bos waar ik verleden jaar heel veel vlinders zag toen ik daar een keer, zonder camera, liep. Maar eerst kwam ik nog deze schoonheid tegen als ik naar mijn fiets loop.

Wespenspin

De wespen en tijgerspin is wat mij betreft één van de mooiste spinnen van Nederland. En altijd zie je dat zigzag patroon in het web. Elk jaar kom ik wel een paar van deze spinnen tegen. Het vrouwtje dan, want een mannetje heb ik nog nooit gezien. Maar dat is ook een heel onopvallende verschijning. En misschien zijn er ook niet zo veel van, want na de paring worden die door het vrouwtje opgegeten als ze de kans krijgt.

Maar nu snel naar de vlinderplek. Nu ik er over nadenk fotografeer ik niet zo vaak vlinders. Waarschijnlijk omdat ik meer gespitst ben op libellen. Nu dus een kans om dat goed te maken. Het is al lekker warm en als ik aankom op de locatie fladdert er van alles in het rond. Net als de vorige keer zie ik veel vlinders. Uiteindelijk kom ik op een totaalscore van 1o soorten! En dat op een plekje van 15 bij 15 meter. De eerste vlinder die mij opvalt is een klein blauw exemplaar: een boomblauwtje. Erg leuk, want dit is de eerste keer dat ik er ééntje zie!

Boomblauwtje

Verder vliegen er veel atalanta’s rond en, hoe verrassend met al die distels, veel distelvlinders. Ik heb de mazzel dat er ééntje precies op de bloem landt waar ik net voor zit. Dat levert deze close-up op.

Distelvlinder

Naast dagpauwogen, landkaartjes en gehakkelde aurelia’s fladdert er ook een citroenvlinder over het veldje. Met wat geduld kan ik ook van deze vlinder een portretje maken.

Citroenvlinder

Het is heerlijk dat ik dit allemaal binnen tien minuten fietsafstand van mijn huis ontdekt heb.

Een weekje later ga ik toch wat verder van huis. Bij het Naardermeer om precies te zijn. Ik ben er weer vroeg bij, maar ook nu laten de libellen zich niet zien bij zonsopkomst. Wel scharrelt er een wants door het natte gras. Als hij op een blad van een zuring klimt kan ik hem een beetje van onderen fotograferen. Het heeft wel iets vind ik.

wants

Ik denk dat het een zuringwants is.

Nog steeds zijn er geen libellen te zien, maar sprinkhanen en krekels des te meer. Bij elke stap springen ze op. De zon schijnt inmiddels volop en dus is er hard licht. Ik moet misschien toch maar eens een wit parapluutje aanschaffen om mijn modellen wat schaduw te geven. Maar voor nu moet ik het maar even doen met dit licht.

Sprinkhaan

Een ander exemplaar zit wat dieper tussen het gras. Door flink onder te belichten heb ik dit beeld gekregen.

donkere springer

Naast de sprinkhanen is er nog een andere soort die overal in het gras zit: de langpootmug. Een diertje dat ik eigenlijk altijd links laat liggen, maar vandaag steek ik er maar eens wat tijd in. Het zijn namelijk ingenieus gebouwde insecten. Dat is vooral te zien als je een close-up maakt.

langpotmug

Ik vind ze altijd iets buitenaards hebben.

En dan komen de libellen ook eindelijk tevoorschijn. Deze keer maar eens een frontaaltje.

bruinrode heidelibel

Bij deze denk ik dat het een bruinrode heidelibel is. Ik blijf hem volgen en probeer wat meer sfeer in de foto te krijgen. Met dit licht is het lastig en daarom fotografeer ik een beetje door de begroeiing heen. Over het resultaat twijfel ik. Ik vind de achtergrond wat druk. Maar ik hoor graag hoe jullie er over denken.

Libel on top

Tot zover de foto’s van een aantal uitstapjes met mijn macrolens. Samenvattend: ik heb weer erg genoten, maar ik heb het echt mooie licht niet getroffen deze keer. Ach, dat komt een andere keer wel weer. Het waren heerlijke uitjes en ik heb wat nieuwe plekjes leren kennen.

 


Een rondje om de plas

7 september 2014

Ik zat al een tijdje te denken om weer eens naar het Kuinderbos te gaan. En dan niet voor de libellen die daar in grote getale rondvliegen, maar voor de ringslangen. Regelmatig worden ze waargenomen. En ik heb nog geen reptielen in mijn portfolio, op een Italiaans muurhagedisje na. Nadeel is dat ik alleen ’s ochtends op pad kan als het dan nog niet zo warm is en de reptielen meestal nog niet actief zijn. Maar niet geschoten is altijd mis en er is altijd wel wat anders om te fotograferen.

