Posts tagged “viervlek

De Weerribben

10 juli 2018

***Voor een grotere en scherpere weergave even de foto’s aanklikken!***

In de afgelopen maanden ben ik twee keer naar de Weerribben geweest. Dat was voor mij de eerste keer en het heeft me zeker niet teleurgesteld. Ik heb er een berg foto’s aan overgehouden waarvan ik er in dit blog een aantal aan jullie wil laten zien.

De eerste keer ging ik speciaal voor de libellen. In de Weerribben vliegen een aantal bijzondere soorten rond en dus vertrok ik heel vroeg in de ochtend richting Noord-West Overijssel. De zon kwam net op toen ik arriveerde en dan begint het zoeken naar die mooie vliegende diamantjes. Die, als het goed is, op dit tijdstip nog zitten op te drogen tussen de begroeiing.

Het duurt niet lang voor ik de eerst gevonden heb. En als je dan langer op één plek blijft zie je de één na de ander. Mijn eerste ‘slachtoffer’ is de mooie viervleklibel. Een veel voorkomende soort, maar erg mooi.

Wat zijn ze mooi hè als ze onder de dauw zitten.

Vanuit een andere hoek lijkt net of hij aan het fierljeppen is. Zou best kunnen. Friesland is hier maar een paar kilometer vandaan.

Zoals ik al zei: als je ergens stilstaat zie je vanzelf meer libellen. Of, in dit geval, een juffer. Het kleine neefje van de libel, maar net zo mooi. Dit is de grote roodoogjuffer. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waar die zijn naam aan verdient heeft.

Ook nu maak ik weer foto’s vanuit verschillende hoeken. Het leuke, en vervelende, van juffers is dat ze altijd van je weg draaien en achter de stengel gaan zitten. Dus je bent wel haast gedwongen om steeds een andere hoek te kiezen.

Wat zie ik daar verschijnen in de achtergrond? Het is een andere soort libel: de bruine korenbout. Een niet heel veel voorkomende libel. Ik heb hem eerder kunnen fotograferen bij het Naardermeer. En ook hier neem ik even de tijd voor hem.

De dauwdruppeltjes glinsteren je tegemoet. Deze keer kruip ik er nog wat dichter op om de druppels nog beter te laten zien.

En zo ben je gewoon een uur bezig op een stukje van een paar vierkante meter. Wat een rijkdom om hier eventjes deel van uit te mogen maken.

Maar dan loop ik toch verder, benieuwd naar wat ik nog meer tegen ga komen na deze veelbelovende start. De zon is inmiddels volop aanwezig en ik voel de warmte toenemen. Dat heeft twee nadelen: de libellen drogen nu snel op en gaan zo vliegen en een ander insect wordt wakker. De knut! Een vervelend rotbeest, die met tientallen rond je hoofd vliegt en je van alle kanten aanvalt. Gek wordt ik er van! Het is bijna niet te doen om stil te staan. Misschien volgende keer toch maar even inspuiten met DEET! Maar zoals een goed natuurfotograaf betaamd ga ik stug door. Die jeukbulten deal ik later wel mee.

Het duurt nu wat langer voordat ik weer beet heb. Dan zie ik vlak langs het pad een libel hangen met een goeie schutkleur: de vroege glazenmaker.

Even verderop zie ik nog een libel Die heeft een wat kleurrijker plekje uitgekozen om op te warmen. Smaken verschillen nu eenmaal, ook in de libellenwereld. Het is een volgens mij een smaragdlibel.

Hoe warmer het wordt hoe meer libellen tevoorschijn komen. Op sommige plekken vliegen er tientallen rond. Een prachtig gezicht, maar niet meer te fotograferen. Zo heel af en toe zit er nog een uitslaper wakker te worden. Zoals deze Glassnijder.

Als iemand een verklaring heeft voor die naam, dan hoor ik het graag.

Uiteindelijk is het tijd geworden om weer te vertrekken. Weg van de knutten en de hitte, die het toch wel onaangenaam maken. Maar ik neem nog even de tijd om deze net uitgeslopen smaragdlibel te fotograferen.

Nu had ik aan het begin van dit blog over de heel bijzondere soorten die hier rondvliegen. En één daarvan zag ik dan toch op het laatste nippertje. Op een bankje, dus geen bijzondere foto, maar ik wil hem toch even laten zien. Hoe vaak zie je nou een gevlekte witsnuitlibel. Voor mij is het in elk geval de eerste keer.

