Posts tagged “Ven

Een ochtend op het Dwingelderveld

31 mei 2016

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Het is al weer een tijd geleden, maar begin mei heb ik een ochtendje rond gedoold op het Dwingelderveld. Dit Nationale Park is een prachtig gebied in het mooie Drenthe en heeft een fraaie afwisseling van bos, heide en vennen. Ideaal dus voor een ochtendje natuurfotografie.

Ook vandaag ben ik weer vroeg op pad. Het mooiste moment van de dag, als de zon de nevel boven de vennen in vuur en vlam zet. Soms stop ik dan even met fotograferen en zit stil te genieten van al het moois dat zich voor mijn ogen afspeelt. Maar ik maak natuurlijk wel een foto zodat jullie mee kunnen genieten!

Nevelven in ochtendlicht

Ik moet mezelf er toe dwingen om niet als een gek te gaan rondrennen. Zoveel moois er er te zien. En het moment duurt maar zo kort. Als de zon hoger komt is de echt mooie sfeer snel verdwenen. Maar beter één of twee mooie foto’s dan twintig die het net niet zijn. Als de mist iets optrekt komen de bomen achter een ander ven langzaam tevoorschijn. Een heel andere sfeer als de eerste foto, maar minstens even mooi!

Ven op Dwingelderveld

Ik kan jullie vertellen dat deze foto nu bij ons in de huiskamer boven de bank hangt.

Een bijkomend voordeel van vroeg op pad gaan is dat je dit allemaal voor jezelf hebt. Heerlijk om tot rust te komen! Waarom was ik ook al weer vertrokken uit Drenthe? Misschien later als ik groot ben toch maar gaan Drenthenieren?

Ik wandel intussen rustig verder en zie in de verte de eerste schapen. Ook die horen hier thuis. Eerst maar even een foto van een deel van de kudde in het landschap. Voor deze keer omgezet in zwart-wit.

Zwart-wit landschap met schapen

Als ik dichterbij kom zie ik dat er een behoorlijk aantal lammetjes ronddartelen. Altijd goed voor een paar leuke plaatjes. En grappig om te zien hoe verschillend ze zijn. Van standaard wit tot bruin gevlekt.

Maar ik ben hier in de eerste plaats gekomen voor het landschap. Ik heb het idee dat het fotograferen van landschappen me steeds beter af gaat. Eerder was het nog wel eens een worsteling om het landschap om te zetten in een foto die weergaf hoe ik het landschap beleefde. Maar dat begint nu langzamerhand te komen. Schouderklopje voor mezelf!

Spiegelven Dwingelderveld

Even verderop kom ik bij een gedeelte dat het Holtveen heet. Daar staan een aantal dode bomen in het water die erg fotogeniek zijn. En hoewel de lucht wat interessanter zou mogen zijn, levert het toch een mooi plaatje op.

Holtveen

Nu lijkt het op al deze foto’s dat het water een oase van rust is, maar niets is minder waar. Veel eenden en ganzen vertoeven hier tussen het riet. Om dat te bewijzen even een paar foto’s van enkele bewoners van deze prachtige vennen.

Helaas loopt de ochtend al weer op zijn eind en is het tijd om terug te gaan. Als ik bijna bij de parkeerplaats ben kijk ik nog één keer achterom. Ik zie deze twee bomen in het veld staan. De eerste bladeren komen net te voorschijn. Als de zon er op schijnt is het net alsof ze licht geven.

Tweeling bomen

Een mooi beeld om de ochtend mee te eindigen.

Leuk dat je even met mij mee bent gewandeld en ik hoop dat je genoten hebt van het prachtige Drentse land.