Als de zon net opgekomen is en door de dunne wolkenlaag heen probeert te breken zie ik een juffer in het riet zitten. Een mooie kans om eens een andere soort foto van dit diertje te maken.

Juffersilhouet

Juffersilhouet

Kijk dat noem ik nou een goed begin van de dag!

Op een aantal plekken zie ik hopen gras en takken. Dat lijken mij goede plaatsen voor een ringslang om de nacht door te brengen. Die zal ik dus vanmorgen in de gaten houden. Voor nu is het nog rustig. Ik loop door en zie, net als vorige week, vooral langpootmuggen. Als ze zich dan toch zo opdringen zal ik er ook maar even wat tijd in steken. Dat blijkt ook wel nodig, want echt meewerken doen ze niet. Erg snel vliegen ze weer op of ze zitten op de meest onmogelijke plaatsen. Maar de aanhouder wint!

Langpootmug

Langpootmug

Voor mij het Nederlandse diertje dat het meest in de buut komt van een alien. Even later zie ik ook waarom ze in zulke aantallen hier rondvliegen. Er sneuvelen namelijk veel in een web van de plaatselijke spinnenpopulatie.

Lunchpakketje

Lunchpakketje

Ik zag hem vast komen te zitten en binnen 30 seconden was hij ingepakt. Game over.

De ringslangen slapen uit vandaag en ik besluit om mijn rondje rond de plas af te maken. Misschien zijn er nog wat libellen die graag op de foto willen of ander klein spul. Het wordt eerst ander klein spul. Een sprinkhaan springt weg voor mijn voeten en land een meter verder tussen het gras. Een mooie gelegenheid om eens te oefenen met het door de begroeiing heen fotograferen. Je krijgt dan wat “zachtere” foto’s. En meestal meer sfeer. Ik laat aan jullie over of dat geslaagd is.

Tussen het gras

Tussen het gras

Ben er zelf eigenlijk best wel tevreden over.

Na eerst een stukje bos te hebben meegepikt, kom ik op een stukje grasland. En daar vliegen de libellen rond waar dit gebied zo bekend om staat. Rondvliegen is het juiste woord vandaag, want stilzitten doen ze niet. Best frustrerend als je net bezig bent met scherpstellen en ze vliegen weer weg. Ook als ik het van een afstandje probeer met de telelens wil het niet lukken. Terwijl ik zo aan het klungelen ben voel ik opeens dat er naar me gekeken wordt. Ik kijk om me heen en zie dan wiens ogen er op mij gericht zijn.

Pottekijker

Pottekijker

Een klein sprinkhaantje gebruikt mijn fototas als uitkijkpunt en houdt me goed in de gaten. Ik vind het echt een leuk beestje en omdat het met de libellen toch niet lukt ben ik maar wat blij met deze vrolijke springer. Hier nog een foto vanaf de zijkant.

Spring-in-het-veld

Spring-in-het-veld

Voorzichtig help ik hem van mijn tas af als ik weer verder wil en bedank hem voor het geduldig poseren.

Net als de libellen zijn ook de vlinders tevoorschijn gekomen. En ik heb de mazzel dat één van de mooiste vlindertjes hier ook aanwezig is. En, in tegenstelling van de libellen, is hij goed benaderbaar. Kijk, zo moet een goed model zich gedragen.

Icarusblauwtje

Icarusblauwtje

Hij laat de mooie blauwe bovenkant van zijn vleugels niet zien, maar hier ben ik ook heel tevreden mee hoor!

Helaas moet ik afsluiten met een droevige foto. Een geaderd witje heeft niet goed uitgekeken en is in een spinnenweb beland. Het rare is dat ze niet is ingesponnen. Ze is al wel dood, dus mijn komst is te laat om haar nog te redden.

Gevangen

Gevangen

MIjn foto-ochtend eindigt dus zonder ringslangen en libellen. De natuur laat zich niet dwingen en dat is maar goed ook. Ik geniet gewoon van de dingen en dieren die er wel zijn. En genoten heb ik en ik hoop jullie ook van de foto’s en het verslag.


Bij het Naardermeer

20 oktober 2013

Vandaag ga ik eens bij het Naardermeer kijken. Ik ben er al tijden niet geweest en meen me te herinneren dat ik er eens die rode paddenstoelen met witte stippen heb gezien. Mijn wandeling begint bij molen ‘De Onrust’. In bezit van Natuurmonumenten die, zoals bekend, het Naardermeer gered heeft toen men van plan was er een vuilstort voor Amsterdam van te maken. Het was het eerste gebied wat ze aankochten en er zouden nog vele volgen. Het is nog schemerig als ik de auto parkeer.