Wat een beauty! Een prachtige afsluiting van mijn eerste bezoek aan de Weerribben.

Mijn volgende bezoekje was een paar weken later. Samen met een aantal andere leden van de natuurfotoclub VNF-Nijkerk hielden we excursie naar de Weerribben. Op een andere plek dan ik de eerste keer was. Ik was benieuwd of het weer zo’n succes zou worden als de eerste keer. We arriveerden wat later en er was geen dauw. Daarnaast waaide het ook nog eens stevig. Stilzittende libellen en juffers zaten er dus niet in deze keer. Maar ondanks dat was er genoeg te zien en te fotograferen.

Om deze grote roodoogjuffer te fotograferen moest ik mijn camera net boven het water houden. Er kwam zelfs een beetje water in mijn zonnekap te staan. Alles voor de foto!!!!

Later kwamen we langs een veld met zonnedauw. Daar zagen we een aantal gevangen insecten. Dit juffertje was reddeloos verloren. Ze zat helemaal vast met haar pootjes en vleugels. Ook dat is natuur.

Het is een breedscheenjuffer. Van voren gefotografeerd levert een een wat meer artistiek plaatje op, mede door de beperkte scherptediepte.

Je kunt niet helpen om medelijden te hebben met het beestje. Maar dit is een natuurlijke situatie en dan zal ik niet snel ingrijpen. Daarnaast is losmaken een bijna onmogelijke opgave. Overal zitten de kleverige druppels en de vleugels zijn al behoorlijk beschadigt.

Een ander slachtoffer van dit vleesetende plantje is nog groter: een oeverlibel. Ze mag dan een stuk groter zijn, maar ook zij komt niet meer weg zodra ze eenmaal vast zit in de kleverige massa. Toch indrukwekkend hoe de natuur te werk gaat en elke soort, plant of dier, zijn eigen specialiteit en eigenschappen heeft ontwikkeld.

Al met al een hele boel foto’s van twee tochtjes naar de Weerribben. En een veel langer blog dan jullie van me gewent zijn. Hopelijk ben ik jullie niet kwijt geraakt halverwege.

Dit blog is geheel gewijd aan de libellen, maar in de Weerribben fladderen ook heel wat bijzondere vlinders rond. Als toegift laat ik daar nog een aantal van zien. Niet de mooiste foto’s, maar wel heel leuk om tegen te komen in het veld.

Van links naar rechts: Grote vuurvlinder, grote weerschijnvlinder en zilveren maan.

Allemaal zeldzame vlinders in Nederland.

En hiermee sluit ik dit blog af. Ik denk dat de Weerribben op mijn lijstje komt van gebieden waar ik elk jaar naar toe moet. Dank voor het lezen en een reactie wordt erg op prijs gesteld. Tot blogs!

Advertenties

Macrofotografie

17 mei 2015 ***Voor een scherpere weergave even de foto’s aanklikken***

Ik ben dit jaar voornamelijk bezig geweest met vogelfotografie. Op een paar pogingen met bloemetjes na. Erg leuk om te doen natuurlijk en ik heb een aantal mooie foto’s kunnen maken. Maar nu het voorjaar op gang is gekomen begint het macrovirus weer de kop op te steken. Niets is zo ontspannend om met de macrolens kleine kriebelbeestjes te fotograferen. Geen lange uren wachten, geen lange wandelingen, maar gewoon ergens in een veld gaan zitten en goed om je heen kijken. Je vindt altijd wel wat! Natuurlijk heb ik zo mijn wensen: de eerste libellen vliegen weer rond, net als de dagvlinders. Vandaag ga ik proberen deze vliegende kunstwerkjes op de kiek te krijgen.

Het is altijd weer wennen de eerste keer. Maar al snel zie ik een eerste model. Een vrij grote rups kruipt door een heidestruikje. Het lijkt niet zo moeilijk, maar hij is continue in beweging. Uiteindelijk kan ik hem recht van voren goed fotograferen.

Rupsie

Ik ben er nog niet achter om welke soort het hier gaat. Dus als je een suggestie hebt hoor ik het graag.

Als ik twee stappen verder loop zie ik aan de andere kant van het pad iets anders tussen de struikjes hangen. Het blijkt een gedemonteerde langpootmug te zijn. Even later komt de dader tevoorschijn: een Gewone Strekspin.

Strekspin met prooi Het leven in de natuur is hard, maar eerlijk. Als de spin even niet oplet kan hij het volgende hapje van één of ander vogeltje zijn. Zo gaat dat al sinds het ontstaan van het leven en zo hoort het ook.