Advertenties

Van rood naar groen

7 juni 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Vandaag ga ik op pad naar een gebied vlak bij Nijkerk: Landgoed Appel. Ik hoop op libellen, maar verder heb ik geen specifiek doel. Ik kijk wel wat ik tegen kom. Wel wil ik er vroeg zijn, zodat de libellen nog nat zijn van de eventuele dauw. Maar het gaat thuis al mis: ik druk onbewust de wekker uit die om half 5 gaat en slaap lekker verder. Een uurtje later wordt ik weer wakker. Oeps! Snel aankleden en dan spring ik in de auto. De zon komt net op als ik weg rij. Onderweg zie ik dat de weiden op sommige plekken onder een laagje mist verdwijnen. De ochtendzon geeft er een prachtig lichtje bij. Als ik met vertraging op de plaats van bestemming kom is het oranje ochtendlicht al grotendeels verdwenen. Maar toch kan ik bij het ven nog deze foto maken.

Ven in ochtendlicht

Genieten toch? Een betere manier om de dag te beginnen kan ik niet verzinnen.

Ik speur de begroeiing af naar libellen, maar kan ze niet vinden. Ik besluit om even verder te lopen naar een andere plas. Daar zie ik wel een paar lege larvenhuidjes in het riet hangen, maar de libellen zelf zie ik niet. Verder lopend valt mijn oog opeens op een rode vlek op de grond. Als ik dichterbij kom zie ik wat het is: zonnedauw! Wat een geluk om zomaar onverwacht op dit prachtige plantje te stuiten.  De libellen zijn vergeten en ik duik met mijn neus tussen de vleesetende plantjes.

Zonnedauw

Automatisch zoek ik het tegenlicht op om de kleine kleverige druppeltjes waarmee ze insecten vangen te laten fonkelen. Dan is het een kwestie van door de zoeker kijken, draaien aan je scherpstelring en proberen een mooi beeld te vangen.

Fonkelend

Het plantje zelf is maar een paar centimeter hoog. Je moet dus echt plat op de buik om dit soort beelden te maken. Gelukkig heb ik een vuilniszak mee om op te liggen. De grond is namelijk verre van droog. In alle opwinding van deze vondst vergeet ik helemaal dat ik sinds kort een hoekzoeker in mijn fototas heb zitten. Ik had dus helemaal niet hoeven te gaan liggen, maar door de hoekzoeker van boven af kunnen kijken. Ik hou het er maar op dat ik er nog even aan moet wennen dat ik hem heb. Het houd me in ieder geval niet tegen door te gaan met het fotograferen van dit, letterlijk, schitterende plantje.

Lichtjesfeest

Dit is genieten met een grote G! Natuurlijk is het niet bij elke foto raak, maar door veel te proberen kom ik vanzelf op een foto uit. Ik moet er echt wel aan werken om uiteindelijk tot een foto te komen die mijn goedkeuring krijgt. De volgende komt ook door de keuring.

Duo zonnedauw

Ik zie geen kleine beestjes die vastzitten in de slijmerige afscheiding van dit plantje. Dat zou wel een mooie foto op kunnen leveren, maar helaas…….. Ik besluit dat ik voor nu genoeg aandacht heb besteed aan de zonnedauw. Maar een laatste foto mag nog meedoen in dit blog.

Bling-bling

Ik kom, niet al te soepel, weer overeind. Mijn foto-ochtend is nu al geslaagd! En ik heb nog een paar uurtjes voor me. Ik ga opnieuw op zoek naar libellen. Ik vind ze nu ook, maar vliegend boven het water. Een leuke uitdaging, maar niet voor vandaag.

Ik wandel terug naar het ven waar ik vanmorgen de eerste foto genomen heb. Die ligt iets meer in de schaduw, dus misschien zijn de libellen er nog niet zo actief. Als ik er kom wordt ik onthaald door “Het Groot Kikkerkoor”. Wat een herrie maken die beesten zeg! Als ik langs de waterrand loop is het plons, plons, plons en springen de kikkers die op de kant aan het opwarmen waren het water weer in. Het kikkerkoor zwijgt gelijk en de zangers verdwijnen onder het wateroppervlak. Ik zoek een plekje aan de waterkant en blijf rustig liggen. Met mijn camera in de aanslag natuurlijk. En het werkt: na een tijdje duiken er steeds meer kikkerkopjes op.