Ochtendschemering

Ochtendschemering

Omdat mijn camera is opgestuurd voor reparatie moet ik het vandaag doen met mijn oude Nikon D40. Wel even een verschil met de D7000. Geen draadontspanner, minder pixels en wat me vooral opvalt is dat het dynamisch bereik een stuk minder is. Dus snel overbelichte en/of zwarte delen. Maar ik moet niet zeuren, want ik zeg altijd dat de fotograaf de foto maakt en niet de apparatuur, Dat moet ik vandaag dan maar eens laten zien!

Als ik langs het kanaal loop zie ik ineens wat schitteren in het riet. Er zitten gewoon nog twee juffers, die onder de dauw zitten! Dit verwacht ik eind oktober niet meer, maar dat blijkt een gebrek aan kennis mijnerzijds. De houtpantserjuffer, want die is het, kan nog tot november gezien worden.

houtpantserjuffer

Houtpantserjuffer

Nu blijkt er nog een ander nadeel van mijn oude body: geen liveview. Dus kijken door de zoeker en dan handmatig scherpstellen. Hier nog een foto vanuit een andere hoek.

En profil

En profil

Tevreden met het resultaat loop ik verder. Ik kom nu bij de plek waar ik vroeger de vliegenzwammen heb gezien. En ja……. ze staan er weer/nog! Maar nu nog uitvogelen hoe ik ze mooi kan vastleggen. Ze staan een beetje tussen de struiken of in het (hoge) gras. Eerst maar eens tuinieren: grasjes, bladeren en takjes weghalen. Als ik dan redelijk vrij zicht heb kan ik de eerste foto maken.

Vliegenzwam

Vliegenzwam

Ondanks de drukke omgeving toch een aardig beeld denk ik. Maar het blijft natuurlijk niet bij één foto. Een ander exemplaar staat voor een varen en dat levert dan een mooie achtergrond op

Tussen de varens

Tussen de varens

Opvallend is dat dit exemplaar een stuk meer oranje lijkt, of zou dat de lichtval zijn? Ik maak nog een laatste foto van een leuk herfstarrangement met de vliegenzwam als onderwerp. De lijsterbessen kleuren mooi bij de paddenstoel.

Herfstplaatje

Herfstplaatje

Ik laat de vliegenzwammen achter en trek verder het bos in. Er zijn best veel zwammen en paddenstoelen te zien. Het is een kwestie van goed zoeken naar een fotografisch interessant exemplaar of groepje. Op het uiteinde van een stam zie ik dit stelletje.

Groepje op stam

Groepje op stam

Geen idee welke soort het is, maar dat maakt me niet zo veel uit. Ik struin nog een beetje verder het bos in en op een omgevallen stam zie ik heel veel paddenstoelen. Als ik daarmee bezig ben, zie ik in mijn ooghoek iets bewegen. Het is een sprinkhaan die op een paddenstoel zit. Zeker een toerist die de beroemde Nederlandse paddo’s wil proberen 😉

Aan de paddo's

Aan de paddo’s

De scherptediepte had iets groter gemogen, maar het was best donker in het bos en ik moest het diafragma open zetten om nog een beetje sluitertijd over te houden. Bij ISO 400 en diafragma F7.1 heb ik hier een sluitertijd van 1/20 seconde.

Omdat het tijds wordt om weer naar huis te gaan loop ik via het pad langs het kanaal terug. De houtpantserjuffers zitten nog steeds op dezelfde plek. Toch nog even een foto maken. Nu van het andere exemplaar.

Nummer 2

Nummer 2

Zo kom ik uiteindelijk weer uit bij de molen. Ook deze moet natuurlijk nog even worden vastgelegd. De omstandigheden zijn nu natuurlijk heel anders dan een paar uur geleden.

Molen 'De Onrust'

Molen ‘De Onrust’

Het was weer een leuke wandeling met mooie fotomomenten. Door de oude camera was het soms hard werken om tot goede foto’s te komen. Maar het is me aardig gelukt, al zeg ik het zelf. Toch zal ik blij zijn als ik mijn vertrouwde D7000 weer in mijn handen heb! Nog een laatste foto en dan vertrek ik naar huis en de warme koffie.