Allemaal leuk en aardig, maar ik heb nog geen libel of vlinder gezien! En dat is waar ik voor kwam. Maar de ervaring leert me dat je gewoon lekker door moet gaan en dat het vanzelf wel komt. En heel soms niet, maar ook dan heb ik een leuke ochtend in de natuur gehad. Het duurt niet lang en dan zie ik een kleine blauwe juffer tussen het gras zitten. De eerste van dit jaar. Ik probeer een foto door het gras heen te maken. Dan zie ik vlak voor me opeens een ander beestje zitten. De kriebels lopen gelijk langs mijn ruggengraat. Het is namelijk één van de gevaarlijkst dieren in de Nederlandse natuur! En de nachtmerrie van vele natuurfotografen en -liefhebbers. Het gaat namelijk om een teek! Brrrr……

Ondanks dit alles maakt ik toch een foto van dit beest.

Schapenteek

Het is niet verrassend dat het met de foto van het juffertje niets geworden is. Snel verlaat ik de plek, nog eens omkijkend of de teek achtergebleven is. Ik neem me voor om me thuis nog beter te controleren op teken dan anders.

Gelukkig kan ik even later de gedachte aan de teek verdringen: een libel stijgt op uit de heidestuiken! Ik volg hem en zie hem even verderop weer landen. Ik erachteraan natuurlijk. Maar net als ik mezelf gepositioneerd heb vertrekt ie weer. Nu zit hij in een klein boompje. Wel mooi op ooghoogte moet ik zeggen. En dus kan ik de eerste foto van een libel in 2015 maken.

Viervlek

Het licht valt heel mooi op zijn glazen vleugels. Ik denk dat het een Viervlek is. Als ik wil omlopen om van de andere kant nog een poging te wagen vindt hij dat hij genoeg meegewerkt heeft en verdwijnt het veld in. Het is niet veel, maar die eerste foto is dan toch binnen. Hopelijk volgen er nog vele dit jaar, want het zijn geweldig mooie diertjes!

Ik verlaat het heideveld om langzaam richting auto te gaan. Ik loop langs een weiland en zie daar nog best veel pinksterbloemen staan. Ik dacht dat die al uitgebloeid waren. Blijkbaar niet dus en als ik pinksterbloemen zie denk ik aan die prachtige vlinder die deze bloem als waardplant heeft: het Oranjetipje. Vorig jaar heb ik er een hele zoektocht van gemaakt en uiteindelijk één exemplaar gevonden. Dit jaar is het er niet van gekomen, maar als je zo maar tegen een veldje pinksterbloemen aanloopt moet ik wel even kijken natuurlijk!

En warempel vliegt er een vrouwtje van bloem tot bloem. Het is inmiddels aan het eind van de ochtend en ze is al lekker opgewarmd. Stil zitten doet ze dan ook amper. Maar toch ga ik een poging wagen! Niet geschoten is altijd mis. De jacht begint. Een volwassen kerel met een telelens achter een klein wit vlindertje aan. Als je het zo opschrijft klinkt het belachelijk en misschien ziet het er ook wel zo uit. Ik ben blij dat ik mijn eigen capriolen nooit zie! Het is het allemaal waard als ik er een geslaagde foto aan overhoud.

Oranjetipje vrouw

En mijn geluk is nog niet op: ik zie naast dit vrouwtje ook een mannetje rondfladderen en even verderop nog een tweede vrouwtje. Maar ik concentreer me nu op het mannetje. Die naamgevende oranje topjes van de vleugels maken hem toch wat fotogenieker. De jacht wordt dus voortgezet! En ook nu wint de aanhouder. De meeste foto’s kunnen rechtstreeks de digitale prullenbak in, maar een paar zijn dan toch gelukt.

Oranjetipje man

Dat zijn van die mooie momenten die je meemaakt als je in de natuur bent. Onverwacht zie je dan toch iets speciaals en is het genieten geblazen. Met een voldaan gevoel sluit ik dan ook deze foto-ochtend af. Net als dit blog, maar niet voordat ik jullie nog één foto laat zien van dit prachtige vlindertje. Voor mij persoonlijk de mooiste foto van de dag.