Kermit

Onderstaande foto vind ik vooral erg mooi omdat er een soort van mystieke waas over het water lijkt te hangen. In werkelijkheid is het de lichtval op golfjes, maar het geeft een heel mooi effect.

mystic waters

Nu het hele koor letterlijk weer boven water is kan het concert verder gaan. En ik zit eerste rang! Heel veel variatie zit er niet in de zang. Wat dat betreft kunnen ze nog wel wat leren van de merel die boven mijn hoofd zit te zingen. Maar ja, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is en bij kikkers is dat nu eenmaal niet meer dan wat gekwaak. Maar ik moet wel toegeven dat ze dat dan ook met volle overgave doen.

Kwaak

 Ik blijf me even focussen op de kwakende kikkers met hun wangzakken. Als er ééntje recht voor me zit kan ik de foto maken die ik zo’n beetje in mijn hoofd had: recht van voren en met een mooie spiegeling.

Zwembandjes

Er is uiteraard een goede reden voor al dit gekwaak. De mannen willen een vrouwtje en vice versa waarschijnlijk. Er worden dan ook regelmatig duo’s gevormd, maar ook trio’s worden niet geschuwd.

Groene liefde

Het was vanmorgen een ochtend met verrassingen. De zonnedauw was een prachtige, toevallige ontdekking en ik had van te voren niet kunnen bedenken dat ik een dik uur aan de waterkant met kwakende kikkers bezig zou zijn. Maar dat is juist één van de leuke dingen van natuurfotografie. Je weet nooit wat je tegenkomt en moet vaak ter plaatste beslissen wat je precies gaat doen. Ik heb in ieder geval weer genoten en ik hoop jullie ook. Tot een volgende keer!


Grijs in het Paradijs

18 januari 2015

***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

De derde maandag in januari wordt ook wel “blue monday” genoemd. Bedacht door een Britse psycholoog en volgens hem de meest deprimerende dag van het jaar. De goede voornemens mislukt, het geld is opgegaan aan de feestdagen en de vakantie lijkt oneindig ver weg. Maar vandaag is het de dag er voor. En ik noem hem vanaf nu “grey sunday”. Na een heerlijk zonnige zaterdag sta ik op en zie een druilige regen uit de grauwgrijze hemel komen. Je zou er depressief van worden. Maar ja, dat mag morgen pas! Er was sneeuw voorspelt, maar dat kan ik wel vergeten. Wat te doen? Ik besluit om eens te gaan kijken in een nieuw gebied. Voor mij tenminste. Een soort verkenningstocht. Waarschijnlijk kan ik toch geen mooie foto’s maken met dit weer, dus dan kan ik net zo goed ergens zonder doel gaan rondkijken. En plannen maken voor de komende tijd. Het doel: Het Paradijs bij Barneveld, ook wel bekend als Klein Bylaer. Maar het Paradijs klinkt me toch wat aantrekkelijker in de oren.

Als ik met de auto de parkeerplaats op rij miezert het nog steeds. De camera krijgt zijn regenjasje aan en ik ga op pad. En ik kan met recht zeggen: “het is grijs in het paradijs!”

50 tinten grijs?

50 tinten grijs?

Wat je hier ziet is wel kenmerkend voor dit gebied: water, gras, heide en dennen. Een laag sneeuw zou nu wel erg mooi geweest zijn. Door het weer is het lekker rustig. Op een paar eenden in een plas na, zie ik weinig leven. Ik lijk wel gek om hier in mijn eentje rond te banjeren. Maar toch geniet ik ook nu van de natuur. En heel langzaam verminderd de regen wat en komt er wat kleur op de wangen van deze zondag.

bosven

De druppel

Ik vind de kringen van de vallende druppel linksonder een leuk detail in deze foto.

Zo rondlopend zie ik al een aantal mooie mogelijkheden. Ik denk dan vooral aan macrofotografie van libellen en vlinders en daarnaast kikkers en misschien wel hagedissen. Verder zullen er ook genoeg vogels rondfladderen als het wat mooier weer is. Op een akker zie ik een sprong reeën, een stuk of zes. Die zitten er dus ook! Nu kan ik ze helaas niet goed fotograferen.

