Posts tagged “uil

November 2020

Zo is voor dat je het in de gaten hebt december al begonnen. En heb ik nog helemaal geen foto van de maand november uitgezocht! Nu was de keuze deze keer niet erg lastig, omdat ik niet heel veel op pad ben geweest. Maar toch heb ik een fraaie foto van de maand voor jullie.

Ik ben al even op zoek naar een plek waar ik bosuilen kan fotograferen. Als ik paddenstoelen fotografeer loop ik niet alleen naar de grond te kijken, maar kijk ook veel naar boven om eventuele plekken voor uilen te zoeken. Verder zoek ik online naar aanwijzingen. En via die weg meende ik een plek te hebben gevonden. Dus ik op een ochtend die kant op. Maar dan sta je op de plek in het bos en zie dan maar eens de juiste boom te vinden. Gelukkig voor mij zag ik een eindje verderop iemand staan met een fotocamera. Bingo! Zonder haar zou het nog een hele toer zijn geweest het te vinden.

Eerst was er één exemplaar zichtbaar, maar na een tijdje kwam heel even haar vriendje vanuit het binnenste van de boom naast haar zitten.

Ik heb behoorlijk onderbelicht en dat later op de computer nog verder uitgewerkt. Ben erg blij met deze foto. Na een paar minuten verdween de tweede uil weer en deze heb ik ook niet weer teruggezien. Een mazzeltje dus dat hij precies even op dat moment zich liet zien.

 


Velduil

13 december 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

De laatste weken wordt internet overspoeld met foto’s van velduilen. Een kleine zoektocht op waarneming.nl levert de plek op: Zevenhuizen. Toch een uurtje rijden, maar ik trek de stoute schoenen aan. Ik heb nog nooit een uil in het wild gezien, laat staan gefotografeerd. Dus ga ik deze keer mee met de massa en vertrek op de vroege zondagochtend naar Zuid-Holland. Het is altijd spannend om naar een onbekende plek te gaan. Je weet niet hoe de situatie ter plekke is en het is maar afwachten of de uilen in de paar uur die ik heb, zich laten zien en fotograferen. Als ik op het dijkje arriveer zie ik een omgeploegde zwarte akker voor me liggen. De geur van spruitjes, van een naastliggend veld, vult de lucht. Waar ga ik staan is nu de vraag. Geen idee natuurlijk, dus eigenlijk is elke plek goed. Ik zal de andere fotografen goed in de gaten houden, om te kijken waar er actie is.

Ik kijk naar een lege akker, als plotseling een vogel opvliegt. Toch niet zo leeg als ik dacht dus. Wat hebben ze een goede schutkleur! Even verder land hij weer en door de telelens zie ik dat het een velduil is! Ver weg, maar ik heb mijn eerste foto van een wilde uil te pakken.

Velduil

En hier blijft hij een hele tijd zitten. Na een klein uurtje ga ik even een eindje verderop kijken. Daar heeft zich een groepje fotografen verzameld. En ja hoor. Er zit een velduil aan de rand van het veld. Boven vanaf de dijk maak ik mijn foto’s. De vogel schijnt zich niet druk te maken over al die aandacht. Hoewel hij af en toe onze kant op kijkt.

Lenige nek

Hij (of zij) voelt zich zo op zijn gemak dat ie aan een poetsbeurt begint. Dan moet je je natuurlijk ook even lekker uitschudden. Ik vind zelf de beweging in het lijf mooi afsteken tegen de onbeweeglijke kop.

Shake it

Dan vliegt ie op en verdwijnt uit beeld. Maar wat een mooie ervaring om een uil zo dichtbij te kunnen fotograferen.

Als ik terugloop naar mijn auto zie ik een uil aan komen vliegen. Ik probeer hem in de vlucht te vangen, maar helaas mislukt dat. Die techniek moet ik toch nog eens beter onder de knie zien te krijgen. Een mooie uitdaging voor volgend jaar. Tips zijn welkom. Gelukkig voor mij land hij niet te ver van mij aan de slootkant. Inmiddels sta ik wat lager aan de dijk. Ik kan dus een lager standpunt innemen, zodat ik een fraaiere achtergrond krijg.

Aan de slootkant

Ik kruip nog wat dichterbij. De uil verroert geen vin. En ook geen vleugel trouwens. Met andere woorden: hij blijft rustig zitten voor een staatsieportret.

Staatsieportret velduil

Maar een beetje meer ruimte geeft vaak een mooier plaatje. Is mijn persoonlijke mening in ieder geval. Dus nog een keer een foto met wat meer ruimte om de vogel.

Om zich heen kijkend

Ik vind het nog steeds een voorrecht om zo dichtbij dieren te mogen zijn en ze te fotograferen. Het is een prachtige ochtend geweest, ondanks dat het licht niet optimaal was en ik geen vluchtbeelden heb kunnen maken. Ach, zo blijft er nog wat te wensen over. Ik sluit af met een portret. Is een uitsnede, maar kan nog net denk ik.

Portret velduil

Dit zal wel mijn laatste blog dit jaar zijn. Behalve natuurlijk het traditionele jaaroverzicht. Ik wens iedereen fijne feestdagen en een gezond 2016