Pinksterbloem met Oranjetipje


Afwisselende ochtend op de hei

19 mei 2013

Een gunstige weersvoorspelling doet mij besluiten om vanochtend naar de heidevelden van het Gooi te gaan. Er is ons een zonnige dag belooft en daar ben ik wel weer eens aan toe. Als ik op de heide kom ligt er nog een mooie deken van mist over het landschap. De zon komt bijna op, dus dat kan mooie beelden opleveren. Ik zoek een mooi plekje op en wacht op het juiste licht.

Zonsopkomst

Zonsopkomst

Maar dan trekken er opeens wolken voor de zon. Hé, dat was niet voorspeld!! Het mooie licht verdwijnt even snel als dat het kwam. Precies één foto kunnen maken 😦 .

De groothoeklens verdwijnt dus in de tas en ik ga op zoek naar kleine en grote beestjes. Je kunt hier van alles tegenkomen: reeën, konijnen, vlinders, libellen en natuurlijk vogels. De eerste die ik tegenkom zijn rupsen. Kleddernat van de mist en dauw zitten ze te wachten tot ze opgedroogd zijn.

Druppelrups

Druppelrups

Navraag op een forum levert de naam op: Lasiocampa trifolii. Ja handig, dat zegt me nog niets. Even googelen en ik heb de Nederlandse naam: Kleine Hageheld. Niet dat mij dat iets meer zegt, maar toch leuk om te weten. Het is een soort nachtvlinder.

Van het kleine rupsje ga ik gelijk over naar de grootste bewoner van dit gebied. Een ree houdt me vanuit de hei in de gaten. Die belangstelling is natuurlijk wederzijds. Een pracht dier!

Reebok

Reebok

Als je zelf rustig blijft staan zullen de reeën hier gewoon hun gang blijven gaan en zijn ze goed te fotograferen. De laatste jaren was er ook een met wilde radijs ingezaaid veld. Een prachtig gezicht hoe de reeën tussen de bloemen aan het eten waren. Helaas lijkt het er op dat dit jaar het stukje land braak blijft liggen. Het is nog helemaal kaal.

Een andere soort die je hier veel ziet is de roodborsttapuit. Typisch een vogeltje dat je veel ziet in heidegebieden. Ook zie en hoor je veel graspiepers. Na een aantal mislukte pogingen lukt het mij om een roodborsttapuit mooi op de foto te zetten. Hij zat even niet op de hei, maar op een takje aan de bosrand. Er viel net even een straaltje zonlicht op hem en doordat het bos nog in de schaduw lag krijg je een donkere achtergrond.

Roodborsttapuit

Roodborsttapuit

Ik vind mijzelf niet een echte vogelfotograaf, maar over deze foto ben ik wel erg tevreden.

Terug naar de reeën. Een andere bok heeft mij ook opgemerkt. Hij staat er zeker niet op zijn voordeligst op. Zijn wintervacht is nog niet helemaal verdwenen en de bast van zijn gewei hangt er in vellen bij.

Beetje slordig

Beetje slordig

Zal nog een paar weken duren voordat hij er weer pico bello uit ziet. Op tijd voor de bronst in juli/augustus. Want hoewel de jongen nog maar net zijn geboren, beginnen de voorbereidingen voor die van volgend jaar al weer langzaam op gang te komen.

Ik weet niet of het een oude bok is, maar blijkbaar heeft ie wel zin in een groen blaadje.

Groen blaadje

Groen blaadje

Ik besluit dan nog even verder te wandelen. Het is inmiddels aardig druk geworden met wandelaars en mountainbikers. Ik maak even een uitstapje van de hei naar een nabij gelegen vijver. Hier is weinig te zien, totdat ik opeens een libel in het riet zie zitten. Vrij ver het rietveld in, dus moeilijk vrij in beeld te krijgen. Steeds zit er wel een rietstengel voor. En de zachte bries maakt het er ook niet makkelijker op. Toch vind ik een klein gaatje. Tussen de windvlagen door kan ik net deze foto maken.

Viervlek

Viervlek

Een viervlek dus, te herkennen aan de vlekken op zijn vleugels. De eerste libel voor mij dit jaar. Ik vind zelf de achtergrond mooi, met die vage strepen.

Als ik de foto’s zo terugkijk is het een erg afwisselend foto-ochtendje geweest. Een landschapje, macro’s, wildfoto’s en ook nog een vogeltje. Dat zijn zo’n beetje alle categorieën waar ik mij mee bezig hou. En juist die afwisseling houdt het leuk vind ik. En ondanks dat het weer tegen viel, is het een geslaagde pinksterochtend geworden!