Een ander voordeel is dat het een klein gebiedje is. Ik heb altijd de neiging (te) grote afstanden te wandelen. Daardoor mis ik wel eens de rust om te fotograferen. Dat probleem zal ik hier niet zo snel hebben. Lekker overzichtelijk! Ik ben nu dan ook al weer bijna terug bij het begin. Maar ik loop nog even een smal pad op, achter het water langs. En dat is geen verkeerde beslissing.

Bespiegelingen

Bespiegelingen

Ik ben benieuwd of dit ven open blijft in de zomer of dat het helemaal is dichtgegroeid met gras. Ik ben bang dat het laatste het geval is. Een klein stukje verder is het water iets minder begroeid en krijg je dus ook een nog mooiere spiegeling. Ook de vormen van de bomen werken goed mee.

Het Paradijs

Het Paradijs

En zo eindigt deze grijze ochtend. Ondanks het slechte weer heb ik toch nog wat aardige foto’s kunnen maken. En ik weet zeker dat ik hier vaker terug ga komen! En of het dan wit, geel, groen of paars is? Het zou allemaal kunnen hier in het Paradijs!

 


Mistige herfstochtend

12 oktober 2014

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

Mist….., zover het oog reikt. Maar dat is niet zo ver natuurlijk met deze omstandigheden! Maar ik hou van mist. Het geeft en geweldige sfeer aan je foto’s. Alleen is dan altijd de vraag: waar heen te gaan? De laatste tijd merk ik dat ik toe ben aan wat nieuwe gebieden. Beetje uitgekeken op de voor mij bekende plekken. Soms kijk ik dan op Google Maps om nieuwe stukjes natuur te ontdekken en ook de wat minder bekende plekken een keer met een bezoek te vereren. Mijn oog valt nu op een stukje heide in de buurt van Nijkerk. Een aantal vennen zou kunnen zorgen voor mooie plaatjes in de mist. Natuurlijk weet je vanaf een computerscherm niet hoe het er ter plekke uit ziet. Mag je überhaupt het gebied wel in en zijn er wel paden? Waar kan ik de auto kwijt? Allemaal dingen die je pas goed kunt zien als je er bent. Het is dus altijd een beetje een gok, maar het kan verrassend goed uitpakken.

Als ik arriveer is het net zo’n beetje tijd dat de zon op komt. Ik stap uit de auto en loop het enige pad op dat er is. De maan schijnt nog vaag door de mist heen.

Laan met maan

Laan met maan

Op de GPS van mijn telefoon zie ik dat de vennen rechts van het pad liggen. Helaas staan daar ook bordjes: kwetsbaar natuurgebied. Verboden toegang! Ja, dat zie je dus niet op Google Maps. Er zit dus niets anders op dan gewoon het pad te volgen. Geen straf hoor, want de sfeer is heerlijk. Dan zie ik links van het pad een veldje met hoog gras en een klein ven. Hier geen bordjes! Het eerste dat opvalt zijn de enorme hoeveelheid spinnenwebben die in het gras hangen. Voor mij een leuke uitdaging die in beeld te brengen.

Hangmat

Hangmat

Gemaakt met mijn groothoek lens voor het totaalplaatje.

Tot nu toe heb ik in mijn fotografie carrière nog niet veel gedaan met bedauwde spinnenwebben. Op de één of andere manier ligt het mij niet en heb ik niet het juiste gevoel er voor. Ik ben in ieder geval nooit tevreden over de foto’s die ik er tot nu toe van gemaakt heb. Maar misschien geeft ik het ook wel te snel op, dus hupsakee aan de slag ermee! De macrolens komt uit de rugzak en ik zoom in op de druppels. Eerst nog niet te veel.