Hollands plaatje

Hollands plaatje


Op pad in de AWD

9 augustus 2013

Meestal beslis ik een dag van te voren waar ik naar toe ga, maar vandaag stond al een aantal weken in mijn agenda. Ik had namelijk afgesproken met Dick om boomkikkers te gaan zoeken. Helaas was het inmiddels duidelijk geworden dat die waarschijnlijk dusdanig verstoord zijn in de afgelopen tijd, dat ze er niet meer waren. Te triest voor woorden natuurlijk 😦

Maar uiteraard gaan we wel op pad en wie weet kunnen we ze toch nog terugvinden. Zal een speld in een hooiberg worden, maar niet geprobeerd is altijd mis. En er is natuurlijk nog genoeg ander moois te zien! Ik ben er wat eerder en loop eerst nog even een rondje alleen. Al gauw kom ik de eerste damhertjes tegen. Het is nog vrij donker in het bos, maar deze hertjes stonden net een beetje in het licht.

In het bos

In het bos

Jammer dat het kleintje er net achter staat.

Ik loop verder en kom bij een open plek. Mijn oog valt op een libel, die nog nat van de dauw aan een stengel hangt. Kijk dat is waar ik naar op zoek ben. De macrolens wordt op de camera geschroefd en ik bekijk onder welke hoek ik dit diertje het beste kan fotograferen. Eerst maar eens van achteren.

Dauwlibel

Dauwlibel

Wel aardig, maar het sprankelt nog niet echt. Dan maar eens proberen om met het tegenlicht te werken. Belangrijk vind ik dat je nog wel een oog van de libel kan zien. Dus even zoeken naar de goede positie en dan afdrukken.

Swarovski kristal

Swarovski kristal

Dit ziet er toch net even sprankelender uit! Bij deze foto’s heb ik voor het eerst gebruik gemaakt van live-view bij het scherpstellen. En ik moet zeggen dat me dat erg bevalt. Je ziet dan op je scherm waarop je scherpstelt en je kunt dat ook nog eens vergroten. Ik ga dat zeker bij macrofoto’s vaker gebruiken!

Het wordt nu tijd om naar de afgesproken plek te gaan en samen met Dick de duinen te gaan verkennen. Hij woont hier vlak bij en is dus beter bekend in dit gebied. Ik laat me graag rondleiden. Hij weet in welk gebied we de boomkikkers moeten zoeken, maar niet precies waar. We kijken dus goed bij poeltjes en braamstruiken en ondertussen houden we onze ogen open voor al het andere moois. Zoals deze juffer, die ondanks de dauw al in staat is om te vliegen. Gelukkig blijft hij lang genoeg zitten voor een foto.

Juffertje

Watersnuffel

Lijkt me wel verfrissend zo’n ochtend-dauw-douche.

We struinen verder, maar boomkikkers zien we niet. Wel heel veel braamstruiken. Had eigenlijk een foto moeten maken van een braam voor in dit blog. Helaas…. vergeten 😉

Wat we wel zien zijn een aantal van deze springertjes. Ze zitten in het zand en kunnen behoorlijke sprongen maken. Maar als je ze voorzichtig benaderd blijven ze wel zitten.

Zandsprinkhaan

Blauwvleugelsprinkhaan

Deze naam heeft ie omdat de achtervleugels opvallen blauw gekleurd zijn. Maar dat zie je alleen als ze wegvliegen en niet als ze zo op het zand zitten.

Even daarna zie ik opeens iets opvallends zitten. Het blijkt een Grote Beer te zijn.

Grote Beer

Grote Beer

Het is een dagactieve nachtvlinder en voor mij is dit de eerste ontmoeting met deze prachtige soort. Ik vind het wel een toepasselijke naam. Hij heeft echt een berenvachtje op zijn rug.

Hierna gaan we nog even naar de zonnedauw, maar de foto’s die ik daar gemaakt heb zijn helaas niet door de keuring gekomen. Wel voor het eerst nu ook bloeiende zonnedauw gezien. Dan is het tijd om weer naar huis te gaan. Het was leuk om weer eens met iemand op pad te gaan. En ik ben op plekjes gekomen waar ik alleen nooit zou zijn geweest, Dank je Dick voor de rondleiding! En ik hoop dat de boomkikkers in de AWD ooit weer eens ergens opduiken.


Slakkenweer

3 mei 2012

Deze keer een blog van mij zonder vogels. Dat komt niet vaak voor, maar als je in de natuur fotografeert moet je het doen met de omstandigheden die er op dat moment zijn. In dit geval: mist, soms lichte motregen en weinig licht. Niet het meest ideale weer om vogels te fotograferen. Toch trek ik er op uit en wel naar het Diemerpark.