Netwerk

Netwerk

Ik heb de foto omgezet naar zwart-wit. Ik vond namelijk de bruinige achtergrondkleur niet mooi. Ik ben er niet ontevreden over. Maar zo gauw ik nog verder op de druppels kruip wordt het lastiger. Ik worstel vooral met het maken van een goede compositie. Aarch!!! Soms is fotograferen zo frustrerend! Te druk of te saai. Te weinig scherp of een te drukke achtergrond. Ook vandaag lijkt het me niet te gaan lukken. Alleen onderstaande foto komt (net) door de keuring.

parelsnoeren

parelsnoeren

Door te spelen met de witbalans krijg ik deze blauwe kleur. Nog niet helemaal hoe ik het hebben wil, maar goed genoeg voor in dit blog.

Ik laat het veldje achter me. Het aanwezige vennetje levert mij geen blogwaardige foto’s op. Helaas zie ik even verderop dat ook hier het natuurbeheer heeft toegeslagen. Grote stukken worden rigoureus ontdaan van alle bomen. Het lijkt op een slagveld uit de Eerste Wereldoorlog. Weg is de sfeer en het natuurgevoel. Niemand heeft mij nog goed kunnen uitleggen waarom dit soort onderhoud altijd op giga schaal uitgevoerd moet worden. Het lijkt ook wel of ik het steeds vaker zie. 😦

Als ik dan ook een zijpaadje het bos in zie gaan, sla ik snel af en even later stuit ik opnieuw op een ven. Deze keer is de omgeving gunstiger dan bij het eerste ven. Een aantal bomen weerspiegelt mooi in het water.

Mistig ven

Mistig ven

Ik vraag mezelf af of er hier in het voorjaar heidekikkers zouden zitten. Misschien dan nog eens terug gaan?

Als ik het smalle bospaadje afloop kom ik weer uit op de weg waar ik de auto heb geparkeerd. Al met al een klein rondje omdat het meest interessante gebied niet toegankelijk is. Maar ik heb nog een tweede troef in handen. Even verderop en aan de andere kant van de weg ligt een wat groter natuurgebied. Dus nu daar maar eens kijken wat dat te bieden heeft. Het blijkt dat, net als het eerste stuk, ook dit in particuliere handen is en dus grotendeels afgesloten. Toch bied het wat meer mogelijkheden. Via een smal paadje (dierenwissel?) kom ik tot aan de rand van een ven. Aan de overkant staan een paar dennen op de oever. Een prachtig plekje. Helemaal met de mist, die nog steeds volop aanwezig is.

Spiegelven

Spiegelven

Ik ben blij dat ik laarzen aan heb. Ik sta tot halverwege mijn knieën in het water. Daarbij moet ik oppassen dat ik niet wordt vastgezogen in de modder en straks op mijn sokken verder moet. Maar het is de moeite waard. Ik blijf nog even genieten van de rust en de stilte.

Als ik verder wandel leidt het pad me een heideveldje op. Ook hier heel veel spinnenwebben tussen de begroeiing. Dan valt mijn oog op iets roods in de verte. Midden op het pad. Ik denk eerst dat het afval is, maar als ik dichterbij kom zie ik dat het een vliegenzwam is. Wat een leuke verrassing! Ik zie ze bijna nooit en helemaal niet op zo’n mooi plekje. Ik besluit deze keer geen close-up te maken, maar ook de omgeving mee te nemen in de foto. Dat levert deze foto op.

Vliegenzwam

Vliegenzwam

Zoals je ziet is hij niet helemaal gaaf meer. Aan de bovenkant is er een hapje uit genomen. Maar ik ben al lang blij dat ie overeind staat. Zo midden in het pad is de verleiding voor veel mensen, met name kinderen, groot om er een trap tegen aan te geven. Gelukkig is dat hier nog niet gebeurt en kunnen we nog genieten van deze prachtige zwam.

Nu ik toch weer met de paddenstoelen bezig ben ga ik op zoek naar nog wat meer exemplaren. En die zijn er genoeg. Maar toch ontbreekt me de inspiratie om er echt mee aan de slag te gaan. Nou eentje dan om aan te geven dat ze overal weer in het bos staan.

Zwamrandje

Zwamrandje

Deze paddenstoel stond voor de bruinverkleurde varens. Dat kleurde mooi bij de kleur van de zwam.

Maar al snel richt ik mijn aandacht weer op het landschap. Inmiddels ben ik weer op de weg terg naar de auto. Ik kom weer langs de vennen en op een ander plekje langs de oever maak ik nog wat mistige beelden.

Een kleine wereld

Een kleine wereld

Het was een heerlijke herfstwandeling zo op de vroege zondagochtend. En een nieuw gebied ontdekt, waar ik ongetwijfeld nog wel eens terug ga komen.


Dwingelderveld

2 december 2012

Dit weekend ben ik op familiebezoek in Drenthe. Back to my roots als het ware. Misschien sneeuw en vorst! Ik moet dus ’s ochtends vroeg er even op uit met mijn camera. Doel deze keer: Nationaal park Dwingelderveld. Op de grote stille heide is hier echt nog van toepassing, maar ook bossen en vennen zijn volop aanwezig. Een prachtig gebied dat laat zien hoe Drenthe er vroeger uitzag.

Maar als ik aan kom rijden slaat de schrik om mijn hart: grote gele graafmachines staan her en der in het veld. De grond wordt afgegraven en grote modderige vlakken bepalen het landschap. Niet echt fotogeniek. Ik rij nog een stukje door en kom bij een fietspad dat de heide op gaat. Hier wordt gelukkig niet gewerkt en dus parkeer ik de auto en ga op pad. Helaas is de voorspelde sneeuw en vorst uitgebleven, maar dat mag de pret niet drukken.

De zon is nog niet opgekomen en de maan staat nog fier aan de hemel. Een zwerfkei staat pontificaal in het veld en dat vraagt natuurlijk om een eerste foto.

Zwerfkei

Zwerfkei

Deze jongens werden dus gebruikt voor het bouwen van de beroemde hunebedden. Meegenomen door het landijs in de voorlaatste ijstijd vanuit Scandinavië.

De zon doet nu zijn uiterste best om ook een woordje mee te spreken en piept zo af en toe door de wolken heen. Dat levert een prachtig gekleurde wolken op die vanuit het westen binnen komen waaien.

Kleurrijk

Kleurrijk

Deze kleurenpracht duurt helaas niet lang, want de zon heeft het moeilijk. De blauwtinten nemen het weer over, maar ook dat levert mooie plaatjes op.

Dwingelderveld

Dwingelderveld – Holtveen

Dit stuk, met plassen, vennen, rietstukken en moerasjes wordt dus het Holtveen genoemd. Er staat ook een kijkscherm, maar er is weinig te zien. Wat wilde ganzen en eenden in de verte. Het geluid van de vogels is wel weer mooi en accentueert de stilte van de vroege ochtend.

Genietend van de sfeer loop ik door. Een stukje verder staan er een aantal dode bomen in het water. Een mooi foto-onderwerp, maar lastig in beeld te brengen. Een brede rietkraag verstoord het beeld. Dan maar het water in denk ik. Zo hou ik het riet, min of meer, uit beeld en kan ik ook de spiegeling meenemen.

Spiegelboom

Spiegelboom

Dezelfde boom nog eens, maar dan met zijn vrienden erbij.

Dode-bomen-ven

Dode-bomen-ven

Je kunt bij de laatste foto goed zien dat ik in het schaduw gebied sta, terwijl in de achtergrond de zon volop schijnt. Ik had graag de rechtse boom wat meer in beeld willen krijgen, maar dat was niet mogelijk met mijn minimale brandpuntsafstand van 18mm. Achteruit stappen had geen zin door de rietkraag. Toch maar eens serieus nadenken over een “echte” groothoeklens.

Om van dit blog een echt landschapsblog te maken nog een laatste foto van een andere plas. Op de kaarten staat deze benoemd als Moddergat. Vandaag zeker geen toepasselijke naam. Omdat het nog steeds windstil is krijg ik ook hier een mooie spiegeling voorgeschoteld.

Moddergat

Moddergat

Volgens mij is dit mijn eerste blog met alleen maar landschapsfoto’s. En dit smaakt zeker naar meer. Ik hoop dat jullie daar hetzelfde over denken.