Ik zie wel veel vogels, o.a. een goudvink en een koekoek, maar door de lichtomstandigheden, kan ik geen goede foto’s maken. De telelens verdwijnt in de rugzak en de macrolens wordt tevoorschijn gehaald. Op zoek dus naar kleine insecten en ander krioelspul. Het is al weer een tijd geleden dat ik specifiek met mijn macrolens op pad ben geweest. Het is toch wel een mooie tak van fotografie. Bij vogels is het vaak een kwestie van spotten, scherpstellen en afdrukken. Meestal geen tijd om na te denken over compositie, standpunt en dergelijke. Bij macrofotografie heb je vaak wat meer tijd en daardoor de kans om goed na te denken over hoe je het onderwerp in beeld wilt brengen.

Door het vochtige weer zijn er veel slakken op pad. Op de struiken en in het gras krioelt het ervan. Het is dus een kwestie van goed kijken welke er in een mooie positie zit. Onderstaand slakje kruipt net omhoog langs een dorre stengel. Op de achtergrond staat oud riet en daardoor krijg ik een mooie rustige foto, waarbij de slak goed uitkomt.

De weg omhoog

Aangemoedigd door dit resultaat ga ik verder met mijn zoektocht naar beestjes. Dan zie ik een soort vlieg op de stengel van het fluitenkruid zitten. Ik heb op dit moment geen idee hoe dit beestje heet, maar ik vind de structuur van de vleugels erg mooi, net glas-in-lood. Navraag op het forum van Vroege Vogels levert een naam op: Slijkvlieg, ook wel Elzenvlieg genoemd.

Slijkvlieg

Omdat dit beestje op een lastig te fotograferen plekje zit, breek  ik voor deze foto de stengel voorzichtig af en verplaatst het naar een beter plekje. Al die tijd bleef de vlieg zitten. Als het zo vochtig is is het moeilijk voor insecten om te vliegen. Daarvan kun je soms dankbaar gebruik maken als fotograaf. Ligt natuurlijk ook wel aan de soort.

Naast het fluitenkruid staan de bermen in het park vol met bloeiende grassen en boterbloemen. Op één van die bloemen zie ik opeens een heel klein groen beestje zitten: een kleine sprinkhaan. Het heeft nog geen vleugels en dit stadium van een insect wordt nimf genoemd. Het diertje is niet groter dan een centimeter en past makkelijk in het gele boterbloempje.

In een boterbloempje

Het is trouwens een eigenwijs beestje. Ik dacht altijd dat insecten geen persoonlijkheid hadden, maar deze heeft het zeker wel. Hij is een beetje verlegen met zo’n camera voor zijn neus en kruip snel weg. Maar hij niet alleen verlegen, maar ook erg nieuwsgierig. Daarom kijkt hij vanachter het bloemblaadje naar mij om te kijken wat die rare snuiter, die op zijn knieën in het natte gras zit, allemaal uitspookt.  Nou, foto’s maken dus en daarom maak ik ook deze leuke, eigenwijze foto van mijn kleine vriend.

Kiekeboe

Ik vind het zelf een hele gave foto! En het geeft echt weer hoe wij op elkaar reageerden. Erg leuk om zo met zo’n klein beestje bezig te zijn. Ik merkte ook dat ik steeds weer tegen hem aan het praten was. Gelukkig was er niemand in de buurt. Anders hadden ze zeker even een psychiater gebeld: er zit een kerel in het park. Op zijn knieën in het natte gras, pratend tegen een boterbloem!

Maar het is tijd om deze kleine springer met rust te laten en verder te gaan. Nog steeds zijn er veel slakken, maar het blijft toch lastig om daar een goede foto van te maken. Tot ik deze acrobaat zie hangen. Hoe hij in deze positie is geraakt weet ik niet, maar ik vind het een mooi beeld geven.

Slakkenacrobaat

Ik kies er nu voor om de slak niet heel close in beeld te nemen, maar wat meer overzicht te houden. Dat versterkt, naar mijn inziens, de compositie en plaatst de slak in zijn omgeving. Het valt mij trouwens op dat deze slak een heel andere kleur heeft dan de eerste die ik fotografeerde. Andere slakken die ik gezien heb, hebben weer heel andere kleuren, ook van het huisje. Geen idee eigenlijk hoeveel soorten slakken er zijn. Mijn kennis houdt op bij twee soorten: huisjesslakken en naaktslakken. Mocht er toevallig een slakkendeskundige dit bericht lezen, dan hoor ik wel hoe deze soort heet.

Ik geniet enorm van mijn macrodagje en vind het jammer als het tijd is om naar huis te gaan. Maar aan alle goede dingen komt een eind en zo ook aan dit fototripje. Ik denk dat ik vaker mijn telelens thuis laat en gericht op zoek ga naar het kleine wat er rond loopt, kruipt, krioelt en scharrelt. Er gaat een wereld voor je open!